Binational

Να τι παθαίνεις όταν χρησιμοποιείς μεταφράσεις στην Νεοελληνική!

Το κείμενο το αντέγραψα από την «Αγία Γραφή» της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας.

Και φυσικά συμφωνώ απόλυτα με όλα τα υπόλοιπα που αναφέρεις ορμώμενος από το «λάθος» μου.

(Χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ, αλλά για να ζητήσω την επιείκεια σας σε κάτι «τέτοια» θέματα και στην σωστή ορθογραφία … πρέπει να σας ομολογήσω ότι η μητρική μου γλώσσα είναι τα γερμανικά και δεν έχω επισκεφθεί ελληνικό σχολείο. Τα Ελληνικά μου είναι αυτοδίδακτα και κατά συνέπεια δεν γνωρίζω την Αρχαία Ελληνική … γι’ αυτό και η «Αγία Γραφή» στην «μαλλιαρή».)

Επί του θέματος τώρα …

Ξαναρωτώ λοιπόν … είναι δυνατών ο Ιωάννης να θέτει όλες αυτές τις προϋποθέσεις και μετά … «έτσι απλά» … να μας λέει τον αριθμό?

Προϋποθέτοντας ότι η Βίβλος, και ιδιαίτερα η Αποκάλυψη, είναι γραμμένη για να διαβάζεται σε τρία επίπεδα, θεωρώ πώς ΚΑΘΕ φράση … ΚΑΘΕ λέξη έχει την βαρύτητα της. Στο επίπεδο για τους «απλούς ανθρώπους» υπάρχουν σίγουρα «παγίδες» για να μην αποκαλυφθεί η Γνώση, και «κώδικες» για τους μυημένους.

Διαβάζοντας λοιπόν τα παρακάτω:

Εδώ χρειάζεται η σοφία. Όποιος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, που είναι αριθμός ανθρώπου

Τι συμπεραίνω? Μόνο ένας ΣΟΦΟΣ και ΜΥΗΜΕΝΟΣ μπορεί να λογαριάσει τον αριθμό … και είναι και αριθμός ΑΝΘΡΩΠΟΥ … τι να σημαίνει αυτό?

Και μετά μας λέει:

ο αριθμός του είναι χξς’ (εξακόσια εξήντα έξι)

Μην μου πείτε τώρα σαν τον Ρουβά … «Όλα καλααααααααααααααα …»!!!!

Αποκάλυψις Ιωάννου 13, 17 – 18

17 Κανείς δεν θα μπορεί να αγοράσει ή να πουλήσει παρά μόνον αυτός που έχει χαραγμένο το όνομα του θηρίου ή τον αριθμό του ονόματός του. 18 Εδώ χρειάζεται η σοφία. Όποιος έχει μυαλό ας λογαριάσει τον αριθμό του θηρίου, που είναι αριθμός ανθρώπου; ο αριθμός του είναι χξς’ (εξακόσια εξήντα έξι).

Εμένα ΚΑΤΙ δεν μου κάθεται …

Για να ακούσω και την δική σας άποψη …

Στους υπόλοιπους … «ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ»!!!

Τις ερωτήσεις του φίλου tomcat θα τις απαντήσω το συντομότερων.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ο ιππόκαμπος εμπλέκεται στο σύστημα του οποίου εργασία είναι να δημιουργηθούν εκείνες οι μνήμες που εμείς εννοούμε όταν λέμε "θυμάμαι." Θυμάστε την πρώτη ημέρα σας στο σχολείο, της περσινές σας διακοπές, το γεύμα της Κυριακής την προηγούμενη εβδομάδα, και ούτω καθεξής. Αυτές είναι οι μνήμες σας και εμπλέκουν τον ιππόκαμπο.

Τώρα, υποθέστε ότι οδηγείτε το αυτοκίνητο σας και εμπλέκεστε σε ένα ατύχημα. Η κόρνα σας κολλάει και ουρλιάζει ενώ εσείς υποφέρετε αβάσταχτους πόνους και νομίζεται ότι να πεθάνετε. Κάποια άλλη άσχετη στιγμή , ακούτε μια κόρνα και σας να κάνει να θυμηθείτε το ατύχημα. Ολόκληρη η σκηνή του ατυχήματος, του πόνου και των συμβάντων που ακολούθησαν περνάν από το μυαλό σας σαν μια σειρά από γεγονότα. Συνέβη. Αλλά αυτά τα γεγονότα είναι κρύα και δεν περιλαμβάνουν καμία συγκίνηση. Αυτό είναι μια μνήμη για μια συναισθηματική εμπειρία, αλλά δεν είναι η συγκίνηση.

Εντούτοις, είναι πολύ απίθανο αυτό να συμβεί κατ' αυτόν τον τρόπο επειδή ο ήχος της κόρνας θα περάσει επίσης μέσω του αμυγδαλοειδές σώμα και, την ίδια στιγμή που θα θυμάστε μέσω του ιππόκαμπου, θα προκαλέσει το αυτόνομο σύστημα να τεθεί σε ενέργεια. Οι μύες σας θα τεντωθούν και μπορεί να ξανά-ζήσετε ολόκληρη την κλίμακα των αισθημάτων "μάχη η φυγή" εκείνη την στιγμή όπως και τότε.

Το σημαντικό πράγμα να κατανοηθεί είναι ότι αυτά τα δύο σύστημα μνήμης είναι χωριστά, ακόμα κι αν λειτουργούν γενικά μαζί.

Οι άνθρωποι με ζημία στον ιππόκαμπο έχουν φτωχή "συνειδητή" μνήμη. Υπάρχει μια διάσημη περίπτωση μιας γυναίκας που είχε βαριάς μορφής αμνησία. Κάθε ημέρα όταν ερχόταν ο γιατρός της να την δει, έπρεπε να επανασυστηθεί επειδή η γυναίκα δεν μπορούσε να θυμηθεί ότι τον είχε δει την προηγούμενη μέρα. Εάν ο γιατρός έφευγε από το δωμάτιο ακόμη και μόνο για μερικά λεπτά, εκείνη θα ξεχνούσε πώς είχε συναντήσει πότε αυτόν τον άνθρωπο. Μια ημέρα, ο γιατρός ήρθε μέσα και πρότεινε το χέρι του για τη συχνά-επαναλαμβανόμενη σύσταση. Αλλά, αυτή τη φορά είχε μια καρφίτσα στο χέρι του που χρησιμοποίησε για να τσιμπήσει το χέρι της. Τράβηξε αμέσως το χέρι της. Ο γιατρός άφησε το δωμάτιο για μερικά λεπτά και επέστρεψε, προσφέροντας της πάλι το χέρι του. Αλλά η γυναίκα αρνήθηκε να το πάρει. Δεν είχε καμία συνειδητή μνήμη του γιατρού, αλλά το αμυγδαλοειδές σώμα της είχε την μνήμη, και προστατεύθηκε.

Αντιθέτως, οι άνθρωποι που έχουν βλάβη στο αμυγδαλοειδές σώμα και άθικτο τον ιππόκαμπο, δεν μπορούν να "ρυθμιστούν με φόβο." Μπορούν να ξέρουν όλες τις λεπτομέρειες: ότι ο γιατρός ήταν στο δωμάτιο, ότι τρυπήθηκαν με την καρφίτσα αλλά δεν θα συγκρατήσουν το χέρι τους όταν ο γιατρός τους προσφέρει το δικό του.

Ο ιππόκαμπος και το αμυγδαλοειδές σώμα τα μεσολαβούν σε διαφορετικά είδη μνήμης. Κανονικά, εργάζονται μαζί έτσι ώστε οι συναισθηματικές μνήμες, και οι μνήμες της συγκίνησης να ενώνονται στο συνειδητό μυαλό μας τόσο στενά που δεν μπορούμε να τις τεμαχίσουμε μέσω της ενδοσκόπησης.

Μια τραυματική ή αγχωτική κατάσταση έχει διαφορετικές συνέπειες για αυτά τα δύο σύστημα μνήμης. Όταν ορμόνες άγχους, όπως η κορτισόλη, απελευθερώνονται στο σώμα, τείνουν να παρεμποδίζουν τον ιππόκαμπο, αλλά διεγείρουν το αμυγδαλοειδές σώμα. Με άλλα λόγια, κάτω από πίεση ή κατά τη διάρκεια τραυματικής εμπειρίας, το αμυγδαλοειδές σώμα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να διαμορφώσει μια συναισθηματική, ασυνείδητη μνήμη του γεγονότος - και ουσιαστικά, θα διαμορφώσει πιο ισχυρές μνήμες λόγω της παρουσίας της κορτισόλης - αλλά αυτές οι ίδιες χημικές ουσίες θα παρέμβουν και θα αποτρέψουν τον σχηματισμό μιας συνειδητής μνήμης του γεγονότος.

Αυτό έχει ισχυρή επίδραση στον πρόωρο προγραμματισμό της παιδικής ηλικίας μας. Θεωρούν ότι ο ιππόκαμπος δεν πλήρως διαμορφωμένος και λειτουργήσιμος στην πρόωρη παιδική ηλικία, και κατά συνέπεια, είμαστε ανίκανοι να αναπτύξουμε μακροπρόθεσμες, συνειδητές μνήμες σε αυτήν την ηλικία.

Όμως, το αμυγδαλοειδές σώμα είναι πλήρως διαμορφωμένο και λειτουργήσιμο. Και είναι για αυτόν τον λόγο που τα κακοποιημένα παιδιά διαμορφώνουν πολύ ισχυρές συναισθηματικές μνήμες κάνοντάς τα να αντιδρούν έντονα σε πολλά πράγματα, ενώ δεν έχουν καμία πρόσβαση σε οποιαδήποτε συνειδητή κατανόηση γιατί αισθάνονται όπως αισθάνονται. Ασυνείδητες συναισθηματικές μνήμες έχουν επιπτώσεις σε όλη μας την ζωή, πολύ δυνατές κιόλας, και είναι εξαιρετικά δύσκολο να τις επεξεργαστούμε χωρίς συνειδητή ανάκληση. Η απλή θέα του οτιδήποτε που συνδέεται με ένα πρόωρο τραυματικό ή αγχωτικό γεγονός μπορεί να ενεργοποιήσει συναισθηματική απάντηση, είτε είναι θετικής ή αρνητικής φύσης.

Περαιτέρω, αυτές οι ασυνείδητες μνήμες μπορούν να γενικεύσουν όπως έχουμε περιγράψει ήδη σε ένα προηγούμενο σημείο.

Τώρα, όλα τα ζώα έχουν τον μηχανισμό φόβος-εκμάθησης που τα επιτρέπει να επιζήσουν. Μπορούν να ανιχνεύσουν τον κίνδυνο και να ανταποκριθούν σε αυτόν κατάλληλα. Αλλά τα ζώα δεν έχουν αυτό που ονομάζουμε συναισθήματα φόβου κατά τον ίδιο τρόπο που οι άνθρωποι μπορούν "να αισθανθούν φοβισμένοι." Όταν το βασικό σύστημα του "προγράμματος φόβου" ενεργοποιείται σε έναν εγκέφαλο που έχει επίσης αυτό-συνείδηση, ένα νέο φαινόμενο εμφανίζεται: υποκειμενικά συναισθήματα. Τα συναισθήματα του φόβου είναι αυτό που συμβαίνει στη συνείδηση όταν γίνεται αντιληπτή η δραστηριότητα που παράγεται στο υποφλοιώδες νευρικό σύστημα που περιλαμβάνεται στην ανίχνευση του κινδύνου από ορισμένα σύστημα στο φλοιό, ειδικά η "μνήμη εργασίας.".

«Ένα συνειδητό συναίσθημα φόβου δεν είναι απαραίτητο να προκαλέσει μια συναισθηματική αντίδραση φόβου. Ο χαμηλός δρόμος μπορεί να το φροντίσει αυτό μόνος του. Δηλαδή μπορούμε να παραγάγουμε αντιδράσεις στον κίνδυνο χωρίς να είμαστε συνειδητά φοβισμένοι, όπως όταν πηδάμε πάνω στο πεζοδρόμιο για να αποφύγουμε να μας χτυπήσει αυτοκίνητο. ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ μιας κατάστασης σαν κι’ αυτή, όπως λέει ο λαός, "δεν έχουμε τον χρόνο να είμαστε φοβισμένοι." … Σε άλλες στιγμές έχουμε πρώτα κάποια αντίδραση από το σώμα μας και μόνο αργότερα θα είμαστε σε θέση να ονομάσουμε τι ήταν αυτό το συναίσθημα: ανησυχία, λύπη ή θυμός. Σε πολλές περιπτώσεις, εν τούτοις, ακόμα κι αν μπορούμε να πούμε ότι αισθανόμαστε ανήσυχοι, δεν ξέρουμε τι παρήγαγε αυτά τα συναισθήματα. Πράγματι, το βλέπουμε αυτό επανειλημμένως σε διάφορες διαταραχές του συστήματος φόβου, όπως οι επιθέσεις πανικού και οι φοβίες.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να αποβληθούν τέτοιοι φόβοι; Μόλις ενεργοποιηθεί το αμυγδαλοειδές σώμα, μπορεί να επηρεάσει την επεξεργασία πληροφοριών στο φλοιό από τα πιο πρόωρα στάδια προς τα εμπρός, αλλά μόνο τα τελευταία στάδια της φλοιώδους επεξεργασίας έχουν επιπτώσεις στο αμυγδαλοειδές σώμα. Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν η επικοινωνία είναι αμφίδρομη, δεν είναι εξίσου αποτελεσματική και στις δύο κατευθύνσεις. Γενικός, οι προβολές από το αμυγδαλοειδές σώμα στο φλοιό είναι πολύ ισχυρότερες από το αντίστροφο. Εάν σκεφτόμαστε τις διαδρομές από το αμυγδαλοειδές σώμα στο φλοιό ως λωρίδες ταχείας κυκλοφορίας, κατόπιν εκείνοι από το φλοιό στο αμυγδαλοειδές σώμα είναι στενά σοκάκια. Μόλις ενεργοποιηθούν οι συγκινήσεις, μπορούν να επηρεάσουν ολόκληρη την εργασία του φλοιού, ενώ ο φλοιός είναι ανεπαρκής στον έλεγχο του αμυγδαλοειδές σώματος. Έτσι, η χρήση της σκέψης για να υπερνικήσει τη συγκίνηση είναι σαν την χρήση ενός σοκακιού ή μιας δευτερεύουσας οδού από το φλοιό, ενώ το αμυγδαλοειδές σώμα βομβαρδίζει το φλοιό με την είσοδο μέσω των λωρίδων ταχείας κυκλοφορίας.» [ LeDoux, 1999 ].

Αλλά η σκέψη με το φλοιό, όπως φαίνεται, είναι βασικά ένας τρόπος να επαναπρογραμματίσουμε τον εγκέφαλός μας. Είναι σαν να εργαζόμαστε στα σοκάκια για να τα αναπτύξουμε στο διακρατικό σύστημα διαταγής του εγκεφάλου που προορίστηκαν να είναι. Η έρευνα εμφανίζει ότι οι αλλαγές στον εγκέφαλο είναι αποτέλεσμα της εκμάθησης της εμπειρίας, και φαίνεται ότι η εκμάθηση - απόκτηση γνώση - είναι το μονοπάτι για να επαναπρογραμματίσουμε τις συναπτικές συνδέσεις στον εγκέφαλο.

Φαίνεται ότι το κλειδί για αυτό είναι το γεγονός ότι η εκμάθηση, η σκληρή σκέψη και ο συλλογισμός, απαιτεί ορισμένες χημικές ουσίες του εγκεφάλου - συνήθως ακετυλοχολίνη – να απελευθερώνονται ακριβώς στη σωστή θέση και στις σωστές ποσότητες. Γίνεται σαφές ότι τα μόρια της μνήμης είναι τυφλά στο είδος μνήμης - εάν είναι συνειδητή ή ασυνείδητη - που καταγράφεται. Αυτό που καθορίζει την ποιότητα των διαφορετικών ειδών μνημών δεν είναι τα μόρια που κάνουν την καταχώρηση αλλά τα σύστημα στα οποία αυτά τα μόρια ενεργούν. Εάν ενεργούν στον ιππόκαμπο, οι μνήμες που καταγράφονται είναι πραγματικές και προσιτές στη συνείδησή μας. Εάν οι χημικές ουσίες ενεργούν στο αμυγδαλοειδές σώμα, είναι συναισθηματικές και συνήθως απρόσιτες στη συνειδητή συνειδητοποίηση.

Έτσι, αυτό που συμβαίνει είναι ότι ακόμα κι αν δεν ξέρουμε τι έχει προκαλέσει μια δεδομένη συναισθηματική αντίδραση μέχρι μετά την εκδήλωση της, συνειδοποιούμε ότι "αισθανόμαστε" με έναν ορισμένο τρόπο. Αυτή η επίγνωση ονομάζεται "μνήμη εργασίας."

Η μνήμη εργασίας, ή η συνειδητοποίηση, περιλαμβάνει τους μετωπικούς λοβούς του εγκεφάλου ακριβώς επάνω από και πίσω από τα φρύδια. Αυτή είναι η περιοχή που χρησιμοποιούμε οπότε θέλουμε να θυμηθούμε έναν νέο αριθμό τηλεφώνου για αρκετό χρόνο για να προλάβουμε να τον σχηματίσουμε, ή για να θυμηθούμε γιατί πήγαμε μέχρι την κουζίνα για αρκετό χρόνο ώστε να το πάρουμε! Είναι επίσης η θέση όπου πολλά διαφορετικά είδη πληροφοριών παραμένουν ταυτόχρονα ενώ συγκρίνουμε το ένα πράγμα με άλλο. Εκεί μπορεί να συμβαίνουν διάφορα πράγματα σύγχρονος. Μπορούμε να κοιτάξουμε κάτι, να κρατήσουμε αυτήν την εικόνα στη μνήμη εργασίας μαζί με τη μνήμη για κάτι που έχουμε ανασύρει από την μακροπρόθεσμη μνήμη με την οποία επιθυμούμε να το συγκρίνουμε. Ήχοι, μυρωδιές, και ακόμη και η τρέχουσα φυσιολογική ανάλυση από το σύστημα μας όσο την παρατηρούμε: μας δημιουργούν μια αίσθηση ειρήνης, ευτυχίας, λύπης, φόβου ?

Όλα αυτά τα στοιχεία φτάνουν μαζί, ταυτόχρονα. Εντούτοις, αυτή η μνήμη εργασίας μπορεί να κάνει μόνο ένα πράγμα σε δεδομένο χρόνο, ακόμα κι αν αυτή η μια στοιχειώδης εργασία είναι πολυσύνθετη. Ένα κλασικό παράδειγμα είναι το έξης, προσπαθείτε να θυμηθείτε έναν νέο αριθμό τηλεφώνου και κάποιος σας κάνει μια ερώτηση προτού προλάβετε να τον σχηματίσετε. Ο αριθμός χάνεται όταν απαντάτε στην ερώτηση και πρέπει να επιστρέψετε και να ξανακοιτάξετε τον αριθμό.

Φαίνεται ότι αυτή η «μνήμη εργασίας, η «η επίγνωση», είναι - εάν όχι η ίδια η συνείδηση - τουλάχιστον ένα παράθυρο σε αυτήν.

Στην μνήμη εργασίας εμφανίζονται τα "συνειδητά συναισθήματα". Στη μνήμη εργασίας, τρία πράγματα έρχονται μαζί να δημιουργήσουν το συνειδητό συναίσθημα: παρόντα ερεθίσματα, ενεργοποίηση του αμυγδαλοειδές σώματος με κάποιο τρόπο και ενεργοποίηση της συνειδητής μνήμης στον ιππόκαμπο.

Τα παρόντα ερεθίσματα μπορεί να περιλαμβάνουν την παρουσία σας μέσα σε μια εκκλησία. Αυτό θα ξυπνούσε στο αμυγδαλοειδές σώμα ασυνείδητες μνήμες πολλών εμπειριών στην εκκλησία - την πλημμύρα των δεκτών με νευροχημικά, και αυτό θα ενεργοποιούσε τη συνειδητή μνήμη της τελευταίας φοράς που βρισκόσασταν σε εκκλησία, ή διάφορες αξιοσημείωτες στιγμές θα περάσουν από το μυαλό σας. Όταν όλα αυτά τα πράγματα φτάσουν μαζί στη μνήμη εργασίας, με το σώμα να ενεργοποιείται τώρα με τη χημεία και την ιστορία του παρελθόντος, αυτό γίνεται αντιληπτό όπως "αίσθημα."

Το ίδιο πράγμα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε είδος κατάστασης όπως έχουμε περιγράψει ήδη. Κάτι που είναι παρόν τώρα θα ενεργοποιήσει τις χημικές ουσίες που θα ξυπνήσουν τις συνειδητές μνήμες που είναι σχετικές εκείνες τις χημικές ουσίες, και έπειτα η παρούσα στιγμή θα ερμηνευθεί με εκείνους τους ίδιους όρους.

Από αυτό που εξετάζουμε εδώ είναι το γεγονός ότι οι ασυνείδητες, χημικές σφραγίδες, έχουν πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να επηρεάσουν τη σκέψη από το αντίστροφο, αντιλαμβανόμαστε πλήρως ότι είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με την αιώνια συζήτηση μεταξύ του λόγου και της συγκίνησης, της λογικής και του πάθους, της γνώσης και της πίστης.

Όταν διεγείρεστε συναισθηματικά είτε από φόβο είτε από ευχαρίστηση είτε από σεξουαλική έλξη, είναι ένα κρύο σκληρό γεγονός ότι η συγκίνηση εξουσιάζει τη σκέψη.

Οι φιλόσοφοι, πηγαίνοντας πίσω μέχρι τον Πλάτωνα, έχουν αναλύσει ατέλειωτα αυτό το θεμελιώδες σχίσμα. Το σώμα μας μας γεμίζει με πάθη, επιθυμίες, φόβους, φαντασίες, ανοησία και παραμύθια που «γίνονται» για να δικαιολογούν αυτές τις χημικές αντιδράσεις. Ο Πλάτωνας αποφάνθηκε ότι ο αληθινός φιλόσοφος ήταν αυτός που θα μπορούσε να κυριαρχήσει στις συγκινήσεις του με την χρήση του λόγου. Το Σωκράτης είπε το "γνώθι σ’ αυτόν," με το οποίο εννοούσε ότι πρέπει να καταλάβουμε τις συγκινήσεις μας προκειμένου να είμαστε σε θέση να της ελέγξουμε.

Η απέραντη πλειοψηφία των φιλοσόφων και φιλοσοφικών συγγραφέων σε όλη την ανθρώπινη καταγραμμένη ιστορία πιστέψανε ότι προκειμένου να είμαστε αληθινά ανθρώπινοι - σε αντιδιαστολή με απλώς ένα ζώο - πρέπει να ενεργοποιήσουμε το λόγο. Ο Καρτέσιος δεν είπε ότι "ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, επομένως είμαι." Η σκέψη φαίνεται να είναι το ευδιάκριτα ανθρώπινο πράγμα που οι άνθρωποι κάνουν και τους χωρίζει από τα ζώα. Αλλά, όπως Theodore Dreiser έγραψε:

«Ο πολιτισμός μας είναι ακόμα στο μέσο στάδιο, μόλις και μετά βίας δεν είναι κτήνος που καθοδηγείται από το ένστικτο, μόλις και μετά βίας είναι άνθρωπος που ακόμα δεν καθοδηγείται πλήρως από το λόγο.»

Συνεχίζεται …

Πίστευε και μη, … ερεύνα !

Edited by - Binational on 26/08/2002 19:52:42

Ένας άλλος σημαντικός φορέας στην αντίδραση φόβου είναι ο προμετωπιαίος φλοιός. Σε μελέτες με αρουραίους, καθώς επίσης και σε πειράματα με ανθρώπους, έχει δειχτεί ότι όταν δίνετε επανειλημμένα τον ήχο, χωρίς να εμφανιστεί το δυσάρεστο γεγονός, χάνει τελικά τη δυνατότητά του να αποσπάσει συναισθηματικές αντιδράσεις φόβου. Αυτή η διαδικασία ονομάζεται εξάλειψη. Αλλά εάν το ενδιάμεσο μέρος του προμετωπιαίου φλοιού έχει υποστεί βλάβη, η συναισθηματική μνήμη είναι δύσκολο να εξαφανιστεί. Έτσι, παραδείγματος χάριν, ένας αρουραίος που έχει ένα τραύμα στο προμετωπιαίο φλοιό τείνει να συνεχίσει να ανταποκρίνεται στον ήχο σαν να συνδέεται ακόμα με το δυσάρεστο γεγονός – δηλαδή η ρυθμισμένη αντίδραση είναι ανθεκτική στην εξάλειψη.

Εντούτοις, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ακόμα ότι και χωρίς ζημία στον προμετωπιαίο φλοιό, οι μνήμες φόβου είναι δύσκολο να εξαφανιστούν εντελώς. Πολλές μελέτες δείχνουν, παραδείγματος χάριν, ότι εβδομάδες αφότου έχει πάψει ένας αρουραίος να αντιδρά σε έναν ήχο που ήταν συνδεδεμένος με ηλεκτροσόκ, ξαφνικά αντιδρά και πάλι με φόβο στον ήχο. Η εάν το ζώο επιστρέψει στην αίθουσα όπου είχε τη ρυθμιστική εμπειρία, η συμπεριφορά φόβου μπορεί να επανενεργοποιηθεί. Το άγχος μπορεί επίσης να επανενεργοποιήσει εξαφανισμένους φόβους στους ανθρώπους. Ένας ασθενής με μια φοβία μπορεί να αντιμετωπιστεί, προφανώς επιτυχώς, κατόπιν συμβαίνει κάτι – ας πούμε, η μητέρα του ασθενή πεθαίνει- και η φοβία επιστρέφει.

Αυτό που μπορούν ορισμένοι τύποι θεραπείας να κάνουν - και αυτό κάνει η διαδικασία εξάλειψης - είναι να εκπαιδεύσουν τον προμετωπιαίο φλοιό να εμποδίζει την επιρροή του αμυγδαλοειδούς σώματος. Αυτή η εκπαίδευση δεν αποβάλλει τον ασυνείδητο φόβο αλλά απλά τον κρατά υπό έλεγχο.

Οι θεράποντες το βρίσκουν αυτό και καταθλιπτικό και ενδιαφέρον, καταλαβαίνουν τώρα πια ότι οι μνήμες φόβου δεν μπορούν να εξαλειφθούν εντελώς, αλλά τουλάχιστον ξέρουν τι μάχη έχουν να αντιμετωπίζουν. ... Δεν ξέρω κάποιο ζώο που δεν μπορεί να ρυθμιστεί... και σε οποιοδήποτε ζώο που έχει αμυγδαλοειδές σώμα, αυτή η δομή φαίνεται να εμπλέκεται στη ρύθμιση φόβου. Το σύστημα φόβου, επομένως, είναι πιθανώς ένας πολύ βασικός, θεμελιώδης μηχανισμός εκμάθησης που συμπεριλαμβάνεται στον εγκέφαλο.

Κατά αυτή την άποψη, είμαστε συναισθηματικές σαύρες. Κυκλοφορούμε με ένα αμυγδαλοειδές σώμα που σχεδιαστικέ να ανιχνεύει τον κίνδυνο και να ανταποκρίνεται σε αυτόν. Αυτό το σύστημα είναι πολύ αποδοτικό, και δεν έχει αλλάξει πολύ από την άποψη του πώς λειτουργεί. Αυτό που έχει αλλάξει, φυσικά, είναι τα είδη πραγμάτων που θα το ενεργοποιήσουν, τα πράγματα στα οποία οι άνθρωποι [ που διδασκόμαστε και ρυθμιζόμαστε ] να ανταποκρινόμαστε έχουν την ίδια επίδραση απάνω μας που βλέπουμε να έχει μια γάτα σε έναν αρουραίο. [ LeDoux, States of Mind, 1999 ]»

«Βάσει αυτού του είδους των συσχετισμών, ο ήχος γίνεται κάτι που ο αρουραίος μαθαίνει να συνδέει με τον κίνδυνο. Κατά συνέπεια όταν ο αρουραίος ακούει τον ήχο, αντιδρά αμέσως: Παγώνει σε αναμονή του κίνδυνου. Αυτό είναι μια ρυθμισμένη αντανάκλαση, όπως είναι η εκροή σάλιου στα σκυλιά Pavlov στον ήχο του κουδουνιού, σε αναμονή για τροφή.

Ένα ζώο στην άγρια φύση συνήθως δεν έχει την πολυτέλεια της δοκιμής και του σφάλματος στην εκμάθηση ποιο είναι επικίνδυνο - δεν κάνει πρακτική έως ότου έχει την σωστή στάση . Εάν είναι αρκετά τυχερό να δραπετεύσει μία φορά, καλά θα κάνει να θυμάται την όψη του αρπακτικού ζώου, την μυρωδιά του αρπακτικού ζώου, τον ήχο του αρπακτικού ζώου, και ούτω καθ' εξής. Στο εργαστήριο, χρειαζόμαστε να εφαρμόσουμε το σοκ με τον ήχο μόνο μία φορά εάν είναι αρκετά απωθητικό.

Όταν κάτι παρεμφερές συμβαίνει – ένας ήχος συσχετισμένος με σοκ - ενεργοποιούνται ποικίλες αντιδράσεις που είναι ίδιες με εκείνες που θα εμφανίζονταν σε μια πραγματική κατάσταση. Οι τηλεοπτικές μαγνητοσκοπήσεις του βομβαρδισμού κατά τη διάρκεια των ολυμπιακών αγώνων του 1996 στην Ατλάντα, παραδείγματος χάριν, αποκαλύπτουν ότι όταν εξερράγη η βόμβα το πρώτο πράγμα που συνέβη ήταν ότι όλοι υποχώρησαν - αυτό ήταν το αντανακλαστικό της έκπληξης. Αλλά το επόμενο πράγμα που έκαναν ήταν να παγώσουν: Απλά έπεσαν κάτω και κρατήθηκαν ακίνητοι για περίπου δύο δευτερόλεπτα. Αυτό είναι η εξέλιξη, δίνοντας μας έτσι λίγο χρόνο... Τα αρπακτικά ζώα αποκρίνονται στη κίνηση... Έτσι παγώνουμε όταν βρισκόμαστε σε μια επικίνδυνη κατάσταση, επειδή το παλαιό εξελικτικό σύστημα του φόβου, ανιχνεύει τον κίνδυνο και ανταποκρίνεται σε αυτόν αυτόματα.

... Σε μια κατάσταση κινδύνου, ποικίλες φυσιολογικές αντιδράσεις εμφανίζονται. Το αίμα ανακατανέμεται στα μέρη του σώματος που είναι περισσότερο αναγκαία (οι μύες). Αυτό οδηγεί σε αλλαγές στην πίεση αίματος και τον καρδιακών σφυγμών. Επιπλέον, ο υποθαλαμικός-επινεφρίδιος –βλεννογόνος (hypothalamic-pituitary-adrenal ή HPA), άξονας ενεργοποιείται, διοχετεύοντας ορμόνες υπερέντασης. Επιπλέον, ο εγκέφαλος ενεργοποιεί την έκδοση φυσικών οπιούχων πεπτιδίων, μορφινοειδή ουσίες που εμποδίζουν την αίσθηση του πόνου. Την αποκαλούμενη υποαλγεσία (από το άλγος), αυτή η αντίδραση είναι ενα εξελικτικό υπόλοιπο που επιτρέπει σε ένα πληγωμένο ζώο να συνεχίσει. Φαίνεται συχνά στην εμπόλεμη περίοδο, όπου οι πληγωμένοι στρατιώτες δεν αντιδρούν στον τραυματισμό τους έως ότου είναι εκτός του πεδίου μάχης. Όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στον αρουραίο όταν αντιλαμβάνεται μια φυσική απειλή όπως την γάτα, ή όταν ακούει τον ήχο που συσχετιστικέ με το σοκ.

Και όλες αυτές οι αντιδράσεις φόβου μετριούνται εύκολα. Εκτός από τα συμπεριφοριστικά εργαλεία, χρειαζόμαστε επίσης εργαλεία νευρολογίας για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί το σύστημα φόβου του εγκεφάλου. ... Ένα από αυτά ονομάσετε τραύμα εγκεφάλου, μια μικρή οπή που γίνεται στον ιστό του εγκεφάλου για να διακοπεί τη ροή των πληροφοριών μεταξύ των νευρώνων.»

Καλά, το ξέραμε ότι κάτι τέτοιο θα ερχόταν. Πήγε από τα "ήπια ηλεκτροσόκ" στο άνοιγμα οπής στον εγκέφαλο των αρουραίων... Έπειτα θα τους αποκεφάλιση...

«Με το φράξιμο της ροής των πληροφοριών σε μια δεδομένη διάβαση με ένα τραύμα, μπορούμε να καθορίσουμε εάν εκείνη η διάβαση περιλαμβάνεται στη συμπεριφορά που μελετάμε. Δηλαδή τα τραύματα σε μερικές περιοχές δεν θα έχουν καμία επίδραση στη συμπεριφορά, και τα τραύματα σε άλλες περιοχές θα παρέμβουν στη συμπεριφορά, εμπλέκοντας κατά συνέπεια εκείνη την περιοχή. Οι άνθρωποι με εγκεφαλικό επεισόδιο ή όγκο έχουν φυσικά τραύματα, των οποίων τα χαρακτηριστικά δεν είναι ακόμα εντοπισμένα ακριβώς.

Και είμαστε βέβαιοι ότι υπάρχουν ΜΕΡΙΚΟΙ που σίγουρα μελετούν ανθρώπους με "ακριβώς εντοπισμένα" τραύματα - για να χρησιμοποιήσουμέ την επαγγελματική γλώσσα. Η γνώση προστατεύει!

« Η σοβαρή έρευνα έχει παραγάγει ακριβείς χάρτες του εγκεφάλου του αρουραίου, και επίσης πολλών άλλων ζώων.»

Καμία αμφιβολία. Και υποθέτω ότι μερικά από αυτά τα "ζώα" στέκονται σε δύο πόδια!

« Κατά συνέπεια, μπορούμε να πάμε σε μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου αρουραίων βάσει τριών συντεταγμένων – αριστερά/δεξιά, επάνω/κάτω, και εμπρός/πίσω - και να κάνουμε ένα τραύμα για την εισροή μικρής τάσης ρεύματος ή την έγχυση μιας χημικής ουσίας.

Οι χάρτες εγκεφάλου είναι επίσης χρήσιμοι όταν θέλουμε να μετρήσουμε την ηλεκτρική δραστηριότητα μιας ειδικής περιοχής. Επειδή η επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων είναι βασισμένη στην ηλεκτρική δραστηριότητα, μπορούμε να παρεμβάλουμε ηλεκτρόδια που συνδέονται με ενισχυτές που αρχειοθετούν στις αντιδράσεις της δεδομένης περιοχής του εγκεφάλου. ... Εάν ο νευρώνας α ενεργοποιήσει τον νευρώνα β, ο νευρώνας β θα πυροβολήσει... που μας λέει ότι ο νευρώνας β είναι μέρος του κυκλώματος του εγκεφάλου που περιλαμβάνονται στη συμπεριφορά που μελετάμε.

Τελικά, μπορούμε να ιχνηλατήσουμε συγκεκριμένες συνδέσεις στον εγκέφαλο - καθορίζοντας εάν η περιοχή Χ στέλνει τους νευρίτες της στην περιοχή Υ ή στην περιοχή Ζ – ακολουθώντας την χημικής δραστηριότητες. ... Εγχέουμε μια ουσία ανίχνευσης στην περιοχή Χ... Ο ανιχνευτής λαμβάνεται από τους νευρώνες στην περιοχή που εγχέεται, κατόπιν ταξιδεύει με στα μόρια που στέλνονται στο νευρίτη. Μπορούμε μετά να λεκιάσουμε ή να βάψουμε τον εγκέφαλο για να δούμε που θα εμφανιστεί η ουσία - η περιοχή θα βαφεί αρκετά έντονα ώστε να μπορέσουμε να την δούμε κάτω από το μικροσκόπιο. Αυτό μας λέει με ποιες περιοχές επικοινωνεί η Περιοχή X.

Μόλις ρυθμίσουμε το ζώο έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε έναν ήχο - ή έτσι ώστε ο ήχος να παράγει την συμπεριφορά του παγώματος, τις αλλαγές στην πίεση του αίματος και τον σφυγμών της καρδίας, και ούτω καθ' εξής - το επόμενο βήμα είναι να ιχνηλατήσουμε πώς ο ήχος, που μπαίνει στο αυτί, φθάνει στα μέρη του εγκεφάλου που παράγουν αυτές τις αντιδράσεις στο σώμα. Η στρατηγική είναι να γίνει ένα τραύμα σε ένα ορισμένο μέρος του εγκεφάλου για να καθοριστεί εάν η ζημία σε εκείνη την περιοχή παρεμβαίνει στην ρύθμιση φόβου. Εάν αυτό συμβαίνει, εγχέουμε μετά την ουσία ανιχνευτή εκεί για να δούμε με ποιες περιοχές του εγκεφάλου επικοινωνεί η συγκεκριμένη περιοχή. Κατόπιν κάνουμε συστηματικά τραύματα σε κάθε μια από τις ακόλουθες περιοχές για να δούμε ποία απ’ όλες παρεμβαίνει με τη ρύθμιση φόβου, εγχέουμε την ουσία ανιχνευτή σε εκείνο το σημείο, κοιτάζουμε να δούμε όπου πηγαίνει, και έτσι προχωράμε. Μπορούμε μετά να καταγράψουμε την ηλεκτρική δραστηριότητα για να δούμε πώς ανταποκρίνονται τα κύτταρα στην περιοχή. Κατ' αυτό τον τρόπο, μπορούμε να συνεχίσουμε την ερευνά μας, σημείο-σημείο, μέσω οποιασδήποτε διάβασης του εγκεφάλου θέλουμε να μελετήσουμε...

Η πολυετή έρευνα από πολλούς εργαζομένους μας έχουν δώσει εκτενή γνώση των νευρικών διαβάσεων που περιλαμβάνονται στην επεξεργασία της ακουστικής πληροφορίας, η οποία είναι ένα άριστο αρχικό σημείο για την εξέταση των νευρολογικών θεμέλιών του φόβου. Η φυσική ροή των ακουστικών πληροφοριών - ο τρόπος που ακούτε τη μουσική, την ομιλία, ή οτιδήποτ’ άλλο - είναι ότι ο ήχος μπαίνει στο αυτί, εισάγεται τον εγκέφαλο, ανεβαίνει σε μια περιοχή που ονομάζεται ακουστικός μεσωεγκέφαλος, έπειτα προχωράει στον ακουστικό θάλαμο, και τελικά καταλήγει στον ακουστικό φλοιό. Κατά συνέπεια, στην ακουστική διάβαση, όπως και σε άλλα αισθητήρια σύστημα, ο φλοιός είναι το υψηλότερο επίπεδο επεξεργασίας.

Πρέπει ο ήχος να πάει όλο τον δρόμο στον ακουστικό φλοιό για να μαθαίνει ο αρουραίος ότι ο ήχος που συσχετίζεται με το ηλεκτροσόκ είναι επικίνδυνος?

Όταν κάναμε τραύματα στον ακουστικό φλοιό, διαπιστώσαμε ότι το ζώο μπορούσε ακόμα να κάνει τις συσχέτιση μεταξύ του ήχου και του ηλεκτροσόκ, και αντιδρούσε και πάλι με το φόβο... Δεδομένου ότι οι πληροφορίες από όλες τις αισθήσεις μας επεξεργάζονται στο φλοιό... το γεγονός ότι ο φλοιός δεν φαίνεται να είναι απαραίτητος ήταν αξιοπερίεργος και ανεξήγητος. Θελήσαμε να καταλάβουμε πώς κάτι τόσο σημαντικό όπως η συγκίνηση του φόβου θα μπορούσε να μεσολαβηθεί από τον εγκέφαλο εάν δεν πήγαινε στο φλοιό, όπου εμφανίζονται λες οι υψηλότερες διαδικασίες. Έτσι κάναμε τραύματα στον ακουστικό θάλαμο, και έπειτα στο ακουστικό μεσωεγκέφαλο.

...Αυτό που διαπιστώσαμε ήταν ότι τα τραύματα σε καθεμία απ’ αυτές, βρισκόμενες κάτω από το φλοιό ιεραρχικά, περιοχές καθιστούσαν εντελώς αναίσθητο τον αρουραίου στη ρύθμιση φόβου. Εάν τα τραύματα γίνονταν σε έναν μη ρυθμισμένο αρουραίο, το ζώο δεν θα μπορούσε να μάθει να κάνει την σύνδεση μεταξύ του ήχου και του ηλεκτροσόκ, και εάν τα τραύματα γίνονταν σε έναν αρουραίο που ήταν ρυθμισμένος ήδη να φοβάται τον ήχο, δεν θα αντιδρούσε πλέον στον ήχο.

Αλλά εάν το ερέθισμα δεν είναι απαραίτητο να φθάσει στο φλοιό, πού πηγαίνει από το θάλαμο? Κάποια άλλη περιοχή ή περιοχές του εγκεφάλου πρέπει να λαμβάνει τις πληροφορίες από τον θάλαμο και να καθιερώνει μνήμες για την εμπειρία που υποκινεί μια αντίδραση φόβου. Για να βρούμε τι γίνεται, κάναμε μια έγχυση ανιχνευτή στον ακουστικό θάλαμο και διαπιστώσαμε ότι μερικά κύτταρα σε αυτήν την δομή εκτόξευαν τους νευρίτες στο αμυγδαλοειδές σώμα (amygdala). Αυτό είναι κλειδί, επειδή το αμυγδαλοειδές σώμα είναι γνωστό εδώ και πολλά χρόνια ότι είναι σημαντικό στις συναισθηματικές αντιδράσεις. Έτσι εμφανίστηκε ότι οι πληροφορίες διοχετεύονταν στο αμυγδαλοειδές σώμα από το θάλαμο χωρίς τη συμμετοχή του νεοχιτώνιου.

Μετά κάναμε πειράματα με αρουραίους που είχαν τραύματα στο αμυγδαλοειδές σώμα... Διαπιστώσαμε ότι το τραύμα στο αμυγδαλοειδές σώμα απέτρεπε να πραγματοποιηθεί ρύθμιση.

... Έτσι το αμυγδαλοειδές σώμα είναι κρίσιμο σε αυτήν την διαβίβαση. Λαμβάνει τις πληροφορίες από τον εξωτερικό κόσμο άμεσα από τον θάλαμο, και αμέσως θέτει σε κίνηση ένα σύνολο ποικίλων σωματικών αντιδράσεων. Ονομάζουμε αυτήν την διαβίβαση θάλαμο- αμυγδαλοειδές σώμα, της χαμηλής ουδού επειδή δεν εκμεταλλεύεται όλη επεξεργασία πληροφοριών του υψηλότερου επιπέδου που γίνεται στο νεοχιτώνιο, το οποίο επικοινωνεί επίσης με το αμυγδαλοειδές σώμα.

... Πέστε ότι ένας οδοιπόρος περπατά στο δάσος και βλέπει κάτι στο έδαφος. Η εικόνα πάει στο θάλαμο, ο οποίος στέλνει ένα πολύ ακατέργαστο πρότυπο στο αμυγδαλοειδές σώμα, το αμυγδαλοειδές σώμα, στη συνέχεια, ενεργοποιεί τους καρδιακούς σφυγμούς, θέτει τους μυς σε ετοιμότητα και όλα είναι έτοιμα για δράση. Συγχρόνως, το ερέθισμα βρίσκει της οδού του μέσω του φλοιού, ο οποίος δημιουργεί αργά μια πλήρη απεικόνιση ενός- φιδιού. Τώρα, ο θάλαμος δεν ξέρει εάν είναι φίδι ή απλά ένα κλαδί που μοιάζει σαν φίδι, αλλά αυτό που ενδιαφέρει το αμυγδαλοειδές σώμα σε αυτήν κατάσταση είναι, ότι καλύτερα να περάσουμε το κλαδί για φίδι από το να νομίσουμε ένα φίδι για κλαδί. Ο υποφλοιωδής εγκέφαλος γενικεύει για να έχουμε την ευκαιρία να μείνουμε ζωντανοί στη παρουσία του φιδιού. Με άμεση ενεργοποίηση του αμυγδαλοειδούς σώματος, σας δίνει χρόνο. Εάν το αντικείμενο τελικά αποδειχτεί να είναι κλαδί αντί για φίδι, δεν χάνετε τίποτα, μπορείτε απενεργοποιήσετε το σύστημα πάλη-ή-φυγή. Αλλά εάν αποδειχτεί να είναι φίδι, έχετε το προβάδισμα: Έχετε ενεργοποιήσει το αμυγδαλοειδές σώμα, και το σώμα σας είναι έτοιμο να ανταποκριθεί αποτελεσματικά.

Η χαμηλή οδός, ή η διαβίβαση θάλαμο-αμυγδαλοειδές σώμα, είναι ένα γρήγορο και βρώμικο σύστημα. Επειδή δεν περιλαμβάνει καθόλου τον φλοιό, μας επιτρέπει να ενεργήσουμε πρώτα και να σκεφτούμε αργότερα. Ή, μάλλον, αφήνει την εξέλιξη να κάνει τη σκέψη για μας, τουλάχιστον στην αρχή, δίνοντας μας χρόνο.

Ο φλοιός - η υψηλή οδός - επίσης επεξεργάζεται το ερέθισμα, αλλά αργεί λίγο περισσότερο. Χρειάζεστε το φλοιό για την υψηλού επιπέδου αντίληψη προκειμένου να διακριθεί το ένα είδος μουσικής από άλλο... ή για να διακρίνετε μεταξύ δύο λεκτικών ήχων αλλά δεν χρειάζεστε το φλοιό για να φέρετε εις πέρας την συναισθηματική εκμάθηση που περιλαμβάνεται στο σύστημα του φόβου. Κατά συνέπεια μπορούμε να έχουμε συναισθηματικές αντιδράσεις σε κάτι χωρίς τη γνώση σε τι ανταποκρινόμαστε - ακόμα κι’ όταν ξεκινάμε την αντίδραση μας. Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με την ασυνείδητη επεξεργασία των συγκινήσεων. Αυτό είναι μια νευρολογική επίδειξη τουλάχιστον του μέρους αυτών που Freud προσπαθούσε να δείξει όταν μίλησε για το υποσυνείδητο.

... Αυτό που λέμε είναι ότι οι ασυνείδητες συγκινήσεις είναι πιθανώς ο κανόνας παρά την εξαίρεση.

Όλοι ξέρουμε ότι είναι πολλές οι φορές στην κανονική, καθημερινή εμπειρία όταν δεν καταλαβαίνουμε από που προέρχονται οι συγκινήσεις μας - γιατί αισθανόμαστε ευτυχείς, λυπημένοι, φοβισμένοι. Παραδείγματος χάριν, πέστε ότι είστε σ’ ένα εστιατόριο και τρώτε με έναν φίλο και έχετε έναν φοβερό καβγά στο τραπέζι, το οποίο συμβαίνει να το καλύπτει ένα άσπροκόκκινο καρό τραπεζομάντιλο. Την επόμενη ημέρα περπατάτε στον δρόμο και έχετε αυτή την διαίσθηση μέσα σας ότι το πρόσωπο που περπατά προς το μέρος σας είναι κάποιος που δεν συμπαθείτε. Δεν έχετε ποτέ πριν δει αυτό το πρόσωπο, αλλά ξέρετε ότι δεν τον συμπαθείτε. Ακούμε συχνά για την "διαίσθηση" και οι άνθρωποι λένε ότι "πρέπει να εμπιστεύεστε την διαίσθηση σας." Αλλά ίσως σε αυτήν την περίπτωση ο λόγος που αισθάνεστε ότι δεν συμπαθείτε αυτό το πρόσωπο είναι απλά επειδή φοράει μια άσπροκόκκινη καρό γραβάτα. Αυτό το οπτικό ερέθισμα πηγαίνει μέσω της χαμηλής σας οδού, ενεργοποιεί το αμυγδαλοειδές σώμα σας και σας κάνει να έχει μια δυσάρεστη αντίδραση στο πρόσωπο. Μπορεί να αποδώσετε την αντίδρασή σας στον τρόπο που αυτό το πρόσωπο κοιτάζει ή περπατά ή ενεργεί, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά η χαμηλή οδός... η ασυνείδητη ενεργοποίηση του αμυγδαλοειδούς σώματος.

Μερικές φορές... αυτές οι χαμηλές οδικές αντιδράσεις είναι χρήσιμες. Βεβαίως αυτός ήταν ο εξελικτικός στόχος: να μας προστατεύσει από τον κίνδυνο. Αλλά μπορούν επίσης να είναι επιβλαβείς, ή τουλάχιστον αντιπαραγωγικοί. Όπως στην περίπτωση της άσπροκόκκινης καρό γραβάτας /τραπεζομάντιλου, μια ασυνείδητη αντίδραση μπορεί να μην είναι ένα είδος εσωτερικής αλήθειας αλλά μπορεί άντ’ αυτού να μην είναι τίποτα περισσότερο από μια αναβίωση μιας συναισθηματικής εκμάθησης του παρελθόντος. "Το ν’ ακούτε την διαίσθηση σας"... μπορεί απλά να σημαίνει ότι ανταποκρίνεστε στην εκμάθηση του παρελθόντος.

... Άλλες περιοχές του εγκεφάλου παρέχουν επίσης την είσοδο στο αμυγδαλοειδές σώμα. Οι πληροφορίες γι’ αυτό που θα ονομάζαμε αισθητήρια αντικείμενα - ένα οπτικό αντικείμενο όπως ένα μήλο, ή σύνθετοι ήχοι όπως τη μουσική ή την ομιλία - έρχονται από τον αισθητήριο φλοιό.

Άλλα μέρη του φλοιού περιλαμβάνουν την υψηλότερη επίγνωση. Παραδείγματος χάριν, μια φλοιώδης περιοχή αποκαλούμενη ιππόκαμπος περιλαμβάνεται σε τέτοιες υψηλής-κατάταξης πτυχές της γνώσης, όπως τη μακροπρόθεσμη μνήμη και την επεξεργασία του πλαισίου γεγονότων, εκείνο το είδος πληροφοριών που μας επιτρέπει να πούμε που και πότε συνέβη κάτι, μαζί με άλλα στοιχεία της σκηνής, όπως το εάν έβρεχε. Εάν βλάψετε ή αφαιρέσετε τον ιππόκαμπο στους αρουραίους, παραδείγματος χάριν, τα ζώα δεν είναι πια σε θέση να αναγνωρίσουν μια οικία τοποθεσία, είναι ανίκανα να διακρίνουν εάν ο θάλαμος του πειράματος είναι αυτός όπου ρυθμίσθηκαν με μέτρια ηλεκτροσόκ στα πόδια. Κατά συνέπεια, εκφράζουν αντιδράσεις φόβου σε όλους τους θαλάμους που μοιάζουν έστω και ελάχιστα.

Συνεχίζεται …

Η δουλεία του Δρ.Hofmann μου είναι γνωστή παρ’ όλο που το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχει πέσει στα χέρια μου. Θα επιδιώξω να το βρω και να το διαβάσω, και σε ευχαριστώ για την σύσταση.

Και τώρα η συνέχεια …
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Τώρα, ας επιστρέψουμε στο οινόπνευμα. Το οινόπνευμα είναι ένας κάλος υποκριτής και μπορεί ξεγελάσει τουλάχιστον τέσσερις τύπους δεκτών. Μπλοκάρει τους δέκτες ακετυλοχολίνης... Εντούτοις, αντίθετα από τη νικοτίνη που δεσμεύεται επίσης στους δέκτες ακετυλοχολίνης, η αλκοόλη δεν κάνει τίποτα χρήσιμο όσο βρίσκεται εκεί. Κάθεται απλά εκεί και εμποδίζει τη δυνατότητα σκέψης. Ενεργεί επίσης όπως την κοκαΐνη με το να εμποδίζει την επανά-ληψη της ντοπαμίνης, πλημμυρίζοντας τον εγκέφαλο με " αίσθημα: αισθάνομαι τέλεια." Η αλκοόλη υποκινεί την έκδοση ενδορφίνης με κατά συνέπεια λειτουργεί όμοια με τη μορφίνη και την ηρωίνη σε έναν ελάχιστο βαθμό, και τροποποιεί και αυξάνει την αποδοτικότητα των δεκτών σεροτονίνης.

Όλα αυτά με έναν σπάρο! Ουάο, αυτό σε κάνει σχεδόν να θέλεις να πάς και να πιες μερικές μπύρες!

Και, εάν θα μπορούσαμε απλά να πιούμε μερικές αραιά και που, ή να συνοδεύουμε το γεύμα μας με ένα ποτήρι κρασί ή ένα απολαύσουμε ένα κοκτέιλ το βράδυ, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά για μερικούς ανθρώπους, δεν λειτουργεί κατά αυτόν τον τρόπο το οινόπνευμα.

Γενικά τα θηλαστικά - από τους πιθήκους στα σκυλιά και τις γάτες - αποφεύγουν το οινόπνευμα. Εάν τους δώσετε επιλογή, θα πιουν το νερό άντ’ αυτού. Σε μερικούς ανθρώπους, υπάρχει μια γενετική παραλλαγή που οδηγεί στη μειωμένη επιθυμία για το οινόπνευμα. Οι επιστήμονες, εντούτοις, έχουν κατορθώσει να αναπαραγάγουν αρουραίους με προτίμηση για το ποτό. Αρουραίοι όπως που έχουν κλήση στο ποτό επίσης, κατά τρόπο ενδιαφέροντα, παράγουν ανώμαλα χαμηλά ποσοστά σεροτονίνης. Και, πρόσφατη έρευνα έχει δείξει ότι οι άνθρωποι που είναι αλκοολικοί έχουν λιγότερους δέκτες ντοπαμίνης γενετικά. Ένα μεγάλο ποσοστό των καπνιστών έχει επίσης ένα ασυνήθιστο αντίγραφο ενός γονιδίου αποκαλούμενου D2, το οποίο προκαλεί το σώμα τους δημιουργήσει ένα τρίτο λιγότερους δέκτες ντοπαμίνης. Παίρνουν την δόση τους από την ακετυλοχολίνη. Κρατήστε αυτό επίσης στο μυαλό.

Το να πει κανείς απλά "όχι" στα ναρκωτικά σαφώς, δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα λαμβάνοντας υπόψη την κατανόηση μας περί το πώς αυτά λειτουργούν στον οργανισμό μας. Και, πιο σημαντικό, πρέπει να σκεφτούμε το γεγονός ότι αυτά τα ναρκωτικά λειτουργούν μόνο επειδή μιμούνται φυσικές ουσίες που παράγουν της ίδιες καταστάσεις του μυαλού. Ότι οι συγκινήσεις ή "τα συναισθήματα" μπορούν έτσι εύκολα να μιμηθούν χημικά πρέπει να μας κάνει τη μικρή να κάνουμε μια παύση όταν λέμε "ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ..." οτιδήποτε. Το αισθάνεστε πραγματικά, ΕΣΕΙΣ; Ή υποκινείται το συναίσθημα μέσα σας από κάποιο σήμα του περιβάλλοντος σας. Και ποιο είδος σήματος, πώς προγραμματίστηκε, και από που μπορεί να προέρχεται είναι ανοικτό σε οποιοδήποτε αριθμό δυνατοτήτων.

Η ανικανότητά μας να ελέγξουμε τις συγκινήσεις μας είναι το ίδιο δύσκολη όπως το να πούμε "όχι" στα ναρκωτικά. Και δεν έχει σχέση με ατέλειες στην προσωπικότητα, αλλά με την καθαρή δύναμη της φυσιολογίας - το μυαλό του αρπακτικού ζώου. Ο παίκτης του γκολφ, John Daly, ήταν πρόθυμος να πληρώσει τρία εκατομμύριο δολάρια για ένα ποτό. Ένας εξαρτημένος στο crack που είχε συλληφθεί 31 φορές, ο οποίος ήταν είχε υποστεί επανειλημμένα πρόστιμα και τη φυλάκιση, είπε "μόλις εμφανίσει εκείνος ο εξαναγκασμός, δεν έχει σημασία ποια είναι η ποινική ρήτρα ή η απειλή ."

Οι λεπτές διαφορές στον τρόπο που ο εγκέφαλός μας είναι καλωδιωμένος μας καθιστούν λίγο η πολύ ευαίσθητους στον χημικό χειρισμό. Οι περισσότεροι από μας δεν συμβαδίζουν με το άκρο να πληρώσουμε 3 εκατομμύρια δολάρια για ένα ποτό, ούτε είμαστε πρόθυμοι να διακινδυνεύσουμε τη φυλάκιση, αλλά οι εσωτερικοί πόθοι μας για τη "δόση των συγκινήσεων" μας αφήνουν αδύναμους στο έλεος τους.

Επειδή οι εσωτερικές χημικές ουσίες μας χρησιμοποιούνται για να υποκινήσουν τη γενετική "διάβαση ευχαρίστησης," η μάχη που παλεύουμε είναι με εμάς τους ίδιους. Όταν οι νευρώνες μας δοκιμάζουν την ευφορία ενός λουτρού ντοπαμίνης, ο εγκέφαλός μας είναι στον παράδεισο. Δεν θα σκεφτούμε ότι αυτό που κάνουμε θα μας οδηγήσει στην καταστροφή ή, το ελάχιστο, σε μια άλλη ερωτική απογοήτευση και στη δυστυχία σε μια άθλια σχέση ή μια πίστη που μας παίρνει τα χρήματά μας, μας δίνει υποσχέσεις, και μας αφήνει ανίκανους να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ζωή, αλλά θα επανέρθουμε για κι’ άλλο.

Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τις συμπεριφορές που παρέχουν στον εγκεφάλου μας την υψηλότερη ανταμοιβή ?

Ο επιστήμονας νευρολογίας, Dr. Joseph LeDoux, καθηγητής της Επιστήμης στο πανεπιστημιακό κέντρο της Νέας Υόρκης για τη νευρολογία έχει εξετάσει τον τρόπο που ο εγκέφαλος μας διαμορφώνει την εμπειρία μας και τις μνήμες μας. Οι μελέτες του έχουν διευκρινίσει την λειτουργία των συγκινήσεων γενικός. Ανακάλυψε ότι πολλές νευρικές διαβάσεις "παρακάμπτουν" τα υψηλότερα μέρη σκέψης του εγκεφάλου.

Οι μηχανισμοί του εγκεφάλου που παράγουν μια δεδομένη διανοητική κατάσταση, ή τι επιλέγουμε, χάριν ευκολίας για να προκαλέσουμε μια συγκίνηση, να προκαλέσουμε επίσης ορισμένες μετρήσιμες φυσιολογικές καταστάσεις, όπως τον αριθμό των σφυγμών ή τα κύματα του εγκεφάλου, καθώς επίσης και ορατές συμπεριφορές όπως να το η φυγή ή το χαμόγελο. "Τα συναισθήματα," κατ’ αντίθεση, είναι μια συνείδηση, ένας υποκειμενικός χαρακτηρισμός της κατάστασης του ατόμου. Το ένα πρόσωπο μπορεί να πει ότι "αισθάνομαι συγκινημένος," και ένα άλλο μπορεί να πει "αισθάνομαι φοβισμένος," και, και οι δύο θα παρουσιάσουν τα ίδια φυσιολογικά συμπτώματα και χαρακτηριστικά κύματα του εγκεφάλου. Έτσι, η προσπάθεια να εργαστεί κανείς προς τα πίσω είναι προβληματική. Ο Δρ LeDoux γράφει:

« … Ο φόβος είναι κυρίαρχος. ... Ο φόβος είναι μια καλή συγκίνηση για μελέτη επειδή είναι η ρίζα πολλών ψυχιατρικών προβλημάτων. Οι αποκαλούμενες διαταραχές ανησυχίας - επιθέσεις πανικού, η ψυχαναγκαστική διαταραχή, η διαταραχή μετα-τραυματικού άγχους – είναι περίπου οι μισές από όλες της ψυχιατρικές καταστάσεις που αντιμετωπίζονται κάθε χρόνο, εξαιρώντας τα προβλήματα κατάχρησης ουσιών.

... Το σύστημα του εγκεφάλου που παράγει τη συμπεριφορά του φόβου εξελίχθηκε για να βοηθήσει τα ζώα να μείνουν ζωντανά και έχει συντηρηθεί για εκατομμύρια χρόνια, σε μια ποικίλα ειδών. Ο τρόπος που ενεργούμε όταν είμαστε φοβισμένοι - ο τρόπος που αποκρίνεται το σώμα - είναι πολύ παρόμοιος με τον τρόπο που ενεργούν άλλα ζώα όταν είναι φοβισμένα, ακόμα κι αν δεν αντιδράμε στα ίδια πράγματα. Ένας αρουραίος δεν θα βίωνε ποτέ μια κατάσταση πανικού από την είδηση ότι η αγορά του χρηματιστηρίου έχει συντρίβει, και ένας άνθρωπος, συνήθως, δεν φοβάται μια γάτα. Αλλά ο τρόπος που το σώμα μας ανταποκρίνεται στην είδηση της συντριβής της αγοράς του χρηματιστηρίου είναι παρόμοιος με τον τρόπο που το σώμα του αρουραίου ανταποκρίνεται όταν βλέπει μια γάτα. Αυτό είναι κρίσιμα σημαντικό, επειδή σημαίνει ότι μπορούμε να μελετήσουμε τη συμπεριφορά άλλων ζώων, και τις διαδικασίες στον εγκέφαλο τους, για να μάθουμε πώς δουλεύει το ανθρώπινο σύστημα φόβου.

... Μελετάμε τον φόβο με εργαλεία τις τεχνικές και τις μεθόδους της συμπεριφορικής για την διερεύνηση μιας τέτοιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς... Και χρειαζόμαστε επίσης καλά εργαλεία νευρολογίας, μέθοδος που μας επιτρέπουν να μελετήσουμε τι συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν συμπεριφέρεται το ζώο με έντρομο τρόπο.

Ένα σημαντικό εργαλείο της συμπεριφορικής είναι γνωστό ως κλασσική ρύθμιση φόβου (classical fear conditioning), η οποία είναι μια εκδοχή αυτών που ο Pavlov περιέγραψε ως ρυθμισμένη αντανάκλαση (conditioned reflex). Η διαδικασία της κλασσική ρύθμιση περιλαμβάνει την ένωση, ή τον συσχετισμό, ενός άβλαβους ερεθίσματος - ενός ήχου ή μιας λάμψης φωτός, κάτι που είναι ουσιαστικά χωρίς νόημα μόνο του - με κάτι που είναι σημαντικό στο ζώο. Στην περίπτωση των σκυλιών Pavlov, το σημαντικό ερέθισμα ήταν η τροφή - το χωρίς νόημα ερέθισμα ήταν το κουδούνι. Η τροφή δεν είναι χρήσιμο ερέθισμα εάν ενδιαφερόμαστε για τη μελέτη του φόβου, εντούτοις. Έτσι, χρησιμοποιώντας τους εργαστηριακούς αρουραίους ως αντικείμενο, θα μπορούσαμε να συσχετίσουμε έναν ήχο με, παραδείγματος χάριν, έναν ήπιο ηλεκτροσόκ στα ποδιά. (Κρατάμε το σόκ όσο το δυνατόν πιο αδύνατο για να επιτρέψουμε στο πειράματα να εκτελέσει, και τον διαχειριζόμαστε όσο πιο σπάνια είναι εφικτό).»

Συνεχίζεται …

Η εργασία στο εργαστήριο της νευροχημείας στο νευρολογικό ίδρυμα του Barrow έχει κυρίως σχέση με μόρια που εμπλέκονται μόνο στην εκπομπή σήματος αποκαλούμενο δέκτης νικοτινηκής ακετυλοχολίνης (nAChR). Η nAChR δρα σε όλο τον εγκέφαλο και το σώμα ως "μοριακός διακόπτης" συνδέοντας τα κυκλώματα νευροκύτταρων που εμπλέκονται σε ουσιαστικές λειτουργίες που κυμαίνονται από το όραμα και τη μνήμη, μέχρι τον έλεγχο του αριθμού των καρδιακών κτύπων και της λειτουργίας μυών.

«Τα ελαττώματα στο nAChR ή η απώλειά του προκαλούν νόσους όπως η σοβαρή μυασθένεια και η επιληψία και μπορεί να συμβάλουν στην ανάπτυξη νόσου του Alzheimer και του Ρarkinson και στην σχιζοφρένια.

Το nAChR συμβαίνει επίσης να είναι ο κύριος στόχος της νικοτίνης του καπνού. ... τα νικοτινοειδές φάρμακα δείχνουν να έχουν αποτελέσματα στην θεραπεία νόσων όπως η έλλειψη προσοχής/ η διαταραχή υπερδραστηριότητας (ADHD), το σύνδρομο Tourette και ανακουφίζουν την ανησυχία, τον πόνο, και την κατάθλιψη, κι’ αυτό προτείνει τη συμμετοχή του nAChR σε αυτές τις διαταραχές.

...Έχουμε δείξει ότι οι ποσότητα και η λειτουργία των διαφορών υποκατηγοριών του nAChR μπορούν να επηρεαστούν από πολλές βιολογικά ενεργές ουσίες, που κυμαίνονται από τα στεροειδή έως τα τοπικά αναισθητικά, και από πράκτορες που ενεργούν στη εξωκυτταρική μήτρα, το cytoskeleton, στον δεύτερο αγγελιοφόρο σηματοδοτεί, και στον πυρήνα. Επίσης έχουμε δείξει ότι η χρόνια έκθεση στην νικοτίνη προκαλεί την αριθμητική αύξηση του έλεγχου πολλών διαφορετικών υποκατηγοριών το nAChR μέσω μιας μετά-μεταγραφικής διαδικασίας που εξουσιάζεται από τα αποτελέσματα στις ενδοκυτταρικές λίμνες των δεκτών ή των προδρόμων τους. (...We have shown that numbers and function of diverse nAChR subtypes can be influenced by many biologically active substances, ranging from steroids to local anesthetics, and by agents acting on the extracellular matrix, the cytoskeleton, on second messenger signaling, and at the nucleus. We also have shown that chronic nicotine exposure induces numerical upregulation of many diverse nAChR subtypes via a post-transcriptional process that is dominated by effects on intracellular pools of receptors or their precursors.)

Μερικές πρόσφατες μελέτες εξετάζουν την υπόθεσή μας ότι η χρόνια έκθεση στην νικοτίνης, όπως εμφανίζεται με τη συνήθη χρήση προϊόντων καπνού, θέτει εκτός λειτουργίας το nAChR και τα κυκλώματα νευροκυτταρών που υποβοηθούν, συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο σε μακράς διαρκείας αλλαγές στη λειτουργία του εγκεφάλου και του σώματος. [ Lukas, 1999 ].»

Τώρα, προσέξτε στον ανωτέρω απολογισμό πόσο δυσνόητοι είναι όταν μιλάνε για την νικοτίνη... «Είναι επαγγελματική ορολογία για το "αυξάνει τον αριθμό δεκτών" καθώς επίσης και το ποσό ακετυλοχολίνης. Αλλά, φυσικά, το Ιατρικό Καθεστώς δεν θα τους επέτρεπε να δημοσιεύσουν οτιδήποτε από την εργασία τους εάν δεν πρόσθεταν ότι έχουν μια υπόθεση ότι η "συνήθης χρήση των προϊόντων καπνού... θέτει εκτός λειτουργίας την ακετυλοχολίνη." Δεν θα πρέπει να μας απασχολήσει ότι στην αρχή προτείνουν την νικοτίνη ως θεραπευτικό φάρμακο για μερικά από τα ίδια προβλήματα που έχουν αυξηθεί σχεδόν με επιδημικούς ρυθμούς τελευταία?

Ας το ξαναπούμε: Η έρευνα εμφανίζει, εντούτοις, ότι οι καθημερινές εγχύσεις νικοτίνης ΑΥΞΑΝΟΥΝ πραγματικά τον αριθμό δεκτών ακετυλοχολίνης μέχρι και 40 %. Μερικοί ερευνητές, όπως ο ανωτέρω, απορρίπτουν αυτό το εύρημα λέγοντάς "άσχετα από αυτό, η λειτουργία τους μικραίνει." Αλλά αυτό δεν παρατηρείται εμπειρικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι που καπνίζουν "θέτουν ένα όριο," και μόλις το φθάσουν, δεν τους χρειάζεται όλο και περισσότερη και περισσότερη νικοτίνη για να ικανοποιηθούν.

Πώς ενεργεί η νικοτίνη ?

«Υπάρχουν δύο σημαντικοί τύποι (ή κλάσεις) δεκτών ακετυλοχολίνης στο σώμα, και τα ονομάζουν συνήθως από τα άλλα φάρμακα που δεσμεύονται σε αυτούς: την νικοτίνη και την μουσκαρίνη. Οι δέκτες μουσκαρινικής ακετυλοχολίνης (mAChRs) μπορούν να δεσμεύσουν την μουσκαρίνη καθώς επίσης και την ACh, και λειτουργούν για να αλλάξουν το μεταβολισμό...

Η ακετυλοχολίνη ενεργεί στους δέκτες νικοτίνικης ακετυλοχολίνης για να ανοίξει ένα κανάλι στη μεμβράνη των κύτταρων. Το άνοιγμα ενός τέτοιου καναλιού επιτρέπει ορισμένους τύπους ιόντων (φορτισμένα άτομα) να εισρεύσουν στο κύτταρο η να εκρεύσουν από αυτό. ... Όταν ρέουν τα ιόντα, υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, και το ίδιο συμβαίνει στο νευρικό σύστημα. Η ροή των ιόντων, ή η διάβαση του ρεύματος, μπορεί να προκαλέσει άλλα πράγματα να συμβούν, συνήθως εκείνα τα "πράγματα" περιλαμβάνουν το άνοιγμα άλλου τύπου καναλιών και τη διάβαση των πληροφοριών από τον έναν νευρώνα στους άλλους.

Οι νικοτινικοί AChRs βρίσκονται σε όλο το σώμα, αλλά είναι πιο συγκεντρωμένοι στο νευρικό σύστημα (εγκέφαλο, νωτιαίο μυελό, και το υπόλοιπο των νεύροκύτταρων στο σώμα) και στους μυς του σώματος (στα σπονδυλωτά).

Λέμε ότι η νικοτίνη δρα όπως η ACh στους δέκτες για να τους ενεργοποιήσει, και οι δύο αυτές ουσίες ονομάζονται αγωνιστές(agonists). Ο αντίθετος τύπος φαρμάκου, κάτι που δεσμεύεται στους δέκτες και δεν επιτρέπει σε αυτούς να ενεργοποιηθούν ονομάζεται ανταγωνιστής (antagonist).

... Όταν μια ουσία που παρεμβαίνει με την δέσμευση του ACh στο nAChRs του μυ, μπει στο σώμα, εκείνη η χημική ουσία μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα(επειδή χρησιμοποιείτε τους μυς για να κάνετε πράγματα όπως το να αναπνέετε). Μια κατηγόρια χημικών ουσιών στο φίδι όπως και άλλα δηλητήρια, η νευροτοξίνες, κάνουν ακριβώς αυτό. Εάν σας δαγκώσει ένας βούγγαρος ή μια κόμπρα, παραδείγματος χάριν, και μπει αρκετό δηλητήριο στο αίμα σας, θα υπάρξουν αρκετές νευροτοξίνες στο σώμα σας, για να διακόψουν το μυ του διαφράγματος να επεκτείνει τους πνεύμονές σας. Χωρίς εκείνο τον μυ να λειτουργεί, το πρόσωπο παύει να αναπνέει και πεθαίνει από ασφυξία.

Ένας από τους λόγους που ξέρουμε τόσα πολλά για αυτούς τους δέκτες είναι ακριβώς επειδή -- φυτά και άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει αυτές τις ουσίες [ ανταγωνιστές ακετυλοχολίνης ] που προκαλούν παράλυση και ασφυξία από πολύ παλιά. Τα φυτά τους χρησιμοποιούν για να αποτρέψουν τα φυτοφάγα να τα φάνε. Τα ζώα χρησιμοποιούν παρόμοιες ουσίες για να παραλύσουν το θήραμά τους. Τουλάχιστον μια νευρομυϊκή νόσος στον άνθρωπο σχετίζεται με το nAChRs, και αυτή είναι η σοβαρή μυασθένεια...

Όπως μπορείτε να δείτε, το nAChRs είναι σημαντικό για τη ζωή. ... Όλοι οι γνωστοί νικοτινική δέκτες μοιράζονται μερικά κοινά χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Αποτελούνται από 5 πρωτεϊνικές υπομονάδες που συγκεντρώνονται σαν σανίδες βαρελιών γύρω από έναν κεντρικό πόρο. ... Όταν το υποκατάστατο (ligand) (η ACh ή η νικοτίνη) δεσμευτεί στον δέκτη, προκαλεί το σύμπλεγμα του δέκτη να στρίψει και να ανοίξει τον πόρο στο κέντρο. [ Pugh http://www.geocities.com/CapeCanaveral/2257/nicaction.html ]»

Εκτός από τη σημείωση ότι η ακετυλοχολίνη έχει το μαγικό μας αριθμό 5, παρατηρήσατε ότι λέει πως "τα ζώα χρησιμοποιούν παρόμοιες ουσίες [ ανταγωνιστές ακετυλοχολίνης ] για να παραλύσουν το θήραμά τους? Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε για της συχνά αναφερόμενες καταστάσεις παράλυσης όταν αναφέρονται "εξωγήινες επαφές"?

Κρατήστε την ακετυλοχολίνη στο μυαλό σας επειδή θα επιστρέφουμε σε αυτήν!

Συνεχίζεται …

Η βασική γραμμή φαίνεται να είναι: εάν κάτι μας κάνει να αισθανόμαστε καλά, θα θελήσουμε να το κάνουμε επανειλημμένως και περισσότερο και καλύτερα. Και, εάν λειτουργήσουμε κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε όλο και λιγότερο ικανοί να το κάνουμε και στο τέλος οι δυσαναλογίες θα οδηγήσουν σε περισσότερο πόνο και βάσανα και συναισθήματα ανεπάρκειας.

Τώρα, η νικοτίνη είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ναρκωτικό. Η νικοτίνη μιμείται έναν από του σημαντικότερους νευροδιαβιβαστές του σώματος, την ακετυλοχολίνη. Αυτός είναι ο νευροδιαβιβαστής που συνδέεται συχνότερα με την επίγνώση στον εγκεφαλικό φλοιό. Η ακετυλοχολίνη είναι ο αρχικός μεταφορέας της σκέψης και της μνήμης στον εγκέφαλο. Είναι ουσιαστικό να υπάρξουν τα κατάλληλα επίπεδα ακετυλοχολίνης για να υπάρξουν νέες μνήμες ή να θυμηθούμε τις παλαιές μνήμες.

Τώρα, ας παραστρατίσουμε για μια στιγμή. Έψαξα το διαδίκτυο για πηγές αναφερόμενες στην ακετυλοχολίνη και τα αποτελέσματα ήταν καταπληκτικά θετικά όπως θα δείτε από τα ακόλουθα αποσπάσματα:

Acetyl-L-Carnitine (ALC) είναι ο ακετυλικός εστέρας της καριτίνης, ο μεταφορέας των λιπαρών οξέων στις μιτοχονδριακές μεμβράνες. Όπως η καριτίνη, έτσι το ALC παράγεται φυσικά στο σώμα και βρίσκεται σε μικρά ποσοστά σε μερικά τρόφιμα. ... Η έρευνα των τελευταίων ετών έχει ανυψώσει το ALC από τον κάπως ασήμαντο ρόλο του σε έναν ενισχυτή γνωστικής θρέψης και έναν εξαιρετικό νευροπροστατευτικό πράκτορα. Πράγματι, παρμένο στην ολότητά του, το ALC έχει γίνει μια από τις πρώτιστες ενώσεις "αντι-γήρανσης" υπό επιστημονικής έρευνας, ειδικά σε σχέση με τον εγκέφαλο και το σύστημα νευρικής επιδείνωσης.

Το ALC βρίσκεται σε διάφορες συγκεντρώσεις στον εγκέφαλο, και τα επίπεδά του μειώνονται σημαντικά με γήρανση. (1) Σε πολυάριθμες μελέτες σε ζωικά μοντέλα, η διοικητική μέριμνα του ALC έχει εμφανιστεί να έχει αξιοπρόσεκτη δυνατότητα της βελτίωσης όχι μόνο των γνωστικών αλλαγών, αλλά και τις μορφολογικές (δομικόές) και νευροχημικές αλλαγές. ... Το ALC έχει ποικίλα αποτελέσματα στη χολινεργική δραστηριότητα, [Β]συμπεριλαμβανομένης της προώθησης της έκδοσης (2) και της σύνθεσης (3) της ακετυλοχολίνης[/Β]. Επιπρόσθετα, το ALC προάγει την υψηλή λήψη χολίνης, που μειώνεται σημαντικά με την ηλικία (4) ενώ αυτά τα χολινεργικά αποτελέσματα περιγράφηκαν αρχικά σχεδόν πριν 25 χρόνια, (5) τώρα φαίνεται ότι αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ALC. [Gissen, VRP's Nutritional News, March, 1995(http://vrp.com/Library/a_l_car.htm)]

Φαίνεται ότι η Alzheimer, μια πραγματική επιδημία στης χώρες του δυτικού κόσμου, είναι σε άμεση σχέση με τα χαμηλά επίπεδα ακετυλοχολίνης. Στην νόσο του Alzheimer, οι νευρώνες που παράγουν την ακετυλοχολίνη εκφυλίζονται, με συνέπεια την ελλειμματική μνήμη. Σε μερικού ασθενείς της Alzheimer μπορεί η μείωση μπορεί να φτάσει το 90 τοις εκατό! Αλλά, προτείνει κανείς το κάπνισμα και την άσκηση του εγκέφαλου ως πιθανή θεραπεία;

ΟΧΙ.

Ένα άλλο ενδιαφέρων μικρό απόσπασμα που βρήκα σε μια διδακτορική διατριβή από τον/την Galen Knight(http://www.highfiber.com/%7Egalenvtp/disrtatn.htm) λέει:

Η θυρεοτροπίνη είναι ο μόνος σημαντικότερος διαμορφωτής της λειτουργίας του θυρεοειδή. Εντούτοις, αρκετά από τα αποτελέσματά του μιμούνται από τους νευροδιαβιβαστές, ακετυλοχολίνη και catecholamines...

Αυτό μας προτείνει ότι η κακή λειτουργία του θυρεοειδή μπορεί να βελτιωθεί εν μέρει από τη νικοτίνη!

Το επόμενο απόσπασμα είναι το πιο ενδιαφέρον. Είναι ένα απόσπασμα από ένα έγγραφο(http://www.tassie.net.au/emfacts/henrylai.html) από ερευνητικό εργαστήριο Βιοηλεκτρομαγνιτικής, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε ένα εργαστήριο (workshop) για να συζητήσει τα πιθανά επιπτώσεις στην βιολογία και στην υγεία των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων ραδιοσυχνότητας(RFR). Το εργαστήριο οργανώθηκε από το τμήμα βιομηχανικής του πανεπιστήμιου της Ουάσιγκτον, Σιάτλ. Το έγγραφο παρουσιάστηκε αργότερα στο " συμπόσιο για τα κινητά τηλέφωνα και την υγεία", στης 25-28 Οκτωβρίου, το 1998, στο πανεπιστήμιο της Βιέννης, Αυστρίας. Το τι λένε εδώ είναι τα αποτελέσματα των τηλεφωνικών πύργων για την κινητή τηλεφωνία και η χρήση των κινητών τηλεφώνων και των μπίπερ, κλπ:

«... Πραγματοποιήσαμε μια σειρά από πειράματα για να ερευνηθεί η επίδραση της έκθεσης σε RFR στους νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο του αρουραίου. Ο βασικός νευροδιαβιβαστής που ερευνήσαμε ήτανη ακετυλοχολίνη, μια πανταχού παρούσα χημική ουσία στον εγκέφαλο που εμπλέκεται σε πολυάριθμες φυσιολογικές και συμπεριφοριστικές λειτουργίες.

Βρήκαμε ότι η έκθεση σε RFR για 45 λεπτά μείωσε τη δραστηριότητα της ακετυλοχολίνης στις διάφορες περιοχές του εγκεφάλου του αρουραίου, ιδιαίτερα στο μετωπικούς φλοιό και τον ιππόκαμπο. Η περαιτέρω μελέτη εμφάνισε ότι η αντίδραση εξαρτάται από τη "διάρκεια" της έκθεσης. Ο κοντύτερος χρόνος έκθεσης (20 λεπτά) πραγματικά αύξησε, παρά να μείωση την δραστηριότητα. Οι διαφορετικές περιοχές του εγκεφάλου έχουν διαφορετικές ευαισθησίες σε RFR όσον αφορά τις χολινεργικές αντιδράσεις [ Lai et Al, 1987b, 1988b, 1989a, β ].

Επιπλέον, η επανειλημμένη έκθεση μπορεί να οδηγήσει σε μερικές μάλλον μακράς διαρκείας αλλαγές στο σύστημα: ο αριθμός δεκτών ακετυλοχολίνης αυξάνεται ή μειώνεται μετά από την επανειλημμένη έκθεση σε RFR σε 45 λεπτά και 20 ελάχιστες περιόδους επικοινωνίας, αντίστοιχα [ Lai et Al, 1989a ].

Οι αλλαγές στους δέκτες ακετυλοχολίνης θεωρούνται γενικά ότι είναι μια αντισταθμιστική απάντηση στην επανειλημμένη διαταραχή της δραστηριότητας ακετυλοχολίνης στον εγκέφαλο. Τέτοιες αλλαγές αλλάζουν τον χαρακτήρα της απάντησης του νευρικού συστήματος. Άλλες μελέτες έχουν εμφανίσει ότι τα ενδογενή οπιούχα είναι εμπλέκονται επίσης στην επίδραση RFR στην ακετυλοχολίνη [ Lai et Al, 1986b, 1991, 1992b, 1996 ].

Δεδομένου ότι η ακετυλοχολίνη στο μετωπικούς φλοιό και τον ιππόκαμπο εμπλέκεται στις λειτουργίες εκμάθησης και μνήμης, πραγματοποιήσαμε πειράματα για την μελέτη εάν η έκθεση σε RFR έχει επιπτώσεις σε αυτές τις συμπεριφοριστικές λειτουργίες στον αρουραίο. Δύο τύποι λειτουργίας της μνήμης: οι χωρικές μνήμες "εργασίας" και "αναφοράς" ερευνήθηκαν.

Η ακετυλοχολίνη στον εγκέφαλο, ειδικά στον ιππόκαμπο, είναι γνωστή για το ότι διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο σε αυτές τις συμπεριφοριστικές λειτουργίες. Στο πρώτο πείραμα, η μνήμη "εργασίας" (βραχυπρόθεσμη μνήμη) μελετήθηκε χρησιμοποιώντας τον " λαβύρινθο ακτινωτών βραχιόνων". Αυτή η δοκιμή είναι πολύ εύκολο να κατανοηθεί. Απλά φανταστείτε ότι ψωνίζετε σε ένα παντοπωλείο με έναν κατάλογο αντικειμένων μέσα το μυαλό σας για το τι έχετε να αγοράσετε. Όταν έχετε πάρει όλα τα αντικείμενα, στο ταμείο ανακαλύπτετε ότι υπάρχει ένα κοτόπουλο στην κορυφή και ένας άλλο στο κατώτατο σημείο του καροτσιού αγρών σας. Είχατε ξεχάσει ότι είχατε πάρει ήδη ένα κοτόπουλο στην αρχή του ξεφαντώματος αγορών σας και είχατε πάρει ένα άλλο ένα πιο πρόσφατα. Αυτό είναι μια αποτυχία στη βραχυπρόθεσμη μνήμη και είναι πραγματικά πολύ κοινή στην καθημερινή ζωή και γενικά δεν θεωρείται ως παθολογική. Μια απόσπαση της προσοχής μπορεί να έχει επιπτώσεις στη βραχυπρόθεσμη μνήμη.

Αυτή η αναλογία είναι παρόμοια με τη στοιχειώδη εργασία στο πείραμα λαβυρίνθου ακτινωτών-βραχιόνων. Ο λαβύρινθος αποτελείται από μια κυκλική κεντρική πλήμνη με βραχίονες που εκτείνονται όπως οι ακτίνες μιας ρόδας. Οι αρουραίοι επιτρέπονται για να πάρουν τα μπριγκέτα τροφίμων στο τέλος κάθε βραχίονα του λαβυρίνθου. Υπάρχουν 12 βραχίονες στον λαβύρινθό μας, και κάθε αρουραίος σε κάθε εξεταστική περίοδο επικοινωνίας επιτρέπεται για να κάνει 12 εισόδους βραχιόνων. Το να επανεισέλθει σε έναν βραχίονα θεωρείται να είναι ένα έλλειμμα μνήμης. Τα αποτελέσματα του πειράματός μας εμφάνισαν ότι μετά από την έκθεση σε RFR, οι αρουραίοι έκαναν σημαντικά περισσότερες επανεισόδους βραχιόνων από τους μη εκτεθειμένους αρουραίους [ Lai et Al, 1994 ].

Αυτό είναι σαν να βρίσκετε δύο κοτόπουλα, τρία κουτιά επιτραπέζιου άλατος, και δύο σακουλές πατάτες στο καρότσι αγορών σας.

Σε ένα άλλο πείραμα, μελετήσαμε την επίδραση της έκθεσης RFR στη μνήμη "αναφοράς" (μακροπρόθεσμη μνήμη) [ WANG και Lai, το υπόβαλαν για δημοσίευση ]. Ερευνήθηκε ν απόδοση σε έναν λαβύρινθο νερού. Σε αυτήν την δοκιμή, ένας αρουραίος πρέπει για να εντοπίσει μια καταδυμένη πλατφόρμα σε μια κυκλική λίμνη νερού. Ελευθερώνεται στη λίμνη, και ο χρόνος που χρειάζεται για να φθάσει και να ανέβει στην πλατφόρμα καταγράφεται. Οι αρουραίοι εκπαιδεύθηκαν σε διάφορες συνεδρίες για να μάθουν τη θέση της πλατφόρμας. Το ποσοστό εκμάθησης των σε RFR -εκτεθειμένων αρουραίων ήταν πιο αργό, αλλά, μετά από διάφορες δοκιμές εκμάθησης, πρόφθασαν τελικά (τους μη εκτεθειμένους) αρουραίους (που έβρισκαν την πλατφόρμα πιο γρήγορα). Εντούτοις, η ιστορία δεν τελείωσε εδώ. Αφότου είχαν μάθει να εντοπίζουν οι αρουραίοι την πλατφόρμα, σε μια τελευταία συνεδρία, η πλατφόρμα αφαιρέθηκε και οι αρουραίοι ελευθερώθηκαν ένας-ένας στη λίμνη. Παρατηρήσαμε ότι οι μη εκτεθειμένοι αρουραίοι, μετά από την ελευθέρωση τους στη λίμνη, θα κολυμπούσαν κυκλικά γύρω από την περιοχή όπου βρισκόταν η πλατφόρμα, ενώ οι RFR -εκτεθειμένοι αρουραίοι εμφάνισαν περισσότερο τυχαία πρότυπα κολύμβησης.

Για να το καταλάβουμε αυτό, ας δούμε μια άλλη αναλογία. Εάν πρόκειται να πλεύσω από την δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αυστραλία. Μπορώ να μάθω να διαβάζω χάρτες και την χρήση οργάνων για να εντοπίσω τη θέση μου, στο γεωγραφικό πλάτος και το γεωγραφικό μήκος, κλπ.... Εντούτοις, υπάρχει ένας προφανώς ευκολότερος τρόπος: απλά να συνεχίσω να πλέω προς τα νοτιοδυτικά. Αλλά, φανταστείτε, έπλευσα και έχασα την Αυστραλία. Στην πρώτη περίπτωση, εάν είχα πλεύσει χρησιμοποιώντας τους χάρτες και τα όργανα, θα συνέχιζά να πλέω στην περιοχή όπου νομίζω ότι θα έβρισκα την Αυστραλία ελπίζοντας ότι θα έβλεπα στεριά. Αφ' ετέρου, εάν ταξίδευα με στρατηγική προς τα νοτιοδυτικά, και έχασα την Αυστραλία, δεν θα ήξερα τι να κάνω. Πολύ σύντομα, θα βρισκόμουν να κάνω τον γύρο της υδρογείου.

Κατά συνέπεια, φαίνεται ότι οι μη εκτεθειμένοι αρουραίοι έμαθαν να εντοπίζουν την πλατφόρμα χρησιμοποιώντας αναφορές στο περιβάλλον (όπως την χρήση ενός χάρτη από τη μνήμη), ενώ οι RFR -εκτεθειμένοι αρουραίοι χρησιμοποίησαν μια διαφορετική στρατηγική (ίσως, κάτι αποκαλούμενο "μάθηση στην πράξη" δηλ., την εκμάθηση μιας ορισμένης ακολουθίας μετακινήσεων στο περιβάλλον για να φθάσει κανείς σε ένα ορισμένο σημείο. Αυτή είναι μια λιγότερο ευπροσάρμοστη τακτική και δεν περιλαμβάνει τα χολινεργικά σύστημα στον εγκέφαλο).

Κατά συνέπεια, η έκθεση σε RFR μπορεί να αλλάξει εντελώς τη συμπεριφοριστική τακτική ενός ζώου στην κατατόπιση του στο περιβάλλον.

...Το σημαντικό είναι ότι τα αποτελέσματα εμμένουν για λίγο χρόνο μετά από την έκθεση σε RFR. Εάν διαβάζω ένα βιβλίο και λαμβάνω μια κλήση από κινητό τηλέφωνο, πιθανώς δεν θα πειράξει εάν δεν μπορέσω να θυμηθώ το τι ακριβώς διάβασα. Εντούτοις, οι επιπτώσεις θα ήταν πολύ σοβαρές, εάν είμαι ένας τεχνικός αεροπλάνων αρμόδιος για την τοποθέτηση βιδών και καρυδιών στα μέρη αεροπλάνων. Μια τηλεφωνική κλήση στη μέση της εργασίας μου μπορεί να με κάνει να ξεχάσω και να χάσω διάφορες βίδες. Ένα άλλο δυσμενές σενάριο της βραχυπροθέσμου έλλειψης μνήμης είναι ότι ένα πρόσωπο μπορεί πάρει υπερβολική δόση ενός φάρμακου επειδή έχει ξεχάσει ότι έχει πάρει ήδη το φάρμακο.

Τελικά, θα ‘θελα να περιγράψω εν συντομία τα πειράματα που πραγματοποιήσαμε για να ερευνήσουμε τα αποτελέσματα RFR στο DNA στων κυττάρων του εγκεφάλου αρουραίων. Εμείς [ Lai και Singh 1995 ..1996 _ Lai et Al, 1997 ] παρατηρήσαμε μια αύξηση σε σπασίματα στο μόνο και διπλό σκέλος του DNA, δύο μορφές ζημίας στο DNA, στα εγκεφαλικά κύτταρα αρουραίων μετά από έκθεση σε RFR. Ζημία στο κυτταρικό DNA θα μπορούσε να έχει σημαντικές επίπτωσης στην υγεία επειδή είναι συσσωρεύτηκες. Κανονικά, το DNA είναι ικανό να αυτόδιορθωθεί αποτελεσματικά. Μέσω ενός ομοιοστατικού μηχανισμού, τα κύτταρα διατηρούν μια λεπτή ισορροπία μεταξύ αυθόρμητης και προκληθείσας ζημίας στο DNA. Η ζημία στο DNA συσσωρεύεται εάν μια τέτοια ισορροπία αλλάξει. Τα περισσότερα κύτταρα έχουν την ιδιαίτερη δυνατότητα να επισκευάσουν τα σπασίματα στα σκέλη του DNA, παραδείγματος χάριν, μερικά κύτταρα μπορούν να επισκευάσουν τουλάχιστον 200.000 σπασίματα σε μια ώρα. Εντούτοις, τα νευρικά κύτταρα έχουν χαμηλή δυνατότητα επισκευής του DNA και τα σπασίματα στο DNA θα μπορούσαν να συσσωρευτούν. Κατά συνέπεια, η επίδραση του RFR στο DNA θα μπορούσε πιθανά να είναι σημαντικότερη στα νευρικά κύτταρα από σε άλλους τύπους κυττάρων του σώματος.

Οι συσσωρευτικές ζημίες στο DNA μπορούν στη συνέχεια να έχουν επιπτώσεις στην λειτουργία των κυττάρων. Η ζημία στο DNA που συσσωρευτικέ στα κύτταρα στην διάρκεια του χρόνου μπορεί να είναι η αιτία των νόσων μου εκδηλώνονται αργά, όπως ο καρκίνος. ... Η συσσωρευτική ζημία στο DNA στα κύτταρα εμφανίζεται επίσης κατά τη διάρκεια της γήρανσης. Ιδιαίτερα, η συσσωρευτική ζημία DNA στα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου έχει συνδεθεί με της νευροεκφυλιστικές νόσους, όπως του Alzheimer, Huntington, και Ρarkinson.

Δεδομένου ότι τα νευρικά κύτταρα δεν διαιρούνται και δεν είναι πιθανό να γίνουν καρκινώδη, οι πιθανότερες συνέπειες της ζημίας στο DNA στα νευρικά κύτταρα είναι οι αλλαγές στην λειτουργία τους και ο κυτταρικός θάνατος, το οποίο θα μπορούσε είτε να είτε να οδηγήσει στην ανάπτυξη είτε στην επιτάχυνση νευροεκφυλιστικών νόσων. Τα σπασίματα στα διπλά σκέλητου DNA, εάν δεν επισκευαστούν κατάλληλα, είναι γνωστά ότι θα οδηγήσουν στον θάνατο κυτταρικό θάνατο. Πράγματι, έχουμε παρατηρήσει μια αύξηση στην απόπτωση (μια μορφή κυτταρικού θανάτου) στα κύτταρα που εκτίθενται σε RFR (αδημοσίευτα αποτελέσματα).

Εντούτοις, ένας άλλος τύπος νευρικών κυττάρων, τα νευρογλοιακά κύτταρα, μπορεί να γίνουν καρκινώδης, ως αποτέλεσμα της ζημίας στο DNA. Αυτός ο τύπος αντίδρασης, δηλ. γενοτοξικότητας σε χαμηλές και μεσαίες συσσωρευμένες δόσεις και κυτταρικού θανάτου σε υψηλότερες δόσεις, θα οδηγούσε σε μια λειτουργία αντίδρασης τύπου αναστρεφόμενου- U στην ανάπτυξη καρκίνου και θα μπορούσε να εξηγήσει τις πρόσφατες εκθέσεις για την αύξηση [ Repacholi et Al, 1997 ], την μείωση [ Adey et Al, 1996 ], και για την έλλειψη κάποιας σημαντικής επίδρασης [ Adey et Al, 1997 ] στο ποσοστό καρκίνου ζώων που εκτίθενται σε RFR.

Δικαιολογημένα, είναι πολύ δύσκολο να καθοριστεί και να κριθεί τι αποτελεί χαμηλές, μεσαίες και υψηλές συσσωρευτικές δόσεις έκθεσης σε RFR, δεδομένου ότι οι όροι της έκθεσης είναι πολυ μεταβλητοί και σύνθετοι στις πραγματικές καταστάσεις της ζωής.

Πολύ ενδιαφέρων είναι, ότι οι από RFR προσκληθείσες αυξήσεις στα μονά και διπλά σπασίματα των σκελών του DNA στα εγκεφαλικά κύτταρα αρουραίων μπορούν να εμποδιστούν με τη εφαρμογή θεραπείας μελατολίνης στους αρουραίους ... [ Lai και Singh, 1997 ]. Δεδομένου ότι είναι ένας ισχυρός free radical scavenger, αυτό το στοιχείο προτείνει ότι οι free radicals μπορούν να διαδραματίσουν έναν ρόλο στη γενετική επίδραση του RFR. [ Lai και Singh, 1998 ].»

Συνεχίζεται …

Κατ’ αρχήν θέλω να σου εκφράσω την χαρά μου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ευτυχισμένη με κάνει που βλέπω ότι έστω και ένας αναγνώστης ΚΑΤΑΝΟΗΣΕ της δημοσιεύσεις μου και ταρακουνήθηκε. Πράγματι άξιζε ο κόπος.

quote:

---

Κοιτώντας όλα αυτά λοιπόν έρχεται ένα σημείο που θέλω να θέσω σαν ερώτημα.Ολη αυτή η περιγραφή είναι το άθροισμα των λειτουργιών αυτού που ονομάζουμε ΨΥΧΗ η είναι οι λειτουργίες αυτού που ονομάζουμε ΕΓΩ?
Απο αυτά που έχω μελετήσει και βιώσει τείνω να πιστεύω το δεύτερο και αυτό γιατι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να υπερισχίσει της ψυχής του αλλά χρειάζεται να υπερισχίσει του συνθετικού ΕΓΩ που συνέθεσε κατεβαίνωντας τα επίπεδα κατα την πτώση του.Η υπερίσχιση αυτή και ίσως η μετουσίωση των μηχανισμών του ΕΓΩ είναι το κλειδί για τον άνθρωπο που θα ΄τον βοηθήσει να ξεκλειδώσει τις ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις.

---

Πίστευε και μη, … ερεύνα !

Στην αρχή της δεκαετίας του '80, οι κλινικοί ερευνητές ανακάλυψαν την σύνδεση μεταξύ της σεροτονίνης και των διαταραχών διατροφής ... Ο Richard και η Judith Wurtman (Massachusetts Institute of Technology) είχαν ήδη κατηγορήσει τη σεροτονίνη για τις διαταραχές διατροφής. Θεωρητικολόγησαν ότι το διαιτητικό άμυλο μετατρέπεται σε ζάχαρη, η ζάχαρη υποκινεί το πάγκρεας να εκδώσει ινσουλίνη, η ινσουλίνη αυξάνει τα επίπεδα των αμινοξέων τρυπτοφάνη στον εγκεφάλου, η τρυπτοφάνη είναι ένας πρόδρομος της σεροτονίνης, και η σεροτονίνη ρυθμίζει τη διάθεση, παράγοντας μια αίσθηση ευημερίας. Επομένως, οι παχύσαρκοι άνθρωποι φορτώνονται υδατάνθρακες για να ανυψώσουν την διάθεση τους.

Σύμφωνα με τα εθνικά ιδρύματα υγείας της Αμερικής, περισσότερο από 30% των Αμερικανών είναι 20% ή περισσότερο είναι υπέρβαροι, και το ένα τρίτο των γυναικών και περισσότερο από το ένα τέταρτο των ανδρών προσπαθούν να χάσουν βάρος κάποια στιγμή. Έχουν «σοβαρό» λόγο να χάσουν το βάρος: η παχυσαρκία στιγματίζεται σοβαρά στην κοινωνία μας. Οι κίνδυνοι υγείας της ελαφριάς παχυσαρκίας μεγαλοποιούνται (υπερβολική θνησιμότητα δεν φαίνεται να υπάρχει έως ότου το βάρος του σώματος είναι περισσότερο από 40% μεγαλύτερο από τα ταξινομημένα σε πίνακες βάρη από τις ασφαλιστικές εταιρίες ζωής), αλλά είναι μια κοινωνική απαγόρευση να είσαι παχύς.

«Η νευρική ανορεξία και η νευρική βουλιμία είναι ψυχιατρικά σύνδρομα των οποίων η ελλοχεύουσα παθολογία έχει περιγραφεί ως ανελέητη αναζήτηση «κομψότητας». Οι δύο αυτές νόσοι είναι χωριστές οντότητες, αν και υπάρχει μεγάλη επικάλυψη, περίπου το 50% των ανορεκτικών διαπράττουν «κραιπάλη» και μετά «εξαγνίζονται». Και οι δύο αυτές νόσοι εμφανίζονται πρώτιστα στην εφηβεία και τη πρώιμη ενηλικίωση, έχουν μια μακριά και παρατεταμένη πορεία, και παρεμβαίνουν στην κανονική ανάπτυξη (κοινωνική ωρίμανση, χωρισμός από την οικογένεια προέλευσης, και απόφαση σταδιοδρομίας).

Η ανορεξία περιγράφεται στην ψυχιατρική λογοτεχνία για περισσότερο από έναν αιώνα, αλλά η βουλιμία έχει αναγνωριστεί ως κλινική οντότητα μόνο τα τελευταία 16 έτη. Οι ασθενείς είναι προκλητικοί και δύσκολοι στην μεταχείριση. Πράγματι, φαίνεται ότι για να είναι αποτελεσματική, μια οποιαδήποτε θεραπεία πρέπει οπωσδήποτε να έχει ως αποτέλεσμα την «κομψότητα». Με άλλα λόγια, εάν ένας βουλιμικός θα μπορούσε να επιτύχει την «κομψότητα» χωρίς να πρέπει να κάνει εμετό, ο ασθενής "θα θεραπευόταν" από την βουλιμία. Εάν ένας ανόρεκτος θα μπορούσε να επιτύχει την «κομψότητα» χωρίς να πρέπει να πεινά, ο ασθενής θα μπορούσε "να θεραπευτεί" από την πείνα.

Ο χαρακτηριστικός ασθενής με νευρική ανορεξία ή με νευρική βουλιμία είναι θηλυκός, νέος, ελεύθερος, και μεσαίας- προς-ανώτερης κοινωνικοοικονομικής θέσης και έχει εμφανίσει προηγουμένως μια τάση στην παχυσαρκία. Τα καταθλιπτικά και ψυχανανγαστικά συμπτώματα είναι κοινά, όπως επίσης ένα επιβαρημένο από συναισθηματικές διαταραχές οικογενειακό ιστορικό. Η κατάθλιψη αποδίδεται μερικές φορές στην πείνα, η οποία μπορεί να παραγάγει το ίδιο ψυχολογικό προφίλ με αυτό που διαπιστώνεται σε ήπια μέχρι και βαριά κατάθλιψη. Εντούτοις, η αληθινή βαριά κατάθλιψη (είτε πριν είτε μετά την αποσκελέτωση) είναι κατά πολύ πιο επικρατούσα στους ανορεκτικούς ασθενείς απ' ό,τι στο γενικό πληθυσμό. Αν και η ανορεξία και η βουλιμία είναι συχνότερη στα θηλυκά, και οι δύο διαταραχές εμφανίζονται επίσης στα αρσενικά. Sharp et al. περιέγραψε τα κλινικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα 24 ανδρών με νευρική ανορεξία. Η κραιπάλη και ο εμετός ήταν κοινοί (50%, το ίδιο πράγμα όπως στα θηλυκά). Επίσης εντυπωσιακά κοινή ήταν η καταθλιπτική διάθεση, το πολύ πρωινό ξύπνημα, τα ψυχανανγαστικά συμπτώματα, και ένα οικογενειακό ιστορικό συναισθηματικών διαταραχών και κατάχρησης οινοπνεύματος. Η ηλικία έναρξης (18,6 έτη) και εκδηλώσεις (20,2 έτη) ήταν μεγαλύτερη απ’ ότι στα θηλυκά. Οι άνδρες ήταν συνήθως αδέσμευτοι και υψηλής κοινωνικοοικονομικής θέσης και είχαν προδιάθεση προς την παχυσαρκία. Η κατάχρηση καθαρτικών ήταν λιγότερο συχνή στα αρσενικά απ’ ότι έχει αναφερθεί στα θηλυκά, και η υπερβολική άσκηση ήταν συχνότερη. (Sharp CW et al. Int J Eating Disorders. 1994; 15: 125-134.)»

Και, όπως αποδεικνύεται, η αύξηση του λουτρού "σεροτονίνης " στον εγκέφαλο με τη διαχείριση των ανασταλτικών παραγόντων μέσω ενός επαναπορροφητικού σεροτονίνης φαίνεται να βοηθά στον έλεγχο των συμπτωμάτων της βουλιμίας. Η αύξηση της σεροτονίνης στον εγκέφαλο φαίνεται επίσης να παράγει βελτίωση στην κατάθλιψη, στην λαχτάρα για υδατάνθρακες, και τις παθολογικές συνήθειες διατροφής. Το μόνο πρόβλημα με αυτό είναι ότι αυτοί οι ανασταλτικοί παράγοντες επαναπορρόφησης έχουν κατηγορηθεί σοβαρά και για προβλήματα των καρδιακών βαλβίδων και για κύρια πνευμονική υπέρταση.

Το Prozac είναι ένας ανασταλτικός παράγοντας επαναπορρόφησης σεροτονίνης που παράγει πολλές παρενέργειες που περιλαμβάνουν: ναυτία, πονοκέφαλο, νευρικότητα, αϋπνία, υπνηλία, διάρροια, απώλεια βάρους, ίλιγγο και ανησυχία. Προκαλεί επίσης μια παρενέργεια που πρέπει να σκεφτούμε για μια στιγμή μετά από αυτά που μάθαμε για τη μείωση των δεκτών ντοπαμίνης με την επανειλημμένη χρήση ναρκωτικών. Βλέπετε, μια από τις παρενέργειες του Prozac είναι η ανικανότητα να βιωθεί οργασμός.

Το ναρκωτικό του δρόμου "Ecstasy", είναι το κοινό όνομα για την MethyleneDioxyMethAmphetamine, ή MDMA. Το Ecstasy είναι ένα τονωτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος και θεωρείται ότι δρα με την αύξηση των επιπέδων σεροτονίνης και ντοπαμίνης.

Τα άμεσα αποτελέσματα του Ecstasy μπορούν να περιλάβουν την αύξηση της αυτοπεποίθησης, της ευημερίας, και του αισθήματος ότι είσαι κοντά σε άλλους ανθρώπους. Αλλά και την αύξησης στην πίεση του αίματος, της θερμοκρασίας του σώματος και του σφυγμού, του σφίξιμο των σαγονιών, το τρίξιμο των δοντιών, την εφίδρωση, την αφυδάτωση, την ναυτία και την ανησυχία. Υψηλότερες δόσεις του Ecstasy μπορούν να παραγάγουν παραισθήσεις, παράλογη συμπεριφορά, εμετό και σπασμούς.

Τώρα, δεδομένου ότι ήδη ξέρουμε ότι η χρήση τέτοιων ναρκωτικών μειώνει την ντοπαμίνη μας και ενδεχομένως τους δέκτες σεροτονίνης, δεν μας προκαλεί έκπληξη ότι το Ecstasy παράγει επίσης "την ανοχή."

Το Ecstasy είναι γνωστό ως "ναρκωτικό της αγάπης" και κάνει συνήθως τους χρήστες να αισθάνονται θέρμη και αγάπη, ακόμα και προς ανθρώπους που μπορούν να μην ξέρουν καλά. Το Ecstasy μπορεί επίσης να αυξήσει τη σεξουαλική επιθυμία και να εντείνει τη σεξουαλική εμπειρία, καθώς επίσης και να μειώσει τις αναστολές. Τα αποτελέσματα εργαστηρίων με ζώα έχουν καταδείξει το κίνδυνο μακροπρόθεσμης ζημίας του εγκεφάλου που προκύπτει από τη μείωση των δεκτών σεροτονίνης και ντοπαμίνης ,με τελικό αποτέλεσμα την πλήρη αποτυχία του εγκεφάλου να παράγει σεροτονίνη.

Έτσι, μέσω διακλαδώσεων, φτάνουμε στο γεγονός ότι είναι πολύ πιθανό ότι ο εθισμός μας στις χημικές μας ουσίες μπορεί, τελικά να οδηγήσουν στη μόνιμη ανικανότητα να αισθανθούμε οποιαδήποτε ευχαρίστηση. Και όλοι ξέρουμε ότι, καθώς γερνάμε, η δυνατότητά μας "να διασκεδάζουμε" με τα απλά πράγματα μικραίνει.

Συνεχίζεται …

Όταν σνιφάρεται η κοκαΐνη με την μύτη, κατευθύνεται αμέσως στις περιοχές επανα-λήψης ντοπαμίνης και την εμποδίζει. Το "αίσθημα: αισθάνομαι τέλεια" δεν είναι, εντούτοις, από το ναρκωτικό, αλλά από το γεγονός ότι η ντοπαμίνη πλημμυρίζει τα κύτταρα , που δεσμεύονται σαν τρελά με τους δέκτες ντοπαμίνης , ανίκανα να απορροφηθούν εκ νέου. Και ο εγκέφαλος ξέρει μόνο ένα πράγμα: αυτό είναι μια ΤΕΛΕΙΑ αίσθηση! Η κοκαΐνη Crack παράγει σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες μια εντονότερη αίσθηση ευχαρίστησης από οποιαδήποτε φυσική πράξη, συμπεριλαμβανομένου του οργασμού. Και, σημειώστε ότι αυτή η ευχαρίστηση βιώνεται από χημική ουσία του ΙΔΙΟΥ του σώματος !

Η μορφίνη και η ηρωίνη λειτουργούν με ελαφρώς διαφορετικό τρόπο. Μιμούνται την ενδορφίνη που προκαλεί την έκκριση ντοπαμίνης. Έτσι, αντί να εμφανίζεται η συγκίνηση επειδή η φυσική ροή της ντοπαμίνης δεν απορροφιέται εκ νέου, εμφανίζεται επειδή υπάρχει περίσσια ντοπαμίνη για απορρόφηση!

Αλλά, υπάρχει και κάτι πολύ περίεργο σε αυτό: φαίνεται ότι με την επανειλημμένη χρήση κοκαΐνης, ηρωίνης ή μορφίνης, η "πλαστή ενδορφίνη" που δεσμεύετε στον οπιούχο δέκτη και στέλνει το σήμα στα κύτταρα του σώματος να εκκρίνουν περισσότερη ντοπαμίνη, το σώμα αντιδρά με τη μείωση του αριθμού δεκτών! Με λιγότερους δέκτες, τα αποτελέσματα του ναρκωτικού - καθώς επίσης και η κανονική δυνατότητα του σώματος να δεσμεύσει την ντοπαμίνη που είναι εκ φύσεως παρούσα - πέφτουν κατακόρυφα. Και, χωρίς φυσιολογική ροή ντοπαμίνης προς έναν φυσιολογικό αριθμό δεκτών, ο εγκέφαλος βιώνει "στέρηση" που ερμηνεύεται κυριολεκτικά ως "πόνος." Είναι η αγωνία ενός μυαλού που δεν μπορεί να αισθανθεί εντελώς καμία ευχαρίστηση . Οι νοσοκομειακοί γιατροί το περιγράφουν ως εξής:

Η απότομη αναστολή χρίσης της κοκαΐνης, της ηρωίνης ή της μορφίνης οδηγεί σε μια κατάσταση έλλειψης ντοπαμίνης, η οποία μπορεί να προκαλέσει έντονη κατάθλιψη και αναστάτωση που βιώνονται κατά τη διάρκεια της στερητικής φάσης καθώς επίσης και να ακολουθηθεί από απελπισία, δυσφορία, λήθαργο, υπνηλία και απάθεια που μπορεί να είναι παρούσες για έξι έως 18 εβδομάδες μετά από την αναστολή χρίσης της κοκαΐνης. [ Daly και Salloway, Psychiatric Times, , Μάιος 1994 ]

Αλλά, σοβαρότερο κι' από αυτό είναι το γεγονός ότι η ντοπαμίνη διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της κίνησης, της συγκίνησης και της επίγνωσης. Η δυσλειτουργία ντοπαμίνης έχει ενοχοποιηθεί για την σχιζοφρένια, τις διαταραχές διάθεσης, τις διαταραχές προσοχής, το σύνδρομο Tourette, την εξάρτηση από ουσίες, την όψιμη δυσκινησία, την νόσο Parkinson και ούτω καθεξής. Φυσικά, η κατάσταση είναι πολύ πιο σύνθετη επειδή τουλάχιστον επτά τύποι δεκτών ντοπαμίνης έχουν προσδιοριστεί.

Τώρα, επιστρέφοντας "στα προγράμματά μας" και τις "χημικές ουσίες του σώματος," αρχίζουμε να βλέπουμε την πιθανότητα ότι οτιδήποτε προκαλεί την έκκριση περισσότερης ντοπαμίνης στο σύστημα πιθανότατα θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα με την κοκαΐνη, την ηρωίνη και τη μορφίνη: θα επιστρέψουμε στη συμπεριφορά ξανά και ξανά επειδή "έχει αποτυπωθεί" στο μυαλό του παιδιού ως τρόπος για να επιτευχθεί η ευχαρίστηση .

Δεν μπόρεσα να βρω οποιαδήποτε μελέτη που προτείνει ότι, εάν βιώνει ένα πρόσωπο περισσότερη έκκριση ντοπαμίνης από τις χημικές ουσίες του σώματος με τον "κανονικό" τρόπο, ο αριθμός δεκτών μικραίνει. Εντούτοις, το ίδιο το γεγονός ότι το" high " της κοκαΐνης δημιουργείται από τις χημικές ουσίες του σώματος, δείχνει ότι έτσι είναι. Αυτό σημαίνει ότι κάθε φορά που πετυχαίνουμε με κάποιο τρόπο στην επίτευξη της "αισθάνομαι τέλεια" στιγμής - ανεξάρτητα από το πώς επιτυγχάνεται – όλο και περισσότερος «κόπος» θα απαιτηθεί για να βιώσουμε εκείνο το ίδιο επίπεδο της αισθήσεις ξανά. Αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που τα "αισθήματα αγάπης" μικραίνουν τόσο γρήγορα και μεταβάλλονται σε μάχες παραγωγής απειλής απώλειας, έτσι ώστε να μπορούμε να την αποτρέψουμε και με αυτόν τον τρόπο να παραταχθεί η "μέθη της ντοπαμίνης." Δηλαδή: όσο περισσότερο βιώνεται, τόσο λιγότεροι ΜΠΟΡΕΙ να βιωθεί. Έτσι γίνεται ένα φυσιολογικό/ψυχολογικό "καρότο σε ραβδί.".

Αλλά, ακόμη και σε τέτοιες καταστάσεις, φθάνει το σημείο όπου το σώμα δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει την ζήτηση και τίποτα δεν γίνεται πια. Πόσο σύντομα θα φθάσει αυτό το σημείο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, και είμαι βεβαία ότι ο αναγνώστης μπορεί να σκεφτεί άπειρες οικείες καταστάσεις που καταδεικνύουν τη μεγάλη ποικιλία των τρόπων, στις οποίες αυτά τα σενάρια μπορούν να παιχθούν.

- πίνει
- η σεξουαλική μας ζωή δεν είναι σπουδαία
- εκείνη με επικρίνει όλη την ώρα
- μαλώνουμε συνεχώς για την ανατροφή των παιδιών
- είναι πιστή Καθολική και εγώ είναι εβραίος
- δεν με έλκει σεξουαλικά
- είναι άνεργος και εδώ και δυο χρόνια δεν έχει δουλέψει
- είναι πολύ νευρικός/ή και έχει πολύ συχνές εκρήξεις
- φλερτάρει συνεχώς με άλλες γυναίκες
- δεν τα πάω καλά με τα παιδιά της
- δυσκολεύεται να που εκφράσει πως αισθάνεται
- η οικογένειά του δεν με αποδέχεται
- εγώ θέλω παιδιά, εκείνος δεν θέλει
- δεν έχει ακόμα ξεπεράσει τον προηγούμενο δεσμό της

Ο ένας τρόπος να δούμε εάν στην σχέση μας απλά "τρέχουν πρόγραμμα" είναι να εξετάζουμε πώς "αποδεικνύουμε" στον εαυτό μας ότι πραγματικά είμαστε "ερωτευμένοι". Στέκεστε στην έντονη χημείας της αρχής, προσπαθώντας συνέχεια να την επαναφέρετε, και αποτυγχάνετε να εξετάσετε το υπόλοιπο της σχέσης?

Έχετε πείσει πότε τον εαυτό σας πως αγαπάτε τον σύντροφο σας για να δικαιολογηθείτε για το ότι συνεχίσετε να έχετε σεξ μαζί του, ακόμα κι αν η φλόγα έχει σβήσει προ πολλού?

Αντιθέτως, έχετε βρεθεί ποτέ σε σχέση όπου το μόνο στο οποίο συμφωνείτε είναι το κρεβάτι?

Όταν πιστεύουμε τους Μύθους της Αγάπης, ερωτευόμαστε αναπόφευκτα ανθρώπους με τους οποίους δεν είμαστε πραγματικά συμβατοί. Αισθανόμαστε συνεχώς κενοί, και καμία από τις ανάγκες μας δεν εκπληρώνεται. Και, συγχρόνως, ακόμα κι αν προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τις ανάγκες τους, φαίνονται να ξέρουν ότι είναι μια προσπάθεια να τους κάνουμε να εκπληρώσουν τις δικές μας ανάγκες , και η σχέση δεν έχει να πάει πουθενά παρά προς τα κάτω.

Και έπειτα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το επόμενο πρόβλημα Μύθου της Αγάπης: Μένουμε στη σχέση για περισσότερο χρόνο απ' ότι θ 'άπρεπε και έχουμε πρόβλημα να αποχωριστούμε έναν σύντροφο που, σε στιγμές ψυχρής διαύγειας, συνειδητοποιούμε ότι ΔΕΝ είναι σωστοί για μας. Το κάνουμε αυτό επειδή μας μάθανε να το κάνουμε. Δέστε τα παραδείγματα της παιδικης μας ηλικίας , ανταμειβόμασταν όταν δεν ήμασταν "ηττοπαθής," και μας εμπέδωσαν ότι "μια υπόσχεση είναι μια υπόσχεση," και το να κρατάμε τις υποσχέσεις, με οποιοδήποτε κόστος για μας, ανταμείβεται, και η αθέτηση τους θα οδηγήσει σε τρομερές συνέπειες. Τα κοινωνικά και πολιτιστικά πιστεύω της οικογένειας μας, που μας πιέζουν παίζουν έντονο ρόλο εδώ, και είμαστε πεπεισμένοι ότι πρέπει πάντα να θυσιάσουμε τα θέλω και τις ανάγκες μας για εκείνα των άλλών. Πρέπει "να υποφέρουμε" για να είμαστε "καλοί", και για "να ανταμειφθούμε."

Συνεχίζεται …

Αλλά δεν είναι η εκμάθηση που αγαπούν. Ήδη ξέρουμε ότι, δοθείσης ευκαιρίας, θα τα ξεχάσουν όλα - τροφή, συντρόφους, φίλους, οτιδήποτε – για να πατήσουν το καταραμένο το κουμπί έως ότου καταρρεύσουν σε μια αστόχαστη έκσταση!

Τώρα, στον άνθρωπο, (όπως σε άλλα πλάσματα), η αίσθηση που βιώνεται ως οργασμός είναι η ίδια απελευθέρωση χημικών ουσιών που διεγείρουν το ίδιο μέρος του εγκεφάλου που κάνει τους αρουραίους τόσο ευτυχείς. Μερικοί επιστήμονες αναφέρονται σε αυτό, στην γλώσσα τους, ως το κέντρο "do-it-again" (ξανά κάντο)[ βλ. Burnham και Phelan]. Όταν αυτό το κέντρο διεγείρεται, οποιαδήποτε δραστηριότητα που συνδέεται με αυτό θα επιδιώκεται να επαναλαμβάνεται συνεχώς.

Απ’ ότι φαίνεται, έχουμε πολλές χημικές ουσίες "do-it-again" (ξανά κάντο) με πολλές περιοχές δεκτών "do-it-again" (ξανά κάντο) σε όλο μας τον οργανισμό. Ορισμένα τρόφιμα ενεργούν κατ' αυτό τον τρόπο σε κάποιους ανθρώπους. Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται ευφορία όταν επιτυγχάνουν νίκη εις βάρος ενός ανταγωνιστή τους σε κάποιο είδος αγώνα. Εκτός από το προφανέστερο παράδειγμα του σεξ, αυτά είναι παραδείγματα άλλων πραγμάτων που μπορούν να προκαλέσουν την έκκριση αυτών των χημικών ουσιών "do-it-again" (ξανά κάντο).

Έχοντας ένα τέτοιο "σύστημα ευχαρίστησης" στο σώμα μας, έχουμε χτίσει ένα σύστημα ανταμοιβής από το οποίο μπορούμε να χειραγωγηθούμε να κάνουμε οποιαδήποτε δραστηριότητα, είτε είναι καλή για μας είτε όχι, το οποίο συνήθως βασίζεται - το υποθέσατε – στην πρώιμη αποτύπωση. Και, γενικά δεν το αντιλαμβανόμαστε, υιοθετούμε απλά ορισμένες συμπεριφορές επειδή μας κάνουν και "αισθανόμαστε όμορφα" και θέλουμε να τις κάνουμε "πάλι." Ανταμειφθήκαμε για αυτές ως νήπια και μικρά παιδιά, και επιδιώκουμε συνεχώς εκείνη την "προγραμματισμένη συμπεριφορά" προκειμένου να λάβουμε την ανταμοιβή. Δεν μας απασχολεί καθόλου ότι αυτός ο πρώιμος προγραμματισμός μπορεί να είναι για συμπεριφορές που εμποδίζουν εντελώς την αληθινή έκφραση "της ουσίας μας," ή είναι βασισμένος σε "παραμυθάκια" ή σε μη ρεαλιστικές αντιλήψεις για τη ζωή.

Τώρα, τα ναρκωτικά "βραχυκυκλώνουν" αυτά τα κέντρα. Έχουν ενδιαφέρον οι τρόποι με τους οποίους λειτουργούν τα ναρκωτικά, αλλά στο πλαίσιό μας εδώ, θέλουμε μόνο να τα δούμε ως παράδειγμα για την κατανόηση των χημικών ουσιών του σώματος μας.

Όταν παίρνουμε ορισμένα ναρκωτικά, ο εγκέφαλός μας ενεργεί σαν να πλημμυρίζει το σύστημα ένας "φυσικός" νευροδιαβιβαστής. Ο εγκέφαλος νομίζει ότι έχουμε κάνει κάτι πραγματικά σπουδαίο όπως η εύρεση τροφής ή ζεστασιάς ενώ, στην πραγματικότητα, είμαστε σωριασμένοι σε ένα ερείπιο με μια σύριγγα ηρωίνης καρφωμένη στο χέρι μας. Τα κέντρα ευχαρίστησής μας ξέρουν μόνο ότι λούζονται σε χημική ευδαιμονία. Δεν μας απασχολεί καθόλου ότι την πρώτη φορά που το δοκιμάσαμε, μας απέκρουε και μας αηδίαζε το περιβάλλον, η διαδικασία, όλο το σκηνικό. Μόλις λάβουμε εκείνη την ανταμοιβή, είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτό το δυσάρεστο σκηνικό, αυτή η ατιμωτική συμπεριφορά που είναι σαφώς καταστρεπτική προς τον εαυτό μας, είναι "εντάξει" και "επιθυμητή" σε σχέση με την ανταμοιβή που πρόκειται να πάρουμε.

Τώρα, ρίξτε μια πρακτική ματιά σε αυτό. Η ψυχολόγος Barbara de Angelis γράφει:

Το να ερωτεύεσαι είναι μια μαγική και ισχυρή εμπειρία. Κάθε φιλί, κάθε συνομιλία, κάθε στιγμή στην αρχή φαίνεται τόσο σωστή, τόσο τέλεια. Αλλά σύντομα η έλξη και το ξελόγιασμα γίνονται "σχέση," και προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα με την πρόκληση της συμβίωσης μας με έναν άλλο άνθρωπο. Και καθώς εκείνες οι πρώτες μαγικές εβδομάδες γίνονται μήνες, μια ημέρα βρισκόμαστε να ρωτάμε τον εαυτό μας: "Είναι αυτό το πρόσωπο το σωστό για μένα?" ... Από την πρώτη μου σοβαρή σχέση στα δεκαεπτά, και, μέχρι σήμερα, ερωτεύθηκα χωρίς να σκεφτώ σοβαρά εάν το πρόσωπο ήταν σωστό για μένα η όχι, πόσο μάλλον εάν με αγαπούσε αρκετά. Κάποιος εμφανίζονταν, και εάν είχε κάτι αξιαγάπητο απάνω του, θα άρχιζα μια σχέση. Θα έπειθα τον εαυτό μου ότι ήταν "αυτός," μόνο για να διαπιστώσω μετά από λίγο ότι ήμαστε ασυμβίβαστοι και να δω την σχέση να αποτυγχάνει. ... Μετά από πάρα πολλές ερωτικές απογοητεύσεις, αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω την οδυνηρή αλήθεια: Παρά την εμπειρία μου, την εκπαίδευση, και την έντονη μου επιθυμία να είμαι ευτυχισμένη, έπλεκα συνεχώς με συντρόφους που δεν ήταν οι σωστοί για μένα. Ερωτευόμουν τους λάθους ανθρώπους για τους λάθους λόγους.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ή έχετε πει τα ακόλουθα για μια από τις σχέσεις σας;

Πώς μπόρεσα να είμαι τόσο τυφλή/ός; Γιατί δεν τον/την είδα όπως πραγματικά είναι?
Ήμουν τόσο σίγουρη/ος ότι, αυτή τη φορά, θα λειτουργούσε. Πού έκανα λάθος?
Φαινόταν τόσο τέλειος/α όταν πρώτο συναντηθήκαμε. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς άλλαξε σε κάποιον που δεν αντέχω?
Όλα τα σημάδια έδειχναν από την αρχή ότι εκείνη/ος δεν αισθανόταν όπως εγώ. Υποθέτω ότι απλά τα αγνόησα και πείστηκα ότι τα πράγματα θα καλυτέρευαν, θα διορθώνονταν.
Αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον, αλλά δεν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σχετικά με τίποτα, και το μόνο που κάναμε ήταν να μαλώνουμε.
Ήμουν τόσο σίγουρη/ος ότι ήταν διαφορετικός/ή από τους/της άλλους/ες που είχα σχέση. Με πήρε σχεδόν δύο χρόνια για να καταλάβω ότι επέλεξα με τον ίδιο τύπο ανθρώπου ξανά! Πώς μπόρεσα να σπαταλήσω τόσο πολύ χρόνο;
Θυμάμαι ότι αισθανόμουνα βαθιά ερωτευμένη/ός μαζί του/της, αλλά να πω την αλήθεια, δεν είπα ποτέ σε κανέναν ότι ήμαστε μαζί επειδή αισθανόμουνα ντροπή για το ότι είχα σχέση με έναν άνδρα/ μια γυναίκα σαν κι’ αυτόν/ήν.
Όλα απάνω του/της φαινόντουσαν τέλεια. Έλεγα συνέχεια στον εαυτό μου ότι θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένη/ός μαζί του/της, αλλά απαλά δεν υπήρχε οποιαδήποτε χημεία. [De Angelis, Are You the One for Me?, 1992].

Τέτοιες καταστάσεις προκύπτουν λόγω των "παραμυθιών" που διδασκόμαστε ως παιδιά, τα πρότυπα να "λέμε ψέματα στον εαυτό μας" για τα αληθινά συναισθήματά μας τίθενται επειδή μας λένε και μας δείχνουν ότι οι ανταμοιβές έρχονται μόνο όταν καταπιέσουμε τα αληθινά συναισθήματά μας και ακολουθούμε τους "κανόνες." Η Δρ De Angelis συνεχίζει:

Ρωτήστε τους περισσότερους ανθρώπους γιατί ερωτεύθηκαν τους συντρόφους τους, πρώην ή παρών, και κατά πάσα πιθανότητα θα ακούσετε απαντήσεις σαν αυτές:
Γνώρισα την Kathy στο Γυμναστήριο που σύχναζα. Κάτι στον τρόπο που συμμετείχε σε εκείνο το πρόγραμμα αεροβικής και η πολλή ενέργεια με την οποία το έκανε, πραγματικά με γοήτευσε.
[ Το μόνο που ξέρει ο φίλος της για την Kathy είναι ότι έχει πολλή φυσική ενέργεια και είναι προγραμματισμένος από το κοινωνικοπολιτιστικό περιβάλλων του να πιστεύει ότι η φυσική ενέργεια είναι πολύ καλή και θα ανταμειφθεί. Κατά συνέπεια, κάποιος που έχει πολλή φυσική ενέργεια είναι "αξιαγάπητος". Μπορεί επίσης να είχε μια πολύ θετική εμπειρία με κάποιον στην παιδική του ηλικία που είχε πολλή φυσική ενέργεια, και που του έδινε τακτικά την αίσθηση ότι είναι αξιαγάπητος. ]

Η Donna ήταν παράνυμφος στον γάμο του ξαδέλφου μου. Ήταν τόσο όμορφη με το ροζ στράπλες φόρεμα της- αμέσως κατάλαβα ότι θα την ερωτευόμουνα.
[ Ο φίλος της Donna ξέρει ότι είναι όμορφη με ροζ φόρεμα. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ροζ χρώμα κάνει ισχυρούς συνειρμούς στο αμυγδαλοειδές σώμα (amygdala) του. ]

Jo Anne και εγώ γνωριζόμαστε από τότε που ήμασταν παιδία. Όλοι λέγανε ότι κάποια στιγμή θα παντρευόμασταν όταν μεγαλώναμε, και υποθέτω ότι ποτέ δεν το αμφισβήτησα και - φάνηκε σαν το σωστό πράγμα να κάνω.
[ Ο σύζυγος της Jo Anne έχει επηρεαστεί τόσο από αυτά που οι φίλοι και η οικογένειά του σκέφτονται που ακόμα δεν ξέρει γιατί την αγαπά. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι "η υπακοή στην οικογένεια" έχει λειτουργήσει πολύ επικουρικά στη ζωή του. Αντιθέτως, η αυτόνομη σκέψη έχει λειτουργήσει πολύ αρνητικά. ]

Στον Άλεξ και σε μένα ανατέθηκε μια κοινή εργασία σε ένα πρόγραμμα του γραφείο μας. Νομίζω ότι η ικανότητα του να βλέπει και να λύνει προβλήματα - είναι τόσο δημιουργικός – ήταν αυτό που με γοήτευσε.
[ Η φιλενάδα του Alex είναι συνεπαρμένη με την επιχειρησιακή του δεξιοτεχνία αλλά δεν έχει καμία ιδέα ποίες είναι συναισθηματικές δεξιότητές του. Η δημιουργικότητα στην επίλυση προβλημάτων μπορεί να έχει ανταμειφθεί καλά στο οικείο της περιβάλλον ως παιδί. Μπορεί επίσης να είχε εκτεθεί σε αρσενικά πρότυπα, ιδιαίτερα δημιουργικά στην "λύσει προβλημάτων", λαμβάνοντας συχνές ανταμοιβές από αυτούς. Κατά συνέπεια, συνδέει αυτές τις ικανότητες με την αγάπη. ]

Πάντα ήμουνα τρελή θαυμάστρια της μουσική, έτσι όταν άκουσα τον Frank να παίζει κιθάρα στο σπίτι ενός φίλου, ήξερα ότι ήταν Αυτός.
[ Της συντρόφου του Frank της έχει κάνει μάγια η μουσική – δεν ξέρει τίποτα για εκείνον εκτός από τη ρομαντική προσωπικότητα που υποθέτει ότι όλοι οι παίκτες κιθάρας έχουν. Και γιατί υποθέτει αυτό; Επειδή είναι προγραμματισμένο στο αμυγδαλοειδές σώμα (amygdala) της! ]

Θα ακουστεί φοβερό, αλλά πάντα είχα αυτήν την φαντασία ενός ψηλού, μελαχρινού άνδρα με μουστάκι. Ο Dennis ήταν ακριβώς έτσι, και τίποτα άλλο δεν με ένοιαζε πραγματικά.
[Στην φιλενάδα του Dennis αρέσει η εξωτερική του εμφάνιση - προσελκύεται από μια φαντασίωση, αλλά δεν ξέρει τίποτα για το πρόσωπο πίσω από αυτήν. Και από πού ήρθε η φαντασίωση; Από ένα πρόγραμμα. ]

Κανένας από αυτούς τους ανθρώπους δεν σκέφτηκε ότι έπαιρνε λανθασμένη απόφαση. Όλοι ειλικρινά πίστευαν ότι έκαναν ευφυείς, λογικές επιλογές με τους συντρόφους τους. Αλλά, η τρομερή αλήθεια είναι ότι πολλοί από αυτούς θα ανακαλύψουν σε έναν μήνα, ή έξι μήνες, ή έξι χρόνια ότι είναι σε μια σχέση με το λάθος πρόσωπο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι επενδύουν περισσότερο χρόνο και προσπάθεια στην απόφαση του ποιο αυτοκινήτου ή τηλεόραση θα αγοράσουν απ’ ότι στην απόφαση με ποιον θα αρχίζουν μια σχέση.

Συνεχίζεται …

Θα κάνω τη δήλωση ότι μας κάνουν εξαρτημένους τα ίδια τα σώματα μας.

Και, είμαι σχεδόν σίγουρη ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που διαβάζουν αυτή την φράση είναι σίγουρη ότι δεν τους αφορά. Ειδικά εάν προσέχουν την διατροφή τους και την διανοητική και φυσική υγειά τους.

Αλλά, ξανάλεω: μας κάνουν εξαρτημένους τα ίδια τα σώματα μας.

Και, ακόμα χειρότερα, είμαστε εθισμένοι στα συναισθήματα.

Κατά περίεργη σύμπτωση, εκείνοι που αντιστέκονται πιο επίπονα σ’ αυτή την ιδέα είναι σαν τον αλκοολικό που σθεναρά και βίαια δηλώνει ότι ΔΕΝ είναι αλκοολικός.

Οινόπνευμα.

Το οινόπνευμα είναι παντού. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν τις συνέπειες του εθισμού τους στο οινόπνευμα, από τη μειωμένη απόδοση στην εργασίας, στη ζημία στο συκώτι, στην κακοποίηση της/του συζύγου και των παιδιών, για να φτάσουν στη πλήρη κοινωνική απομόνωση και πολλές φορές στον δρόμο.

Και αυτό είναι μόνο το οινόπνευμα. Δεν πρόκειται να αναρτήσω λίστα με στατιστικές για τα αλλά ναρκωτικά δεδομένου ότι θα ήταν και κουραστικό και άσκοπο. Έχετε μια ιδέα.

Το οινόπνευμα και τα αλλά ναρκωτικά έχουν την δυνατότητα να κάνουν ότι κάνουν στο σύστημα μας επειδή ενεργούν, επειδή είναι "φτιαγμένα", είναι συνθετικά υποκατάστατα (ligands) που δεσμεύονται στους δέκτες μας και, με διάφορους τρόπους, παράγουν το αποτέλεσμα τους. Είναι η φύση αυτών των συγκεκριμένων αποτελεσμάτων που θα εξετάσουμε τώρα.

Όταν ένας θηλυκός κάπρος που έχει ωορρηξία εκτεθεί στην φερορμόνη από το σάλιο ενός αρσενικού κάπρου, η μυρωδιά ταξιδεύει κατά μήκος του οσφρητικού νεύρου, άμεσα στο αμυγδαλοειδές σώμα (amygdala), και υποκινεί την απελευθέρωση νευροδιαβιβαστών, το αποτέλεσμα των οποίων είναι ότι το θηλυκό παραλύει αμέσως και εντελώς σε μια στάση ζευγαρώματος με τα πόδια ανοιχτά! Φυσικά, αυτό το γεγονός έχει οδηγήσει στο μάρκετινγκ διάφορων στην φερορμόνη βασισμένων ανδρικών αρωμάτων που σχεδιάσθηκαν να παραγάγουν την ίδια επίδραση στο ανθρώπινο θηλυκό! (Καλή προσπάθεια παίδες! ;))

Εάν δώσετε σε εγκλωβισμένους αρουραίους πρόσβαση σε τρόφιμα και σε κοκαΐνη, οι αρουραίοι θα καταναλώσουν την κοκαΐνη και θα αγνοήσουν την τρόφη. Και θα καταλήξουν να πεθάνουν της πείνας με απεριόριστο διαθέσιμο ανεφοδιασμό τροφής. Και, φυσικά, αυτό μας κάνει να σκεφτούμε τον αλκοολικό οποίος αντί να φάει πρωινό πίνει τζιν , αντί για μεσημεριανό πίνει ουίσκι , και το βράδυ πίνει ένα κονιάκ για βραδινό - καταλήγοντας στο νοσοκομείο ως μια σοβαρή περίπτωση υποσιτισμού.

Η καφεΐνη είναι το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο ναρκωτικό όλων. Στο έργο του Coffee Cantata το 1732, ο J.S. Bach έγραψε:

Ah! Τι γλυκιά γεύση που έχει ο καφές. Είναι καλύτερος από χίλια φιλιά, κατά πολύ πιο γλυκός κι’ από το κρασί muscatel.

Μερικούς αιώνες αργότερα, ο Isak Dinesen έγραψε:

Ο Καφές... είναι για το σώμα ότι ο Λόγος του Κυρίου είναι για την ψυχή.

Η καφεΐνη έχει ισχυρή επίδραση σχεδόν σε κάθε ζωικό είδος. Οι αρουραίοι που διδάσκονται να βρίσκουν τον δρόμο τους μέσω των λαβυρίνθων, μαθαίνουν το μάθημα τους γρηγορότερα εάν τους δοθεί καφές. Όχι μόνο αυτό αλλά θυμούνται και καλύτερα. Οι αγωνιστικοί ποδηλάτες έχουν ανακαλύψει ότι μπορούν να κάνουν 20% περισσότερο πετάλι εάν πίνουν καφεΐνη μια ώρα πριν τον αγώνα . Μερικοί από αυτούς φτάνουν στο άκρο να χρησιμοποιήσουνε υπόθετα καφεΐνης πριν τον αγώνα - ενός είδος «κλοτσιάς» στον πισινό!

Μετά από την κατανάλωση καφεΐνης, ακόμα και το σπέρμα δέχεται "κλοτσιά." Κολυμπάει γρηγορότερα και σαλεύει πιο σθεναρά αυξάνοντας έτσι τη δυνατότητά του "να χτυπήσει τον στόχο!"

Αλλά για τους περισσότερους ανθρώπους, η καφεΐνη είναι γενικά ασφαλής. Μετά από έτη έρευνας πάνω για τα τυχόν αρνητικά αποτελέσματα της, δεν υπάρχει κανένα πραγματικό στοιχείο ότι, η μέτρια κατανάλωση καφεΐνης μας κάνει οποιαδήποτε ζημιά. Εάν σας πιάνει τρέμουλο, χαμηλώστε την ποσότητα. Είναι ένα από τα «τυχερά» της εμπειρίας μας σ’ αυτήν την τρισδιάστατη πυκνότητα, κατά ταπεινή άποψή μου πάντα!

Αυτό όμως που θέλουμε εξετάσουμε εδώ είναι, το πώς λειτουργεί η καφεΐνη;

Όταν οι νευρώνες μας επεξεργάζονται πληροφορίες, παράγουν κυτταρικά απόβλητα, συμπεριλαμβανομένης και μιας συγκέντρωσης μορίων αδενοσίνης. Η αδενοσίνη είναι ένα υποκατάστατο (ligand) που δεσμεύεται στον δέκτη της αδενοσίνης που στέλνει μήνυμα βαθιά στο κύτταρο ότι είναι ώρα για ύπνο. Έτσι όπως συνεχίζεται η παραγωγή αδενοσίνης κατά την διάρκεια της ημέρας, ως υποπροϊόν της εγκεφαλικής δραστηριότητας, όλο και περισσότερη αδενοσίνη παράγεται, δεσμεύοντας όλο και περισσότερους δέκτες, που στέλνουν όλο και περισσότερα μηνύματα ύπνου σε περισσότερα κύτταρα. Και σιγά-σιγά τα κύτταρα του εγκεφάλου μας γίνονται όλο και περισσότερο αργόστροφα έως ότου απλά ΠΡΕΠΕΙ να πάμε για ύπνο. Κυριολεκτικά δεν μπορούμε να παραμείνουμε ξύπνοι. Χασμουριόμαστε, τρέχουν τα ματιά μας προσπαθώντας να κλείσουν και θέλουμε μόνο να κουλουριαστούμε στα παπλωματά μας και να αφεθούμε στην αγκαλιά του Μορφέα.

Έτσι, πίνουμε ένα φλιτζάνι espresso. Το μόριο καφεΐνης συμβαίνει να έχει την σωστή "μορφή" για τον δέκτη αδενοσίνης. Του «την πέφτει» και δεσμεύεται, με αυτόν τον τρόπο παρεμποδίζεται η πραγματική αδενοσίνη που στέλνει το μήνυμα ύπνου. Προφανώς, η καφεΐνη στέλνει διαφορετικό μήνυμα, ή αποτρέπει τουλάχιστον το μήνυμα ύπνου να αποσταλεί. Διακόπτει το σήμα ύπνου.

Αυτό είναι μόνο ένα μικρό παράδειγμα πόσο εντυπωσιακές επιπτώσεις μπορούν να έχουν οι χημικές ουσίες στον εγκέφαλο.

Τώρα ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Δεν λέω ότι πρέπει να έχουμε, να εκφράζουμε, ή να αγκαλιάσουμε τις αρνητικές συγκινήσεις, όπως δεν έχω πει ποτέ, ότι πρέπει "να αγκαλιάσουμε το σκοτάδι." Περί τούτου θα αναρτήσω ένα ξεχωριστό θέμα, ελπίζοντας ότι μετά από την κατανόηση αυτού, θα μπορέσετε να το διαβάσετε έχοντας παραμερίσει τα χειραγωγημένα συναισθήματα σας. Ολόκληρο εκείνο το θέμα αναφέρεται στο γεγονός ότι πρέπει ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ έναν προσανατολισμό που περιλαμβάνει το να ΒΛΕΠΟΥΜΕ το σκοτάδι και να του αποδώσουμε την ελεύθερη βούληση να υπάρχει, δεδομένου ότι ΕΙΝΑΙ η ελεύθερο επιλογή του σκοταδιού να είναι σκοτάδι... αλλά για "προβιβαστούμε", θα πρέπει ΝΑ ΑΥΞΗΣΟΥΜΕ την πόλωσή μας προς την βίωση του κύκλου επιλέγοντας να αποστραφούμε από το σκοτάδι, ενώ επιτρέπουμε σε άλλους να επιλέξουν να το αγκαλιάσουν.

Και, κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει να βρούμε τρόπους να στερήσουμε την εξουσία του χειρισμού στα αρνητικά μας συναισθήματα που είναι backed up, δηλαδή αποθηκευμένα, στο σύστημα μας και να μάθουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε την λογική και την θέληση μας για να σιγουρευτούμε ότι έχουμε μόνο θετικά αισθήματα!

Με την ροή των πληροφοριών ο πλοηγός οδηγεί το σκάφος διορθώνοντας συνέχεια το τιμόνι απαντώντας έτσι στις πληροφορίες. Η σταθερή ανατροφοδότηση (feedback) είναι απαραίτητη για τον πλοηγό ώστε να εκτελέσει την εργασία του και γι’ αυτό, μαζί με τη γνώση, από την άποψη των γεγονότων και της κατανόησης, πρέπει να συνδυάσει την αυτοπαρατήρηση ώστε να υπάρξει ένας ευφυέστερος έλεγχος αυτών που συμβαίνουν στο φυσικό σύστημα και στη σχέση τους με την πραγματικότητα που βιώνει το άτομο. Όσο πιο γρήγορη και σφιχτότερη είναι η λούπα ανατροφοδότησης (feedback loop), τόσο περισσότερη νοημοσύνη είναι διαθέσιμη στο σύστημα. Το ίδιο το σώμα είναι μια μεταφορά (συμβολισμός) της ασυνείδητης κατάστασης μας. Όση περισσότερή επίγνωση αυτού έχουμε, τόσο λιγότερα "απροσδόκητα" γεγονότα θα δημιουργούνται στη ζωή μας.

Το σώμα είναι το πεδίο μάχης για τα παιχνίδια πολέμου (war games) του μυαλού. Και αυτά τα παιχνίδια, πιθανότατα, προγραμματίζονται και εκτελούνται από άλλες, υψηλότερες πυκνότητες.

Όπως επάνω, έτσι κάτω. Εάν σκεφτόμαστε διαφορετικά θα υποφέρουμε το στρες του χωρισμού από την Πηγή μας, θα βιώνουμε την έλλειψη της Ενότητας. Και τι είναι αυτό που ρέει μεταξύ όλων μας, συνδέοντας και επικοινωνώντας, συντονίζοντας και ενσωματώνοντας όλο τον Κόσμο;

Η Γνώση.

Όπως ακριβώς ρέουν τα νευροπεπτίδια ανάμεσα στα κύτταρα του σώματος, προκαλώντας τους δεκτές να δονηθούν σε απάντηση των πληροφοριών, έτσι επιδρά η γνώσης στη συνείδησή, όπως οι χορδές ενός αναπαυόμενου βιολιού τίθενται σε δόνηση όταν παίζεται ένα άλλο βιολί. Η γνώση παράγει αντήχηση μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων που είναι Μοναδικοί, αλλά Ενοποιημένοι στην ποικιλομορφία τους. Με τη γνώση μπορούμε αληθινά να αισθανθούμε τι αισθάνονται οι άλλοι - όχι μόνο να υποθέσουμε ότι αισθάνονται ότι ΕΜΕΙΣ αισθανόμαστε. Η ενότητα της Ζωής βασίζεται στο απλό γεγονός ότι με τη γνώση, όλοι δονούμαστε μαζί..

Η γνώση Προστατεύει.

Συνεχίζεται …

Παίρνοντας ως παράδειγμα ακριβώς αυτό που ο γιόγκι και ο φακίρης μπορεί να κάνει, δηλ. να ελέγχει συνειδητά τον πόνο, για να δούμε τι μπορεί να συμβαίνει.

Στον εγκέφαλο, υπάρχει μια περιοχή αποκαλούμενη κεντρική φαιά ουσία, τοποθετημένη στο υγρό μεταξύ της τρίτης και τέταρτης κοιλότητας του μεσωεγκεφάλου. Είναι γεμάτη με δέκτες οπιούχων, κάνοντας την μια περιοχή ελέγχου για την αντίληψη πόνου. Είναι επίσης φορτωμένη με ουσιαστικά όλους τους δέκτες νευροπεπτιδίων που έχουν μελετηθεί.

Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει όταν οι γιόγκι και οι φακίρηδες μαθαίνουν να ελέγχουν την αντίληψη του πόνου είναι ότι είναι σε θέση να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτήν την περιοχή του εγκεφάλου με την συνειδητή πρόθεση και ΝΑ ΕΠΑΝΑΡΥΘΜΙΣΟΥΝ την ευαισθησία του πόνου. Δηλαδή: μέσω της συνειδητής προσδοκίας και της υποσυνείδητης πεποίθησης, ο πόνος μπορεί να καταργηθεί ερμηνεύοντας τον είτε ως ουδέτερη εμπειρία ή ακόμα και ως ευχαρίστηση.

Και αυτός είναι ο άσσος στο μανίκι μας. Μπορούμε να αλλάξουμε τις αντιδράσεις του συστήματος μας έτσι ώστε η Matrix να "μας αποσυνδέσει" και μας πετάξει από το σύστημα ακριβώς όπως τον Neo που τον πέταξε χωρίς πολλά-πολλά από το δοχείο του όταν "ξύπνησε".

Αλλά, το πιο σημαντικό είναι ότι: μπορούμε να εκπαιδευτούμε να ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΤΑΡΑΧΟΙ. Με τη γνώση και τη συνειδητοποίηση του τι ΕΙΝΑΙ, και του τι θα μπορούσε να είναι, δεν είναι δυνατόν να έρθουμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση, είτε στο σώμα μας είτε έξω από αυτό, η οποία θα μας προκαλέσει ένα αρνητικό ψυχολογικό καθεστώς.

Φαίνεται, από όλες τις μελέτες που γίνονται, ότι η καλή διάθεση – με χαρούμενη προσδοκία για ενδεχόμενη περιπέτεια - είναι η καλύτερη προστασία ενάντια στην ασθένεια. Ίσως είναι επίσης αυτό που καθιστά κάποιον "μη επεξεργάσιμο" για την Matrix.

Το 1990, ο Howard Hall απέδειξε ότι το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να ελεγχθεί. Δίδαξε στα πρόσωπα του πειράματος του, κυβερνο-φυσιολογικές (cyber-physiologic) στρατηγικές. Η λέξη cyber προέρχεται από την ελληνική "κυβερνώ," που παραπέμπει στον "οδηγό" ή στον Πλοηγό. Είναι ενδιαφέρον ότι ένα από τα ονόματα της θεάς Ίσιδος είναι "ο πλοηγός." Και η διαδικασία της αφαίρεσης "των πέπλών της Ίσιδος" είναι αυτή της απόκτησης της γνώσης.

Ο Wilhelm Reich, στη δεκαετία του '40, πρότεινε ότι ο καρκίνος είναι το αποτέλεσμα της αποτυχημένης έκφρασης των συναισθημάτων, ειδικά των σεξουαλικών συναισθημάτων. Ο Reich όχι μόνο γελοιοποιήθηκε από την επιστημονική κοινότητα, εκδιώχτηκε με τον πιο αισχρό τρόπο. Μια από τις πιο επαίσχυντες πράξεις της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν να δώσει εντολή τότε, όλα τα αντίγραφα της δουλειάς του Reich να συγκεντρωθούν από το FDA και να αποτεφρωθούν. Ένα "επίσημο κάψιμο βιβλίων" στην "χώρα της ελευθερίας".

Υποψιάζομαι ότι ο Reich ήταν σε σωστό δρόμο.

Μια άλλη μελέτη εμφανίζει ότι οι καρκινοπαθείς που δεν μπορούν να εκδηλώσουν το θυμό τους έχουν πιο αργό ρυθμό αποκατάστασης. Ένα άλλο κοινό γνώρισμα στα θύματα του καρκίνου είναι η αυταπάρνηση, που ισοδυναμεί με την άγνοια των βασικών, συναισθηματικών αναγκών τους.

Φαίνεται ότι τα συναισθήματα που παράγονται ή/και καταπιέζονται λόγω της έλλειψης γνώσης μπορούν να είναι θανάσιμα. Δεδομένου ότι η συναισθηματική έκφραση είναι πάντα συνδεδεμένη σε μια συγκεκριμένη ροή πεπτιδίων στο σώμα, η σταθερή παραγωγή και η καταπίεση των συναισθημάτων οδηγούν σε μαζικές διαταραχές του ψυχοσωματικού δικτύου. Πολλοί ψυχολόγοι έχουν πει ότι η κατάθλιψη είναι στην ουσία καταπιεσμένος θυμός ή ακόμα και θυμός που επαναπροσανατολίζεται ενάντια στον εαυτό.

Το να αναγνωρίσουμε, να ελευθερώσουμε και εκφράσουμε τα συναισθήματα που έχουμε καταπιέσει είναι ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση του να αναλάβουμε την ευθύνη του σκάφους μας και του αν μάθουμε πώς πλοηγείται. Αλλά, συγχρόνως, είναι ουσιαστικό να μάθουμε να μετασχηματίζουμε τα συναισθήματα μας. Μπορούμε να μάθουμε να έχουμε μόνο θετικές συγκινήσεις!

Στην ανατολή, μέρος της κατάρτισης πολλών ατραπών της γιόγκα της φρόνησης περιλαμβάνει διαλογισμό σε νεκροταφεία. Τώρα, ένα νεκροταφείο στην ανατολή είναι αρκετά διαφορετικό από ένα νεκροταφείο στη δύση. Στην ανατολή, συνηθίζεται η έκθεση των πτωμάτων στα καιρικά φαινόμενα έτσι ώστε, να τα καταβροχθίσουν τα πουλιά και άλλα αρπακτικά ζώα. Όταν διαλογίζεσαι σε έναν τέτοιο χώρο έρχεσαι αντιμέτωπος με μια φρίκη της φύσης, που οι δυτικοί μόνο με δυσκολία μπορούν να φανταστούν. Συγχρόνως, υπάρχει και η πρόληψη και ο φόβος για τα φαντάσματα και τους δαίμονες που ο διαλογιζόμενος πρέπει να αντιμετωπίσει.

Στη Tantra γιόγκα, μια πρακτική είναι να κανείς έρωτα σε ένα νεκροταφείο.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο μαθητευόμενος εκπαιδεύει την συνείδηση του να επιτύχει υψηλότερες καταστάσεις του μυαλού παρά τις κρύες και σκληρές πραγματικότητες της ζωής στον υλικό κόσμο. Να κερδίσει την κυριότητα πάνω στις φυσικές, προγραμματισμένες συγκινήσεις. Να γίνει Ο Πλοηγός.

Από αυτή την άποψη λέω ότι η γνώση προστατεύει. Το να έχουμε το σύνολο του πεδίου της συνειδητοποίησης σημαίνει να έχουμε τον έλεγχο του σκάφους μας παρά του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στη ζωή μας. Οι πληροφορίες είναι η γέφυρα μεταξύ της συνείδησης και της ύλης και χωρίς αυτήν την γέφυρα, η ύλη και τα προγράμματά της - το μυαλό του αρπακτικού - θα μας εξουσιάσουν. Ο " εγκέφαλος του σώματος (bodymind) " του αρπακτικού είναι σαν την δίνη της Χάρυβδης και τον πειρασμό των σειρήνων μαζί. Όπως ο Οδυσσέας, πρέπει να δεθούμε στον ιστό του σκάφους μας, να βουλώσουμε τα αυτιά των κωπηλατών μας με κερί, και να ζητήσουμε από τη γνώση/τις νύμφες να μας βοηθήσουν να περάσουμε μέσα από τους κινδύνους.

Συνεχίζεται …

Ο νους δεν είναι υλικός, αλλά έχει ένα σύστημα σύνδεσης με το σώμα, και αυτό είναι το νευροχημικό δίκτυο. Ο νους του σώματος είναι το μυαλό του αρπακτικού, που είναι συνδεδεμένος με "νήματα" όπως μια μαριονέτα, και τα νήματα τα κινούν χειριστές μαριονέτων σε υψηλότερα επίπεδα.

Για τους Δαρβινιστές, το σώμα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ενέργεια και ύλη με αντανακλαστικά που προκαλούνται από ηλεκτρική διέγερση. Λειτουργεί λίγο πολύ μηχανικά, αντιδραστικά με ελάχιστη δυνατότητα για αλλαγή. Η νοημοσύνη είναι απλά ένα υποπροϊόν της επιβίωσης των καταλληλότερων γονιδίων. Η ιδέα του σώματος, απλά ως ένας βλακώδης μπόγος κύτταρών που λειτουργεί με ηλεκτρική ενέργεια και είναι η κορυφή μιας ανόητης εξέλιξης, είναι το προϊόν ενός απόλυτα άθεου, μηχανικού κόσμου που κατοικείται από οργανισμούς που λειτουργούν σαν ωρολόγια.

Δυστυχώς, αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι περισσότεροι άνθρωποι - είναι υπολογιστές που τρέχουν προγράμματα που ελέγχονται από κάποιους ή κάτι εκτός από τους ίδιους. Δεν μπορούμε πλέον να βλέπουμε τα αισθήματα απαραίτητα ως εκδηλώσεις της "της ψυχής." Ενώ είναι πιθανό η συνείδηση να ΜΠΟΡΕΙ να εισχωρήσει στη συναισθηματική διαδικασία, για τους περισσότερους ανθρώπους αυτό δεν συμβαίνει ποτέ. Τα αισθήματα τους είναι απλά κυτταρικά σήματα που εμπλέκονται στην διαδικασία μετάφρασης πληροφοριών στην φυσική πραγματικότητα – μια πραγματικότητα γενικά δυσάρεστη, που μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό ασθένειες, πόνους, και διαπροσωπικά βάσανα.

Τα νευροπεπτίδια και οι δέκτες τους είναι σε συνεχή επικοινωνία με το ανοσοποιητικό σύστημα και υπάρχουν πολλές μελέτες που δείχνουν μια ισχυρή σύνδεση μεταξύ συναισθημάτων και ασθένειας, έως του βαθμού να συνδέουν κάποιο συγκεκριμένο συναίσθημα με μια συγκεκριμένη νόσο. Τα ανοσοποιητικά κύτταρα εκτοξεύουν συνεχώς πεπτίδια τα οποία είτε αυξάνουν είτε μειώνουν τη συγκέντρωση πλάκας στα στεφανιαία αιματοφόρα αγγεία. Οι ιοί χρησιμοποιούν τους ίδιους δέκτες όπως τα νευροπεπτίδια για να εισέλθουν σ’ ένα κύτταρο. Ανάλογα με το πόσα φυσικά πεπτίδια για έναν ιδιαίτερο δέκτη είναι διαθέσιμα προς δέσμευση, ο ιός που ταιριάζει στον δέκτη θα έχει μεγαλύτερη η μικρότερη δυσκολία να μπει στο κύτταρο. Αυτό σαφώς δείχνει ότι η συναισθηματική μας κατάσταση παίζει ρόλο στο εάν θα προσβληθούμε από μια ιογενούς μόλυνση ή όχι!

Συνεχίζεται …

Βασισμένοι στην έρευνα, μπορούμε να δούμε καθαρά, ότι οι καταπιεσμένες συγκινήσεις καταχωρούνται στο σώμα μας μέσω της δημιουργίας κυκλωμάτων που επηρεάζονται από την απελευθέρωση των υποκατάστατων (ligands)νευροπεπτιδίων. Επίσης φαίνεται ότι όταν "εγκαθίσταται" η ψυχή τελικά στο σώμα, η "πληγές" ή τα "σημάδια" της έχουν ενεργειακές επιπτώσεις στο σώμα, παράγοντας έναν αριθμό συχνοτήτων που υποκινούν τα νευροπεπτίδια τα οποία "δημιουργούν κυκλώματα" άσχετα με την παρούσα ζωή. Η ύπνωση, η πρακτικές γιόγκα, η δουλεία στο βαθύ ιστό του σώματος, όλες αυτές οι μέθοδοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να θεραπεύσουν ή να αλλάξουν τα κυκλώματα, χωρίς ο συνειδητός νους να καταλάβει τι γίνεται. Το μειονέκτημα όμως είναι, μην ξέροντας ο συνειδητός νους τι γίνεται, δεν προστατεύεται από την επανάληψη σφαλμάτων.

Τα αισθήματα μας ρυθμίζουν τι βιώνουμε ως πραγματικότητα. Η έρευνα έχει ενδείξεις ότι το νευρικό σύστημα ανιχνεύει τον εξωτερικό κόσμο για το υλικό που είναι προετοιμασμένο να βρει ανάλογα με τα ήδη τοποθετημένα κυκλώματα, τα εσωτερικά πρότυπα προηγούμενης εμπειρίας του συμπεριλαμβανομένης αυτής που αποτυπώθηκε στην βρεφική, νηπιακή και παιδική ηλικία. Το superior colliculus στον μεσωεγκέφαλο, ένα άλλο κομβικό σημείο, ελέγχει τους μυς που κατευθύνουν τον βολβό του ματιού, και ελέγχει ποιες εικόνες επιτρέπονται να πέσουν στον αμφιβληστροειδή! Αυτό σημαίνει ότι ένα συναισθηματικό κέντρο του εγκεφάλου μας ελέγχει κυριολεκτικά τι ΒΛΕΠΟΥΜΕ!

Παραδείγματος χάριν, όταν πλησίασαν αρχικά τα ψηλά ευρωπαϊκά σκάφη τους γηγενείς Αμερικανούς, ήταν τόσο "αδιανόητο" το θέαμα για πραγματικότητά τους, ώστε οι φιλτραρισμένες αντιλήψεις τους δεν θα μπορούσαν να καταχωρήσουν τι συνέβαινε, και κυριολεκτικά δεν μπορούσαν "να δουν" τα σκάφη. Ομοίως, ο απατημένος σύζυγος μπορεί να μην δει αυτό που βλέπουν οι υπόλοιποι, επειδή η συναισθηματική του πεποίθησή για την πίστη της συζύγου του είναι τόσο ισχυρή ότι οι βολβοί του ματιού του αρνούνται να δουν τα προφανή, για άλλους, σημάδια στην συμπεριφορά της. [ Περτ, 1997 ]

Έχω δει συχνά αυτόν τον τύπο δραστηριότητας και πρόσφατα σε διάφορους ανθρώπους σε αυτόν τον χώρο. Διαβάζουν μια δημοσίευση, και διαβάζουν απλά ότι είναι προγραμματισμένοι να διαβάσουν, και ΌΧΙ αυτό που λέγεται πραγματικά. Μια από τις κύριες ενδείξεις είναι ότι το πρόσωπο "διαστρεβλώνει" αυτό που διαβάζει. Στο παρελθόν, προτού να καταλάβω τη φύση της βιοχημείας, όταν έβλεπα αυτό το φαινόμενο σκεφτόμουν ότι το πρόσωπο διαστρέβλωνε σκόπιμα τις λέξεις. Τώρα, καταλαβαίνω ότι σαφώς δεν είναι σκόπιμο. "Δεν έχουν έρθει ακόμα στα συγκαλά τους" και δεν έχουν υπερνικήσει τον νου της βιοχημείας, το μυαλό του αρπακτικού δηλαδή, και δεν έχουν αναγνωρίσει την δυνατότητα τους ότι μπορούν να χειριστούν ή/και να ελεγχθούν οι ίδιες οι σκέψεις τους. Έως ότου το κατανοήσουν αυτό, δεν είναι έτοιμοι να παραδεχτούν ότι "έχουν απαρτίσει ενάντια του ουρανού..." Επειδή "ο ουρανός" είναι η ουσία του Δημιουργού μέσα μας, και αμαρτία ενάντια σε αυτόν είναι να επιτρέψεις να σε χρησιμοποιήσουν και να σε χειραγωγήσουν τα αρνητικά όντα υψηλότερων επιπέδων για τους σκοπούς τους.

Το γεγονός είναι, διαβάζουμε και καταλαβαίνουμε ότι είμαστε προγραμματισμένοι ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ, ανεξάρτητα από αυτό που διαβάζουμε πραγματικά. Μέχρι, όπως αλκοολικός ο οποίος τελικά αναγνωρίζει ότι ΕΙΝΑΙ αλκοολικός, αναγνωρίζουμε ότι είμαστε εξαρτημένοι από της συναισθηματικές πεποιθήσεις μας.

Συνεχίζεται …

Η Δρ Pert εξηγεί:
Όταν θεωρήσουμε τα αισθήματα ως χημικά υποκατάστατα (ligands) - δηλαδή, πεπτίδια - μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το φαινόμενο που είναι γνωστό ως dissociated states of learning, ή η από την κατάσταση εξαρτώμενη μνήμη. Ακριβώς όπως ένα φάρμακο/ ναρκωτικό διευκολύνει την ανάκληση μιας προηγούμενης εμπειρίας εκμάθησης κάτω από την επιρροή του ίδιου φαρμάκου/ ναρκωτικού για τον αρουραίο, έτσι το συγκίνηση-φέρνοντας πεπτίδιο υποκατάστατο (ligand) διευκολύνει τη μνήμη στον άνθρωπο. Η συγκίνηση είναι αντίστοιχη του φαρμάκου/ ναρκωτικού, και τα δύο είναι υποκατάστατα (ligands) που δεσμεύονται στους δέκτες στο σώμα. ... Δεδομένου ότι τα φάρμακα μπορούν να έχουν επιπτώσεις στο τι θυμόμαστε, τα νευροπεπτίδια μπορούν να ενεργήσουν ως εσωτερικά υποκατάστατα (ligands) σχηματίζοντας στης μνήμες μας την ώρα που τις διαμορφώνουμε, και να μας γυρίσουν στην ίδια ψυχολογική διάθεση όταν χρειάζεται να τις ανακτήσουμε. Αυτό είναι μάθηση.

...Οι συναισθηματικές καταστάσεις ή οι διαθέσεις παράγονται από τα διάφορα υποκατάστατα (ligands) νευροπεπτίδια, και αυτό που βιώνουμε ως συγκίνηση ή συναίσθημα είναι επίσης ένας μηχανισμός ενεργοποιήσεις ενός νευρωνικού κυκλώματος - ταυτόχρονα σε όλο τον εγκέφαλο και το σώμα - που παράγει μια συμπεριφορά που επηρεάζει ολόκληρο το πλάσμα... [Pert, 1997 ]

Αυτό μεταφράζεται ως εξής: "θα βγούμε από τον λαβύρινθο" αυτόματα όταν το " υποκατάστατο (ligand) της συγκεκριμένης συγκίνησης" είναι παρών. Ή, εάν βρεθούμε στον λαβύρινθο, και η "χημική ουσία" έχει παραχθεί από το σώμα μας όταν μάθαμε αρχικά τον λαβύρινθο, θα παραγάγουμε την ίδια χημική ουσία και πάλι - επανειλημμένα.

Αυτό σημαίνει επίσης, πολύ απλά, ότι μπορούμε "να αισθανθούμε αγάπη" όταν το σωστό υποκατάστατο (ligand) δεσμευτεί στον σωστό δέκτη που υποκινείται από οτιδήποτε είμαστε προγραμματισμένοι να υποκινηθούμε. Θα το αισθανθούμε σε όλες τις περιοχές όπου είναι συγκεντρωμένοι αυτοί οι δέκτες. Και θα είμαστε σίγουροι ότι αυτό ΕΙΝΑΙ μια θετική εμπειρία επειδή "αισθανόμαστε τόσο όμορφα." Δεν έχει σημασία εάν το υποκατάστατο (ligand) υποκινείται ως συνέπεια μιας λογικής εμπειρίας ή από ένα παράλογα εντυπωμένο πρόγραμμα. Και μέχρι να εισέλθει το στοιχείο της γνώσης και της λογικής ανάλυσης στην εικόνα, μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε από που προέρχονται τα συναισθήματα μας.

Και, αυτό είναι κάλο και ωραίο ΕΑΝ είναι μια θετική εμπειρία. Αλλά οι στατιστικές του κόσμου μας σε σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας, καταδεικνύουν σαφώς ότι είναι πολύ πιο πιθανό, για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας, να ΜΗΝ βιώνει τη "πραγματική αγάπη" όταν δεσμεύονται τα " υποκατάστατα (ligands) της αγάπης " τους. Ρίξτε απλά μια ματιά στις στατιστικές που αφορούν τα διαζύγια και την κατάχρηση και παραμέληση παιδιών, για να πάρετε μια ιδέα για το πόσο λάθος μπορεί να είμαστε στις αξιολογήσεις μας, εμείς οι άνθρωποι. Και, εάν πραγματικά εστιάσουμε την προσοχή μας, θα κοιτάξουμε αντικειμενικά την ζωή και τις εμπειρίες μας και θα προσπαθήσουμε να καθορίσουμε ποια είναι τα προσωπικά στοιχεία στην διαδρομής μας. Εάν δεν είναι καλά, εάν ξοδεύουμε τον περισσότερο χρόνο μας να είμαστε δυστυχισμένοι αντί ευτυχισμένοι, εάν συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια "ανοιχτόκαρδα" λάθη επανειλημμένως, πρέπει να ρίξουμε μια καλή ματιά στο πώς "τα προγράμματά μας" μπορούν να ενεργοποιούνται και να χρησιμοποιούνται για να μας κρατήσουν στην MATRIX.

Ακόμα πιο τρομακτικό από αυτό είναι το γεγονός ότι αρνητικά όντα υψηλότερων επιπέδων σίγουρα μπορούν να ελέγξουν τα συναισθήματα μας μέσου του έλεγχου της χημείας μας, έχοντας υπόψη τα παραπάνω. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να μας προκαλέσουν να αισθανθούμε αγάπη ή μίσος ή αποστροφή ή έλξη ανάλογα με το τι συμφέρει ΑΥΤΟΥΣ, και όχι μας.

Συνεχίζεται …