- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Νιάου νιάου νιάου φρρρρρρρ...

Είμαι βέβαιος πως ο χρόνος είναι διάσταση, καθώς ήμουν δυο χρόνια σε διάσταση με την Ευγενία. Μετά βγήκε το διαζύγιο, περάσαμε σε άλλο χρόνο, κι αρχίσαμε να ψάχνουμε για διαστάσεις σε νέους χώρους. Τεκμηριωμένα πράγματα. Μερικά πράγματα είναι τόσο φυσικά, που από την φυσική κρατάς μόνο τα μαθηματικά, μπας και χρησιμεύσουν αλλού καλλίτερα.

Ο χρόνος είναι διάσταση λοιπόν. Είναι αυτό που σε κάνει να χωράς πράγματα δηλαδή, αλλά και να μακραίνεις ή να πλησιάζεις άλλα. Πράγματα. Στα πράγματα ανοίκουν πολλά. Από τους αθρώπους, μέχρι τους γαλαξίες και το φως. Από τις ελπίδες στις ρυτίδες, τους ήχους και τους ρύπους, τις εικόνες, τους αγώνες, τις σκέψεις, όλα όσα διαλέξεις.

Άμα φυτέψεις μια πιπεριά σε λίγο χώμα, αν έχει λίγο νερό και ήλιο, πιπεριές θα βγάλει. Σε λίγο χρόνο. Άμα φυτέψεις μια συνείδηση, αν έχει λίγο χρόνο, παπαριά θα βγάλει. Αν έχει και λίγο ήλιο, νερό και χώμα, ίσως βγάλει κι άλλα πράγματα. Που κι αυτά με τη σειρά τους, αφού είναι πράγματα, θα παίζουν με τους όρους των διαστάσεων, δηλαδή του χρόνου και των αποστάσεων.

Ο καβγάς είναι με την επιλογή. Στις διαστάσεις του χρόνου και του χώρου. Καλό είναι μανδάμ το στριγκάκι για την παραλία, αλλά όχι φέτος. Ίσως του χρόνου, που θα έχετε χάσει σαράντα κιλά από την περιφέρεια. Ο χώρος κι ο χρόνος δεμένοι με στρινγκ...

Κι εδώ είναι το κουμπί. Το στρινγκ δεν έχει κουμπί βεβαίως, έχει όμως η σκέψη μου: Άν ο Lucky Luke ήταν πιο γρήγορος από την σκιά του, γιατί πρωταγωνιστής ήταν αυτός κι όχι εκείνη? Ακόμα παραπέρα, σε μια τάχα μου ηθικοπλαστική θεώρηση του πράγματος, αν οι Daltons ξεφεύγαν από τον Lucky Luke σε κάποια τελειωτική στιγμή, η σκιά του θα συμβιβαζόταν?

Στη διάσταση του χρόνου παλεύονται όλα? Εκτός από όσα περιέγραψα παραπάνω δηλαδή, ακόμα και οι σκιές τους? Στην τελική, οι σκιές προκύπτουν από τον τρόπο που προσπίπτει το φως στα πράγματα. Αν όμως τα πράγματα είναι πολλά, το φως καμπυλώνει. Άμα και καμπυλώσει το φως, όχι μόνο η γάτα είναι νεκροζώντανη κι ο Lucky Luke σκιά της σκιάς του, αλλά γίνεται αμφίβολη η ύπαρξη του ίδιου του Schrödinger.

Όσο αμφίβολη κι αν ήταν η ύπαρξη του Κώστα Κινδύνη ωστόσο, ακόμα κι αν δεν υπήρξε ποτέ ο ίδιος, ή η σκιά του, να κάτι όμορφο:

Πώς να σωπάσω μέσα μου...
την ομορφιά του κόσμου...
Ο ουρανός δικός μου...
η θάλασσα στα μέτρα μου...

Πώς να με κάνουν να τον δω...
τον ήλιο μ'άλλα μάτια...
Στα ηλιοσκαλοπάτια...
μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά...
ποια γλώσσα μου μιλάνε...
αυτοί που μου ζητάνε...
να χαμηλώσω τα φτερά...

Ο κώλος δεν έγινε ποτέ μoυνί, κανείς δεν κατέβηκε από τον κόσμο, η παρανομία δεν έχει ανάγκη τις εκλογές πλέον. Ίσως κιόλας όλα τα παραπάνω να είναι αυτονόητα εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Ίσως κι ο μαλάκας να νομίζει πως γαμεί, αλλά κι έτσι νά’ναι, τώρα έχει και τρόπους να το τεκμηριώσει.

Δεν μιλάω για μικρά περιβάλλοντα. Στη βεράντα μου δεν ισχύουν όλα αυτά. Ούτε και στο δωμάτιό μου. Κι επειδή αυτά επέβαλα στα είκοσι τετραγωνικά μου, έτσι κι αυτά μου αποκρίνονται. Ο χώρος μου αποκρίνεται στις επιβολές μου. Έτσι πάει. Δεν είναι πράγματα των φυσικών αυτά. Κανένας νομπελούχος δεν θα περιγράψει τον τρόπο του καθεμιανού στο χώρο του. Μετά θα μπουν οι γάτες, οι σκύλοι, τα φωτόνια, τα γαμιόνια και τα ψευδόνια. Πολλοί θα πουν πολλά. Και πολλά θα μπουν. Παντού. Συνήθως άχρηστα.

Ο χώρος μωρό μου είναι προσωπικός. Κι όλα όσα συμβαίνουν σε αυτόν. Αν δεν ήταν, δεν είχε νόημα ο χώρος, τα συμβαίνοντα, κι εγώ ακόμα. Όσοι ψάχνετε το κόλπο με τα σωματίδια και τα κύματα, τις κβαντώσεις και τις καμπυλώσεις, κάντε ένα απλό πείραμα.

Κλείστε τα μάτια σας με φόβο για λίγο. Ανοίξτε τα με τρόμο για λίγο περισσότερο. Δεν είναι πρόταση. Η καθημερινότητα είναι.

Υπάρχουν μερικά πράγματα, που πρέπει επιτέλους να ειπωθούν. Για να κάνουμε μπέσα μεταξύ μας, αλλά και με μιαν αχώνευτη πραγματικότητα:

1. "Η δημοκρατία είναι προϊόν συζήτησης και σκέψης."

2. "Τα δημοψηφίσματα είναι λάθος, γιατί όπως είδαμε, η κυβέρνηση έκανε το τελείως ανάποδο από αυτό που επέλεξε ο λαός."

3. "Τα δημοψηφίσματα είναι κάλπικα πράγματα. Είναι κόλπα Χίτλερ, Στάλιν και Μάο."

Νέτα σκέτα. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Η δημοκρατία είναι προϊόν. Τελειώσαμε. Όποιος καταναλώνει δημοκρατία είναι δημοκράτης, ο Αριστοτέλης ήταν παραγωγός προϊόντων, ο Περικλής ήταν έμπορας στη λαχαναγορά, όσοι δεν καταναλώνουν δημοκρατία, αλλά προτιμούν άλλα προϊόντα, είναι καταναλωτές ντομάτας, μπανάνας, χούντας, κομμουνισμού, κλπ. Στα εξωτικά φρούτα ανοίκουν οι Τσιτσιολίνες κι όλοι οι κωλοδάχτυλοι εκλεγμένοι, μεταξύ των οποίων και κάποιοι μεγαλοσχήμονες δημοσιογράφοι υπουργοί, που τσιμπουκώνονταν σε κάτι Κυκλάδες. Με αίτημα τις δημοκρατικές ελευθερίες. ΠΑΝΤΑ.

Το να σκαλίζεις τη μύτη σου, να ξύνεις τον κώλο σου, να φιλιέσαι, να γαμιέσαι, να παρτουζώνεσαι, να τρυπιέσαι, να εκδίδεσαι, να εκδίδεις και να φτύνεις σε δημόσιο χώρο, είναι δημοκρατικά δικαιώματα.

Στον δημόσιο χώρο μπορείς να κάνεις τα πάντα. Να γαμείς παιδάκια, να γαμείς σκυλάκια και γατάκια, τον γείτονα που θέλει να κοιμηθεί, ενώ εσύ νομίζεις πως παίζεις κλαρίνο, να παρκάρεις στη θέση των αναπήρων, να κλείνεις τα πεζοδρόμια, να βαράς της ψωλής σου τον χαβά. Αφού είσαι δημότης, δηλαδή πολίτης του δήμου, ΜΠΟΡΕΙΣ.

Όχι όλα ακριβώς. Σχεδόν όλα. Εκτός από το να αποφασίζεις. Αυτό το απαγορεύει ο δημόσιος χώρος.

Ο δημόσιος χώρος, τα δημόσια πράγματα και οι δημόσιοι λειτουργοί είναι παράξενα φρούτα. Όλα τους είναι εξωτικά, εκτός από τις πληρωμές τους. Αυτές είναι δημόσιες.

Είμαι εντελώς στα κόκκινα. Εκτός κι αν απλώς έτσι φαίνεται. Τα κόκκινα πάντως αποτελούν απομαγνητοφώνηση. Από εδώ:

http://www.skai.gr/player/Radio/?mmid=275738

Δώστε προσοχή από το 35.05, έως το 37.37.

Ευτυχώς που έχουμε και τον κ. Θάνο Βερέμη στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Όχι για τον Καποδίστρια. Για τον Αριστοτέλη, που μίλησε για την Δημοκρατία, που γνώριζε τον Πλάτωνα, ο οποίος ίδρυσε το Πανεπιστήμιο.

Το οποίο εμείς πληρώνουμε, για να έχουμε καθηγητή τον κ. Θάνο Βερέμη.

Είμαστε γαμώ!

Ο περισσότερος κόσμος το θεωρεί σημάδι, χούι της εποχής. Αλλά δεν είναι. Είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που πέτυχε με ακρίβεια ο Αϊνστάιν:

Στις περιοχές εντάσεως της βαρύτητας ο χρόνος τρέχει γρήγορα. Όσο απομακρύνεσαι από αυτές, τα πράγματα πάνε πιο χαλαρά στο χρόνο.

Συμπέρασμα 1. Χαλαρώστε.

Συμπέρασμα 2. Ψωλαρμενίστε.

Συμπέρασμα 3. Παρακολουθείστε το Ινστιτούτο Tavistock.

Συμπέρασμα 4. Ο Αϊνστάιν δεν ήταν φυσικός. Ψυχολόγος ήταν.