- Γήινοι και Εξωγήινοι - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

panpam, killuminati, panosfromlydian something

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

---

...ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ

Υστερόγραφο: Δυστυχώς αλλά αυτά που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και είναι πραγματικά πάρα-πάρα πολλά, πάσχουν σοβαρότητας, κατά την άποψη μου, με αποτέλεσμα να μην εξάγετε κάποιο σοβαρό συμπέρασμα.

Πριν περάσεις μέσα από τα τοίχοι γίνεται έλεγχος στα μάτια από τους φύλακες, δύο είναι συνήθως εκτός κτηρίου, μάλλον δεν είναι ακριβώς έλεγχος, σε βλέπουν στα μάτια και μπαίνεις στην κύρια αίθουσα της τεχνολογίας, χωρίς να βλέπεις τον δρόμο, είναι σαν να σε υπνωτίζουν.

Όταν γίνει αυτό βλέπεις το παζάρι της τεχνολογίας, με τα δρομάκια και την κύρια αίθουσα, ότι μπορείς να φανταστείς, μέχρι και καλούπι ανθρώπινο για συντήρηση.

Λέω παζάρι γιατί μπορείς να μπεις μέσα, να δεις να επιλέξεις, το τι θέλεις και παίζει ρόλο μάλλον η φύση του είδους, δεν ξέρω αν μπαίνουν όλοι, οι αυτοί που έχουν προσκληθεί και στο παρελθόν.

Αυτά, τώρα τι εννοείς λέγοντας διασταυρωμένο;

Πως μπορεί να διασταυρώσει κάποιος το οτιδήποτε;

Η άποψη μου είναι ότι υπάρχουν επιστήμονες βιολόγοι που αναγνωρίζονται και παίρνουν Νόμπελ για τις έρευνες τους, όλες αυτές οι έρευνες δεν περνάν και από πειραματικό στάδιο;

Βλέπουμε εξάλλου και τους επιστήμονες πάλη τους ζωολόγους, όπου ξέρουμε πως άρχισαν οι πρώτες αναπαραγωγές για να μην εξαφανιστούν κάποια είδη και μέσα σε ζωολογικούς κήπους.

Η όταν ο γιατρός (και η ιατρική επιστήμη θεωρείτε) χωρίς σύνορα πηγαίνει αφιλοκερδώς να βοηθήσει ευπαθείς κοινωνίες, όπως τα παιδιά στην Αιθιοπία, στους πολέμους, ή σε φονικές φυσικές καταστροφές γιατί το κάνει πιστεύεις;

Για αυτούς όμως δεν μπορούμε να πούμε τίποτα αλλά γιατί λοιπόν πρέπει να απορούμε με τους Ανδρομέδιους;

Το μόνο πάντως που μπορώ να σου πω ήταν η φυσιολογικοί εξέλιξη τους, έγιναν οι χωροφύλακες του σύμπαντος λόγο της τεχνολογίας και της ανάπτυξης τους και εφόσον έχουμε και τόσα κοινά χαρακτηριστικά, είναι φυσικό και αυτοί άσχετα από πόσες χιλιάδες χρόνια πριν, να πέρασαν στο περίπου από το δικό μας στάδιο, με ότι συνεπάγεται από αυτό, λάθη, πόλεμοι, ευημερία, ισοπέδωση του πολιτισμού τους και πάλι από την αρχή.

Ναι είναι σαν τους Αμερικάνους, γιατί λογικά κρατάν τις πύλες της τεχνολογίας, άρα και φυσικό επακόλουθο για το ποιος ηγείται.

Αλλά θέλω να σου θέσω και ένα ερώτημα, μέσα από τα δικά μου μάτια βέβαια, οι άνθρωποι όλοι μας δηλαδή, ξεχωρίζουμε τα είδη, για παράδειγμα βλέπουμε μία πεταλούδα και χαμογελάμε, μία μύγα και μας εκνευρίζει, μία κατσαρίδα και συχαινόμαστε, μία μέλισσα και φοβόμαστε, εφόσον το κάνουμε εμείς γιατί έτσι ήμαστε, όσο και να εξελιχθούμε αυτά θα είναι τα ανθρώπινα γνωρίσματα επιβιώσεις ίσως, άρα λοιπόν γιατί περιμένουμε κάτι ποιο εξελιγμένο από εμάς να είναι και ανώτερο και να μην έχει αυτά τα γνωρίσματα και την κριτική, γιατί πιστεύουμε όλοι, αν όχι οι περισσότεροι ότι εξελιγμένοι πολιτισμοί και τα άλλα είδα θα είναι αυτό που λέμε Άγιοι, Άγγελοι και το εξιδανικεύουμε τόσο έντονα με τόσα στάνταρ και τα πουλιά είναι ποιο εξελιγμένα από εμάς ως προ το ότι πετάνε, ενώ εμείς περπατάμε, αλλά δεν σημαίνει ότι έχουν μεγαλύτερη νοημοσύνη.

Μετά από χιλιάδες χρόνια αν εξελιχθεί ο πυθικός, ή μάλλον τον αφήσουμε, πόσο ποιο μπροστά θα ήμαστε από αυτόν, θα πάψουμε να τον θεωρούμε όμως πυθικό επειδή εξελίχθηκε;

Άρα ποιο γνώρισμα θα σε έκανε να πιστέψεις σε ένα ανώτερο πολιτισμό, μόνο η τεχνολογία;

Η παρουσία τους ανά τους αιώνες;

H κοσμογονική δημιουργία και η γνώση αναπάντητων ερωτημάτων και η ανωτερότητα του τι αλήθειά;

Όχι δεν νομίζω ότι φτάνει μόνο η τεχνολογική ανάπτυξη για να προχωρήσει ένα νοήμον είδος, όπως είμαστε εμείς οι Άνθρωποι, τα υπόλοιπα που αναφέρεις απλά ακολουθούν, είναι «αυτονόητος ερχόμενα».

Νομίζω ότι και αν κάνει η ανθρωπότητα θα αναγκαστεί να καταλήξει κάποτε στο μέλλον σε ένα κοινωνικό σύστημα που θα εφαρμόζει, να διέπετε από τα εξής: (με αλφαβητική σειρά)

1./ Αγάπη(σε μια κοινωνία ζούμε όλοι μαζί και αλληλοβοηθούμε ο ένας τον άλλον)

2./ Δικαιοσύνη (η ισονομία είναι απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση)

3./ Δημοκρατία (κανένας μη δημοψηφισμένος νόμος δεν ισχύει)

4./ Ελευθερία (αρκεί να μην στερεί την ελευθερία του άλλου)

5./ Κατάργηση ιδιοκτησία (σε κανένα δεν ανήκει τίποτα, όλα ανήκουν σε όλους)

6./ Κατάργηση χρήματος (η κοινωνία υποχρεούται να προσφέρει τα πάντα)

7./ Σεβασμός στην φύση (απόλυτος σεβασμός σε κάθε είδος και μορφής ζωής)

Αυτά πρέπει να εφαρμόζονται με απαράκλητο τρόπο.

Για κανέναν λόγο και για κανέναν σκοπό δεν πρέπει να επιτρέπεται η μη δημοψηφική διαφοροποίηση των ποίο πάνω επτά περιγραφόμενων αρχών.

Το κοινωνικό σύστημα δεν είναι πολιτικό σύστημα, το κοινωνικό σύστημα αφορά τα εντός μιας κοινωνίας δρώμενα, τα οποία πρέπει να αποφασίζονται μόνο με δημοψηφίσματα , το πολιτικό σύστημα αφορά τα εκτός μιας κοινωνίας δρώμενα και τις σχέσεις μιας κοινωνίας με μια άλλη κοινωνία.

Φυσικά μπορούν να επιτευχθούν τα ποίο πάνω μόνο με πνευματική ανάπτυξη, έχουμε αρκετά ιστορικά παραδείγματα, απλά η τεχνολογική ανάπτυξη σπρώχνει γρηγορότερα ένα νοήμον είδος προς αυτή την κατεύθυνση.

Ωραία τα λέμε εμείς εδώ αλλά δεν μας ακούει και κανείς, δυστυχώς στον πλανήτη μας δεν υπάρχει αυτό που λέμε αλληλεγγύη και δυστυχώς δεν υπάρχει η γη και ο άνθρωπος, αλλά οι ήπειροι και τα κράτη, κάθισαν ποτέ τα ισχυρά κράτη μέσα από τις εικονικές συναντήσεις των G20, να βάλουν κάτω τα πράγματα και τις κρυφές επιστημονικές εφευρέσεις και να αποφασίσουν για μία παγκόσμια επιστημονική συνάντηση, όπου να ξεκινάν με λύσεις για το περιβάλλον, την οικονομία, την βαρύτητα και την ύλη;

Και λέω εικονική, γιατί μιλούν για διάφορα πράγματα, (χωρίς βέβαια να ξέρουμε τι λένε, κεκλεισμένων των θυρών, ότι ακούμε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γνωρίζουμε) όπως η ρύπανση του πλανήτη και βάζουν όρια στην Κίνα αλλά βλέπουμε τι συνεχίζει και δημιουργείται εκεί, οι άνθρωποι δεν μπορούν να αναπνεύσουν, συνεχίζουν να τρώνε αδέσποτα κτλ και βάζω τα αδέσποτα γιατί από αυτά τα ζώα ξεκινήσαμε σαν άνθρωποι να ευαισθητοποιούμαστε και είναι τα ζώα που τα έχουμε δίπλα μας.

Συμφώνησαν ποτέ για μία επιστημονική συνάντηση για την οικονομία του πλανήτη;

Για τους πόρους και τι πρέπει να κάνουν με την Αφρική;

Όχι γιατί οι πάντες έχουν συμφέροντα, οπότε τους ενδιαφέρει μόνο η επιβίωση τους και το πως να ηγηθούν, με οικονομικό πάντα όφελος.

Και όταν λέω γι αυτές τις συναντήσεις, πρέπει να γίνουν δυστυχώς με επιδότηση της πρώτης και καλύτερης έρευνας, όπου η επιδότηση θα ελέγχεται από αυτά τα είκοσι κράτη και θα είναι δωρεάν ως προς την φιλοξενία και τα μεταφορικά έξοδα, χωρίς να βάζουν υπερπολυτελή ξενοδοχεία και πάλι συμφέροντα για το ποιος θα πάρει την διαμονή ή τα μεταφορικά κτλ.

Ανοιχτά όλα για το κοινό καλό.

Και βάζω τους G20 για αρχή τουλάχιστον ας τα βρουν αυτοί που επιβάλλουν τα καθεστώτα στο πλανήτη και μετά βλέπουμε.

Ο άνθρωπος πάντως για να εξελιχθεί, ακραία η άποψη μου βέβαια, πρέπει να έχει έναν φύλακα μέσα στο μυαλό του για να του μάθει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψεις, από εκεί ξεκινάν όλα και έτσι μας έμαθαν να σκεφτόμαστε, γιατί πραγματικά αν το συνειδητοποιήσουμε άλλα σκεφτόμαστε, άλλα λέμε και άλλα πράττουμε.

Ναι να έχουμε τον δήμιο δηλαδή που φανταζόμαστε όταν πεθαίνουμε ότι μας κρίνει, σε όλη την διάρκεια της ζωής μας και να μας δείχνει, ή να ακούγεται το wrong.

Και μάλλον αυτό κάνουν οι Ανδρομέδιοι, με τις κλονοποιήσεις όπως λες, παίρνουν για παράδειγμα εκατό, διακόσιους, πεντακόσιους ανθρώπους και τους διαμορφώνουν με αυτό το σύστημα και τους αναπτύσσουν, τώρα με τι μέσα, με πειράματα, με τσιπ που δημιουργεί ρεύμα, με κολάρο όπως κάνουμε εμείς με τα ζώα για να τους θυμούνται και συνεχίσεις παρακολούθηση;

Έλεγχος δηλαδή, μέχρι να αρχίσουν να μπαίνουν δομές από καινούργια ανθρώπινα είδη.

Υπάρχουν 240 κράτη στον πλανήτη (στοιχεία 2013 από Wikipedia) με συνολικό πληθυσμό πάνω από 7 δισεκατομμύρια.

Μέσα στα κράτη αυτά υπάρχει και ένα κράτος με πληθυσμό 8.136.700, απογραφή 31 Δεκεμβρίου 2013, κοντά στο δικό μας, που έχει ένα διαφορετικό κοινωνικό σύστημα, όχι πολιτικό, από τα υπόλοιπα.
Δεν λέω ότι το σύστημα τους είναι τέλειο, αλλά είναι καλό για μία νέα αρχή.

Πρόσφατα σε δημοψήφισμα απέρριψαν, το να γίνει ο βασικός μισθός τους 3750 ευρώ περίπου, γιατί απλά έχουν Δημοκρατική παιδεία, δηλαδή απλά σε αυτούς υπερισχύει το ΕΜΕΙΣ και όχι το ΕΓΩ.

Δεν λέω να φύγουμε και να πάμε να ζήσουμε εκεί, απλά λέω ότι εδώ στον τόπο μας γράψαμε και εφαρμόσαμε για πρώτη φορά την Δημοκρατία, μήπως με ένα νέο Σύνταγμα, το περιγράφω ποίο πάνω, με μονοψήφια άρθρα, για να ξέρουμε απ’ έξω από την ηλικία του σχολείου τις υποχρεώσεις μας και τα δικαιώματα μας, πρέπει να την ξαναγράψουμε την Δημοκρατία;

Ελβετική Δημοκρατία

Το κλειδί που κάνει την Ελβετία διαφορετική είναι η άμεση δημοκρατία, καθώς αρκετά συχνά γίνονται δημοψηφίσματα, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο για ποικίλα θέματα που αφορούν την χώρα. Οι πολίτες μπορούν να αποφασίσουν αν θα χτιστεί ένα νέο σχολείο, αν δεν θα πρέπει να περάσει κάποιος νόμος ή και αν θα εγκριθεί κάποια αλλαγή στο Σύνταγμα.

Σε μία χώρα με άμεση δημοκρατία, ο λαός μπορεί να συμμετέχει άμεσα στην πολιτική. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν στην οργάνωση της χώρας, των καντονιών και των δήμων.

Μία από τις παλαιότερες εκφάνσεις της άμεσης δημοκρατίας είναι το αποκαλούμενο "Landsgemeinde" (Εκκλησία του Δήμου). Το Appenzell Innerrhoden και το Glarus είναι τα δύο τελευταία καντόνια όπου οι κάτοικοι που έχουν δικαίωμα ψήφου συγκεντρώνονται κάθε άνοιξη σε ανοιχτό χώρο για να αποφασίσουν για τους νόμους και τις δαπάνες τους.
Σε όλη την Ελβετία, οι πολίτες ψηφίζουν κατά μέσο όρο τέσσερις (4) φορές τον χρόνο σε ποικίλα θέματα που αφορούν τον δήμο τους, το καντόνι τους, αλλά και όλη την χώρα. Για παράδειγμα, μπορούν να ψηφίσουν αν θα χτιστεί ένα νέο σχολείο στο χωριό τους, ή πώς το Καντόνι τους θα παράγει ηλεκτρική ενέργεια, ή αλλαγές στο εθνικό συνταξιοδοτικό πρόγραμμα.

Επιπροσθέτως, κάθε τέσσερα χρόνια οι πολίτες εκλέγουν τα 246 μέλη της Εθνικής Βουλής, η οποία αποτελείται από δύο τμήματα: την Βουλή των Αντιπροσώπων (200 μέλη) που εκπροσωπεί τον λαό και την Γερουσία (46 μέλη) που εκπροσωπεί τα Καντόνια. Αυτό το σύστημα παρέχει στα αραιοκατοικημένα Καντόνια μεγαλύτερη πολιτική ισχύ. Η Βουλή θεσπίζει νόμους και εκλέγει την εθνική κυβέρνηση, η οποία αποτελείται από 7 μέλη από διάφορα κόμματα.

Οι πολίτες μπορούν να ανατρέψουν νόμους που προτείνει η Βουλή, διενεργώντας δημοψήφισμα. Αν καταφέρουν να συγκεντρώσουν 50,000 υπογραφές εντός 100 ημερών, ο νόμος θα πρέπει να ψηφιστεί από τον λαό. Τα λαϊκά κινήματα επιτρέπουν στους πολίτες να εισάγουν αλλαγές στο Ελβετικό Σύνταγμα. Για να προωθηθεί ένα κίνημα σε επίπεδο δημοψηφίσματος, θα πρέπει να συγκεντρωθούν 100,000 υπογραφές εντός 18 μηνών.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτού του συστήματος; Το βασικό πλεονέκτημα είναι ότι δίνει στους Ελβετούς πολίτες μεγάλη ισχύ στην λήψη αποφάσεων. Έτσι, μπορούν πολλές φορές τον χρόνο να λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις, όχι μόνο στο ποιος κυβερνά την χώρα αλλά και σε απτές προτάσεις. Ένα απ' τα βασικά μειονεκτήματα είναι πως η διαδικασία λήψης αποφάσεων γίνεται πιο αργή και συμπεριλαμβάνει πολλά επίπεδα σε αυτήν: την βουλή, τις διοικήσεις, την κυβέρνηση, ομάδες συμφερόντων, αλλά και τον λαό, με αποτέλεσμα να μην είναι εμφανές στο τέλος ποιος είναι υπεύθυνος.
Κάποιοι επικρίνουν το σύστημα γιατί επιτρέπει στους πολίτες να δέχονται ζητήματα τα οποία συγκρούονται με το Σύνταγμα ή με διεθνείς συστάσεις. Τα επόμενα δύο παραδείγματα προσφάτων δημοψηφισμάτων πόλωσαν τους πολίτες της Ελβετίας και του εξωτερικού.

1. Τον Νοέμβριο του 2009, ένα λαϊκό κίνημα για την απαγόρευση των μινεράδων στην Ελβετία έγινε δεκτό από το 58% των ψηφοφόρων, παρά τις ξεκάθαρες συστάσεις τόσο της Βουλής όσο και της Κυβέρνησης ότι θα απορριπτόταν.

2. Ένα χρόνο αργότερα, ένα λαϊκό κίνημα για την απέλαση των αλλοδαπών εγκληματιών έγινε δεκτό με πλειοψηφία 53%.

Κατά συνέπεια, η απαγόρευση των μινεράδων και ο νόμος της απέλασης προστέθηκαν στο Ελβετικό Σύνταγμα. Είναι ευθύνη της Βουλής να προσαρμόζει τους νόμους ώστε να συμφωνούν με διεθνείς νόμους και συστάσεις. Έχουν εκφραστεί διάφορες απόψεις σχετικά με το κατά πόσον αυτό είναι εφικτό, ανάλογα με τις πολιτικές πεποιθήσεις του κόσμου.
Πόσο καλά δουλεύει δημοκρατία στην Ελβετία; Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις ποικίλλες δυνατότητες για πολιτική εκπροσώπηση σε αυτή τη χώρα, θα μπορούσε να υπάρξει ένα πιο δημοκρατικό σύστημα; Στις αρχές του 2011, πολιτικοί αναλυτές του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης αλλά και το ερευνητικό κέντρο κοινωνικών επιστημών στο Βερολίνο της Γερμανίας ανέπτυξαν ένα δημοκρατικό βαρόμετρο για 30 χώρες. Προς έκπληξη, η Ελβετία κατετάχθη μόλις 14η. Η μελέτη είναι αμφιλεγόμενη, ωστόσο εξετάζει και άλλα κριτήρια που ορίζουν την δημοκρατία, πέρα από την ενεργή συμμετοχή στις πολιτικές διαδικασίες.

Στην Ελβετία παρατηρούνται ελλείψεις, για παράδειγμα η έλλειψη Συνταγματικού Δικαστηρίου, η επιχορήγηση των κομμάτων, η οποία δεν είναι διαφανής αλλά και η ασθενής συμμετοχή σε δημόσιες ψηφοφορίες και εκλογές. Κατά μέσο όρο, μόνο δύο (2) στους πέντε ψηφοφόρους εξασκούν τα πολιτικά τους δικαιώματα.

Παρά τις ορισμένες ελλείψεις, η άμεση δημοκρατία της Ελβετίας είναι μοναδική. Η Ελβετία είναι η μοναδική χώρα με άμεση δημοκρατία.
Μαζί με το Ομοσπονδιακό Σύστημα και την ουδετερότητα, η άμεση δημοκρατία αποτελεί τμήμα της Ελβετικής Εθνικής Ταυτότητας. Πόσο μάλλον, που το ιδιαίτερο αυτό πολιτικό σύστημα, συμβάλλει στην ενότητα διαφορετικών γλωσσών, θρησκειών και πολιτισμών στην Ελβετία.
Από την Ιρλανδία έως την Κύπρο, ολόκληρη η Ευρώπη φαίνεται να είναι εγκλωβισμένη στην οικονομική και πολιτική κρίση. Αλλά υπάρχει μια μικρή περιοχή ηρεμίας στον πυρήνα της ηπείρου: η Ελβετία.

Το μυστικό της Ελβετίας είναι ότι αποτελεί μέλος της Ευρώπης - και ταυτόχρονα δεν είναι. Από τη μία πλευρά, έχει υπογράψει την Συνθήκη Σένγκεν, και ως εκ τούτου εκχώρησε την προστασία των συνόρων της την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχει μια συμφωνία ελεύθερων συναλλαγών με χώρες της ΕΕ από το 1972. Ως εκ τούτου, στέλνει το 60% των εξαγωγών της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και πραγματοποιεί το 80% των εισαγωγών της από αυτήν. Η χώρα είναι μέλος του Ενιαίου Χώρου Πληρωμών Ευρώ (Single Euro Payments Area, SEPA), ο οποίος ενοποιεί την ευρωπαϊκή χρηματοπιστωτική βιομηχανία, και το νόμισμά της είναι συνδεδεμένο σταθερά με το ευρώ από το 2011. Ταυτόχρονα, όμως, η Ελβετία δεν είναι μέρος της ηπείρου: δεν ανήκει ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε στην ευρωζώνη, οπότε ακολουθεί τη δική της δημοσιονομική πολιτική και παραμένει οικονομικά και πολιτικά ανεξάρτητη.

Η μέση οδός της Ελβετίας είναι πιθανόν ο λόγος για τον οποίο η χώρα τα έχει πάει τόσο καλά. Μεταξύ του 2007 και του πρώτου τριμήνου του 2012, η οικονομία της αναπτύχθηκε με σταθερό ρυθμό 2% - 3% ανά έτος, με μια μικρή επιβράδυνση στο 1,9% κατά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2009. Το ΑΕΠ συρρικνώθηκε επίσης ελαφρώς κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2012, αλλά αναμένεται να αυξηθεί και πάλι κατά περισσότερο από 1% το 2013. Επιπλέον, η κυβέρνηση είναι απίστευτα σταθερή. Η βασική ισορροπία των κομμάτων στην εκτελεστική εξουσία έχει παραμείνει σταθερή τα τελευταία 50 χρόνια.

Η επιτυχία της Ελβετίας έρχεται σε αντίθεση με τους αγώνες πολλών από τους γείτονές της, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι σε βαθιά ύφεση, να αντιμετωπίζουν βαθείς κοινωνικούς διχασμούς και έχουν κυβερνήσεις που αγωνίζονται να παραμείνουν στην εξουσία. Το γεγονός αυτό και μόνο θα πρέπει να κάνει το «ελβετικό φαινόμενο» αντικείμενο διεθνούς μελέτης. Όμως, μέχρι σήμερα, δεν έχει γίνει. Ο κόσμος μόνο περιστασιακά συζητάει σχετικά με αυτό το περίκλειστο «νησί των ευλογημένων» στην μέση της Ευρώπης. Και ακόμα και τότε, οι ιστορίες θα αφορούν κυρίως ηθικά προβληματικά τραπεζικά μυστικά ή την επιβολή των διεθνών αυστηρών νομικών κανονισμών για εταιρείες που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο. Αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο στην Ελβετία από αυτό. Κάτω από την σχετική επιτυχία της χώρας βρίσκεται ένα μοναδικό πολιτικό σύστημα, ορισμένα στοιχεία του οποίου η Ευρώπη θα έπρεπε να υιοθετήσει.

Στη ρίζα τους, τα οικονομικά και πολιτικά προβλήματα της Ευρώπης προκύπτουν από μια κρίση νομιμοποίησης. Στην Ευρώπη, η κοινή οικονομική ζώνη και το νόμισμα δημιουργήθηκαν χωρίς μια συνοδευτική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Και η ίδια η Ένωση ελέγχει λιγότερο από το 2% των εθνικών ΑΕΠ των 27 κρατών μελών της ΕΕ και ως εκ τούτου είναι σε μεγάλο βαθμό μη λειτουργικές. Οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν διατηρήσει τη νομιμοποίησή τους, αλλά είναι δεσμευμένες σε μια δύσμοιρη και αντιλαϊκή ένωση. Όπως έδειξαν οι πρόσφατες ιταλικές εκλογές, οι Ευρωπαίοι αισθάνονται να ασφυκτιούν λόγω μιας υπερβολικά πολύπλοκης γραφειοκρατίας και ενός κενού εξουσίας. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε σε απώλεια εμπιστοσύνης στα παραδοσιακά κόμματα και στις θεσμικές πολιτικές.

Τίποτα από αυτά δεν ισχύει στην Ελβετία, όμως, η οποία αποτελεί το πρότυπο της άμεσης δημοκρατίας που κρατά την πολιτική, το κεφάλαιο και τον πληθυσμό σε συνεχή διάλογο. Με λίγα λόγια, η εκτελεστική εξουσία της κυβέρνησης της Ελβετίας δεν αποτελείται από έναν πρόεδρο και έναν πρωθυπουργό, αλλά από κάτι που ονομάζεται «Ομοσπονδιακό Συμβούλιο», το οποίο εκλέγεται από το ελβετικό κοινοβούλιο. Το συμβούλιο αυτό αποτελείται από επτά μέλη και σε αυτό πρέπει να εκπροσωπούνται και τα πέντε μεγάλα κόμματα και η γερμανική και η γαλλική γλώσσα. Η διάκριση μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και της αντιπολίτευσης είναι δυσδιάκριτη, αφού και οι δύο συμμετέχουν στο εκτελεστικό σκέλος της κυβέρνησης.

Μια άλλη διαφορά είναι ότι τα περίπου οκτώ εκατομμύρια πολίτες της Ελβετίας καλούνται στις κάλπες μέχρι και τέσσερις φορές τον χρόνο σε εθνικές ψηφοφορίες. Η συχνότητα των ψηφοφοριών αφορά σε δύο γεγονότα: συνταγματικές τροποποιήσεις μπορεί να υποβληθούν στην κυβέρνηση μέσω λαϊκής πρωτοβουλίας (100.000 υπογραφές μέσα σε 18 μήνες) και όλες οι συνταγματικές αλλαγές υπόκεινται σε υποχρεωτικά δημόσια δημοψηφίσματα. Επιπλέον, οι Ελβετοί πολίτες μπορούν να ξεκινήσουν ένα δημοψήφισμα για οποιοδήποτε κομμάτι της νομοθεσίας, συγκεντρώνοντας 50.000 υπογραφές μέσα σε 100 ημέρες. Κατά τα τελευταία χρόνια, οι Ελβετοί πολίτες έχουν ψηφίσει για συνταγματικές αλλαγές που σχετίζονται με την προστασία από την ένοπλη βία, την καθιέρωση της διαχειριζόμενης περίθαλψης, την προστασία από το παθητικό κάπνισμα, την απαίτηση να τεθούν συμφωνίες με άλλες χώρες σε μια δημόσια ψηφοφορία και έναν νόμο κατά τον οποίο σε μια εταιρεία κανείς δεν μπορεί να κερδίζει λιγότερα σε ένα έτος από όσα κερδίζει ένας ανώτατος διευθυντής σε έναν μήνα.

Η συνεχής πολιτική συζήτηση έχει δημιουργήσει μια σπάνια ισορροπία μεταξύ των πολιτών και της κυβέρνησης. Οι κυβερνητικές επιτροπές έχουν κίνητρο να αναπτύξουν μια νομοθεσία που θα περάσει τον άμεσο έλεγχο του κοινοβουλίου και των πολιτών. Και η κυβέρνηση ξοδεύει σημαντικό μέρος του χρόνου της επικοινωνώντας τις πολιτικές αποφάσεις της στο κοινό. Δεν αποτελεί έκπληξη, το γεγονός ότι η επικοινωνία μεταξύ των πολιτικών ελέγχεται συστηματικά: ένα ηχηρό τμήμα των πολιτών απαίτησε από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να απέχουν από την προεκλογική εκστρατεία και να αφήσουν τον λαό να αποφασίσει για ορισμένα θέματα χωρίς καμία κυβερνητική επιρροή. Ομοίως, οι δαπάνες της προεκλογικής εκστρατείας, ιδιαίτερα όταν γίνονται από εμπορικές συμμαχίες, έχουν τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο και τα μέσα ενημέρωσης που χρηματοδοτούνται από δημόσια ιδρύματα και από το ευρύ κοινό έχουν αυξήσει την ευαισθητοποίηση για την αύξηση των ανισοτήτων στον τομέα των δαπανών. Επιπλέον, η ελβετική νομοθεσία απαγορεύει τις πολιτικές διαφημίσεις στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι πολίτες είναι απόλυτα ενημερωμένοι: η καθιέρωση των δωρεάν εφημερίδων στην αγορά, οι πιέσεις στα έντυπα μέσα και η στροφή στις ειδήσεις ως ψυχαγωγία στην τηλεόραση έχουν απειλήσει όλη την ποιότητα την ποικιλία των πληροφοριών.

Ως αποτέλεσμα του ελβετικού πολιτικού συστήματος, το σύνταγμα υπόκειται σε συνεχείς τροπολογίες από τους πολίτες- νομοθέτες. Βεβαίως, η έμφαση στο δικαίωμα των Ελβετών πολιτών να αναθεωρούν το σύνταγμα σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, κατά καιρούς οδηγεί σε αντιφάσεις στην ανώτατη νομοθεσία και, μερικές φορές σε ένταση με τους διεθνής νόμους για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι λαϊκές πρωτοβουλίες από την δεξιά, για παράδειγμα, οδήγησαν στην απαγόρευση των μιναρέδων στην Ελβετία (η οποία έρχεται σε αντίθεση με την εγγύηση του Ελβετικού συντάγματος για την ελευθερία της θρησκείας) και στους νέους νόμους για την απέλαση των αλλοδαπών που έχουν καταδικαστεί για εγκλήματα (οι οποίοι θεωρείται ότι έρχονται σε αντίθεση με τις διεθνείς συνθήκες για τα ανθρώπινα δικαιώματα). Το συνταγματικό δικαστήριο, που έχει αναλάβει την εκδίκαση τέτοιων διαφορών, παρουσιάζει σημαντική συγκράτηση στο να αποφασίζει κατά της άμεσης δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 1990, παρέκαμψε άνδρες πολίτες σε ένα καντόνι (κρατίδιο) που επανειλημμένα καταψήφισαν το δικαίωμα ψήφου των γυναικών. Από τότε, έχει παρέμβει λίγες φορές, αποφεύγοντας να αναφέρεται στην απόφαση του 2009 για τους μιναρέδες στα τζαμιά. Από την άλλη πλευρά, η νοοτροπία ότι «βασιλιάς είναι ο λαός» οδήγησε κατά καιρούς σε αποδυνάμωση της έννοιας του κράτους δικαίου.

Παρ’ όλα αυτά, βάζοντας στην άκρη τις εντάσεις μεταξύ της άμεσης δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, το πρότυπο της διακυβέρνησης της Ελβετίας έχει προκαλέσει μια ισχυρή αίσθηση ταύτισης των πολιτών με το πολιτικό σύστημα. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, οι δημοσκοπήσεις σπάνια χρησιμοποιούνται ως διαμαρτυρία εναντίον της Βέρνης.
Οπότε, θα πρέπει η υπόλοιπη Ευρώπη να υιοθετήσει το ελβετικό μοντέλο; Για να λειτουργήσει η κυβέρνηση χρειάζεται νομιμοποίηση. Αυτό επιτυγχάνεται με την συμπερίληψη όσων περισσότερων φωνών είναι δυνατόν, και πολιτική αποτελεσματικότητα, η οποία επιτυγχάνεται όταν η κοινή γνώμη εγκρίνει πραγματικά την νομοθεσία. Η Ελβετία παίρνει καλή βαθμολογία στην κλίμακα της αποτελεσματικότητας. Επίσης, πάει αρκετά καλά και στην κλίμακα της νομιμοποίησης. Η πρόσφατη μεταμόρφωση του τοπίου των μέσων ενημέρωσης με την εισαγωγή των δωρεάν πολιτικών εφημερίδων για τους επιβάτες των μέσων μαζικής μεταφοράς (ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού) και άλλα λαϊκιστικά μέσα ενημέρωσης έχουν οπωσδήποτε επηρεάσει αρνητικά, αλλά η χώρα υποφέρει πολύ λιγότερο από την έλλειψη νομιμοποίησης από ό, τι άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ορισμένα στοιχεία του ελβετικού μοντέλου δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Ελβετία είναι συγκριτικά μικρή και αποτελείται από ένα, εθνικά και πολιτισμικά ομοιογενή πληθυσμό. (Στην πραγματικότητα, έγινε ολοένα και πιο ομοιογενής κατά τα τελευταία 150 χρόνια, καθώς οι διάφορες θρησκείες και η γαλλική, γερμανική, ιταλική και ελβετική κουλτούρα συγχωνεύθηκαν). Η χώρα κερδίζει περαιτέρω από ιδιαίτερα κερδοφόρα κομμάτια της παγκόσμιας οικονομίας, όπως η φαρμακευτική βιομηχανία, τα μέταλλα, τα ρολόγια και τα γεωργικά προϊόντα. Χάρη σε αυτές τις βιομηχανίες, χρηματοδοτούνται γενναιόδωρα το κράτος πρόνοιας της χώρας και το εκπαιδευτικό σύστημα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν απολαμβάνει κανένα από αυτά τα οφέλη. Όμως, η Ελβετία όντως έχει τέσσερις επίσημες γλώσσες και έναν αστικό - αγροτικό διαχωρισμό σε πολλά πολιτικά ζητήματα, ιδίως εκείνα που σχετίζονται με τη μετανάστευση, την ενσωμάτωση και την πολιτιστική πολυμορφία.

Το ελβετικό σύστημα προσφέρει τέσσερα μαθήματα στο ευρωπαϊκό σχέδιο. Κατ’ αρχάς, «το μικρό είναι όμορφο» (small is beautiful). Η έμφαση της Ελβετίας σε αυτόνομες μικρής κλίμακας διοικητικές οντότητες στα διάφορα καντόνια θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πρότυπο για μια «Ευρώπη των περιφερειών». Ο τρόπος που χειρίζεται η Ελβετία τις τέσσερις γλώσσες και τις αντίστοιχες εθνότητες είναι ένα παράδειγμα ενότητας που επιδιώκει η Ευρώπη της πολυμορφίας. Δεύτερον, οι άμεση και συχνή προσφυγή στην κοινή γνώμη κάνει την κυβέρνηση πιο ευπρόσωπη. Η Ευρώπη πρέπει να βελτιώσει δραματικά τις σχέσεις κυβέρνησης-πολιτών, αν θέλει να αποφύγει την περαιτέρω απώλεια της εμπιστοσύνης του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Τρίτον, η συχνή προσφυγή στους πολίτες δεν κάνει απλώς την κυβέρνηση πιο αποδεκτή, αλλά, επίσης, κάνει τους πολίτες να αισθάνονται πιο υπεύθυνοι για τη λειτουργία της κυβέρνησης και πιο πιθανό να συμμετάσχουν σε αυτήν. Τέταρτον, η επιτυχία σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο εξαρτάται από το μείγμα της ενσωμάτωσης με την αυτονομία. Η Ελβετία είναι επιτυχής επειδή έχει ενσωματωθεί με την Ευρώπη, αλλά έχει διατηρήσει και την αυτονομία της. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτό θα σημαίνει την εγκατάλειψη του στόχου της πλήρους ένταξης και την αυξημένη αποδοχή ημίμετρων, όπως κάνει η Ελβετία - αν όχι ως μια οριστική λύση, τότε σίγουρα ως ένα βιώσιμο μονοπάτι σε εποχές κρίσης και μετάβασης.

Με άλλα λόγια, η Ελβετία θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για τις δυνητικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τις οποίες πολλοί σχολιαστές, όπως οι θεωρητικοί της πολιτικής Γιούργκεν Χάμπερμας και Ουμπέρτο Έκο και οι πολιτικοί Φρανσουά Ολάντ, Μάριο Μόντι και Άνγκελα Μέρκελ, πιστεύουν ότι είναι αναγκαίες προκειμένου να ξεπεραστεί η Ευρωπαϊκή κρίση. Σε υπερ-εθνικό επίπεδο, το ελβετικό μοντέλο θα μπορούσε να δημιουργήσει μια πολιτική ένωση, χωρίς ομογενοποίηση των πολιτισμών, των εθνικών ταυτοτήτων και των νόμων. Η ΕΕ θα μπορούσε να διευθύνεται από ένα συμβούλιο, όπως της Ελβετίας, χωρίς έναν συγκεκριμένο ηγέτη. Αντί να κυβερνάται από καθέδρας - έτη φωτός μακριά από τους Ευρωπαίους πολίτες - οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να φέρνουν όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα σε μια κοινή ψηφοφορία από όλους τους Ευρωπαίους πολίτες και από τα 27 κράτη-μέλη. Τέτοιες ψηφοφορίες θα ενίσχυαν το αίσθημα της κοινότητας, της κοινής μοίρας και της κοινής ταυτότητας. Επίσης, θα βοηθούσαν στη δημιουργία μιας πιο συγκεκριμένης κοινής ιστορικής μνήμης. Αν η σταθερότητα, η ειρήνη και η ευημερία της Ελβετίας είναι ο στόχος, ήρθε η ώρα να βάλει η Ευρώπη στην καρδιά της το μοντέλο αυτής της χώρας.

Υστερόγραφο: τα ποίο πάνω που αφορούν την Ελβετία, δεν τα έγραψα εγώ, απλά τα βρήκα και σας δημοσιεύω.

Σύμφωνα με αυτά που γράφει, καταλαβαίνουμε γιατί δουλεύει το συγκεκριμένο μοντέλο τόσο άρτια και οργανωτικά, σε σχέση με αυτά που αναφέρεις παραπάνω.

Πρωτοβουλία διαλόγου, για την άμεση Δημοκρατία και τον ουμανισμό.

Ecumenical humanism

Για τον προσεχτικό αναγνώστη, (σύμφωνα με αυτά που έγραψε παραπάνω) γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η ελβετικού τύπου ‘Άμεση Δημοκρατία’, δεν είναι παρά μια στολισμένη αστικοδημοκρατική μαϊμού, αλλά στο βαθμό που κάποια στοιχεία της δικαιολογούν αυτό το χαρακτηρισμό, είναι δεμένη χειροπόδαρα, σε τέτοιο βαθμό, ώστε τελικά να καταντάει διακοσμητικό στοιχείο ενός τμήματος του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, που λειτουργεί ως κλεπταποδόχος της λεηλασίας του πλούτου όλων των χωρών του πλανήτη και ως πλυντήριο όλου του βρώμικου χρήματος που συγκεντρώνουν όλες οι εθνικές και διεθνείς μαφίες από τη διαπλοκή, από τις μίζες και το εμπόριο όπλων, ναρκωτικών, πορνείας, Trafficking, αρχαιοκαπηλίας κ.λπ..

Και είναι αυτός ο ρόλος του κοινού θησαυροφυλακίου όλων των διαπλεκόμενων ελίτ, μεγαλοκλεπτών, ληστών και καταχραστών του πλανήτη, ο λόγος που επιβάλλει τη διατήρηση της ‘ουδετερότητας’ της Ελβετίας, για την οποία ο παραπλανημένος λαός της Ελβετίας νοιώθει υπερήφανος, γιατί ακριβώς δεν γνωρίζει ή δεν θέλει να πιστέψει πως είναι κάλπικη.

Ο γνωστός Ελβετός κοινωνιολόγος Jean Ziegler είναι αποκαλυπτικός για τα έργα και τις ημέρες της ‘ελβετικής άμεσης δημοκρατίας’ στα χρόνια της ακμής του χιτλερισμού: «Χωρίς τη βοήθεια της Ελβετίας, η Γερμανία θα είχε ηττηθεί από τον Οκτώβρη  του 1944.(…)

Η Ελβετία υποστήριξε ενεργά τη ναζιστική Γερμανία, αφήνοντας ανοιχτές στους Γερμανούς τις συγκοινωνίες βορρά-νότου μέσω του περάσματος του Saint Gothard, παραδίδοντάς τους ποσότητες εξοπλισμού ακριβείας, οπτικών εργαλείων κ.λπ. και ‘ξεπλένοντας’ τα λάφυρα από τις ναζιστικές λεηλασίες, ιδιαίτερα με την ανταλλαγή κλεμμένου χρυσού έναντι χρήσιμου συναλλάγματος (…) To 1941-42 υπολογίζεται ότι το 60% της βιομηχανίας όπλων , το 50% της βιομηχανίας οπτικών οργάνων και το 40% της βιομηχανίας μηχανημάτων εργαζόταν για το Γ Ράιχ (…) Η Ελβετία είχε μια ιδιαίτερη σημασία για το Γ Ράιχ εξαιτίας του ρόλου της στην αγορά χρήματος (…) Ένα μεγάλο μέρος του γερμανικού χρυσού ήταν προϊόν αρπαγών…

Οι Ελβετοί αρμόδιοι δεν αγνοούσαν το πρόβλημα του κλεμμένου πολύτιμου μετάλλου (…) Η Ελβετία γλίτωσε από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάρις στην ενεργητική, επιτήδεια και οργανωμένη συνενοχή της με το Γ ΄Ράιχ. Από το 1940 έως το 1945, η ελβετική οικονομία εντάχθηκε σε μεγάλο βαθμό στον οικονομικό χώρο της Μεγάλης Γερμανίας[12]». Ο ρόλος του ελβετικού τραπεζικού συστήματος ήταν πάντα και παραμένει αυτός του κλεπταποδόχου και του πλυντηρίου βρώμικου χρήματος. Αυτός όμως ο ρόλος προϋποθέτει σχέσεις συνεργασίας και εμπιστοσύνης με την παγκόσμια μαφιόζικη καπιταλιστική ολιγαρχία, πράγμα που προφανώς έρχεται σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της κυρίαρχης ελβετικής ελίτ περί ελβετικής ουδετερότητας και Άμεσης Δημοκρατίας.

Η μονόπλευρη ουδετερότητα απέναντι στο δίκαιο και στους Λαούς θύματα του Κεφαλαίου, προϊόν της στενής συνεργασίας με τους θύτες, μπορεί να προσφέρει ακόμα στους Ελβετούς κάποιο επίπεδο ευημερίας, επανάπαυσης και συντηρητικών ψευδαισθήσεων, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογήσει το χαρακτηρισμό της ιδιόμορφης αστικής-κοινοβουλευτικής, καπιταλιστικής δημοκρατίας τους, ως Άμεση Δημοκρατία, για τον απλούστατο λόγο, πως δεν φτάνει η ‘δημοκρατική γυμναστική’, με κάποια στημένα δημοψηφίσματα για οριακές τροποποιήσεις νόμων ή ακόμα και για επουσιώδεις αλλαγές του Συντάγματός τους, να εμφανίσει τις όποιες ‘αμεσοδημοκρατικές ψευδαισθήσεις’ της κλεπτοκρατίας και των αφελών οπαδών της, ως Άμεση Δημοκρατία. Το Ελβετικό Κόμμα της Εργασίας και πολλοί Ελβετοί που βλέπουν τον κόσμο χωρίς καπιταλιστικές ιδεολογικές παρωπίδες, αγωνίζονται «μαζί με όλες τις δυνάμεις που αντιστέκονται στον καπιταλισμό για να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από την εκμετάλλευση και υποστηρίζουν όλους τους ανθρώπους και τις οργανώσεις που είναι πεπεισμένοι πως ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός…».

Από τα όσα προηγήθηκαν προκύπτει πως καπιταλισμός και Άμεση Δημοκρατία δεν μπορούν, ως αλληλοαποκλειόμενα κοινωνικά συστήματα, να συνυπάρξουν, όσο κι’ αν η προπαγάνδα και η άγνοια προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.

Επίσης ερευνήθηκε ο χώρος εξονυχιστικά, πόντο – πόντο, το μόνο που βρήκα ήταν κάτι σας να προέρχεται από παιδικό κοριτσίστικο παιχνίδι, μια πολύ μικρή πλεξούδα.
Το είχα αγνόηση μέχρι πριν από μερικές ημέρες, όπου το ξαναθυμήθηκα, η κατασκευή είναι αρκετά περίεργη, αν κάποιος από εσάς έχει χημικό εργαστήριο ή έχει κάποιον φύλο η φίλη με χημικό εργαστήριο θα ήθελα να μου πει τα στοιχεία του για να το αναλύσουμε.
Μην αρχίσω πάλι να φαντάζομαι διάφορα πριν επιβεβαιωθεί ο τόπος κατασκευής του.

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων

το μοντέλο της Ελβετίας είναι ένα καλό μοντέλο,
αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Ή δεν είναι μόνο εξ αυτού και δι'αυτού το ότι η Ελβετία είναι αυτή που είναι και κατέχει αυτή την περίποτη θέση ανάμεσα στα κράτη/παραδείσους.

Οπως ήδη αναφέρθηκε και η Μαρία3, πρέπει να εξετάζεται όλη η ιστορία και όλο το πλαίσιο.

Μπορώ κι εγώ να σου δώσω ένα παράδειγμα σε αυτό
(που αν και υποθετικό, έχει συμβεί και πολλές φορές στην πραγματικότητα):

Έστω ένας Χ πρόγονος κάποιου κυρίου Υ που με κάποιο τρόπο (και κατά κύριο λόγο όχι τίμιο ή από ...λαχείο) απέκτησε μια τεράστια περιουσία.

Το ότι ο Υ έστησε, εδραιώνει, διευθύνει, οργανώνει και αυγατίζει με υγιείς επιχειρηματικούς και κοινωνικούς όρους μια ωραία νομοταγή και καθ'όλα σωστή επιχείρηση μετέπειτα (πληρώνει φόρους μεχρι τελευταίου σεντ, δίνει μπονους σε όλους τους υπαλληλους, χτίζει σχολεία κι εκκλησιές, κλπ,κλπ) δεν αναιρεί το μερίδιο της επιτυχίας και της υγείας του ιδίου που αποπνέει,
αλλά ταυτόχρονα να ξέρουμε και πώς έγινε, και σε τι βασίστηκε.

Και δυστυχώς, τα περισσότερα κράτη και οι περισσότερες εταιρείες, ακόμα και αυτά που "ζηλεύουμε" ή που θαυμάζουμε, ή που θεωρούμε για κάποιον λόγο ελίτ και οδηγούς,
έχουν πολλούς σκελετούς κρυμμένους στη ντουλάπα....

Δεν υπάρχει κάτι που να διαφωνούμε

quote:

---

Δεν λέω ότι το σύστημα τους είναι τέλειο, αλλά είναι καλό για μία νέα αρχή.

---

quote:

---

Δεν έχουν νόημα τα διαφορετικά Κράτη, οι διαφορετικές γλώσσες κλπ. αυτά είναι μικρά επί μέρους στοιχεία του πολιτισμού του πλανήτη, είναι τα δένδρα, το δάσος είναι το ΧΡΗΜΑ.

Προσπαθώντας να καταλάβεις γιατί είναι το ΧΡΗΜΑ, πρέπει να φτιάξεις μια λίστα, του από πού προέρχεται το ΧΡΗΜΑ για να έχει την αξία αυτή.

Τότε θα έβλεπες ότι το πρώτο στην λίστα για την δημιουργία ΧΡΗΜΑΤΟΣ είναι τα ναρκωτικά, το δεύτερο η πορνεία, το τρίτο το εμπόριο όπλων το τέταρτο οι Τράπεζες (διαχείριση – αγορά – πώληση χρήματος) και λοιπά.

---

Εχω διαφωνήσει και στο παρελθόν μαζί σου Sol-Mix
αλλη μια δεν βλαπτει.

Μιλάς ως ιεροκήρυκας εκ άμβονος, για ολα φταίει η πορνεία, τα ναρκωτικά
και τα παιδιά σας θα γίνουν πόρνες και πρεζάκια, αν δεν πάρουν τον δρόμο του "θεού"...

Οκ, η κρίση, έχει χτυπήσει κάθε πόρτα στην Ελλάδα, αλλά μην τρελαθούμε και απο μόνοι μας στο τέλος!

Οσον αφορά το χρήμα, δεν έχει παραπάνω άξια... απο αυτή που του δίνεις.

Δεν βλέπω να υπάρχει κάποια διαφωνία, ίσως να υπάρχει κάποια παρανόηση, όπως και την προηγούμενη φορά.

quote:

---

Οσον αφορά το χρήμα, δεν έχει παραπάνω άξια... απο αυτή που του δίνεις.

---

quote:

---

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είσαι ένας «εξωγήινος» και προσπαθείς να μελετήσεις τον πολιτισμό μας, τον πολιτισμό που υπάρχει στον πλανήτη Γή.

Θα έβλεπες λοιπόν ότι το τελικό συμπέρασμα που έχει κάποιο νόημα είναι το ότι εδώ σε αυτόν τον πλανήτη θεωρούν κάτι σαν Θεό, Αυτοκράτορα, Βασιλιά, πες το όπως θέλεις το ΧΡΗΜΑ.

---

Δηλαδή από αυτούς που μας κυβερνούν και δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα, αυτούς που είναι στο προσκήνιο, αλλά προ παντός αυτούς που δεν ξέρουμε και χειρίζωντε καταστάσεις από το παρασκήνιο, έχετε δει κανένα να πεινάει, ή να μην έχει χρήματα;

Εκτός αν πιστεύετε, ότι κινούμαστε από την κοινωνία των σοφών, όπου το μέλημα τους είναι η ψυχική ισορροπία του ανθρώπου, Δαλάι Λάμα κτλ.

Στην τελική αυτό δεν προωθούν στην νεολαία και με την κρίση, όταν το παιδί βλέπει τηλεόραση και αρχίζει και καταλαβαίνει, το γιατί δημιουργήθηκε και ότι η Ελλάδα, χρωστάει, άρα το χρήμα μετέπειτα γιαυτό το παιδί, δεν θα είναι η κινητήριος δύναμη;

Βλέπουμε το τι γίνεται και τι θέλουν να μας πλασάρουν, το πως να αποκτήσεις το εύκολο χρήμα και τι πρέπει να κάνεις.

Σε όλα αυτά που λέτε, το πρώτο που προωθούν είναι η πορνεία και μετά όλα, τα άλλα, ή μάλλον το πρώτο που μας μαστίζει και μας αγγίζει περισσότερο το βλέπουμε.

Ναι οι τράπεζες με το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, τα όπλα, η πορνεία τα ναρκωτικά, όλα αυτά είναι αλληλένδετα, παζάρι είναι και τίποτα παραπάνω.

Δεν υπάρχει σειρά κατάταξης σε αυτά και αν υπήρχε θα έβαζα πρώτη την πορνεία, ως προς τις μάζες, γιατί τα παραπάνω δύο, δεν είναι ως προς τις μάζες, ως προς τους πολλούς, άλλα εμπόριο μερικών και αυτό λέει και ο sol-mix, μιλάω για τον απλό άνθρωπο, τον Ευρωπαίο, δεν μιλάμε για τα κριμένα, αλλά για τα φανερά που τα βλέπουμε, μας αγγίζουν.

Και δίνω κάποια παραδείγματα, μιλάω για την γυναίκα που βρίσκεται σε κάποια σχετικά νεαρή ηλικία, που σκέφτεται το εύκολο χρήμα, θέλει να επιβιώσει και να έχει μία καλύτερη ζωή και δημιουργεί μία σχέση για την συντηρεί κτλ.

Και αυτό μες τις άκρες πορνεία δεν είναι;

Παλιότερα αυτές τις γυναίκες τις δείχνανε με το δάχτυλο, τώρα θεωρείτε μαγκιά και όλες αυτό θέλουν και τους έχουν μάθει να ονειρεύονται το πλούσιο πρίγκιπα, που θα της βγάλει από την φτώχεια, πόσες όμως από αυτές θα το πετύχουν;

Βλέπουμε μετά, ακόμα και σε μία προώθηση με αυτοκίνητα, με τσιγάρα, με ποτά, οι κοπέλες που προωθούν αυτά τα προϊόντα, για να πάρουν την συγκεκριμένη δουλεία, πρέπει να είναι πάνω από 1,75 και να έχουν και την ανάλογη εμφάνιση, αυτό δεν προσπαθούν να περάσουν την αίγλη των παραπάνω προϊόντων;

Ή το παιδί που βλέπει τα προβλήματα μέσα στην οικογένεια του και θέλει να ξεφύγει, δεν διαλέγει τον κόσμο των ναρκωτικών, όπως του το έχουν περάσει, των ονείρων, της φαντασίας κτλ. Όλα αυτά είναι δίπλα μας, μην κοιτάτε μεγαλύτερες ηλικίες, η δομή είναι από τα δέκα οκτώ μέχρι και τα είκοσι οκτώ.

Όταν βγαίνουν φήμες και τις ακούμε η τάδε σταρ, κάνει αποτοξίνωση, τώρα βγήκε, τώρα ξανά εθίστηκε κτλ. Τι προκαλούν;

Αποτρέπουν ένα νεαρό παιδί, ή το ωθούν προς τα εκεί;

Και υπάρχει και η νέα μόδα, που τους περνούν, κάνε και ένα συμβόλαιο και με τον <<διάβολο>> και θα σου έρθει η επιτυχία και όσα επιθυμείς, αυτά τα έχουν πει κατά καιρούς και άτομα διάσημα, που δεν είναι ευκαταφρόνητα από νεαρά άτομα.

Αυτά υπάρχουν και εδώ τα βλέπουμε, δεν είναι μόνο Αμερικάνικο στοιχείο.

quote:

---

Εδώ υπάρχουν πολλά σενάρια/απαντήσεις.
Ενα είναι και αυτό που λες (να την κάνω, εάν και εφόσον "τα'παιζα" με όλα αυτά, και φοβόβουν διότι ίσως θα ήμουν αδύναμος ή το πολύ ίσος με όλον αυτό το συρφετό των "ανθρώπων" -γήινων)
Υπάρχουν και άλλα σεναρια όμως:
1) Το "πονηρό" σενάριο: Δες πώς δουλεύει το "συστημα" και γίνε μέρος του. Ήτοι, Τραπεζικός, Πολιτικός, Νταβατζής, Σωματέμπορας, Νονός, Βαρώνος Κοκαϊνης, Οπλέμπορας, κλπ για να τα κονομήσεις
2) Το διαφωτιστικό/πατερναλιστικό σενάριο: Δες πάλι πώς δουλευει το σύστημα, και εάν έχεις τα κότσια και τα φόντα μπές μέσα και κάντα όλα λίμπα! Χαλασε την πιάτσα και τα κυκλώματα, εντοπίζοντας το πρόβλημα και διαλύοντας τον ιστό που το συντηρεί. Ήτοι, κατάργησε το Χρήμα (αν γίνεται) τις Τράπεζες, και τον τρόπο λειτουργίας τους, καταργησε το κερδοφόρο εμπόριο ναρκωτικών (είτε καταστρεφοντας τα κυκλώματα πραγματικά -από το κεφάλι- κι όχι πιάνοντας ...βαποράκια του 1 γραμμαρίου για το θεαθήναι....είτε νομιμοποιώντας και ελέγχοντας νομιμως και ξεκάθαρα την παραγωγή/διακίνηση και ως ένα μετρο την κατανάλωση, κλπ,κλπ.
Εννοείται ότι αναλόγως της ισχύος σου (σαν "εξωγήινος" -"από μηχανής Θεός" ή οτιδήποτε άλλο, εν συγκρίσει με τον άνθρωπο και τα "συστήματά " του θα διάλεγες και τρόπο αντίδρασης/σενάριο....)

---

απο την αλλη θα ηθελα την γνωμη σας για το Blue Beam Project...

To Project αυτό φέρεται να είναι ένα μυστικό (όπως πάντα) σχέδιο της NASA και των Ηνωμένων Εθνών με σκοπό την εξάλειψη των θρησκειών, την παγκόσμια επικράτηση της αναρχίας και εν τέλη τον αλληλοσπαραγμό των εθνών με σκοπό την επιβίωση της "κάστας των ισχυρών".

Οι πρώτες αναφορές μας έρχονται απο την δεκαετία του 60' όμως το μεγάλο "μπάμ" έγινε στην δεκαετία του 90'. Ο καναδός δημοσιογράφος Serge Monast έφερε στο φώς το 1994 μία πολύχρονη δικιά του μελέτη σχετικά με ένα περίεργο πρόγραμμα ονόματι project blue beam. Ο Monast παρότι είχε πεί πως οι εν λόγω άνθρωποι έχουν την τεχνολογία να μπορούν να προκαλέσουν απο απόσταση ανακοπή καρδιάς σε έναν υγιή άνθρωπο, πέθανε απο ανακοπή καρδιάς λίγες μέρες μετά την δημοσιοποίηση των στοιχείων όπως και ο συνεργάτης του και πολύ καλός του φίλος τέσσερις μέρες μετά απο τον θάνατο του Μonast! Αυτοί οι δύο (τρομερά συμτωματικοί) θάνατοι ήταν απο μόνοι τους αρκετοί να στρέψουν το ενδιαφέρον τις κοινής γνώμης στα λεγόμενα του Monast που στην αρχή απέρριψαν πολλοί έως χλεύασαν κάποιοι άλλοι.. Το project blue beam βάση των όσων είπε ο Monast έχει τέσσερα στάδια υλοποίησης.

1ο Στάδιο:

Στο πρώτο στάδιο φέρεται να γίνεται προσπάθεια με την χρήση τεχνολογίας τεχνητών σεισμών αλλιώς γνωστό ως HAARP που κατέχουν οι αμερικάνοι με σκοπό την πρόκληση σεισμών σε διάφορα σημεία του πλανήτη και την αποκάλυψη στοιχείων (τάφοι, επιγραφές, αρχαίες πόλεις κ.τ.λ.) που θα καταρρίπτουν τις τωρινές θρησκείες! Δηλαδή πως ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ, ότι το Κοράνι δεν γράφτηκε απο τον Μωάμεθ και πάει λέγοντας... Μερικοί λένε ότι η ανακάλυψη του (πιθανώς) τάφου του Ιησού απο τον James Cameron ανήκει στο πρώτο στάδιο του project blue beam όπως και το βιβλίο "κώδικας ντα βίντσι". Ο Μonast επίσης είπε (το 1994 μην ξεχνάτε!) ότι το hollywood θα προκάλεσει με ταινίες την πεποίθηση ότι μόνο με μία θρησκεία και μία κυβέρνηση μπορούμε να νικήσουμε μία επικείμενη εισβολή εξωγήινων (βλ. independence day -1996!).

2o Στάδιο:

Σύμφωνα πάντα με τον Μonast, η NASA αυτή την στιγμή που διαβάζετε, έχει βάλει μυστικά πάνω σε δορυφόρους της που κινούνται γύρω απο την γή, μηχανήματα με ειδικές ακτίνες λέιζερ με σκοπό την προβολή ολογραμμάτων! Ο Μonast είπε ότι ήδη έχουν προβάλει εικόνες Α.Τ.Ι.Α. στον ουρανό και ίσως εκεί "κολάνε" οι τόσες μαρτυρίες ανθρώπων για Α.Τ.Ι.Α. που έχουν αλλόκοτη κίνηση, υψηλές ταχύτητες, τα διαφορετικά σχήματα η τις εξαφανίσεις ξαφνικά. Είναι όλα εικόνες ψεύτικες, ολογράμματα! Ακόμα έλεγε πως ο σκοπός των μηχανημάτων αυτών είναι να προβάλουν εικόνες Ιερών προσώπων με σκοπό την αναταραχή..

3ο Στάδιο:

Φανταστείτε, έλεγε, να εμφανιστεί πάνω απο την Βαγδάτη μία στρατιά Αγγέλων καλώντας τους πιστούς Μουσουλμάνους να σκοτώσουν στο όνομα του Αλλάχ! Καταλαβαίνουμε όλοι τι θα συμβεί... Παρομοίως θα πράξουν και με τα άλλα κράτη "πατώντας" πάνω στην δύμαμη υποβολής που έχουν οι Θρησκείες παγκοσμίως. Τα μικροτσίπ που ακούμε τόσα χρόνια παίζουν και αυτά μεγάλο ρόλο στην υλοποίηση του σχεδίου αφού μέσα απο αυτά -με χρήση χαμηλών hz όπως E.L.F.- όχι μόνο θα βλέπουμε τους Θεούς μας στον ουρανό απο τους δορυφόρους, αλλά θα ακούμε και την φωνή τους μέσα στο κεφάλι μας! Καταλαβαίνετε σε μία κοινωνία που το 85%+ πιστεύει σε θρησκείες πόσο μεγάλες θα ήταν οι συνέπειες...

4ο Στάδιο:

Αυτό είναι και το πιό τολμηρό! Ο Μonast είπε πως μετά τις "προβολές" και το Θρησκευτικό χάος θα μεταδοθεί ψευδό μήνυμα εισβολής εξωγήινων ώστε να προκληθεί άκρατος πανικός που θα καταπέσει με την παρέμβαση των Η.Ε. που θα απαιτήσει την άμεση καταστροφή των πυρηνικών όπλων σε όλο τον πλανήτη! Όταν γίνει αυτό θα εκπέμψουν νέο σήμα στοχεύοντας τους Χριστιανούς του πλανήτη (φυσικό φαίνεται με τα 2/3 των ισχυρών χωρών να είναι Χριστιανοί) κάνοντας τους να νομίζουν ότι ήρθε η ώρα της Δευτέρας Παρουσίας, θα νομίζουν ότι Σατανικές εισβολές απειλούν τα πιστεύω τους, με απότερω σκοπό την δημιουργία μιας κυβέρνησης απόλυτου πληθυσμιακού ελέγχου και μίας ενιαίας θρησκείας. Το τελικό χτύπημα θα είναι όταν οι δορυφόροι θα εξαπολύσουν νέο σήμα σε όλες τις ηλεκτρονικές συσκευές του πλανήτη κάνοντας τις τηλεοράσεις να προβάλουν εικόνες απο αποκρουστικά όντα, φαντάσματα και κάθε συσκευή που μπορεί, θα αναπαράγει ήχους τρομακτικούς και απόκοσμους ώστε να σπρώξουν τα έθνη στην παράκρουση και σε μαζικές αυτοκτονίες και στην τελική επικράτηση της "Νέας Τάξης Πραγμάτων" (η αλλιώς New World Order που λέγεται ότι είναι υποκινούμενη απο τον Αντίχριστο)...

Ο Serge Monast στην συνέντευξη του τότε, το 1994 λίγο πριν πεθάνει κάτω απο πέπλο μυστηρίου, υποστήριξε ότι είμαστε πολύ κοντά στην ολοκλήρωση του προγράμματος. Σήμερα αυτοί που το στηρίζουν λένε ότι είμαστε ακομά στο πρώτο. Εμείς πιστεύουμε ότι είμαστε στο δεύτερο προς τρίτο βάση των όσων βλέπουμε και όσων ακούμε πάνω στα τεράστια άλματα της τεχνολογίας. Π.χ. τα ολογράμματα είναι πλέον γεγονός, άσχετως αν δεν τα βλέπουμε εμείς ..Υπάρχουν αποδείξεις ότι οι αμερικάνοι έχουν αναπτύξει τεχνολογίες που κάνουν τον τυφλό να δεί, τον κουφό να ακούει και την αποκατάσταση του ασθενούς χωρίς την χρήση χειρουργικών εργαλείων η φαρμάκων... Ο Μonast παρέθεσε και στοιχεία όσο αναφορά τον έλεγχο του νού του ανθρώπου.Είπε πως ο δέκτης έχει κατασκευαστεί απο την Loral Electro-Optical system, βιομηχανία όπλων στην καλιφόρνια.

Η εν λόγω εταιρεία είχε κάνει έρευνες για χάρη του στρατηγού της αμερικάνικης αεροπορίας Leonard Perez την δεκαετία του 80' ο οποίος είχε ζητήσει όπλα που θα μπορούν να "φυτεύουν" μηνύματα στο κεφάλι του εχθρού! Αυτό είναι εφικτό με ραδιενεργούς παλμούς και πολύ χαμηλές συχνότητες ( ELF, VLF, and LF) όπως προείπαμε. Ο Μonast aκόμα ανέφερε μία σειρά απο μυστηριώδεις αυτοκτονίες βρετανών επιστημόνων που σχετίζονται άμεσα με το project blue beam αφού όλοι αυτοί δούλευαν για το αμερικάνικο ναυτικό.
(www.katohika.gr)

Όλα αυτά δεν δημιουργήθηκαν τώρα υπάρχουν από το ογδόντα και ποιο νωρίς και είναι τα ψυχοτρονικά όπλα.

Διάβασα προσεχτικά το άρθρο που παρέθεσες οι συχνότητες ξεκινάν από 105 Hz και κορυφώνονται στα 360 Hz.

Οι εικόνες και τα ολογράμματα είναι όμως τόσο μηδαμινά για κάποιο που ξέρει από το αιθερικό, φαίνονται σαν φωτογραφίες, εικόνες κτλ...

Πάντως δε ένα θα διαφωνήσω με το άρθρο δεν χρειάζονται τα τσιπάκια για να ακούς φωνές μέσα στο μυαλό σου γίνεται και χωρίς αυτά, έχουν κώδικες βλέπεις...