- Χρεοκοπεί η Ελλάδα.(Λόγοι-Αιτίες.) - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Απ' του Adminου βγαλμένη /
των μελών σου η μαγκιά /
κι ες αεί ταμπουρωμένη /
χαίρω, ω! χαίρε, κλειδαριά !
Deva Parinito
κι ακούγονταν ευχάριστα στ' αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ' αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας
Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ' την αγορά
κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
και χάζευε τα ψάρια μες στη στέρνα
Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του 'ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία.
Αλλά χωρίς να χάνεις ποτέ την εικόνα του συνόλου. Και η πιο απλή
παράγκα θέλει το ρήμα της, τα ουσιαστικά και τα επίθετά της, όπως
κάθε πρόχειρη γραφή τον Πικιώνη της. Η αφέλεια δεν δίδεται δω-
ρεάν· σκηνοθετείται και παίζεται· εάν είσαι ο ένας από τα ελάχιστα
εκατομμύρια που δικαιώνουν την ανθρωπότητα.
ξέρει, θυμάται κανείς άραγε τον Πικιώνη?
χμ...και μετά αναρωτιόμαστε γιατί είναι έτσι ο κόσμος...
G.
Δ
Ε Κ
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers, leave them kids alone
Hey, Teachers, leave those kids alone"
Korn
[url=http://imageshack.us][img=http://img515.imageshack.us/img515/8398/korn9qj.jpg][/url]
Διώχνοντας τις τρομαγμένες ασάφειες, τις τσόντες της ψυχής,
κι ας μην εξαντλούνται σε λάθη και πάθη βρώμικα και σάπια.
Τότε ο κόσμος θα γίνει φωτεινός.
Ο κύκλος δεν θα στένευε...
Η υποψία δεν θα γινόταν αλήθεια.
Προστάτες άγγελοι,
κοινοτυπίες
η συμπόνοια κοιμάται στην λήθη της,
τα παραμύθια στο προσκεφάλι γίνονται λυγμοί.
Η γλάστρα κλαίει στο παράθυρο της νύχτας.
Θέλει φως,
ένα φιλί στο μάγουλο των παθών,
το θρόισμα της ζωής μυρίζει
γιασεμί.
Θα πω καλημέρα σε κάθε καθαρή ψυχή,
σαν κάτι ρούχα φρεσκοπλυμένα που μοσχοβολάνε
και δεν θες να τα φορέσεις μη λερωθούν
σαν κάτι παραλίες που δεν πάτησε
κανείς ποτέ να της λερώσει...
Σαν κάτι κορμιά που δεν συρθήκανε σε κρεββάτια που δεν θυμούνται σε ονόματα που μπερδεύουν.
Γιατί είμαι αλλοιώς;
Διαφέρω,
και συμφέρω,
δεν πονώ τους άλλους.
Μα όταν με χειροκροτούν
σιγοκλαίω.
Κι ύστερα πάλι γελώ
σαν τα παιδιά
που ξεχνούν τον πόνο,
κι αγαπούν την ηδονή της δημιουργίας.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΠΩΣ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΠΩΣ Μ ΑΡΕΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΡΟΖ
ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΗΣ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ
ΡΟΜΠΕΣ,ΚΑΤΙΝΕΣ,ΜΠΙΚΟΥΤΙ ΚΑΙ ΡΙΠΑΡΕΣ ΣΚΟΝΙΣΜΕΣ ΓΩΝΙΕΣ,ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΨΥΧΗΣ
ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ FORA,ΜΕ ΦΟΡΑ...
ΔΙΑΙΩΝΙΖΟΝΤΑΣ Ω ΜΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ..
Ω ΤΙ ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΜΑ!
ΔΩΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΛΕΞΗ ΣΟΥ,ΠΑΡΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ...
Αν γεννιέσαι νεκρός δεν θα υπάρχει φιλί να σε ζεστάνει.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ: Χ. ΑΛΈΞΙΟΥ
Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί
Είναι αυτοί που ζουν κοντά μου
Τους κοιτάζω, τους αγγίζω, τους μιλώ
Τους ανοίγω την καρδιά μου
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
Μέσ’ στην άγνωστη ψυχή του
Ο καθένας στην δική του ξενιτιά
Πολεμάει για τη ζωή του
Οι δικοί μου ξένοι είν’ οι αγαπημένοι
Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά
Κι από μακριά αγαπάνε
Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά
Και θυμόμαστε όπου πάμε
Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός
Κι αδελφή ψυχή γυρεύει
Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς
Την αλήθεια του λαξεύει
Οι δικοί μου ανθρώποι της καρδιάς μου οι τόποι
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. & Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Χ. & Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
Δυο χρόνια είχα να σε δω
Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή
Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο
Και τα καλά σου φόραγες σαν να ’τανε γιορτή
Δεν ήσουνα φαντάρος για να σου πω καλός πολίτης
Μα ούτε και που γιόρταζες για να σου πω χρονιά πολλά
Τρελλάδικο και φυλακή δυο χρόνια κι έξι μήνες
Ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά
Το ξέρω ζήτησες δουλειά σε χίλια δυο αφεντικά
Κι όλοι ζητούσανε να δουν συστάσεις, προϋπηρεσία
Μα μόλις είδανε κι αυτοί πως είχες κίτρινο χαρτί
Σε διώξανε σαν το σκυλί κι ούτε σ’ αφήσανε να πεις
Μια δικαιολογία
Και είπες στην αρχή καλά κι αλλού εζήτησες δουλειά
Κι αλλού ξανά κι αλλού τα ίδια και τα ίδια
Μα ήσουν άτυχος πολύ γιατί έπεσες και σ’ εποχή
Που όλοι σφίγγαν το λουρί κι εσύ είχες κίτρινο χαρτί
Κι αυτό το χρώμα ξέρεις φέρνει αλλεργία
Κι ερχότανε κι ο πυρετός κάθε που νύχτωνε
Σε τυραννούσε καλοκαίρι και χειμώνα
Κι είναι μαρτύριο τρομερό το βίτσιο αυτό το βρομερό
Που σου ’μαθε στη φυλακή
εκείνος ο ψηλός απ’ τη Δραπετσώνα
σου λείπει η σκόνη η λευκή, το ξέρεις πως δεν φταις εσύ
φωτιές σου καίνε το κορμί, κουτάλι και βελόνα
Και έκανες υπομονή γιατί φοβόσουν το κελί
Καλόπιανες τη μοναξιά και τον ασβέστη που ’πεφτε
Σαν χιόνι απ’ το ταβάνι
Και μέχρι να σου βγει η ψυχή δεν θα ξεχάσεις μια στιγμή
Κάποια βραδιά στη φυλακή φωνές και κλάματα
Κι είπανε τ’ άλλο το πρωί στο δεκαπέντε το κελί
Ότι βιάσαν οι παλιοί τον έφηβο το Φάνη
Κι όταν σε βρήκαν παγωμένο στο κελί σου
Είπαν αυτός είναι απ’ ώρα πια νεκρός
Και κάποιος έτρεξε τηλέφωνο να πάρει
Πέντε βδομάδες τώρα υπόφερες το ξέρω
Το ξέρω σου ’λειψε η σκόνη η λευκή
Και μού ’λεγες εκεί ξανά δε θα γυρίσω
Βαρέθηκα τις νύχτες τις λευκές
Σαν άνθρωπος κι εγώ θέλω να ζήσω
Δυο χρόνια είχα να σε δω
Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή
Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο
Και τα καλά σου φόραγες σαν να ’τανε γιορτή
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΕΧΩ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΝΑ ΚΥΤΤΩ,
ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΑ ΜΙΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ
ΑΓΑΠΑ ΜΕ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΞΕΡΕΙΣ.
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ...
ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Κλείνω τα μάτια τρυφερά.
ΣΕ ΦΕΡΝΩ ΜΕΣ΄ΤΟ ΝΟΥ ΜΟΥ...
ΣΑΝ ΤΑΞΙΔΑΚΙ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ
ΣΑΝ ΦΥΣΗΜΑ ΝΟΤΙΑ.
ΚΙ ΑΝ ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ ΝΑ ΜΙΛΩ, ΣΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟ ΧΡΩΜΑ
ΝΟΙΩΘΩ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΠΟΛΥ, ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ,
ΜΕ ΚΡΥΦΟ-ΕΜΠΝΕΕΙΣ ΝΑ ΠΟΘΩ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΩΜΑ
ΟΣΑ ΦΩΛΙΑΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΨΑΧΝΟΥΝΕ ΓΙΑ ΑΡΧΗ...
ΚΑΙΩ ΣΕ ΠΑΘΗ ΦΑΝΕΡΑ
ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΜΟΥ
ΕΙΣΑΙ ΑΝΘΟΣΤΑΛΑΓΜΑ ΑΥΓΗΣ
ΣΤΟ ΣΟΥΡΟΥΠΟ ΦΩΤΙΑ.
ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
quote:Χρώμα, γέρμα αποσπερίτης πέταγμα...But I'm still burning in your flames.
Κι αυγινή δροσιά.
Λυρισμός και μαγεία.
΄Εχει νόημα λοιπόν το πέρασμα από τη ζωή.
΄Οταν γιατρεύονται κυρίως, τσακισμένες φτερούγες,
και ανακλαδίζονται αλήθειες μέσα στα όνειρα των παθών των καιρών,
των αυγινών οραμάτων θαυμάτων συνθημάτων.
Αρμονία.
Από τον μέγα του Σύμπαντος Εραστή.
ΔΥΟ ΦΛΟΓΕΣ ΣΕ ΜΙΑ.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
*Πέφτουνε τα φύλλα,
στην αυλή του στεναγμού
τα δυό χείλη φίλα
παρ΄τη θλίψη του λυγμού...
Κάτι σε σένα,
με οδήγησε στο φως,
ήταν ο κόσμος μου τυφλός
χρόνια χαμένα
ήσουν φίλος κι αδελφός
και έγινες ήλιος και Θεός..
Διώξε το σκοτάδι
σε μιάς τρέλλας τη φωτιά
βρέθηκα στον ΄Αδη,
μα με πήρες αγκαλιά.
Κάτι σε εσένα
με τρελλαίνει τελικά
βρίσκω πνοή κι ιδανικά
λόγια που καίνε
κι ένα σώμα ποθητό
μόνο το στόμα σου ζητώ...*
ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΕΝΑ.
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΦΩΣ,
ΣΤΟ ΧΑΔΙ Η ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ,
ΣΤΟ ΦΙΛΙ Η ΓΛΥΚΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
ΤΟΣΟ ΑΠΛΟ ΤΟ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ,
ΝΑ ΔΙΝΕΣΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΑΛΗΜΕΡΑΣ.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Μέθη,
γερό παντζούρι σφαλισμένο.
Παγωμένες νύχτες χειμώνα,
κι εμείς
στην ενδοστρέφεια της νύχτας.
Πυρπολημένοι κορμοί
δυό φλόγες
πλάι στο φιλί του μεσονυχτίου
μιάς όρασης δυό μάτια,
ζεστός πόθος
δίφωνα χείλη
τριζοβολούν γιά δες τα όνειρα...
Κι ο πρόλογος του πόθου
σιγά χαμογελά.
Αξερρίζωτος.
΄Ασε τη θύελλα να χτυπά το παραθύρι
δώσε μου όλη τη φωτιά
μεγαλόπρεπο πάθος
λαμπύρισμα
κι αφρίζουσα μέθη.
Καιρών.
Δράκοντας και δράκοντας.
Αγάπα με...
Μέθη...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.