- πως γινεται τελικα ο οραματισμος - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Αυτό είναι το "κοιμασαι ορθιος και δεν πληρωνεις και ξενοδοχειο".

Παράδειγμα οραματισμού είναι το παρακάτω:

• Επιλέγεις ένα αντικείμενο της αρεσκείας σου, το τοποθετείς κάπου όπου μπορείς να το βλέπεις και αρχίζεις να το περιεργάζεσαι με την προσοχή σου. Αυτό σημαίνει πως παρατηρείς τις λεπτομέρειες του αντικειμένου όπως ένας ζωγράφος που θέλει να μάθει το αντικείμενο απέξω για να το ζωγραφίσει αργότερα. Κάτι που βοηθάει πολύ σε αυτό το στάδιο είναι να προσπαθεί κανείς να παρατηρεί το αντικείμενο σαν κάτι καινούργιο, σαν να είναι κάτι που βλέπει για πρώτη φορά στην ζωή του.
• Μετά κλείνεις τα μάτια, χαλαρώνεις και φέρνεις την προσοχή στην οθόνη του νου, στο σκοτάδι που απλώνεται μπροστά στα κλειστά μάτια. Ελέγχοντας την λειτουργία της φαντασίας προσπαθείς να σχηματίσεις την εικόνα του αντικειμένου που προηγουμένως παρατηρούσες. Εδώ είναι που αρχίζει και η μαγεία της φαντασίας! Δεν φαντάζεσαι μια στάσιμη, νεκρή εικόνα του αντικειμένου, αλλά του δίνεις όγκο, το περιστρέφεις και το κοιτάς από όλες τις πλευρές. Ύστερα μπορείς να το φανταστείς σε μια άλλη σκηνή, ίσως σε ένα ξέφωτο ενός δάσους, το μεγαλώνεις σε μέγεθος και εσύ επιλέγεις να γίνεις μικροσκοπικός. Πετάς γύρω από το αντικείμενο, πας και κάθεσαι πάνω του, το αγγίζεις, το νιώθεις και στο τέλος γίνεσαι ένα με αυτό...

Επιθυμητό είναι στο 2ο στάδιο να προκαλούμε τον ύπνο. Καταπληκτικά πράγματα συμβαίνουν όταν συνδυάζεται ο ύπνος με την συγκέντρωση.

Εν τέλει, κάποιος που εξασκεί την παραπάνω άσκηση ανακαλύπτει πως αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το ίδιο το αντικείμενο, αλλά η λειτουργία της προσοχής του. Αφάνταστες δυνατότητες ανοίγονται μπροστά σε αυτόν που αποκτά έλεγχο της προσοχής.

Από το βιβλίο “ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ”, Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ - Ή ενόραση (Συγκέντρωση):

quote:

---

Μια άλλη πηγή γνώσεως είναι ή ενόραση. Δε στη­ρίζεται ούτε στις αισθήσεις ούτε στη νόηση. Αποτελεί αντί­δραση προς αυτούς τους τρόπους γνώσεως, και κυρίως αντί­δραση προς την απολυταρχία του νου. Εισηγητής του ενορατι­κού τρόπου γνώσεως στη νεότερη εποχή είναι ο Γάλλος Henri Begrson (Μπερξόν). Ή γνωσιοθεωρητική αφετηρία του Bergson είναι ότι μεταξύ διανοίας και διαισθήσεως ή ενοράσεως υπάρχει ριζική διαφορά. Οι διανοητικοί τρόποι του σκέπτεσθαι, όπως ή αιτιότητα, ό σκοπός κτλ., είναι τρόποι πολύ γενικοί και αφηρημένοι, άλλα επίσης δυσκίνητοι, δεν μπορούν να συλλά­βουν την ουσία των όντων και την «αναβλύζουσα πηγή τής ζω­ής». Στη διάνοια ως γενική και αφηρημένη σκέψη, ή οποία μας απομακρύνει από τη ζωή και την πραγματικότητα, αντιτάσσει ό Bergson τη διαίσθηση ή ενόραση, ή οποία μάς οδηγεί αμέσως στο βάθος των πραγμάτων.

Για να φωτίσουμε την έννοια τής ενοράσεως, πρέπει να θυ­μηθούμε ότι ό εισηγητής της Bergson είναι από τους κορυφαί­ους τού ρεύματος, πού λέγεται «φιλοσοφία τής ζωής». Το ρεύμα αυτό ζητά, να φτάσει ό καθένας μέσα του στην πλήρη βίωση τής ζωής, και με τα προσωπικά του βιώματα να διεισδύσει έπειτα μέσα στο γενικό ρεύμα τής ζωής. Όλα αυτά βέβαια θα γίνουν όχι με τη λογική άλλα με τη διαίσθηση και με εξωλογικά βιώματα, με εξωλογικές γνώσεις. Το κατ’ εξοχήν όμως εξωλογικό στοιχείο στον άνθρωπο είναι το ένστικτο. Ό Bergson πιστεύει για το έν­στικτο ότι είναι κάτι το πρωταρχικό, μια ασυνείδητη συμπαθη­τική σχέση με τα πράγματα και με τους οργανισμούς. Ή ενόρα­ση, δηλ. ή ικανότητα του ανθρώπου να εισχωρεί στο βάθος των πραγμάτων και τής ζωής, είναι μια ανώτερη μορφή ενστίκτου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ό Εμπεδοκλής πρώτος είχε εισαγάγει στη φιλοσοφία τη «συμπαθητική σχέση» και είχε πει ότι μόνο σ’ αυτή στηρίζεται ή αληθινή γνώση: το όμοιο μόνο από το όμοιο είναι δυνατό να γνωσθεί. Ή ζωή δηλ. μόνο από τη ζωή είναι δυνατό να γνωριστεί. Αυτό ακριβώς ζητά και ό Bergson με την ενόραση: επειδή είμαστε οι ίδιοι ζωή, γι’ αυτό και είναι δυνατό να συλλάβουμε την ουσία τής ζωής. Όχι όμως με το νου άλλα με την ενόραση.

Ή ενόραση είναι το είδος εκείνο της βίωσης, με την οποία μπαίνουμε στο εσωτερικό ενός αντικειμένου, για να συναντή­σουμε εκεί το μοναδικό και ανέκφραστο πού το χαρακτηρί­ζει, λέει ο Bergson. Ενώ o νους με τις κρίσεις, τους συλλογι­σμούς και τήν αφηρημένη σκέψη γενικά μας απομακρύνει από τη ζωή και τήν πραγματικό­τητα, ή ενόραση μας οδηγεί αμέσως στό βάθος της πραγμα­τικότητας. Ό νους βλέπει τα πράγματα απ’ έξω, τα περιγρά­φει, υφαίνει γύρω τους ιστούς, ή ενόραση εισχωρεί μέσα τους, στην ουσία τους. Είναι ένα είδος πνευματικής ακροάσεως πού ακούει τήν ψυχή των πραγμά­των. Ή φιλοσοφία πρέπει ακριβώς αυτό να επιδιώκει, πώς με τήν ενόραση θα μπει στό εσωτε­ρικό τού αντικειμένου, γιατί μόνον εκεί μέσα υπάρχει το απόλυτο. Ή γνώση μας αυτή για τό απόλυτο πού επιτυγχάνεται μέ τήν ενορατική γνώση πιθανόν νά έχει χάσματα, Ισχυρίζεται ό Bergson, όμως δέν είναι εξωτερική, όπως ή γνώση πού έχουμε μέ τή νόηση. Ή διάνοια, λέει ό Bergson, υπολογίζει, μετράει, συνδυάζει, ενώ ή ενόραση μας χαρί­ζει πραγματική, ζωντανή γνώση. «Έτσι φτάνομε στο παράδοξο ή γνώση να κατακτάτε με τα άλογα στοιχεία τής υπάρξεως μας. Όμως ό ενορατικός αυτός τρόπος γνώσεως, πού ό Bergson εισάγει, δεν είναι κάτι εντελώς νέο, συγγενεύει με πολλά προ­ηγούμενα στην ιστορία τής φιλοσοφίας. Ό Schelling (Σελλινγκ) είχε εισαγάγει την «πνευματική θέα», και είναι φανερό ότι επέ­δρασε στον Bergson . Ή πνευματική αυτή θέα (intellektuelle Anschauung) του Schelling είναι μια άμεση νοητική αποκάλυψη, με την οποία ό νους θεάται την αλήθεια, χωρίς τη μεσολάβηση επι­στημονικών αποδείξεων. Άλλα και του Schelling ή «πνευματική θέα» υπάρχει στην ελληνική φιλοσοφία, είναι έννοια πλατωνική. Ό Πλάτων πολλές φορές στους διάλογους του εισάγει, μετά τη δύσκολη πορεία τής διαλεκτικής, ένα είδος πνευματικής θέας του υπό συζήτηση αντικειμένου. Ή θέα όμως αυτή έρχεται έκ πολλής συνουσίας γιγνομένης περί τό πράγμα αυτό... και εξαίφ­νης, οίον από πυρός πηδήσαντος έξαφθέν φως... Αφού δηλ. ό νους έχει περιζώσει λογικά το αντικείμενο, και αφού έχουν εξαν­τληθεί όλοι οι τρόποι λογικής προσεγγίσεως, έρχεται εξαίφνης και από την πολλή λογική συνάφεια, πού έχει προηγηθεί, ή διείσ­δυση στην ουσία τού πράγματος, έρχεται ή ενορατική θέα, όπως θα έλεγαν οι σύγχρονοι. Όμως ό Πλάτων ποτέ δεν απολυτοποιεί τη θέα αυτή, ώστε να την κάνει μοναδική πηγή γνώσεως. Το βήμα αυτό προς την απολυτοποίηση γίνεται λίγους αιώνες αργότερα μέ τό νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πλωτίνο. Μέ απίθανα πλούσια χρώματα περιγράφει στις Έννεάδες του ό Πλωτίνος, πώς ή ψυ­χή, σε στιγμές εξαιρετικές, φτάνει σέ άμεση θέα τής ίδιας τής αλήθειας, πού γι’ αυτόν είναι το «Εν ή ό Θεός. Ή συναίσθηση του Πλωτίνου είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ένα «πλησίασμα» τής ψυχής του υποκειμένου προς το αντικείμενο τόσο άμεσο, ώστε το υποκείμενο «εισχωρεί» πλέον μέσα στο αντικείμενο και το θεάται. Για να φτάσει όμως ό άνθρωπος στη θέα αυτή πρέπει να ξεπεράσει όχι μόνο τις πληροφορίες πού του δίνουν οι αισθή­σεις, άλλα και την επιστήμη: υπέρ έπιστήμην... δει δραμεϊν και ... άποστήναι δεϊ και επιστήμης και επιστητών. Ό,τι όμως κανείς θεάται δεν ανακοινώνεται με λόγια. Μπορεί απλώς κανείς να εγκαρδιώσει εκείνον πού θέλει να έχει αυτή τη θέα, αλλά ή θέα ή ίδια είναι έργο τοϋ ίδεϊν βουλομένου, κατά τον Πλωτίνο.

---

Edited by - Chela on 17/05/2009 22:03:15