Chela
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
quote:
Δέν διαφωνώ σε κάτι απο αυτά,απλώς ρώτησα απο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Για μια καθαρή εικόνα.Τόσο δύσκολο είναι να πεί κάποιος πού ακριβώς βρίσκεται η ουσία.Δέν είναι και κάτι το τρομερό.Ρωτάς πού είμαι σε όλα αυτά.Μπορεί κανείς να διαχωρίσει την ουσία του απο όλα αυτά, να θυμάται τον εαυτό του,αλλά δέν σημαίνει οτι πάυουν να τον επιρεάζουν(μάλλον επειδή είναι ακόμα ζωντανά και δυνατά τα εγώ).
Απ'ότι καταλαβαίνω δέν υπάρχει απάντηση για το πού βρίσκεται ακριβώς η ουσία.
Χαίρεται, είμαι φίλος.
Η χωρική, τρισδιάστατη, θεώρηση των πραγμάτων δεν μπορεί να προσεγγίσει την πραγματικότητα των άλλων διαστάσεων και κόσμων, παρά μόνο συμβολικά.
Αναρωτήσου, οι σκέψεις πού βρίσκονται; Μέσα στο κεφάλι... αλλά που συγκεκριμένα; Με ποιόν τρόπο τις αντιλαμβάνεσαι και τις παρατηρείς; Με ποιά αίσθηση; Εσύ που είσαι όταν κάνεις αυτό;
Αν απαντήσεις για τον εαυτό σου στο τελευταίο είσαι κοντά στο να βρεις την απάντηση σε αυτό που ρωτάς.
Υ.Γ. Άσκηση:
Πες νοητικά την λέξη "καλημέρα".
...
Επανέλαβε την ίδια λέξη με μπάσα φωνή.
...
Κάνε το ίδιο με ψιλή φωνή.
...
Ψιθυριστά...
...
Φώναξε την με όλη την δύναμη της ψυχής σου, σαν να στέκεσαι σε ένα βουνό και θες να σε ακούσουν στο απέναντι.
...
Ποιός ακούει την λέξη; Πού βρίσκεται αυτός;
Ποιός είναι ο μαθητής;
Πότε είναι έτοιμος;
Ποιός είναι ο δάσκαλος;
Ας αναρωτηθούμε.
Άποψη μου είναι πως αν δεν αποκτήσουμε την ικανότητα της μάθησης τότε όποιον Μεγάλο και αν είχαμε δίπλα μας, δεν θα μαθαίναμε τίποτα. Ακόμα, τολμώ να πω, πως αν είχαμε πραγματικά κάτι παραπάνω να παρούμε και θα βοηθιόμασταν από αυτό, οι Δασκάλοι που εμφανίστηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν εδώ "μαζί" μας.
Ένα παράδειγμα για το πααραπάνω είναι το εξής:
Πάρτε έναν καθηγητή Μαθηματικών από το ΜΙΤ ο οποίος είναι αυθεντία στον μαθηματικό λογισμό και βάλτε τον σε μια αίθουσα με ένα παιδί του δημοτικού. Είναι φανερό πως η τρομερή σε ποσότητα και ποιότητα γνώση του καθηγητή είναι άχρηστη για το παιδί. Αυτό δεν έχει ακόμα την ικανότητα να μάθει από τον καθηγητή.
Το να αποκτήσουμε αυτήν την ικανότητα είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα και κανείς δεν μπορεί να το κάνει για εμάς.
Είναι σαν να θες εσύ να μάθεις να κολυμπάς, και αντί να προπονήσαι εσύ, προπονούμε εγώ. Εσύ ποτέ δεν θα μάθεις.
Edited by - Chela on 29/05/2009 13:27:37
quote:
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε εκείνο το μέρος του εαυτού μας ως Θεία Μητέρα ή θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε παραλλαγές της άσκησης ???
Δηλαδή αντί να χρησιμοποιήσουμε για παράδειγμα τη Θεία Μητέρα να χρησιμοποιήσουμε τον Θείο Πατέρα που στοχεύει τα ελλατώματά μας με φλεγόμενα βέλη (και λέω φλεγόμενα γιατί υποπτεύομαι ότι στη φωτιά υπάρχει κάποιος κρυφός συμβολισμός ).Ή να φανταστούμε όλο το σύμπαν να συσσωρεύει ενέργεια και να την ρίχνει στα ελλαττώματα μας σαν το Ιερό Πυρ .
Όπως και να χει αυτές είναι μόνο ιδέες που μου ήρθαν στο μυαλό και για αυτό ρωτάω αν το πρόσωπο της Θείας Μητέρας έχει κάποιο σημαντικό ρόλο για τον οποίο πρέπει να επαναλαμβάνουμε την άσκηση αυτούσια όπως δόθηκε παραπάνω.
ΥΓ :
Φανταστείτε ένα μυώδη Σβαρτζενέγκερ να έχει πιάσει ένα ελλάτωμά μας από το πόδι και να το κοπανάει πάνω κάτω σαν χταπόδι !
Μερικές σκέψεις της στιγμής:
Το να ξεκινάμε να ελέγχουμε την λειτουργία της φαντασίας είναι μια πρώτη ανταρσία στο κατεστημένο του δικού μας νου.
Αντί να αφήνεις το νου να προβάλει συνεχώς, τον "γεμίζεις" εσύ, αναπτύσσοντας πρωτοβουλία...
Έχει ειπωθεί πως η φαντασία έχει δύο πόλους, δύο άκρα.
Το ένα άκρο είναι η συνειδητή φαντασία, η διόραση, η άμεση εμπειρία του πραγματικού.
Το αλλο άκρο είναι η ονειροπόληση, η μηχανική φαντασία, τα σκουπίδια που προβάλει ο νους.
Από το ένα άκρο (ονειροπόληση) φτάνουμε στο άλλο (συνειδητή φαντασία) μέσω της ελεγχόμενης φαντασίας.
Πείραμα:
Κάθεσαι κάπου άνετα, κλείνεις τα μάτια, φαίρνεις την προσοχή στο μαύρο της οθόνης του νου που απλώνεται μπροστά σου και νιώθεις ότι είσαι αυτός που κοιτάει.
Μόλις έρθει μια σκέψη, μια εικόνα, ξεκινάει το παιχνίδι. Αναπτύσσεις πρωτοβουλία και αλλάζεις την εικόνα... δεν χρειάζεται να "σκεφτείς" κάτι άλλο... απλά ζωγράφισε.
π.χ. σου έρχεται η εικόνα ενός πράσινου μήλου... βάψε το κόκκινο...
π.χ. έρχεται η εικόνα του αφεντικού σου να σου μιλάει... πες του, "Μισό λεπτό, ξανά έρχομαι"... βγες από το δωμάτιο που λαμβάνει χώρα εκείνη η σκέψη και πέτα λίγο στον ουρανό...
Καλή διασκέδαση!
Υ.Γ. Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο αποτελεσματικός τρόπος μετάδοσης της γνώσης απλά νιώθω να μιλάω σε μια παρέα φίλων όπου τα πάντα είναι ευπρόσδεκτα.
Είναι απαραίτητο για μια πρώτη φορά η ουσία να αποκτήσει επίγνωση του εαυτού της, να φτάσει στην λεγόμενη Ανάμνηση Εαυτού, όπως αυτό περιγράφηκε σε προηγούμενες σελίδες αυτής της συζήτησης.
Όπως το ψάρι μέσα στο νερό, δεν μπορεί να δει το νερό, αλλά πρέπει να βγει έξω από αυτό για να το παρατηρήσει.
quote:
Ταυτίζονται οι επιθυμίες με τα εγώ ??????
Φίλε Κενό,
Αν αναφέρεσαι στα εγώ όπως αυτός ο όρος χρησιμοποιείται στην γνωστική διδασκαλία μπορώ να πω τα ακόλουθα:
Κάθε εγώ είναι μια προσοποποιημένη οντότητα η οποία έχοντας εγκλωβίσει ένα κομμάτι της ουσίας μας ζει παρασιτικά μέσα στο ψυχισμό μας, στην 5η διάσταση.
Κάθε φορά που ένα εγώ θέλει να φάει είναι απαραίτητο να "βγει", να εκδηλωθεί στα πέντε κέντρα της οργανικής μηχανής (διανοητικό, συγκινησιακό, κινητικό, ένστικτο, σεξουαλικό).
Αυτό το κάνει ταυτίζοντας την ουσία, γοητεύοντας την με σκέψεις, συναισθήματα, ορμές. Μας τραβάει την προσοχή και νιώθουμε μια γοητεία, μια έλξη προς αυτήν την κατάσταση που έχει αρχίσει να διαδικάζεται στα κέντρα μας.
Αν δεν προβάλουμε καμία αντίσταση ήδη έχουμε γίνει οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι ορμές. Έχουμε ξεχάσει τον πραγματικό μας εαυτό και είμαστε τώρα πια αυτό το ελάττωμα, νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε αλλά στην πραγματικότητα σκέφτεται το εγώ.
Αυτή η κατάσταση ονομάζεται αντιληπτικός ύπνος.
quote:
Μα εσείς, αυτό εκμεταλεύεστε. Την ορολογία. Εφευρήσκετε όρους που στην ουσία δεν υπάρχουν, δεν υφίστανται, ονομάζετε άλλα αντί άλλων, λέτε την σκέψη φωνή, και διαβάζει ο άλλος πως οι σκέψεις έχουν φωνή και λέει "πωωπππωωωω τι λένε τα άτομα ;" Εισάγετε έννοιες που ούτε κι εσείς οι ίδιο τις κατανοείτε, διάβαζα πριν κάτι για "υπερ-εγώ", "υπο-εγώ", ότι να 'ναι δηλ.Αν δεν θες να τα χαλάσουμε στην ορολογία, τότε η "άσκηση" που προτείνεις, ξέρεις πως θα γίνει ; Για δες ...
π.χ Άσκηση : Σκεφτείτε 3 φορές την λέξη "καλημέρα". Ποιος την σκέφτεται ;
Καλώς!
quote:quote:
Η άσκηση με το "Καλημέρα" απλά μπορεί να βοηθήσει κάποιον να αποκτήσει επίγνωση αυτού που ακούει, αυτού που χρησιμοποιεί την αίσθηση.Σου είπα : Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα τίποτε να ΑΚΟΥΣΤΕΙ. Κατ' αρχήν αυτή δεν είναι άσκηση. Όποιοσδήποτε, οποτεδήποτε, μπορεί να σκεφτεί την λέξη "καλημέρα" με το νου του. Δισεκατομμύρια σκέψεις περνάνε την ώρα από το νου. Ε, ας περάσει και μια σκέψη που να λέει "καλημέρα", ok, δεν με χαλάει εμένα. Δεν είναι φωνή όμως. Εδώ γίνεται το λάθος. Γιατί ουσιαστικά, ονομάζετε κάτι ως "φωνή", κάτι το οποίο δεν είναι. Δηλ. δίνετε μια ονομασία σε κάτι που δεν είναι. Αυτό, στο χωριό μου το λένε, παραμύθιασμα.
Edited by - zip on 15/07/2009 16:10:03
Φίλε Zip,
Αν δεν θες να το λες φωνή, πες το αυγολέμονο. Στην ορολογία θα κολλήσουμε;!;
(φαντάσουμε κάποια μέρα να έρθει ένα καθεστώς που να τουφεκίζει όσους λένε την λέξη φωνή... ε εκεί θα αρχίσουμε όντως να λέμε την φωνή αυγολέμονο, αλλά μεταξύ μας πάλι το ίδιο πράγμα θα εννοούμε ;)).
Η ομάδα, η κοινότητα, η χώρα κανονίζει την ορολογία της, την γλώσσα με την οποία επικοινωνούν τα άτομα μεταξύ τους. Μια λέξη από μόνη της δεν λέει κάτι, απλά δηλώνει ένα αντικείμενο.
Ή όπως από μόνος σου το σημείωσες, είναι μια σκέψη που δεν ήρθε από μόνη της, απλά εσύ αποφάσισες και την προκάλεσες.
Πάντως δεν θέλω να σε παραμυθιάσω, συγνώμη αν έδωσα τέτοια εντύπωση. Απλά ενδιαφέρεσαι και σχολιάζεις αυτά που γράφω για αυτό απαντάω. Αλλιώς σταματάμε και τώρα τον διάλογο, κανένα πρόβλημα.
Edited by - Chela on 15/07/2009 16:22:20
quote:
Τώρα, την ανάλυση που κάνεις ... τι να σου πω ; Δεν της ρίχνεις άλλη μια ματιά ;
:)
quote:
[quote]Chela
Αναρωτιέμαι ποτέ δεν είπες κάτι στην ζωή σου μέσα σου; [ ψψςςςς ... τι ρωτάς τώρα ... άπειρες φορές! ] Επειδή κάποιος σου είπε να ακούσεις την φωνή σου τί το διαφορετικό έχει;[ αυτό που ακούγεται δεν είναι η φωνή ΜΟΥ. Στην πραγματικότητα, ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΕ. Ξέρεις πότε θα ακουστεί ; Όταν η φωνή μου βγει από το στοματάκι μου, εντελώς φυσικά ... τότε, ναι, θα την ακούσω ... ]
Φίλε zip,
Τώρα χαίρομαι πολύ, βρήκαμε σημείο επαφής, να που τα λόγια οδήγησαν και κάπου. Πάμε χέρι χέρι τώρα.
Δηλαδή, όταν λες κάτι μέσα σου δεν ακούς τίποτα; Μα αν δεν το ακούς, τότε πως ξέρεις ότι το είπες; Άρα με κάποιον τρόπο το αντιλαμβάνεσαι.
Ας το αναλύσουμε λίγο.
Εμείς έχουμε τις πέντε αισθήσεις με τις οποίες λαμβάνουμε δεδομένα από τον εξωτερικό κόσμο. Τώρα, όταν λέμε κάτι από μέσα μας, πάλι το ακούμε (ας γίνουμε ειλικρινείς) αλλά η διαφορά είναι πως το ακούμε μόνο εμείς!
Ακόμα και αν έρθω και κολλήσω το αυτί μου στο αυτί κάποιου άλλου, δεν πρόκειται να ακούσω τίποτα, γιατί αυτός ο ήχος δεν ανήκει στον τρισδιάστατο κόσμο και για αυτό δεν χρησιμεύει η αίσθηση της ακοής, αλλά παρόλα αυτά αυτός το ακούει μέσα του... αυτό έχει ενδιαφέρον.
Άρα αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα πως υπάρχει μια ακόμα αίσθηση πέρα από τις πέντε φυσικές αισθήσεις με την οποία λαμβάνουμε πληροφορίες για τον εσωτερικό μας κόσμο (σκέψεις συναισθήματα κτλ.)
Φυσικά η κάθε αίσθηση είναι απλά ένα εργαλείο.
Π.χ. όπως ένα τηλεσκόπιο από μόνο του δεν προσφέρει κάτι αλλά στα χέρια ενός επιστήμονα γίνεται μια προέκταση της φυσικής του όρασης.
Δηλαδή πίσω από κάθε αίσθηση υπάρχει κάποιος που την χρησιμοποιεί.
Η άσκηση με το "Καλημέρα" απλά μπορεί να βοηθήσει κάποιον να αποκτήσει επίγνωση αυτού που ακούει, αυτού που χρησιμοποιεί την αίσθηση. Αυτό είναι όλο.
Αν δεν σε βοήθησε, συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο τώρα. Πάντως αν όντως ενδιαφέρεσαι στις πρώτες σελίδες γράφτηκαν πιο τακτοποιημένες πληροφορίες από αυτές που γράφω τώρα και μπορεί να σου φανούν χρήσιμες.
Ευχαριστώ,
Edited by - Chela on 15/07/2009 15:56:05
quote:quote:
Υ.Γ. Άσκηση:Πες νοητικά την λέξη "καλημέρα".
...
Επανέλαβε την ίδια λέξη με μπάσα φωνή.
...
Κάνε το ίδιο με ψιλή φωνή.
...
Ψιθυριστά...
...
Φώναξε την με όλη την δύναμη της ψυχής σου, σαν να στέκεσαι σε ένα βουνό και θες να σε ακούσουν στο απέναντι.Μπορεί να μου πει κάποιος ΤΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ προσφέρει αυτή η άσκηση στον εκπαιδευόμενο ;
Γιατί να πει την λέξη "καλημέρα" ΝΟΗΤΙΚΑ ; Γιατί να μην την πει, με το στοματάκι του, ΦΥΣΙΚΑ ; Γιατί να την φωνάξει με τον νου του - όταν οι ίδιοι κάπου λέτε (σωστό αυτό) ότι ο νους είναι ο μεγαλύτερος κατεργάρης - και να μην την φωνάξει με το στόμα του στον φίλο του, στον συνάνθρωπό του, στο γείτονά του ; Τι αξία έχει να το κάνει με το μυαλό και να μην το κάνει με την καρδιά ; Έχει καμιά αξία ; Τι να το κάνει κάποιος να ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ την λέξη "καλημέρα" μπρος στον γείτονά του, και να ΛΕΕΙ "άντε ρε μαλάκα" μπρος στον γειτονά του ;
Πως συνδέεται το ότι ο νους είναι ο μεγαλύτερος κατεργάρης με αυτήν την άσκηση ; ΔΕΝ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ! Αν ο νους είναι ο μεγαλύτερος κατεργάρης - που είναι - πως είναι δυνατόν να πει κάποιος ΝΟΗΤΙΚΑ την λέξη "καλημέρα!" ;
ΤΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ του προσφέρετε ; ΠΩΣ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕΤΕ ότι αυτός ο άνθρωπος, ΑΝ συνεχίσει να κάνει αυτό που λέτε, συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε ώρα, δεν θα καταλήξει μισότρελος, δεν θα καταλήξει να παραμιλάει, όπως κάποιοι μοναχοί στο Όρος ;
Edited by - zip on 15/07/2009 12:28:11
Φίλε zip,
Πραγματικά με έχεις αφήσει άφωνο...
Πήγα να γράψω κάτι πάνω στην άσκηση που παραθέτεις επειδή εγώ την είχα πρωτογράψει αλλά μάλλον ότι και να γράψω δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει απάντηση σε αυτά που ρωτάς γιατί είτε δεν αφιερώνεις τον κατάλληλο χρόνο για να κατανοήσεις αυτά που γράφονται σχετικά με τις πρακτικές είτε δεν το θέλεις και τόσο.
Αυτά τα γράφω αυστηρά για αυτά που γράφτηκαν στις πρώτες σελίδες της παρούσας συζήτησης και έχουν να κάνουν με την άσκηση που αναφέρεις. Η οποία παρεπιπτόντως κρατάει μερικά δευτερόλεπτα όσο να πεις μερικά καλημέρα από μέσα σου (ούτε ώρες ούτε μέρες ούτες εβδομάδες).
Αναρωτιέμαι ποτέ δεν είπες κάτι στην ζωή σου μέσα σου; Επειδή κάποιος σου είπε να ακούσεις την φωνή σου τί το διαφορετικό έχει;
Τέλοσπάντων, αυτά τα γράφω περισσότερο προς ενημέρωση όσων διαβάζουν και όχι τόσο δικιά σου καθώς από ότι κατάλαβα δεν σε ενδιαφέρουν και τόσο οι πρακτικές που δίνονται απλά να εκφράσεις την άποψη πως δεν είναι δυνατό να φέρουν αποτέλεσμα μέσα από τα forum.
Με εκτίμηση,
Υ.Γ. Επιστρέφω στην παράκληση μου να δώσεις "χώρο" σε όσους από εμάς θέλουν να συνεχίσουν την προσπάθεια (ποιά προσπάθεια; κοιτάξτε το θέμα της συζήτησης) όπως και αν την εννοούν.
Edited by - Chela on 15/07/2009 14:58:40
Edited by - Chela on 15/07/2009 15:00:32
Ειλικρινά χαίρομαι όταν άνθρωποι εργαζόνται προς την αύξηση και αφύπνιση της συνείδησης τους.
Έχε υπόψη σου πως αυτή είναι μια μακρά σε προσπάθεια διαδικασία. Αυτό που ψάχνουμε δεν έχει να κάνει τίποτα με αυτά που λαμβάνουμε δεδομένα ως "ζωή" μέχρι σήμερα.
"Στην υπομονή θα κατέχετε την ψυχή σας" - Ιησούς Χριστός
"...η διαδικασία της αφύπνισης είναι αργή, βαθμιαία, φυσική, χωρίς θεαματικά γεγονότα, αισθησιακά, συγκινησιακά και βάρβαρα. Όταν η συνείδηση έχει ήδη αφυπνισθεί τελείως, δεν είναι κάτι το αισθησιακό, ούτε θεαματικό. Είναι απλώς μια πραγματικότητα τόσο φυσική όσο ενός δέντρου που σιγά-σιγά μεγάλωσε, αναπτύχθηκε και εξελίχθηκε χωρίς άλματα και εντυπωσιακά πράγματα. Η φύση είναι η φύση. Ο Γνωστικός μαθητής αρχικά λέει, ονειρεύομαι, μετά αναφωνεί, είμαι στο αστρικό σώμα, έξω από το φυσικό σώμα. Αργότερα πετυχαίνει το Σαμάδι, την έκσταση και εισχωρεί στους κάμπους του παράδεισου." - Σαμαέλ Αούν Βεόρ, Ο Τέλειος Γάμος
Σχετικά με το θέμα της ανάμνησης ή ενθύμησης εαυτού διαβάζοντας το παρόν θέμα προς τα πίσω βρήκα μια πρακτική και εύστοχη εξήγηση που έδωσε ένα μέλος οπότε θα σου πρότεινα να την ξανά μελετήσεις, όπως κάνω και εγώ.
ΑΣΤΡΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ, 3ο μέρος, επίσημη έκδοση - 07/05/2008, 08:47:11
Edited by - Chela on 02/05/2009 19:22:53
quote:
Το ξέρω οτι δέν μπορείς να αγγίξεις την αλήθεια με τις πληροφορίες και γενικά με τον νου. Οι πληροφορίες είναι ο χάρτης.Θα σου δείξουν που πρέπει να πάς.Και απο κεί και πέρα βρίσκεται η γνώση....
Δηλαδή άμα δέν ενδιαφερθούμε για τις πληροφορίες τότε δέν θα έπρεπε κάν να ενδιαφερθούμε για την γνωστική κίνηση.(που είναι η απόλυτη κίνηση με αυτά που λέει,κίνηση μάτ θα έλεγα.)
Σας ευχαριστώ για το καλωσόρισμα.
Φίλε, Alex, νομίζω πως δεν διάβασες όλα όσα έγραψα.
quote:
Είναι αλήθεια πως η κατανόηση, που οδηγεί στην γνώση με την αυθεντική έννοια της λέξης (άμεση εμπειρία), έρχεται ως αποτελέσμα της ισορροπίας του Ξέρω (της πληροφόρησης, αυτού που ακούσαμε) και του Είναι (του προσωπικού πειραματισμού, με μια απλοϊκή έκφραση)."
Ο διανοητισμός, δηλαδή η τάση να "ελέγχουμε" τα πάντα μέσα από την πληροφόρηση που έχουμε στην μνήμη, χαρακτηρίζει τον άνθρωπο σήμερα, αλλά και κυρίως τις δυτικές κοινωνίες.
Αυτό που συνήθως συμβαίνει με εμάς στην εσωτερική μας εργασία είναι πως ξέρουμε πολύ περισσότερα από αυτά που έχουμε βάλει σε εφαρμογή και ως εκ τούτου υπάρχει ανισορροπία. Και το στενάχωρο είναι πως θέλουμε να μάθουμε (να μας πούνε, να διαβάσουμε κτλ.) ακόμα περισσότερα...
quote:
Διαβάζοντας κάποιος αυτό που λές δέν του δημιουργείτε η απορία σχετικά με <<το στοιχείο που έχει την ικανότητα να μαθαίνει>>?
Δηλαδή τί είναι αυτό το στοιχείο? Υδράργυρος?
quote:
Αυτό το στοιχείο μέσα μας είναι η αντίληψη και το εργαλείο της η προσοχή.
Όλοι μας έχουμε μέσα μας ένα κομμάτι από αυτό το στοιχείο, ένα κομμάτι ψυχής, ζωντανή απόδειξη τα μωρά, και όλοι μας ήμασταν κάποτε μωρά. Αυτό που κάνει τόσο όμορφο και θαυμαστό ένα μωρό, δίχως να μπορεί κάποιος να δώσει μια "λογική" εξήγηση, είναι αυτός ο θεϊκός σπινθήρας ή ουσία που εκείνες τις στιγμές εκφράζεται εξ ολοκλήρου μέσα από αυτό το πλάσμα που μόλις γεννήθηκε.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι πως μεγαλώνοντας η ουσία λόγω της εσφαλμένης εκπαίδευσης που δέχεται ξέχασε εντελώς τον εαυτό της και ασχολείται μόνο με τον έξω κόσμο, με την ύλη.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται η αρχή κάθε εσωτερικής εργασίας. Να μπορέσει η ουσία να θυμηθεί τον εαυτό της, και αυτό είναι μια δράση δεν έχει τίποτα να κάνει με το νου, άρα είναι κάτι που μόνο ο καθένας μας ατομικά μπορεί να κάνει.
Σε διδασκαλίες όπως η γνωστική διδασκαλία ή η διδασκαλία του Γκουρτζίεφ και του Ουσπένσκυ υπάρχει ένας όρος για αυτήν την κατάσταση, αυτός είναι η "ανάμνηση εαυτού". Αν συλλογιστούμε πάνω σε αυτόν τον όρο μπορούμε να πούμε τα εξής.
Ανάμνηση καλούμε κάτι το οποίο το έχουμε βιώσει και έτσι έχουμε την δυνατότητα και να το ξανά θυμηθούμε. Π.χ. εγώ μπορώ να θυμηθώ το αυτοκίνητο του γείτονα, γιατί έστω μια φορά το έχω δει. Αν δεν το είχα δει ποτέ, μπορούσα να το θυμηθώ; Ίσως θα μπορούσα να κάνω ένα σωρό σκέψεις πάνω σε πράγματα που άκουσα για αυτό, αλλά το ίδιο αυτό καθ' αυτό μπορούσα να το θυμηθώ; Όχι προφανώς.
Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία στην αρχή, πρέπει για μια πρώτη φορά κάποιος να μπορέσει να αντιληφθεί την ουσία, κάτι που επαναλαμβάνω είναι πέρα από την διαδικασία της σκέψης. Ύστερα θα γνωρίζει πως πρέπει να συνεχίσει, δηλαδή να προσπαθήσει να κάνει αυτήν την κατάσταση συνεχής.
Παραθέτω ένα κείμενο σχετικό με το θέμα (με ορολογία από την γνωστική διδασκαλία, αν υπάρχει απορία, ευχαρίστως να την απαντήσω), στο τέλος υπάρχει και μια άσκηση προς αυτήν την κατεύθυνση. Αν οι διαχειριστές νομίζουν πως πιάνει πολύ χώρο εδώ (το παραθέτω αυτούσιο για αμεσότητα) μπορώ να βάλω κάποιο link.
quote:
(γράμμα από μαθητή σε μαθητή)Καλημέρα,
Έφτασε η στιγμή να βάλουμε σε τάξη το ΞΕΡΩ, την διδασκαλία που λάβαμε όλο αυτό το διάστημα και να απολαύσουμε τους καρπούς της, να αναβλύσει το ΕΙΝΑΙ μέσα μας.
Θα σου μιλήσω πρακτικά από αυτό που βίωσα και βιώνω τους τελευταίους 3 μήνες ώστε να εισχωρήσεις στον κόσμο της ΟΥΣΙΑΣ και της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ που είναι τόσο κοντά μας, όσο και η αναπνοή μας…
Μαθαίνουμε στη γνώση πως έχουμε 3% της ουσίας ελεύθερο αλλά κοιμισμένο, μηχανοποιημένο. Πρώτο λάθος που έκανα και το σημειώνω ώστε να το ξεπεράσουμε μαζί είναι να θεωρώ πως αυτό το 3% είναι δεδομένο, πως επειδή απλώς έλαβα την διδασκαλία, διάβασα μια διάλεξη, είμαι αυτό το 3%, δεν είμαι ο νους, είμαι η ελεύθερη ουσία…
Όλη μας την ζωή την περνάμε αγκαλιά με το νου και την προσωπικότητα, δεν γίνεται έτσι απλά να αλλάξουμε και να «γίνουμε» η ουσία.
Αυτή την στιγμή η ουσία μας κοιμάται, αγνοεί τον εαυτό της, δεν τον θυμάται, είναι ένα ζωντανό πτώμα. Αντιθέτως η προσωπικότητα είναι ενεργητική, και μέσω αυτής τα εγώ βαμπιρίζουν την ουσία, τρέφονται από αυτήν.
Οπότε για να γίνει η αρχή, πρέπει να βρούμε την ουσία… να «τσιμπήσουμε» μια άκρη της, να σηκώσουμε την σκόνη και την βρωμιά του εγώ, των σκέψεων, των αρνητικών συναισθημάτων και να ψάξουμε από κάτω για την ουσία. Αφού βρούμε αυτήν την άκρη, η ουσία μετά θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, και να θέλει να τον θυμάται. Κοινώς αρχίζει να ξυπνάει…
Πώς ξεκινάμε; Πρώτα ας δούμε τι δεν είναι η ουσία. Γράφει ο Δ. Σαμαέλ στην «Βασική Εκπαίδευση» κεφ. Η Συνείδηση:
«Όσοι συγχέουν τη συνείδηση με τις ψυχολογικές λειτουργίες, σκέψεις, συναισθήματα, μηχανικές ορμές και αισθήματα, πραγματικά είναι πολύ ασυνείδητοι, κοιμούνται βαθιά.»
Εδώ ο Δ. Σαμαέλ μας λέει πως η Συνείδηση ή η Ουσία δεν έχει τίποτα να κάνει με αυτά που γνωρίζουμε και παίρνουμε ως δεδομένα μέχρι στιγμής. Για παράδειγμα το συναίσθημα χαράς ή λύπης που νιώθεις είτε σε κάνει να νιώσεις όμορφα ή άσχημα δεν είναι η Ουσία. Άρα αυτό που ψάχνουμε, αυτό που θέλουμε να βρούμε είναι πέρα από αυτά που ξέρουμε και δεχόμαστε ως ζωή.
Πάμε να δούμε τι είναι η Συνείδηση ή Ουσία, από το ίδιο κεφάλαιο:
«Εμείς βεβαιώνουμε ότι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ στον άνθρωπο είναι χωρίς καμία αμφιβολία και χωρίς φόβο να γελαστούμε, ένα είδος πολύ ιδιαίτερης σύλληψης εσωτερικών γνώσεων εντελώς ανεξάρτητης από κάθε νοητική δραστηριότητα.»
Πρόσεξε τι γράφει, πως η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι ένα είδος πολύ ιδιαίτερης σύλληψης… αυτό μας πάει στο θέμα της αντίληψης, στο πως αντιλαμβάνομαι, στο πως «βλέπω».
Θα χρησιμοποιήσω μια φράση από την «Μεγάλη Ανταρσία» του Δ. Σαμαέλ για να την έχουμε ως βάση για αυτό που θέλουμε να εξασκήσουμε:
«Εμείς έπρεπε να βλέπουμε την ζωή σαν µια ταινία χωρίς ποτέ να ταυτιζόμαστε µε καμιά κωμωδία, δράμα ή τραγωδία.»
Πρόσεξε! Πάλι μιλάει για βλέπω, πάλι φέρνει το θέμα στην αντίληψη, άρα εδώ σιγά σιγά βρίσκουμε το μυστικό για να «τσιμπήσουμε» μια άκρη της Ουσίας και να την ξυπνήσουμε.
Τί πρέπει να βλέπει, χωρίς να ταυτίζεται; Το «βλέπω» μας πάει στο θέμα της αντίληψης.
Ποιά είναι η πηγή της αντίληψης;
Μα φυσικά η Ουσία και έχουμε έτσι μια πρώτη απάντηση.
Αλλά ποιο είναι το εργαλείο της αντίληψης; Η Προσοχή.
Τί λοιπόν ταυτίζεται με την ζωή; Με τις κωμωδίες, τα δράματα και τις τραγωδίες;
Μα η Ουσία και πως γίνεται αυτό;
Μα με τον λάθος χειρισμό του εργαλείου της αντίληψης που είναι η προσοχή.
Η άκρη για να βρούμε την Ουσία είναι να αποκτήσουμε εμείς έλεγχο της προσοχής. Ας δούμε ένα συνηθισμένο παράδειγμα όπου δεν έχουμε έλεγχο της προσοχής:
Στέκεσαι στην άκρη του δρόμου περιμένοντας κάποιον και ξαφνικά περνάει ένα λεωφορείο μπροστά σου, ασυναίσθητα όπως λένε, στρέφεις το κεφάλι σου και το ακολουθείς με το βλέμμα σου μέχρι να χαθεί το λεωφορείο σε κάποια στροφή του δρόμου…
Το παραπάνω είναι κάτι το συνηθισμένο για εμάς αλλά εδώ ακριβώς η προσοχή, σαν από μόνη της, έδρασε, εκείνη την στιγμή ταυτιστήκαμε με κάτι και ακριβώς για αυτόν τον λόγο αγνοούμε γιατί συνέβη αυτό.
Αυτό που είναι επιζήμιο με το να μην έχουμε έλεγχο της προσοχής είναι το εξής (από την Μεγάλη Ανταρσία του Δ. Σαμαέλ):
«Είναι σαφές ότι όταν ταυτιζόµαστε µε όλα τα συµβάντα της ύπαρξής µας καταξοδεύουµε άχρηστα την ενέργεια της Συνείδησης»
Όλα τα παραπάνω τα έγραψα για έναν και μοναδικό λόγο: Πρέπει να καταλάβουμε πως έχει αξία και πραγματικά είναι σημαντικό να μάθουμε να ελέγχουμε την προσοχή.
Γιατί αυτός που ελέγχει την προσοχή είναι η Ουσία και στην προσπάθεια να ελέγχει την Προσοχή θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως δεν είναι οι σκέψεις, δεν είναι τα συναισθήματα, πως δεν είναι αυτό το φυσικό σώμα, αλλά ούτε και οι πέντε αισθήσεις, πως είναι κάτι άλλο… και τότε σαν σπίθα θα έρθει για πρώτη φορά η ανάμνηση εαυτού.
Αν το πετύχεις αυτό μετά θα ξέρεις τι θα πρέπει να κάνεις.
Εδώ λοιπόν τελειώνει το ΞΕΡΩ και θέλω να πάμε στο ΕΙΝΑΙ, θα κάνουμε μια μικρή άσκηση, την οποία έκανα πριν από τρία χρόνια και για πρώτη φορά αντιλήφθηκα τον εαυτό μου, ένιωσα πως υπάρχω, θυμήθηκα τον εαυτό μου…
Κάθεσαι στην καρέκλα και διαβάζεις αυτά που γράφω.
1) Τώρα θέλω να βάλεις την προσοχή σου στις πατούσες τον ποδιών σου, μέχρι πριν τις είχες ξεχάσει, αλλά βάζοντας την προσοχή εκεί τις ξανά θυμάσαι, τις νιώθεις, δεν έχει σημασία αν το σκεφτείς, απλώς και μόνο να βάλεις την προσοχή σου εκεί.
…
…
…
2) Τώρα βάλε την προσοχή σου στα γόνατα σου.
…
…
…
3) Τώρα βάλε την προσοχή σου στον αριστερό αγκώνα σου.
…
…
…
4) Τώρα βάλε την προσοχή σου στην μύτη σου.
…
…
…
5) Εσύ που είσαι όταν βάζεις την προσοχή στα παραπάνω σημεία; Καθώς μετακινείς την προσοχή σου από σημείο σε σημείο που βρίσκεσαι; Δεν χρειάζεται και μην ψάχνεις για απάντηση στην πληροφόρηση που έχεις στη μνήμη αλλά πρακτικά και πραγματικά σε ποιο σημείο βρίσκεσαι; Δες το, νιώσε το. Αν δεν μπορείς, συνέχισε από το βήμα 1) μετακινώντας την προσοχή, διαδοχικά από σημείο σε σημείο, και καθώς η προσοχή μετακινείται προσπάθησε να αντιληφθείς το που βρίσκεσαι.
Αυτό θέλω να κάνεις και ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!
Περιμένω τα αποτελέσματα σου και τους πειραματισμούς σου.
Ένας κόσμος μαγείας, αντίληψης και πνεύματος μας περιμένει. Εκεί είναι η ζωή.
Με εκτίμηση,
Edited by - Chela on 02/05/2009 15:52:44
Edited by - Chela on 02/05/2009 15:58:36
Κάποτε άκουσα από έναν φίλο το εξής: "Μυστικό είναι, όχι αυτό που φυλάγεται κρυφό, αλλά το από την φύση του αμετάδοτο."
Είναι αλήθεια πως η κατανόηση, που οδηγεί στην γνώση με την αυθεντική έννοια της λέξης (άμεση εμπειρία), έρχεται ως αποτελέσμα της ισορροπίας του Ξέρω (της πληροφόρησης, αυτού που ακούσαμε) και του Είναι (του προσωπικού πειραματισμού, με μια απλοϊκή έκφραση).
Αλλά για να ξεκινήσει αυτή η εργασία απόκτησης Γνώσης είναι απαραίτητο ο άνθρωπος να βρει μέσα του αυτό το στοιχείο που έχει την ικανότητα να μαθαίνει, αλλιώς απλά αρκείται στην συσσώρευση πληροφόρησης στην μνήμη, θεωρώντας πως μέσα από την αποδοχή και την απόρριψη ή αλλιώς μέσα από την σύγκριση μπορεί να "αγγίξει" τις εσωτερικές αλήθειες.
Αυτό το στοιχείο μέσα μας είναι η αντίληψη και το εργαλείο της η προσοχή.
Edited by - Chela on 01/05/2009 22:17:32
Ποιός είναι ο μαθητής;
Πότε είναι έτοιμος;
Ποιός είναι ο δάσκαλος;
Ας αναρωτηθούμε.
Άποψη μου είναι πως αν δεν αποκτήσουμε την ικανότητα της μάθησης τότε όποιον Μεγάλο και αν είχαμε δίπλα μας, δεν θα μαθαίναμε τίποτα. Ακόμα, τολμώ να πω, πως αν είχαμε πραγματικά κάτι παραπάνω να παρούμε και θα βοηθιόμασταν από αυτό, οι Δασκάλοι που εμφανίστηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν εδώ "μαζί" μας.
Ένα παράδειγμα για το πααραπάνω είναι το εξής:
Πάρτε έναν καθηγητή Μαθηματικών από το ΜΙΤ ο οποίος είναι αυθεντία στον μαθηματικό λογισμό και βάλτε τον σε μια αίθουσα με ένα παιδί του δημοτικού. Είναι φανερό πως η τρομερή σε ποσότητα και ποιότητα γνώση του καθηγητή είναι άχρηστη για το παιδί. Αυτό δεν έχει ακόμα την ικανότητα να μάθει από τον καθηγητή.
Το να αποκτήσουμε αυτήν την ικανότητα είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα και κανείς δεν μπορεί να το κάνει για εμάς.
Είναι σαν να θες εσύ να μάθεις να κολυμπάς, και αντί να προπονήσαι εσύ, προπονούμε εγώ. Εσύ ποτέ δεν θα μάθεις.
Edited by - Chela on 29/05/2009 13:27:37
Ποιός είναι ο μαθητής;
Πότε είναι έτοιμος;
Ποιός είναι ο δάσκαλος;
Ας αναρωτηθούμε.
Άποψη μου είναι πως αν δεν αποκτήσουμε την ικανότητα της μάθησης τότε όποιον Μεγάλο και αν είχαμε δίπλα μας, δεν θα μαθαίναμε τίποτα. Ακόμα, τολμώ να πω, πως αν είχαμε πραγματικά κάτι παραπάνω να παρούμε και θα βοηθιόμασταν από αυτό, οι Δασκάλοι που εμφανίστηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας θα ήταν εδώ "μαζί" μας.
Ένα παράδειγμα για το πααραπάνω είναι το εξής:
Πάρτε έναν καθηγητή Μαθηματικών από το ΜΙΤ ο οποίος είναι αυθεντία στον μαθηματικό λογισμό και βάλτε τον σε μια αίθουσα με ένα παιδί του δημοτικού. Είναι φανερό πως η τρομερή σε ποσότητα και ποιότητα γνώση του καθηγητή είναι άχρηστη για το παιδί. Αυτό δεν έχει ακόμα την ικανότητα να μάθει από τον καθηγητή.
Το να αποκτήσουμε αυτήν την ικανότητα είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα και κανείς δεν μπορεί να το κάνει για εμάς.
Είναι σαν να θες εσύ να μάθεις να κολυμπάς, και αντί να προπονήσαι εσύ, προπονούμε εγώ. Εσύ ποτέ δεν θα μάθεις.
Edited by - Chela on 29/05/2009 13:27:37
quote:
ΠΡΩΤΑ - πιστε με οτι ειστε αληθινοι σε αυτα που λετε με ΠΡΑΞΕΙΣ!
ΔΕΥΤΕΡΟΝ - μεχρι να το κανετε αυτο θα λεω και θα ΞΑΝΑΛΕΩ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΠΙΚΥΝΔΙΝΑ , ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ!!!
Φίλε Cody30,
ΠΡΩΤΑ - Γιατί να σε πείσουμε;
ΔΕΥΤΕΡΟΝ - Έχεις πλήρη ελευθερία να λες ότι θέλεις!
Edited by - Chela on 05/06/2009 08:25:32
quote:
Παρακαλω να σας ρωτησω κατι που μου ερχετε φυσικο στο μυαλο μου.
Εχω μαθει απο τα σεμιναρεια που επερνα μερος ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ (ΔΑΣΚΑΛΟΣ) ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΕΙΔΗ ΓΕΝΟΜΕΝΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΟ ΑΣΤΡΙΚΟ ΠΕΔΙΟ , ΣΤΟ ΝΟΗΤΙΚΟ , ΒΟΥΔΙΚΟ και λοιπα.
ΟΠΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΡΩΤΩ = ΓΙΑΤΙ ΑΦΕΘΗΚΕ ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΤΗΣ AIR FRANCE ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ 210 ΑΤΟΜΑ? ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΤΕ ΚΑΤΙ ΕΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΙ , ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ , ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΑ ΣΕΜΙΝΑΡΕΙΑ ΣΑΣ ?
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΝΕ ΚΑΤΙ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΟΙ ΣΑΣ ΔΑΣΚΑΛΟΙ , ΟΙ ΓΚΟΥΡΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ , ΓΙΑΤΙ ΑΦΕΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΕΤΣΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ?
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ? ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΥΣΕΙΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΛΟΓΟ?
ΕΡΩΤΩ ?Παρακαλο ας προσεχουμε τις γατες , ειναι πολυ ευαισθητα ζωακια.
Δεν χρειάζεται και υπερφυσικές δυνατότητες για να ξέρεις πως θα πεθάνει κάποιος αύριο...
Ξέρουμε ότι όταν κάποιος διψάει και δεν έχει νερό αρρωσταίνει και κινδυνεύει να πεθάνει.
Ξέρουμε ότι όταν κάποιος πεινάει και δεν έχει φαγητό αρρωσταίνει και κινδυνεύει να πεθάνει.
Γιατί δεν κάνεις κάτι για τα παιδιά της Αφρικής; Μακριά; Για τους φτωχούς και τους άστεγους εδώ;
Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να βοηθήσει τους άλλους ανάλογα με το επίπεδο του. Και εδώ ισχύει το αν δεν μπορεί κάποιος να βοηθήσει τον εαυτό του πως να βοηθήσει και τους άλλους...
Τους αρρώστους θα τους γιατρέψει ένας γιατρός, όχι ένας μάγειρας. Ο μάγειρας θα ετοιμάσει φαγητό για τους πεινασμένους.
Οπότε φίλε cody30 μη ζητάς από τους μάγειρες να κάνουν την δουλειά του γιατρού. Απλά δεν γίνεται.
Υ.Γ. Και μια ερώτηση-συμβουλή: Γιατί πιστεύεις τόσο εύκολα ότι σου πούνε οι άλλοι; Σου είπαν ότι κάποιος συνειδητοποιημένος μπορεί να δει το μέλλον από το αστρικό κτλ. Γιατί απλά πιστεύεις ή απορρίπτεις σαν οπαδός; Πειραματίσου, δοκίμασε για τον εαυτό σου και βγάλε το δικό σου συμπέρασμα. Αυτό λέγεται επιστημονική μέθοδος.
quote:
σκετο matrix να πουμε!το ερωτημα ειναι:
ποια η διαφορα του "οραματισμου" απο το "κοιμασαι ορθιος και δεν πληρωνεις και ξενοδοχειο"...???
quote:
Στο συνηθισμένο άτομο η φαντασία συγχέεται με την ονειροπώληση και με τη μνήμη. Παράδειγμα, περπατάς στο δρόμο, ακούς κάποιον να λέει τη λέξη "μήλο", στιγμιαία γίνεται ο νοητικός συνδυασμός και αμέσως ανασύρεται από τη μνήμη και προβάλλεται στην οθόνη του νου μια εικόνα ενός μήλου.
Αυτό είναι το "κοιμασαι ορθιος και δεν πληρωνεις και ξενοδοχειο".
Παράδειγμα οραματισμού είναι το παρακάτω:
- Επιλέγεις ένα αντικείμενο της αρεσκείας σου, το τοποθετείς κάπου όπου μπορείς να το βλέπεις και αρχίζεις να το περιεργάζεσαι με την προσοχή σου. Αυτό σημαίνει πως παρατηρείς τις λεπτομέρειες του αντικειμένου όπως ένας ζωγράφος που θέλει να μάθει το αντικείμενο απέξω για να το ζωγραφίσει αργότερα. Κάτι που βοηθάει πολύ σε αυτό το στάδιο είναι να προσπαθεί κανείς να παρατηρεί το αντικείμενο σαν κάτι καινούργιο, σαν να είναι κάτι που βλέπει για πρώτη φορά στην ζωή του.
- Μετά κλείνεις τα μάτια, χαλαρώνεις και φέρνεις την προσοχή στην οθόνη του νου, στο σκοτάδι που απλώνεται μπροστά στα κλειστά μάτια. Ελέγχοντας την λειτουργία της φαντασίας προσπαθείς να σχηματίσεις την εικόνα του αντικειμένου που προηγουμένως παρατηρούσες. Εδώ είναι που αρχίζει και η μαγεία της φαντασίας! Δεν φαντάζεσαι μια στάσιμη, νεκρή εικόνα του αντικειμένου, αλλά του δίνεις όγκο, το περιστρέφεις και το κοιτάς από όλες τις πλευρές. Ύστερα μπορείς να το φανταστείς σε μια άλλη σκηνή, ίσως σε ένα ξέφωτο ενός δάσους, το μεγαλώνεις σε μέγεθος και εσύ επιλέγεις να γίνεις μικροσκοπικός. Πετάς γύρω από το αντικείμενο, πας και κάθεσαι πάνω του, το αγγίζεις, το νιώθεις και στο τέλος γίνεσαι ένα με αυτό...
Επιθυμητό είναι στο 2ο στάδιο να προκαλούμε τον ύπνο. Καταπληκτικά πράγματα συμβαίνουν όταν συνδυάζεται ο ύπνος με την συγκέντρωση.
Εν τέλει, κάποιος που εξασκεί την παραπάνω άσκηση ανακαλύπτει πως αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το ίδιο το αντικείμενο, αλλά η λειτουργία της προσοχής του. Αφάνταστες δυνατότητες ανοίγονται μπροστά σε αυτόν που αποκτά έλεγχο της προσοχής.
Από το βιβλίο “ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ”, Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ - Ή ενόραση (Συγκέντρωση):
quote:
Μια άλλη πηγή γνώσεως είναι ή ενόραση. Δε στηρίζεται ούτε στις αισθήσεις ούτε στη νόηση. Αποτελεί αντίδραση προς αυτούς τους τρόπους γνώσεως, και κυρίως αντίδραση προς την απολυταρχία του νου. Εισηγητής του ενορατικού τρόπου γνώσεως στη νεότερη εποχή είναι ο Γάλλος Henri Begrson (Μπερξόν). Ή γνωσιοθεωρητική αφετηρία του Bergson είναι ότι μεταξύ διανοίας και διαισθήσεως ή ενοράσεως υπάρχει ριζική διαφορά. Οι διανοητικοί τρόποι του σκέπτεσθαι, όπως ή αιτιότητα, ό σκοπός κτλ., είναι τρόποι πολύ γενικοί και αφηρημένοι, άλλα επίσης δυσκίνητοι, δεν μπορούν να συλλάβουν την ουσία των όντων και την «αναβλύζουσα πηγή τής ζωής». Στη διάνοια ως γενική και αφηρημένη σκέψη, ή οποία μας απομακρύνει από τη ζωή και την πραγματικότητα, αντιτάσσει ό Bergson τη διαίσθηση ή ενόραση, ή οποία μάς οδηγεί αμέσως στο βάθος των πραγμάτων.Για να φωτίσουμε την έννοια τής ενοράσεως, πρέπει να θυμηθούμε ότι ό εισηγητής της Bergson είναι από τους κορυφαίους τού ρεύματος, πού λέγεται «φιλοσοφία τής ζωής». Το ρεύμα αυτό ζητά, να φτάσει ό καθένας μέσα του στην πλήρη βίωση τής ζωής, και με τα προσωπικά του βιώματα να διεισδύσει έπειτα μέσα στο γενικό ρεύμα τής ζωής. Όλα αυτά βέβαια θα γίνουν όχι με τη λογική άλλα με τη διαίσθηση και με εξωλογικά βιώματα, με εξωλογικές γνώσεις. Το κατ’ εξοχήν όμως εξωλογικό στοιχείο στον άνθρωπο είναι το ένστικτο. Ό Bergson πιστεύει για το ένστικτο ότι είναι κάτι το πρωταρχικό, μια ασυνείδητη συμπαθητική σχέση με τα πράγματα και με τους οργανισμούς. Ή ενόραση, δηλ. ή ικανότητα του ανθρώπου να εισχωρεί στο βάθος των πραγμάτων και τής ζωής, είναι μια ανώτερη μορφή ενστίκτου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ό Εμπεδοκλής πρώτος είχε εισαγάγει στη φιλοσοφία τη «συμπαθητική σχέση» και είχε πει ότι μόνο σ’ αυτή στηρίζεται ή αληθινή γνώση: το όμοιο μόνο από το όμοιο είναι δυνατό να γνωσθεί. Ή ζωή δηλ. μόνο από τη ζωή είναι δυνατό να γνωριστεί. Αυτό ακριβώς ζητά και ό Bergson με την ενόραση: επειδή είμαστε οι ίδιοι ζωή, γι’ αυτό και είναι δυνατό να συλλάβουμε την ουσία τής ζωής. Όχι όμως με το νου άλλα με την ενόραση.
Ή ενόραση είναι το είδος εκείνο της βίωσης, με την οποία μπαίνουμε στο εσωτερικό ενός αντικειμένου, για να συναντήσουμε εκεί το μοναδικό και ανέκφραστο πού το χαρακτηρίζει, λέει ο Bergson. Ενώ o νους με τις κρίσεις, τους συλλογισμούς και τήν αφηρημένη σκέψη γενικά μας απομακρύνει από τη ζωή και τήν πραγματικότητα, ή ενόραση μας οδηγεί αμέσως στό βάθος της πραγματικότητας. Ό νους βλέπει τα πράγματα απ’ έξω, τα περιγράφει, υφαίνει γύρω τους ιστούς, ή ενόραση εισχωρεί μέσα τους, στην ουσία τους. Είναι ένα είδος πνευματικής ακροάσεως πού ακούει τήν ψυχή των πραγμάτων. Ή φιλοσοφία πρέπει ακριβώς αυτό να επιδιώκει, πώς με τήν ενόραση θα μπει στό εσωτερικό τού αντικειμένου, γιατί μόνον εκεί μέσα υπάρχει το απόλυτο. Ή γνώση μας αυτή για τό απόλυτο πού επιτυγχάνεται μέ τήν ενορατική γνώση πιθανόν νά έχει χάσματα, Ισχυρίζεται ό Bergson, όμως δέν είναι εξωτερική, όπως ή γνώση πού έχουμε μέ τή νόηση. Ή διάνοια, λέει ό Bergson, υπολογίζει, μετράει, συνδυάζει, ενώ ή ενόραση μας χαρίζει πραγματική, ζωντανή γνώση. «Έτσι φτάνομε στο παράδοξο ή γνώση να κατακτάτε με τα άλογα στοιχεία τής υπάρξεως μας. Όμως ό ενορατικός αυτός τρόπος γνώσεως, πού ό Bergson εισάγει, δεν είναι κάτι εντελώς νέο, συγγενεύει με πολλά προηγούμενα στην ιστορία τής φιλοσοφίας. Ό Schelling (Σελλινγκ) είχε εισαγάγει την «πνευματική θέα», και είναι φανερό ότι επέδρασε στον Bergson . Ή πνευματική αυτή θέα (intellektuelle Anschauung) του Schelling είναι μια άμεση νοητική αποκάλυψη, με την οποία ό νους θεάται την αλήθεια, χωρίς τη μεσολάβηση επιστημονικών αποδείξεων. Άλλα και του Schelling ή «πνευματική θέα» υπάρχει στην ελληνική φιλοσοφία, είναι έννοια πλατωνική. Ό Πλάτων πολλές φορές στους διάλογους του εισάγει, μετά τη δύσκολη πορεία τής διαλεκτικής, ένα είδος πνευματικής θέας του υπό συζήτηση αντικειμένου. Ή θέα όμως αυτή έρχεται έκ πολλής συνουσίας γιγνομένης περί τό πράγμα αυτό... και εξαίφνης, οίον από πυρός πηδήσαντος έξαφθέν φως... Αφού δηλ. ό νους έχει περιζώσει λογικά το αντικείμενο, και αφού έχουν εξαντληθεί όλοι οι τρόποι λογικής προσεγγίσεως, έρχεται εξαίφνης και από την πολλή λογική συνάφεια, πού έχει προηγηθεί, ή διείσδυση στην ουσία τού πράγματος, έρχεται ή ενορατική θέα, όπως θα έλεγαν οι σύγχρονοι. Όμως ό Πλάτων ποτέ δεν απολυτοποιεί τη θέα αυτή, ώστε να την κάνει μοναδική πηγή γνώσεως. Το βήμα αυτό προς την απολυτοποίηση γίνεται λίγους αιώνες αργότερα μέ τό νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πλωτίνο. Μέ απίθανα πλούσια χρώματα περιγράφει στις Έννεάδες του ό Πλωτίνος, πώς ή ψυχή, σε στιγμές εξαιρετικές, φτάνει σέ άμεση θέα τής ίδιας τής αλήθειας, πού γι’ αυτόν είναι το «Εν ή ό Θεός. Ή συναίσθηση του Πλωτίνου είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ένα «πλησίασμα» τής ψυχής του υποκειμένου προς το αντικείμενο τόσο άμεσο, ώστε το υποκείμενο «εισχωρεί» πλέον μέσα στο αντικείμενο και το θεάται. Για να φτάσει όμως ό άνθρωπος στη θέα αυτή πρέπει να ξεπεράσει όχι μόνο τις πληροφορίες πού του δίνουν οι αισθήσεις, άλλα και την επιστήμη: υπέρ έπιστήμην... δει δραμεϊν και ... άποστήναι δεϊ και επιστήμης και επιστητών. Ό,τι όμως κανείς θεάται δεν ανακοινώνεται με λόγια. Μπορεί απλώς κανείς να εγκαρδιώσει εκείνον πού θέλει να έχει αυτή τη θέα, αλλά ή θέα ή ίδια είναι έργο τοϋ ίδεϊν βουλομένου, κατά τον Πλωτίνο.
Edited by - Chela on 17/05/2009 22:01:17
Edited by - Chela on 17/05/2009 22:03:15
quote:
πωσ μπορουμε να οραματιστουμε εστω βημα βημαΠαντα να κοιτασ μροστα γιατι αν δεν το κανεισ μενεισ πισω
Χαίρεται,
Αυτή είναι μια πολύ ωραία ερώτηση.
Οπότε νομίζω πως τις αρμόζουν αντίστοιχα όμορφες απαντήσεις.
Πρώτα από όλα, πρέπει να ορίσουμε ποια ιδέα θέλουμε να αντιστοιχεί στον όρο "οραματισμός". Κατά την άποψη μου συνήθως αναφέρεται στην ικανότητα να ελέγχει κάποιος συνειδητά ή αυτοβούλως ή με την δική του θέληση πιο απλά την λειτουργία της φαντασίας.
Σειρά έχει τώρα να αναλύσουμε τον όρο "φαντασία". Λίγο πολύ όλοι έχουμε κάποιες ιδέες, και ίσως και κάποιες αντιλήψεις πάνω σε τι αναφέρεται αυτός ο όρος.
Ο Παράκελσος έλεγε πως η φαντασία είναι το διαφανές της ψυχής.
Στο συνηθισμένο άτομο η φαντασία συγχέεται με την ονειροπώληση και με τη μνήμη. Παράδειγμα, περπατάς στο δρόμο, ακούς κάποιον να λέει τη λέξη "μήλο", στιγμιαία γίνεται ο νοητικός συνδυασμός και αμέσως ανασύρεται από τη μνήμη και προβάλλεται στην οθόνη του νου μια εικόνα ενός μήλου.
Το παραπάνω παράδειγμα είναι ο κυρίαρχος τρόπος που δουλεύει η φαντασία στον άνθρωπο, δηλαδή μηχανικά.
Ο οραματισμός τώρα είναι κάτι το διαφορετικό και απαιτεί ένα συγκεκριμένο επίπεδο ύπαρξης, ή προετοιμασίας πιο απλά, για να εξασκηθεί. Αναφέρεται στην ικανότητα κάποιου να μπορεί να ελέγχει την φαντασία, να αντιλαμβάνεται και να παρατηρεί αυτά που προβάλλονται στην οθόνη του νου και αυτό σταδιακά τον οδηγεί στην συνειδητή φαντασία, η οποία είναι η απευθείας αντίληψη του πραγματικού, ή αλλιώς ίσως την γνωρίζετε με το όνομα της διόρασης.
Οπότε πριν πάμε σε μεθόδους και πρακτικές νομίζω πως πρέπει να συμφωνήσουμε και να αποδεχτούμε συγκεκριμένους όρους για τις ιδέες που θέλουμε να εκφράσουμε.
Αυτά προς το παρόν.
quote:quote:
ChelaΧαίρομαι που η συζήτηση ξανά γύρισε σε πειραματισμούς.
Ναι, αλλά βλέπεις πως αυτό ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ μέσω internet. Kοίτα ΠΩΣ το βλέπει ο alex22 :
Φίλε zip,
Άποψη μου είναι πως είτε μέσω ίντερνετ, είτε κατ' ιδίαν, είτε με ταχυδρομικό περιστέρι στον φυσικό κόσμο που ζούμε η μεταφορά των ιδεών που έχουμε διαμορφώσει στο νου μας γίνεται μέσω του λόγου, με χρήση λέξεων κάποιας ανθρώπινης γλώσσας.
Από εκεί και ύστερα από την αρχή της παρούσας συζήτησης προτάθηκαν σε διάφορα σημεία κάποιες ασκήσεις με οδηγίες για να τις πειραματιστεί όποιος επιθυμεί και αν επιπλέον θέλει να γράψει εδώ το τι διαπίστωσε.
Είναι δικαίωμα σου να έχεις και να δηλώνεις την άποψη πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει μέσω ίντερνετ, αλλά καθώς κάποιοι από εμάς επιμένουν και προσπαθούν, θα ήθελα να σε παρακαλέσω να δώσεις λίγο χώρο για να συνεχίσουμε αυτήν την προσπαθεία.
Ευχαριστώ, φιλικοί χαιρετισμοί.