- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Εικόνες ξεχύνονται με μιας
Που πας παλικάρι, ωραίο σαν μύθος
Και ολόισια στο θάνατο κολυμπάς
Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
Μεγάφωνα κι ασύρματοι από παντού
Γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
Ψηλά σους βασιλιάδες τ' ουρανού
Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και που πάω
Με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
Προβολείς με στραβώνουν και πάω
Και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ
Που πας παλικάρι, πομπές ξεκινούνε
Κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό
ουρλιάζουν τα πλήθη καμπάνες ηχούνε
Κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό
Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και που πάω
Με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
Προβολείς με στραβώνουν και πάω
Και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ
Ωδή στο Γεώργιο Καραϊσκάκη ~ Διονύσης Σαββόπουλος
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
(Μουσική-στίχοι Δ.Σαββόπουλος )
(1η Φωνή)
Μ' αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια κι όμως εσύ δεν μάς ακούς
Δεν μάς ακούς που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές
μες στις υπόγειες στοές
Ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε τις βασικές σου τις αρχές
Ο πατέρας μου ο Μπάτης ήρθε απ' τη Σμύρνη το εικοσιδυό
κι έζησε πενήντα χρόνια σ' ένα κατώι μυστικό
Σ' αυτό τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί
έλεγε ο Μπάτης μια Κυριακή
Κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή
Χθες το βράδυ είδα έναν φίλο σαν ξωτικό να τριγυρνά
πάνω στη μοτοσικλέτα και πίσω τρέχανε σκυλιά
Σήκω ψυχή μου, δώσε ρεύμα, βάλε στα ρούχα σου φωτιά
βάλε στα όργανα φωτιά
Να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα η τρομερή μας η λαλιά
(2η Φωνή)
Ιπτάμενη παρθένα, κανονάς τους εσπερινούς
Του Θεού η φωνή γυρίζει στο μυαλό μας
κι όμως εσύ δεν μας ακούς
Σε υμνούμε, μες στις υπόγειες στοές
με όρκους και γιτιές
Ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε τις βασικές σου τις αρχές
Απρόσιτη μητέρα, μορφή από χώμα κι ουρανό
Θα χαθώ απ' τα μάτια σου τα δυο
μες στον κόσμο σαν πρόσφυγας
σ' ένα κατώι μυστικό
Αγαπούνε, τρώνε βρώμικο ψωμί, του λόγου σου οι πιστοί
Κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή
Θεόρατη γυναίκα στον ουρανό που κυβερνάς
ήλιους και φεγγάρια ηλεκτρικά
Με κρατούσες και φεύγαμε
και πίσω τρέχανε σκυλιά
Σαν τον Μάρκο, δώσ' μου τη λόγχη που κεντά
χρυσή λαβωματιά
Να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα η τρομερή μας η λαλιά
Τα πολυβόλα σωπάσαν
Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
Ένας βοριάς παγωμένος σαρώνει την έρημη γη
Στρατιώτες έρχονται ,πάνε ,ρωτάνε γιατί πολεμήσαν
Κι εσύ ησυχάζεις το δάκτυλο βάζεις να δεις την πληγή
Μη ρωτάς ,δεν θυμάμαι
Μη με ρωτάς μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς,σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς
Μη με ρωτάς
Μη με ρωτάς
Στην πολιτεία βραδυάζει
Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει
Ένα καμιόνι φορτώνει
Και κόβει στα δυό τη σιγή
Περιπολία στους δρόμους
Και κάποια φωνή που διατάζει
Κι εσύ ησυχάζεις το δάκτυλο βάζεις να δεις την πληγή
Μη ρωτάς ,δεν θυμάμαι
Μη με ρωτάς μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς,σε φοβάμαι
Μη με κοιτάς
Μη με ρωτάς
Μη με ρωτάς
και αποκοιμίζει την καρδιά και δεν αναστενάζει
Την νύχτα βρήκα σύντροφο και φίλο μπιστικό μου
που μαρτυρώ τα πάθη μου κι? ακούει τον καημό μου
Να 'βανα τσι πλεξούδες σου μια νύχτα μαξελάρι
κι ας είχε 'ρθει την ταχινή ο χάρος να με πάρει.
Eβγα στο παραθύρι σου Και κοίταξε τ'αστέρια
Γιατί αν κάποιον αγαπάς Μοιάζουν με περιστέρια
Τη νύχτα δες τον ουρανό Και διάλεξε ένα αστέρι,
Αυτό θά'ταν το δώρο μου Αμα σε είχα ταίρι
Κοίταξε τ'άστρα τ'ουρανού Πως λάμπουν, πως γελούνε
Είναι γιατί από ψηλά Καλύτερα σε θωρούνε
Αναρωτήθηκες ποτέ γιάντα τ'άστρα βγαίνουνε βράδυ;
Για να σε βλέπουν μάτια μου Που λάμπεις στο σκοτάδι
Στο σπίτι μου χαράματα γυρνώ και είσαι η αιτία
κοντά σου όμως γίνεται γλυκιά η αμαρτία
Η νύχτα ώρες άφθονες, μόνο και τρεις κοιμούμαι
τις άλλες είμαι ξυπνητός και σένα συλλογούμαι
Αστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα
γιατί 'χα πόνο στην καρδιά και βγήκα και το είπα
Στ'άστρα θα πω τον πόνο μου απου δεν τον μαρτυρούνε
απου 'χουνε κι υπομονή με τσ'ώρες να γροικούνε
Ξέχνα τ'αστέρια τ'ουρανού, τον ήλιο, τη σελήνη
κι εκείνη που να κοιμηθείς τη νύντα δε σ'αφήνει
Τ'άστρο σου δε διαβάζεται μελαχρινό φιντάνι
γιατί 'ναι τόσονα ψηλά και μάτι δεν το φτάνει
Ξενύχτη με φωνάζουνε Γιατί γυρίζω βράδυ
Και τραγουδώ τον πόνο μου Τη νύχτα στο σκοτάδι
Το βράδυ που σε σκέφτομαι καθόλου δεν κοιμούμαι
και τσ'όμορφες μας τις στιγμές που ζήσαμε θυμούμαι
Αστρα που είστε στα ψηλά να πάτε να τη βρείτε
κι αν σας ρωτήσει το πως ζω μονάχος να της πείτε
Απ’ την Αλεξανδρούπολη
και τη γιαγιά Ροδόπη
σου γράφω τώρα που άλλαξαν
κι ομόρφυναν οι τόποι
Τώρα που ήρθε η άνοιξη
σαν κόκκινη ανεμώνα
και γίναν τριαντάφυλλα
οι μέρες του χειμώνα
Αχ, κορμί ζωγραφιστό μου
και γαρύφαλλο κλειστό μου
μες στο μπαξεδάκι μου
πού γυρνάς, ξενάκι μου;
Απ’ την Αλεξανδρούπολη
και τη μητέρα Θράκη
σου στέλνω και το δάκρυ μου
σε άσπρο μαντιλάκι
Δυο παπαρούνες μάζεψα
απ’ τον παππού τον Έβρο
όπου και να ’σαι μάτια μου
θα ψάξω και θα σε βρω
Αχ, κορμί ζωγραφιστό μου...
Αχ, κορμί ζωγραφιστό μου...
Αχ! Κορμί ζωγραφιστό ~ Χρόνης Αηδονίδης και Γεράσιμος Ανδρεάτος
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Υπάρχει μια διέξοδος είπε ο παλιάτσος στο ληστή
Κι αν σου 'χει μείνει μια σταλιά ντροπή
δώσε λιγάκι προσοχή
Εμπόροι πίνουν το κρασί μας
και κλέβουνε τη γη
Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα
σε περιμένουμε να 'ρθείς
Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά ήταν τα λόγια του ληστή
Έχουν περάσει όλα αυτά
πάει καιρός πολύς
Εδώ απάνω στα βουνά
δεν δίνουν δυάρα τσακιστή
για ό,τι έχει κερδηθεί, για ό,τι έχει πια χαθεί
Πάνω απ' του κάστρου τη σκοπιά οι πρίγκιπες κοιτούν
καθώς γυναίκες και παιδιά τρέχουν για να σωθούν
Κάπου έξω μακριά ο άνεμος βογκά
ζυγώνουν καβαλάρηδες με όπλα και σκυλιά
Υπάρχει μια διέξοδος είπε ο παλιάτσος στο ληστή
Κι αν σου 'χει μείνει μια σταλιά ντροπή
δώσε λιγάκι προσοχή
Εμπόροι πίνουν το κρασί μας
και κλέβουνε τη γη
Εσύ είσαι η μόνη μας ελπίδα
σε περιμένουμε να 'ρθείς
Ο παλιάτσος και ο ληστής ~ Αδελφοί Κατσιμίχα
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
πιο Σπάνιο.. και από διαμάντι,
η αρετή… κρύβεται πάντα εκεί,
μια Μούσα… εν δυνάμει….
Τα λόγια φτωχά, δεν φτάνουνε
γλυκά να σε ζεστάνουν…
μορφή… ψυχή… αιθέρια
τη φύση θα προστάξουν …
Αιδωνια…όλα να σμίξετε,
και να σιγομουρμουρισετε….
του ήλιου της νότες…
της άνοιξης γέλιο,
στις μαντισας μας την ψυχουλα,
του Πλατωνα την αδερφουλα!
Δεν πολυκατεβαινω αδερφουλα,
μα ξερω πως παντα εκτιμας
original sound..
quote:
Κράτησε μικρη το δάκρυ σου
πιο Σπάνιο.. και από διαμάντι,
η αρετή… κρύβεται πάντα εκεί,
μια Μούσα… εν δυνάμει….Τα λόγια φτωχά, δεν φτάνουνε
γλυκά να σε ζεστάνουν…
μορφή… ψυχή… αιθέρια
τη φύση θα προστάξουν …Αιδωνια…όλα να σμίξετε,
και να σιγομουρμουρισετε….
του ήλιου της νότες…
της άνοιξης γέλιο,
στις μαντισας μας την ψυχουλα,
του Πλατωνα την αδερφουλα!
Thanks dear brother... 
quote:
Δεν πολυκατεβαινω αδερφουλα,
μα ξερω πως παντα εκτιμας
Αφού το καταλαβαίνεις... και αυτό καλό είναι... εγώ πάλι δεν πολυανεβαίνω... άρα είμαστε στα ίσα...
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Ήρθε κατά της θάλασσας τα μέρη μοναχή
Κείνο το διάφανο, λευκό φουστάνι της φορούσε
Κρατούσε μες στα μάτια της δύο σύννεφα βροχής
Κοίταζε τον ορίζοντα και σιγοτραγουδούσε
Η μάνα μου είναι στο νησί κι η αγάπη μου στην θάλασσα
Η μοίρα μου έμεινε μισή απ’ όσο την λογάριαζα
Περπάταγε στα κύματα κι έμοιαζε αερικό
Τ’ Αυγούστου τα φεγγάρια λες και φτιάξαν την μορφή της
Κράτησα την εικόνα της βαθιά μου, μυστικό
και τρέχω κάθε δειλινό να ακούσω την φωνή της
Ας ήταν να ‘μουν δυνατός μόνο μια στιγμή
κι όλης της γης τη θάλασσα ας ήταν να μαζέψω
Να βρω και την αγάπη της, να βρω και το νησί
και στο λευκό της φόρεμα χάντρες να τα φορέσω
Η μάνα μου είναι στο νησί...
Ιστορία ~ Παντελής Θαλασσινός
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Δώσ' μου χαρτί δώσ' μου καπνό, τσιγάρο για ν' ανάψω
να τυλιχτώ στο σύννεφο, τραγούδι να σου γράψω
Δώσ' μου κρασί, δώσ' μου να πιω, ένα ποτήρι δώσ' μου
να τραγουδήσω και να πω, εδώ είν' ο ουρανός μου
Να σ' το πω το τραγουδάκι με τσακίσματα
Να σου στέλνει η φωνή μου χαιρετίσματα
Δώσ' μου μια κόλλα από χαρτί, να φτιάξω καραβάκι
δώσ' μου κι ένα χαμόγελο για πρίμο αεράκι
Να σ' το πω το τραγουδάκι...
Θα στο πω το τραγουδάκι ~ Παντελής Θαλασσινός
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
quote:
Ο παλιάτσος και ο ληστής ~ Αδελφοί Κατσιμίχα
Διόρθωση: Μια διασκευή του Διονύση Σαββόπουλου σε κομμάτι του Bob Dylan
Edited by - 1900 on 27/03/2004 16:53:00
Mουσική, Στίχοι: Σωκράτης Mάλαμας
Mια βόλτα στα βαθιά μαζί σου
στην άκρη αυτής της νύχτας π' αγρυπνά
στους άδειους κύκλους του καπνού τυλίξου
στη μυρωδιά της μέρας π' αρχινά.
Ξοδεύτηκες στις αγορές και στα παζάρια τρέχεις
τα παραμύθια σου φτηνά, τον εαυτό σου δεν αντέχεις.
Περνάει καιρός κι εσύ ΄σαι στο κλουβί σου
μια παγωμένη ανάσα σ' ακουμπά
ποιός σου χρωστάει και ποιά είναι η αμοιβή σου
τα ρέστα μη ζητάς κάθε φορά
Aυτοί που δραπετεύουν έμαθαν τι γυρεύουν,
οι άλλοι που ελπίζουν, τρώνε καιρό και βρίζουν
βρίζουν το διάολό τους, το άσχημο μυαλό τους,
αιώνιο βάσανό τους.
Δεν ξέρω αν το έχει πεί και ο Σαββόπουλος, εγώ το έχω ακούσει μόνο από τον Χάρη και τον Πάνο... σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να φανεί σαν να λέω ότι το έχουν γράψει οι Κατσιμιχαίοι...
...και για να ξαναγυρίσω στον Παντελή...
Η καρδιά μου είναι γράμμα μες στα χέρια μου κλειστό
που το σφράγισε το κλάμα κι όσα είχα να σου πω...
Η καρδιά μου είναι γράμμα που δεν διάβασες ποτές...
κι ή δεν θέλεις να τ' ανοίξεις ή δεν θες κι εσύ να κλαις...
Ένα γράμμα θα σου στείλω να διαβάσεις αν μπορείς
για να δεις πως είμαι φύλλο πεταμένο καταγής...
Η καρδιά μου είναι γράμμα μες στα χέρια μου κλειστό
που το σφράγισε το κλάμα κι όσα είχα να σου πω...
Η καρδιά μου είναι γράμμα που δεν διάβασες ποτές...
κι ή δεν θέλεις να τ' ανοίξεις ή δεν θες κι εσύ να κλαις...
Ένα γράμμα θα σου στείλω να διαβάσεις αν μπορείς
για να δεις πως είμαι φύλλο πεταμένο καταγής...
Η καρδιά μου είναι γράμμα ~ Παντελής Θαλασσινός
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Σ' ένα κλαδί μαγιάτικο πιάστηκε μια εσάρπα
Την είδε το ροδάκινο και ρόδισε η σάρκα
Σε ποιο λαιμό φτερούγιζε και το άρωμά του ξέρει
Λαβώθηκε ο άνεμος μ' αόρατο νυστέρι
Λαβωματιά δίχως πληγή, όπως το δέντρο μεσ' τη γη
θέλω να μου χαράξει
Χτύπα με δύναμη καρδιά, σαν την εσάρπα στα κλαδιά
ο κήπος μου ν' αλλάξει
Σ' ένα κλαδί μαγιάτικο πιάστηκε τ' όνειρό μου
και πέσαν τα ροδάκινα μπρος στο παράθυρό μου
Λαβωματιά δίχως πληγή, όπως το δέντρο μεσ' τη γη
θέλω να μου χαράξει
Χτύπα με δύναμη καρδιά, σαν την εσάρπα στα κλαδιά
ο κήπος μου ν' αλλάξει
Η εσάρπα ~ Παντελής Θαλασσινός
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
quote:Το ξέρω καλή μου Mantis οτι δεν ήταν αυτη η προθεσή σου
Δεν ξέρω αν το έχει πεί και ο Σαββόπουλος, εγώ το έχω ακούσει μόνο από τον Χάρη και τον Πάνο... σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να φανεί σαν να λέω ότι το έχουν γράψει οι Κατσιμιχαίοι...
Εξαλλου διόρθωση ήταν, δε σου έκανα παρατήρηση.
Α, και ναι, ο Σαββόπουλος το πρωτοτραγούδησε.
Εχτές σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να είμει κάπου που δεν έχει τηλέφωνο... σε μια τροπική παραλία του Ειρηνικού και να απλώνω τα φτεράκια μου στον ήλιο, σε μια ξαπλώστρα κάτω απόένα φοίνικα, να κλωστάω το δεντράκι και να πέφτει η καρύδα για να ξεδιψάσω... αλλά τελικά, όλα αυτά τα ειρηνικά είναι υπερβολικά ήρεμα για εμένα...
....να που θα ήθελα να είμαι... η καλύτερη μου και μετά σε ένα καφενέ να πίνω ζεστό καφέ και να καπνίζω αργιλέ...
Απ' τα περιβόλια του Βατούμ, στις λαϊκές του αλαλούμ
με διαλεκτή πραμάτεια
Λευκά σεντόνια κι εμπριμέ, να σου σκεπάσω στεναγμέ
τα μαύρα σκούρα μάτια
Σε κουταλάκια ξύλινα και σε πιατάκια πήλινα
φιλιά ζωγραφισμένα
Κι αυτοί που τα ζωγράφισαν, το αχ κρυμμένο τ' άφησαν
να 'ρθει να βρει και μένα
Φτηνά μετάξια και λινά, με κεντημένα δειλινά
κι αρχαία παραμύθια
Σαπούνια αρωματικά, και του κορμιού τα γιατρικά
του χρόνου τα ψιμύθια
Σε κουταλάκια ξύλινα και σε πιατάκια πήλινα
φιλιά ζωγραφισμένα
Κι αυτοί που τα ζωγράφισαν, το αχ κρυμμένο τ' άφησαν
να 'ρθει να βρει και μένα
Στης λύρας τα τσακίσματα, στου Ευξείνου τ' άγρια κύματα
ψυχή μου φτερουγίζεις
Ποιος ουρανός σε ξέχασε και ποια πατρίδα σ' έχασε
Σε ποιον καημό γυρίζεις
Σε κουταλάκια ξύλινα και σε πιατάκια πήλινα
φιλιά ζωγραφισμένα
Κι αυτοί που τα ζωγράφισαν, το αχ κρυμμένο τ' άφησαν
να 'ρθει να βρει και μένα
Ένα κρυμμένο αχ ~ Παντελής Θαλασσινός
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Να και τα παντελώς άσχετα μεταξύ τους, κολλήματά μου του τελευταίου καιρού:
Α) «Ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταζες…
ε, αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες…
παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι,
στον καναπέ εσύ, κάτι ψιθυρίζεις,
κιθάρα μαγνητόφωνο και στρογγυλό τραπέζι,
σε πήρε ο ύπνος μάτια μου, κι η έμπνευσή μου παίζει….»
Είναι παλιό του Βαγγέλη Γερμανού, ξέρω τους στίχους, δυστυχώς όχι και τον τίτλο.
Β) «Κιθαρίστας ή ντράμερ,
Κιθαρίστρας ή ντράμερ,
Κιθαρίστας ή ντράμερ….κλπ Του Γιάννη Γιοκαρίνη… θυμάστε; με την αξέχαστη Ευλαμπία του… και δικό του και το επόμενο:
Γ) «Κάθε χιλιόμετρο αλλάζει κι ο καιρός,
Την μία ασταθής, την άλλη σταθερός,
Αλλάζει κι η αγάπη μας ρυθμό και μουσική,
Την μια στο τέλος είμαστε, την άλλη…στην αρχή».
Αυτό το τελευταίο για τους …πηγμένους της Κηφισίας εν ώρα αιχμής…
May the light be with you,
so mote it be!
Elanor/Giteana.
Πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ!
Eμηνεύει ο Σωκράτης Mάλαμας
Ξερω το πόνο που θα βρω,
προτου να σ'αγαπήσω
Και πριν να'ρθει η ανατολή,
τη δύση θα ζητήσω
Λαχταρώ και τρεχω να σε φτάσω,
να σε βρω, προτου να προσπεράσω
σ' αλλη μοιρα τη ψυχή μου δινω
κι ότι ψάχνω πίσω μου τ' αφήνω
Ξερω και τη γλυκια χαρά
που πλάι σου θα νιώσω
κι όταν θα φευγω μακριά
γι αυτήν θα μετανιώσω
Που τον θυμήθηκες καλή μου???
Σημειώνω απουσίες... κάτι δεν πάει καλά... μα που είναι η Ξωτικονονά και η Valntoyla??? Τους έπιασε όλους η Άνοιξη???
Στο τέλος αγαπητέ 1900 εμείς οι δύο θα γράφουμε...
Κι αν γνώμη άλλαξες
και δρόμο χάραξες
σε άλλα μέρη μακριά από μένα
άδικα χώρισες
και αδιαφόρησες
στιγμή δεν άλλαξα εγώ για σένα
Κι όμως όλα τα ξεχνώ
κακία δεν κρατάω
μέσ’ τη νύχτα τριγυρνώ
για σένα τραγουδάω
Τώρα μόνος μου γυρνώ
ανθρώπου δε μιλάω
όποιο δρόμο κι αν περνώ
για σένα τραγουδάω
Κι αν αναχώρησες
και τα λησμόνησες
τα τόσα βράδια μας τ’ αγαπημένα
άδικα μ’ άφησες
και δε λογάριασες
αυτά που έκανα εγώ για σένα
Δεν λογάριασες ~ Παντελής Θαλασσινός
Στίχοι-Μουσική: Γιώργος Ζαμπέτας
Σοφοκλής
Ναι, σε εσένα το λέω, που με τα δήθεν πάνσοφα μάτια σου, με κοιτάς περίεργα!
Εσένα και της αγαπητής Μάντις που μας φιλοξενεί.
Το παιχνίδι της έμπνευσης - Γερμανός Βαγγέλης
Μουσική/Στίχοι: Γιοκαρίνης Γιάννης
Ούτε ένας, ούτε δύο, ούτε τρεις
6 μήνες που δεν έπιασα μολύβι και χαρτί
ή ένα όργανο μια νότα να σου γράψω
Μα στον έβδομο τον μήνα ένα πρωί
μες στο γέλιο σου μου φάνηκε πως είδα την ζωή
σαν τραγούδι που γυρεύει να το γράψω
Ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και με κοίταγες
Ε αυτό θα κάνω τραγούδι, σου είπα και δεν μίλαγες
Παίρνω μια κιθάρα, χαρτί και μολύβι, στον καναπέ εσύ κάτι ψιθυρίζεις
Κιθάρα κασετόφωνο και στρογγυλό τραπέζι, σε πήρε ο ύπνος μάτια μου
και η έμπνευση μου παίζει
Όταν ξύπνησες σε πήρα αγκαλιά
και σου διάβασα τι έγραψα για σένα στο χαρτί
μια κοιτούσες το χαρτί, και μια εμένα
Τώρα όμως να διακόψω μου ζητάς
και το πιάνο δυνατά με τα χεράκια σου χτυπάς
υπομονή σε λίγο θα ‘χεις την ελευθερία
Ε αυτό θα κάνω τραγούδι...
"For the strength of the wolf is the pack and the strength of the pack is the wolf"