- Τρεις καλοί λόγοι για να γίνετε δάσκαλος - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Όσο για τα βλαμμένα της κάθε τάξης,τουλάχιστον ελπίζω να είναι άτακτα ή οτιδήποτε,αλλά καλοί μαθητές!(αυτό ήταν και το μυστικό της επιτυχίας μου επί πολλά συναπτά μαθητικά έτη
).
quote:
Φτάνει μόνο δεσποσύνες να μην είσαστε όπως κάποια άχρηστα ρεμάλια καθηγητές και δασκάλους (θηλυκου και αρσενικού γένους) που είχα - αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, οι περισσοτέροι τέτοιοι ήταν...
Έχω την εντύπωση πως ζήσαμε στο ίδιο σχολείο αγαπητέ!!!
Σε 2 τάξεις του δημοτικού και φυσικά σε όλες του Λυκείου,παρέλασαν πολλά τέτοια ρεμάλια,και δυστυχώς ήταν πιο πολλά τα ρεμάλια παρά οι πραγματικά καλοί καθηγητές.Άλλος βαριόταν να σου παραδώσει και σε άφηνε στην ώρα του να κάνεις ότι θες(αθάνατη Γεωγραφία!!!).Άλλη ερχόταν με διχτυωτό καλσόν και ψιλοτάκουνη μπότα,την οποία έβαζε και πάνω στην έδρα,κουβαλώντας κι ένα σέηκερ με φραπέ!!!(αθάνατη βιολογία!!!).Άλλος έφτυνε τάλιρα(το ξέρω ότι αηδιάσατε) στο κουβαδάκι της τάξης και σκούπιζε τα χέρια του από την κιμωλία στις κουρτίνες,και από παράδοση;λυσσάρι!!(αθάνατη Φυσική!!).Και πολλά άλλα ακόμα παραδείγματα ανάξιων εκπαιδευτικών...
Εσείς,από την άλλη,βλέποντας τα γραφόμενά σας για τις τάξεις σας,μου φαίνεστε νορμάλ!!
καμιά καλή πράξη δεν μένει ατιμώρητη
Όποιος την έχει δει καταλαβαίνει!!!
Ως καθηγήτρια σε ιδιωτικό φορέα, φέτος είχα την πρώτη μου εμπειρία.
Οι γενικές μου εντυπώσεις είναι πολύ καλές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι
δεν αντιλαμβάνομαι κάποια μεγάλα προβλήματα, που υπάρχουν στο χώρο.
Έχω αναλάβει τρία τμήματα, σε ιδιωτικό ΙΕΚ, από τα οποία το πρώτο
έτυχε να είναι ένα τμήμα με συνειδητοποιημένους μαθητές.
(η τύχη του πρωτάρη ίσως; δε ξέρω...)
Με αυτό το τμήμα έχουμε κάνει τόσο καλή δουλειά, έχουμε αναπτύξει
πολύ καλές σχέσεις και έχουμε ξεπεράσει κάθε προσδοκία, του ΙΕΚ!
Όταν οι μαθητές έχουν κίνητρο, σχετική ωριμότητα και θέληση για
μάθηση, η διδασκαλία είναι πάρα πολύ ευχάριστη, δημιουργική,
αναζωογονητική δραστηριότητα.
Οι μαθητές και ο καθηγητής ανταλλάσουν ενέργεια: Η ενέργεια του
καθηγητή επιστρέφεται από τους μαθητές πολλαπλασιασμένη και
ανανεωμένη...
Κατά τη διάρκεια που ήμουν φέτος καθηγήτρια σε αυτό το χώρο, άκουσα
πολλές συμβουλές από συναδέλφους στον ίδιο χώρο, (ως και κακίες),
για το ότι "δίνω πολλά", "ανοίγομαι πολύ", "ακολουθώ ανορθόδοξες
μεθόδους", "ρισκάρω", "είμαι στον κόσμο μου, καθώς περιμένω από
μέτριους μαθητές θαύματα"...
Όμως, τα "θαύματα" ήρθαν, καθώς και τα συγχαρητήρια...
Δεν το αναφέρω αυτό για να "περιφανευτώ", κάθε άλλο. Αυτό που θέλω
να τονίσω είναι ότι το "υλικό", οι μαθητές, έχουν μέσα τους
ένα δυναμικό, που ο καθηγητής μπορεί να ενεργοποιήσει και όταν
πιστεύει σε αυτούς και σε αυτό που κάνει, μπορεί κυριολεκτικά να
κάνει θαύματα!
Θα ήθελα, την επόμενη χρονιά, με περισσότερη δική μου εμπειρία,
να προσφέρω κάτι καλύτερο ακόμη από φέτος. Αν και μέσα μου ανησυχώ,
σκεφτόμενη ότι ίσως η φετινή μου εμπειρία ήταν τυχαία, ελπίζω ότι
με ανάλογη προσπάθεια, θα έρθουν και πάλι τα ίδια, ή και καλύτερα
αποτελέσματα!
Με αυτές τις συνθήκες, που σας περιέγραψα, η εργασία του δασκάλου
είναι για μένα από τις πιό ολοκληρωμένες εργασιακές εμπειρίες, που
είχα ποτέ!
quote:
maraki8:Άλλος έφτυνε τάλιρα(το ξέρω ότι αηδιάσατε) στο κουβαδάκι της τάξης και σκούπιζε τα χέρια του από την κιμωλία στις κουρτίνες,και από παράδοση;λυσσάρι!!(αθάνατη Φυσική!!).
quote:Όλες οι (καλές) εξαιρέσεις στο esoterica μαζευτήκαν.
maraki8:Εσείς,από την άλλη,βλέποντας τα γραφόμενά σας για τις τάξεις σας,μου φαίνεστε νορμάλ!!
Πάντως, πως τα καταφέρνεις amalia να είσαι και διαχειρίστρια εδώ και ταυτόχρονα καλή καθηγήτρια, μου κάνει τρομερή εντύπωση.
quote:Πράγματι...
λίλιθ:Αυτό που θέλω
να τονίσω είναι ότι το "υλικό", οι μαθητές, έχουν μέσα τους
ένα δυναμικό, που ο καθηγητής μπορεί να ενεργοποιήσει και όταν
πιστεύει σε αυτούς και σε αυτό που κάνει, μπορεί κυριολεκτικά να
κάνει θαύματα!
Και τα δυο μαζί δεν γίνονται, και να προσφέρεις σε έναν χώρο όπως το esoterica και να είσαι και καλός και συνειδητοποιημένος στη δουλειά σου (στη συγκεκριμένη περίπτωση δουλειά = λειτούργημα).
Αδύνατον! Που ακούστηκε κάτι τέτοιο;
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
quote:
Σε 2 τάξεις του δημοτικού και φυσικά σε όλες του Λυκείου,παρέλασαν πολλά τέτοια ρεμάλια,και δυστυχώς ήταν πιο πολλά τα ρεμάλια παρά οι πραγματικά καλοί καθηγητές.Άλλος βαριόταν να σου παραδώσει και σε άφηνε στην ώρα του να κάνεις ότι θες(αθάνατη Γεωγραφία!!!).Άλλη ερχόταν με διχτυωτό καλσόν και ψιλοτάκουνη μπότα,την οποία έβαζε και πάνω στην έδρα,κουβαλώντας κι ένα σέηκερ με φραπέ!!!(αθάνατη βιολογία!!!).Άλλος έφτυνε τάλιρα(το ξέρω ότι αηδιάσατε) στο κουβαδάκι της τάξης και σκούπιζε τα χέρια του από την κιμωλία στις κουρτίνες,και από παράδοση;λυσσάρι!!(αθάνατη Φυσική!!).Και πολλά άλλα ακόμα παραδείγματα ανάξιων εκπαιδευτικών...
Maraki8
αυτό με τη σέξυ βιολόγο και τον τύπο με τα τάληρα κάτι μου θυμίζει από το σχολείο που πήγαινα. Για πες μου, μήπως σκούπιζε και τη μύτη του με χαρτομάντηλα και τα έβαζε μετά τσαλακωμένα και λερωμένα μέσα στο συρτάρι της έδρας;
Αυτό το έκανε ο μαθηματικός στο Λύκειο. Και όποιους δεν ήξεραν μάθημα τους αποκαλούσε "μοσχαροκεφαλή"!!!
Το καλύτερο ήταν με τον υποδιευθυντή του λυκείου που πήγαινα. Πολύ καλό σχολείο, σαν πρότυπο είχε τη φήμη πως ήταν, ασχέτως βέβαια με το ότι τα διάφορα ψιλά ναρκωτικά πήγαιναν σύννεφο στο καπνιστήριο...
Μια φορά έφτασε και σε μας η μόδα της κατάληψης. Τα παιδιά κλειδώθηκαν μέσα στο κτίριο οι μισοί και οι άλλοι μισοί είμασταν απέξω και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι έγινε. Κάποια στιγμή, άρχισαν να πέφτουν σφαλιάρες άκριτα και σε μεγάλο πλήθος μαθητών.
Μετά, είδα τον υποδιευθυντή: Προχώρησε με βλοσυρό βλέμμα κατά την τζαμένια πόρτα που οδηγούσε στις τάξεις. Κρατούσε... μια καραμπίνα!
Όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, έγινε. Το 1987 περίπου, σε σχολείο στου Ζωγράφου.
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
Το πιο ωραίο το είχα στην σχολή, δηλαδή όχι στην δική μου αλλά στην διπλανή σχολή λογιστών.
Καθηγήτης (βοηθός) την ημέρα, το βράδυ στην Συγγρού με ζαρτέρια...
Έλα όμως που τον αναγνώρισαν και έγινε το κρυφό βούκινο...
Αλλά είχαμε και άλλα φρούτα, έναν μαθηματικό σχιζοφρενή -με βούλα- και μία φιλόλογο που είχε ένα απίστευτο τικ και έκλεινε συνέχεια το μάτι της
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Η αδελφή μου στο Λύκειο είχε έναν καθηγητή φιλόλογο, πολύ καλό τύπο και νέο στην ηλικία. Φιλικότατος με τα παιδιά και τα παιδιά φιλικά μαζί του. Φορούσε γυαλιά και στο πρόσωπο είχε σημάδια από σπυράκια και ελιές, όχι τίποτε το πολύ φριχτό, αλλά αρκετό για να επινοήσουν οι μαθητές του το ψευδώνυμο... "σαγανάκι".
"3η ώρα έχουμε σαγανάκι!" - έλεγε ο ένας
"διάβασες σαγανάκι;" - έλεγε ο άλλος
"το σαγανάκι σου έβαλε απουσία" - συμπλήρωνε ο τρίτος και πάει λέγοντας.
Μια μέρα είχε πάει το σχολείο εκδρομή. Το σαγανάκι - εχμ, ο φιλόλογος εννοούσα - καθόταν μαζί με τους μαθητές στην καφετέρια, σε μια τρυφερή στιγμή συντροφικότητας. Μέσα στα γέλια και στη χαρά, πήγε το θέμα στα υποκοριστικά των καθηγητών. Έφτασε και η σειρά του και του λέει με νεανική χαρά και αφέλεια ένα άτομο από την παρέα: "εσάς κύριε, σας φωνάζουμε σαγανάκι, γιατί έχετε σημάδια στο πρόσωπο και φοράτε γυαλιά!"
Το σαγανάκι έγινε χύτρα ταχύτητας και φαντάζομαι πως ακόμα θα βγάζει ατμούς όταν το σκέφτεται...
Ψυχή μου,
Μην ονειρεύεσαι την αιωνιότητα,
αλλά εξάντλησε το χώρο του δυνατού!
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει...κρεμαστάρια, λέει η παροιμία!
Και ποιος δεν θα ήθελε να είναι ένας από τους γύρω-γύρω;;;
Πάντως εγώ ο μοναδικός που ΔΕΝ θα ήθελα να είμαι, είναι αυτός που είναι στη μέση!
Δυστυχώς όμως, από ότι φαίνεται, είμαι.... 
Η αμφιβολία είναι η αρχή της σοφίας!