- ΑΡΑΓΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Να είσαι καλά
quote:
Φίλη, lixos, σου έχω στείλει 2 προσωπικά μηνύματα. Σε περίπτωση που δεν έχεις λάβει ένα εκ των δύο, ενημέρωσέ με, σε παρακαλώ.Να είσαι καλά
Σου έστειλα ένα mail στη διεύθυνση που μου έστειλες.
Δες το και μιλάμε.
Καλό ταξίδι να έχει η γιαγιά σου.
In anticipation of my resurrection...
quote:
Narkissa555 μου, τα συλλυπητήρια μου για την απώλεια σου.
Καλό ταξίδι να έχει η γιαγιά σου.
Αγαπητέ μου, Dying Incubus, σε ευχαριστώ πολύ!
Να είσαι καλά.
quote:
Narkissa πάμε cinema ;
Μέσα. Τι θα δούμε
Και συγχαρητηρια για την επιτυχια σου που ειχες στις πανελλαδικες
Το μόνο σίγουρο είναι πως θα τη θυμάμαι
Και σε ευχαριστώ.
quote:
lixos
Πονάει πολύ εάν σκεφτείς ότι γινόμαστε μόνο λίπασμα. Τότε ποιο το νόημα;;;
Αν και στα πεταχτά διάβασα το θέμα
(άλλωστε η "κεντρική ιδέα" του έχει απασχολήσει πολλές φόρες το φόρουμ μας)
Παίρνω αφορμή απο την τραγική διαπίστωση του μέλους lixos περί "λιπάσματος" και στο ερώτημα "ποιο το νόημα ?"
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να έχει ενα σκοπό (μια αποστολή) η γέννηση ενός ανθρώπου ,
γιατί ΠΡΕΠΕΙ αυτού η ύπαρξη να διαφέρει απο ενός ζώου ή ενός δέντρου ?
μήπως (μέσω της εξέλιξη του) πήραν και αερα τα μυαλά του και οταν άρχισε να "γνωρίζει" τον θάνατο
(και τον κυρίευσε ο πανικός)
ψάχνει να βρει ελπίδα για την μετά θάνατο πορεία του ?
Μήπως είναι αρκετά εγωιστικό να ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει ... συνέχεια ?
(η τοποθέτηση μου εχει καθαρά "φιλοσοφικό" τόνο και δεν κρίνω καμιά άποψη )
Άλλωστε το θεμα θάνατος ο καθένας καλό ειναι να το αντιμετωπίζει όπως τον κάνει να αισθάνεται ... καλύτερα .
Όλοι έχουμε βρεθεί σε αυτή τη δυσάρεστη θέση να χάσουμε κάποιον δικό μας , οταν τελικά νιώσεις αυτο το απίστευτο συναίσθημα της (πραγματικής) απώλειας , καλο είναι να το αντιμετωπίσεις κυριολεκτικά με τρόπο τέτοιο που θα σε κανει να νιώσεις καλα , και να σου δώσει την ψευδαίσθηση οτι και ο άνθρωπος σου ... ειναι καλα εκει που ειναι
Οταν έχασα την μητέρα μου , αν και δεν ήμουν (ουτε ειμαι) άνθρωπος της εκκλησίας , θυμάμαι τώρα (2 χρονια μετα) οτι έπιανα πολλές φορές τον εαυτο μου την ωρα που άφηνε ενα λουλουδάκι να μονολογεί
"μακάρι να υπάρχει παράδεισος , να εισαι εκει , να είσαι ευτυχισμένη , να με βλέπεις και να χαμογελάς"
αυτο απάλυνε κατα πολύ τον πόνο ...
Γι αυτο λεω οτι τον θάνατο ΠΡΕΠΕΙ να τον αντιμετωπίζει ο καθένας οπως θα τον κανει να αισθάνεται καλύτερα .
Κατι υπαρχει .....και δεν πισυτευω οτι ειμαστε... ηλθον ειδον απηλθον.
AitheroVamon, κάπου εντός κι εκτός στις δικές σου σκέψεις κινούμαι και γω. ΑΛΛΑ, μετά από μια τραγική απώλεια σου δημιουργούνται διαφορετικές ανάγκες.
Είναι αυτό που είπες με τη φράση σου: "Οταν έχασα την μητέρα μου , αν και δεν ήμουν (ουτε ειμαι) άνθρωπος της εκκλησίας , θυμάμαι τώρα (2 χρονια μετα) οτι έπιανα πολλές φορές τον εαυτο μου την ωρα που άφηνε ενα λουλουδάκι να μονολογεί μακάρι να υπάρχει παράδεισος , να εισαι εκει , να είσαι ευτυχισμένη , να με βλέπεις και να χαμογελάς"
Πιο σωστά δεν μπορούσες να το διατυπώσεις! Και γω εύχομαι κάθε ώρα και κάθε λεπτό να με βλέπει από κάπου, να είναι καλά και να συνεχίζει να υπάρχει έστω σε μια άλλη μορφή και να εξελίσσεται. Βλέπεις, ο άνθρωπος δεν μπορεί να δεχτεί το καταληκτικό. Θα ήθελα πολύ να συμφωνήσω και με τον stiv. Γι' αυτό το λόγο έχω μπει σε μια διαδικασία έρευνας και διαβάσματος.
Επειδή συνεργάζομαι και με μία ψυχολόγο ειδική στις απώλειες συζύγων-γονιών, όταν της είπα σε τι τριπάκι έχω μπει και πώς ακριβώς το ψάχνω το θέμα (μεταφυσικά κλπ), το πρώτο πράγμα που με ρώτησε ήταν εάν αυτό που κάνω με ανακουφίζει και με κάνει, τρόπο τινά, να αισθάνομαι καλύτερα. Επειδή της απάντησα θετικά αλλά της είπα ότι έχω αρχίσει να ανησυχώ με την λογική μου, με συμβούλεψε να συνεχίσω. Και μάλιστα μου είπε: "δεν θα σας έλεγα το ίδιο εάν μου λέγατε ότι το έχετε ρίξει στο αλκοόλ και στις ουσίες, αλλά να ξέρετε ότι σε τέτοιες καταστάσεις οτιδήποτε άλλο σας βοηθάει, μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να αισθανθείτε καλύτερα".
Ουσιαστικά δηλαδή αυτό που είπες AitheroVamon: τον θάνατο ΠΡΕΠΕΙ να τον αντιμετωπίζει ο καθένας οπως θα τον κανει να αισθάνεται καλύτερα .
Ο μοναχογιός της κάνει απέλπιδες προσπάθειας να την κρατήσει ζωντανή.
Σαν ύστατη προσπάθεια, καταφεύγει σε ένα μοναστήρι και παρακαλεί τον Βούδα για την ζωή της μάνας του.
Ο Βούδας του στέλνει μήνυμα.
“Η μάνα σου θα σωθεί, αν της δόσεις νερό από σπίτι που δεν έχει βιώσει την απώλεια κάποιου αγαπημένου προσώπου”
Γεμάτος χαρά ο νέος, παίρνει ένα δοχείο, και ξεκινά να ψάχνει για το νερό που δίνει ζωή.
Άρχισε από τη γειτονιά του, ελπίζοντας πως εύκολα θα έβρισκε το κατάλληλο σπίτι.
Δεν το βρήκε εκεί.
Πήγε στο δίπλα χωριό, και μετά στο παραδίπλα, και στην μεγάλη πολιτεία, και γύρισε όλη την χώρα, χωρίς αποτέλεσμα.
Τελικά κατάλαβε ποιο είναι το νερό της ζωής που τον συμβούλεψε να βρει ο Βούδας.
Είναι η γνώση του θανάτου και ο πόνος της απώλειας αγαπημένου προσώπου, - που ενώ είναι κοινός για όλους,- ο καθένας μας το βιώνει σαν ένα ξεχωριστό, μοναδικό για αυτόν γεγονός.
quote:
Ο θανατος ειναι η μονη κοινη μας μοιρα http://www.youtube.com/watch?v=nlAHCGUKFjE&feature=player_detailpage
τι μαυρίλα είναι αυτή καλέ;;;;;;
Αυτό το βρήκα ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Ρίξτε του μια ματιά.
Ποιός θάνατος και ποιά ζωή???
Θα υπήρχε ζωή χωρίς την ύπαρξη του θανάτου???
Θα μπορούσε κανείς -ο οποιοσδήποτε- να αναφερθεί στην ζωή , αν δεν υπήρχε ο θάνατος ή απλά στην ύπαρξη και μόνο???
Θεωρώ ότι μια ερμηνεία -του θανάτου- θα ήταν πιο αποδεκτή ενδεχομένως....ως στάδια της ύπαρξης και μετάβαση...
Όχι "Θάνατος" αλλα μετάβαση της ύπαρξης , χρονική...δια μέσου της χρονικότητας της ύπαρξης -αέναη κίνηση- η ύπαρξη η ίδια ανανεώνεται και βελτιώνεται , υφίσταται και υπάρχει μέσα στον χρόνο και ταυτόχρονα τον ορίζει...ορίζει και την νέα του σωματο-ψυχική-ψυχολογική ύπαρξη η οποία ενσωματώνει το πρότερο με το νέο ως συνιστώσα της νέας-χρονικής ύπαρξής του..η παλιά ενσωματωμένη μέσα στη νέα οντότητα.
Ο Θάνατος δεν θα όριζε συνέχεια αλλα τερματισμό , κάτι τέτοιο όμως δεν υφίσταται και ακυρώνει την έννοια του θανάτου και έτσι όπως αυτή ορίζεται είτε απο Θρησκείες , είτε απο διάφορες ερμηνείες...
Και πρέπει να δούμε την ανθρώπινη οντότητα , όχι ως οντότητα που την θωρούν τα μάτια που βλέπουν ένα σύνολο απο ύλη αλλα την ουσία του ανθρώπου και το λειτουργικό εκείνο κομμάτι που μεταβιβάζεται και ζεί και υφίσταται διαρκώς μεσα στον χρόνο εξελισόμενο αλλα και υποστασιοποιώντας τον και θέτοντάς τον σε κίνηση!
Τίποτα δεν χάνεται -πεθαίνει- και υφίσταται ενσωματούμενο σε μια νέα ύπαρξη εντός της οποίας ενοικούν όλες οι παλαιότερες...η μη επιτέλεση της ανα-παραγωγικής διαδικασίας μόνο -έχω την αίσθηση- μπορεί να δώσει πραγματικό τέλος μόνον του όντος , χάνοντας -αποστερώντας απο τον εαυτό του- την δυνατότητα της μετάβασης/μεταβίβασής του και συνέχισης της ύπαρξής του -ζωής του-...σε μια νέα σωματική μοφή που ωστόσο δεν είναι και τόσο ξένη προς αυτό!
Έχω λοιπόν την αίσθηση , ότι πεθαίνει -παύει να υφίσταται- όποιος δεν επιτελέσει ότι η φύση του προστάζει ... την αναπαραγωγή -του-...!
Κάτι σαν το μπόλιασμα των δένδρων , αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα , μολονότι το νεο δένδρο -ον- δεν είναι και τόσο νέο και ξένο αλλα δομημένο απο τα χαρακτηριστικά του , απο το ίδιο εν-τέλλει ... ορίζοντας την συνέχιση της ίδιας του της ύπαρξης που διαρκώς εξελλίσσεται!
Και αν δεχθούμε την εξέλιξη δεν μπορούμε να δεχθούμε τον θάνατο...
Δεν εξελλίσσεται τίποτα το νεκρό!
Έτσι εγώ το βλέπω!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:
Προσεγγίζουμε -έχω την αίσθηση- τον θάνατο με μια ανθρώπινη και απλή ματιά -αναπόφευκτο- και ενδεχομένως με μια ματιά πολύ περιορισμένη και μη έχουσα καμμιά σχέση με την πραγματικότητα αλλα με το πραγματικό -ως αίσθηση- του καθενός -μας-....
Ποιός θάνατος και ποιά ζωή???
Θα υπήρχε ζωή χωρίς την ύπαρξη του θανάτου???
Θα μπορούσε κανείς -ο οποιοσδήποτε- να αναφερθεί στην ζωή , αν δεν υπήρχε ο θάνατος ή απλά στην ύπαρξη και μόνο???
Θεωρώ ότι μια ερμηνεία -του θανάτου- θα ήταν πιο αποδεκτή ενδεχομένως....ως στάδια της ύπαρξης και μετάβαση...
Όχι "Θάνατος" αλλα μετάβαση της ύπαρξης , χρονική...δια μέσου της χρονικότητας της ύπαρξης -αέναη κίνηση- η ύπαρξη η ίδια ανανεώνεται και βελτιώνεται , υφίσταται και υπάρχει μέσα στον χρόνο και ταυτόχρονα τον ορίζει...ορίζει και την νέα του σωματο-ψυχική-ψυχολογική ύπαρξη η οποία ενσωματώνει το πρότερο με το νέο ως συνιστώσα της νέας-χρονικής ύπαρξής του..η παλιά ενσωματωμένη μέσα στη νέα οντότητα.Ο Θάνατος δεν θα όριζε συνέχεια αλλα τερματισμό , κάτι τέτοιο όμως δεν υφίσταται και ακυρώνει την έννοια του θανάτου και έτσι όπως αυτή ορίζεται είτε απο Θρησκείες , είτε απο διάφορες ερμηνείες...
Και πρέπει να δούμε την ανθρώπινη οντότητα , όχι ως οντότητα που την θωρούν τα μάτια που βλέπουν ένα σύνολο απο ύλη αλλα την ουσία του ανθρώπου και το λειτουργικό εκείνο κομμάτι που μεταβιβάζεται και ζεί και υφίσταται διαρκώς μεσα στον χρόνο εξελισόμενο αλλα και υποστασιοποιώντας τον και θέτοντάς τον σε κίνηση!
Τίποτα δεν χάνεται -πεθαίνει- και υφίσταται ενσωματούμενο σε μια νέα ύπαρξη εντός της οποίας ενοικούν όλες οι παλαιότερες...η μη επιτέλεση της ανα-παραγωγικής διαδικασίας μόνο -έχω την αίσθηση- μπορεί να δώσει πραγματικό τέλος μόνον του όντος , χάνοντας -αποστερώντας απο τον εαυτό του- την δυνατότητα της μετάβασης/μεταβίβασής του και συνέχισης της ύπαρξής του -ζωής του-...σε μια νέα σωματική μοφή που ωστόσο δεν είναι και τόσο ξένη προς αυτό!
Έχω λοιπόν την αίσθηση , ότι πεθαίνει -παύει να υφίσταται- όποιος δεν επιτελέσει ότι η φύση του προστάζει ... την αναπαραγωγή -του-...!
Κάτι σαν το μπόλιασμα των δένδρων , αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα , μολονότι το νεο δένδρο -ον- δεν είναι και τόσο νέο και ξένο αλλα δομημένο απο τα χαρακτηριστικά του , απο το ίδιο εν-τέλλει ... ορίζοντας την συνέχιση της ίδιας του της ύπαρξης που διαρκώς εξελλίσσεται!
Και αν δεχθούμε την εξέλιξη δεν μπορούμε να δεχθούμε τον θάνατο...
Δεν εξελλίσσεται τίποτα το νεκρό!Έτσι εγώ το βλέπω!!!
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Αγαπητέ Εαρινέ,
Η αλήθεια είναι ότι κάπου "σ'έχασα".
Εννοείς την αναπαραγωγή ως εξέλιξη; δηλαδή τη συνέχειά μας μέσω των παιδιών μας; τα άτομα τα οποία δεν έχουν παιδιά, καταδικάζονται στην ανυπαρξία με το θάνατο; Εκείνοι δεν εξελίσσονται; Απλώς τερματίζουν;
quote:
Αγαπητέ Εαρινέ,Η αλήθεια είναι ότι κάπου "σ'έχασα".
Εννοείς την αναπαραγωγή ως εξέλιξη; δηλαδή τη συνέχειά μας μέσω των παιδιών μας; τα άτομα τα οποία δεν έχουν παιδιά, καταδικάζονται στην ανυπαρξία με το θάνατο; Εκείνοι δεν εξελίσσονται; Απλώς τερματίζουν;
Ναί φίλε μου , αυτό εννοώ και αυτά αποτελούν την συνέχεια της δικής μας ύπαρξης και η οποία υφίσταται δια μέσου αυτών!
Όχι θάνατος αλλα μετάβαση σε μια νέα μορφή ζωής...και όσοι δεν αναπαράγονται επιλέγουν την μη συνέχισή τους , δηλαδή τον Θάνατο τους.
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Edited by - Εαρινός on 15/09/2011 16:12:14