- Σημαντικα βιβλία για εσας... - Περιοδικά - Βιβλία
Αυτός όμως ο ωκεανός, σε βοηθάει να καταλάβεις τα ελαττώματά σου; Γιατί καλή η άνοιξη και η ευτυχία, όμως εγώ ψάχνω τη τελειότητα.
Δόκτορ,
Ξεκινάμε όσο πιο κοντινά μπορουμε. Πρώτα κοίταξε και εχε επίγνωση, πως ψάχνεις κάτι διαφορετικό απο ότι είσαι.
Γνωρίζεις τι είναι η τελειότητα? η ότι σου είπαν πως είναι?
Αυτο που είσαι πρώτα θα γνωρίσεις. Αυτο είναι το πρώτο βήμα, χωρίς να καταδικασεις, ότι και να βγει προς τα έξω.
Το Mr. Hyde, δεν είναι τυχαίο, έτσι? 
quote:Τελειότητα είναι να μην επιθυμείς. Ρωτάω λοιπόν αν κάποιος μπορεί να σκοτώσει τη "πηγή του κακού" γιατί αν μπορούσε τότε και χωρίς να βρίσκεται σε επίγνωση, α-χρονία, κοκ θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος(όπως το αντιλαμβάνομαι).
Δόκτορ,Ξεκινάμε όσο πιο κοντινά μπορουμε. Πρώτα κοίταξε και εχε επίγνωση, πως ψάχνεις κάτι διαφορετικό απο ότι είσαι.
Γνωρίζεις τι είναι η τελειότητα? η ότι σου είπαν πως είναι?
quote:
Το Mr. Hyde, δεν είναι τυχαίο, έτσι?
Ο Dr. Jekyll είναι αυτός που συνεχώς μαθαίνει, και αυτός που βοηθάει τους άλλους.
Ο Mr. Hyde είναι αυτός που τους διδάσκει.
Edited by - Dr Jekyll Mr Hyde on 29/01/2011 23:45:59
Αυτο που ρωτάς αλλου, (το φίδι), ερχετε ολον προς τα πάνω, δεν έχεις ενοχλήσεις, μα αν θελεισεις να κανείς και εκείνο, δςν είσαι ευνουχισμενος. Λειτουργει.
Έτσι και ο Σωκράτης έκανε παιδιά σε μεγάλη ηλικία, πάντα λειτουργεις, μα δεν γίνονται προβλημα στον ωκεανό, στην πισίνα είναι το προβλημα, που ζητά συνεχώς επανάληψη.
Άλλη ώρα θα γράψω κάτι για την μηχανική επανάληψη, που είναι σκέψη, και θα τα δουμε καλύτερα.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣΑγαπητή Agnostic, γυναίκα είσαι έτσι?
Αγοράκι είμαι φίλε ΠΛΑΤΩΝΑ.
Μ'έχουν ξαναμπερδέψει κι άλλοι πάντως, dont'worry!
Συγχωράτε με (συν-χωράτε με), δεν συμμετείχα εως τώρα στο θέμα, τώρα διαβάζω αναλυτικά όλα τα σχόλια.
Νικόμαχε, σ' ευχαριστώ. Το αρχικό σου σχόλιο είναι αυτό που έψαχνα.
Άκρως εμπεριστατωμένο και περιεκτικό.
Θα δώ πως μπορώ να συνεισφέρω σ' αυτό αλλά και σε όλη τη συζήτηση στην πορεία.
Πλάτωνα, χρειάζομαι τη βοήθεια σου στο να αντιμετωπίσω ένα παιχνίδι του νού μου, που δεν ξέρω αν έχει νόημα, ίσως είναι άσκοπο να με προβληματίζει, ίσως δεν είναι.
Θα περιγράψω μια κατάσταση:
Ένας πραγματικός στη ζωή φίλος μου, τον θεωρώ απο τους καλύτερους φίλους που είχα και έχω,βοηθάει κατά καιρούς βρίσκοντας και δίνοντας και σε μένα κάποιες πληροφορίες για όλα αυτά που συζητάμε τα θέματα της Ύπαρξης, αναφορικά με ότι υπάρχουν κάποια βιβλία, κάποιες ταινίες κ.τ.λ.
Απο την άλλη, όταν απο την δική μου τη πλευρά βρίσκω ανάλογο υλικό που έχει να κάνει κυρίως με μύστες και διδασκάλους διαφόρων φιλοσοφικών ρευμάτων όπως π.χ. Τάο ή Ζέν κ.τ.λ, αλλά και με ταινίες (όχι μόνο ντοκιμαντέρ) απο μεταφορά εμπνευσμένων πνευματικών βιβλίων στον κινηματογράφο, εκεί εμφανίζεται μεγάλος σκεπτικισμός που επικεντρώνεται σε φαινομενικά αρνητικά σημεία εκεί που δεν υπάρχουν (παίζοντας στην ουσία με τις λέξεις στην επιφάνεια και όχι με το βαθύτερο νόημα-πνεύμα του λόγου). Έστω και αν προσπαθώ να τα παρουσιάσω παντρεύοντας την επιστήμη με την μεταφυσική, δεν καταφέρνω τίποτα.
Στην ουσία καταλήγει η όλη κατάσταση να εκφυλίζεται σε μια "ταμπέλα" με την εξής έννοια:
"Ποιός το λέει αυτό?
Α, αυτός ο τάδε...
Μα αυτός λέει και αυτά ... τα παλαβά"
Φαινομενικά παλαβά βέβαια, γιατί τώρα νομίζω πως αρχίζω να καταλαβαίνω ότι αυτά κλυδωνίζουν την κυριαρχία του νού μας.
Αν και το χω νοιώσει στο παρελθόν, γι' αυτό είχα παρεξηγήσει πολλές φορές εγώ ο ίδιος τον ίδιο μου τον εαυτό και τα παρατούσα όλα αυτά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μεγάλες παύσεις.
Μετά όμως ξαναγύριζα, κάτι με τραβούσε.
Τι είδους αταραξία και ευημερία μπορεί να υπάρξει εκεί?
Και πως επηρεάζεται η όλη διανοητική επικοινωνία που στην ουσία έχει την ίδια αφετηρία, την προσέγγιση του Αγνώστου και την βαθύτερη κατανόηση της Ύπαρξης???
Σκεφτόμουν πως ίσως έχουμε το εξής σχήμα:
Αταραξία-Ευημερία (ατομική)
Αταραξία-Ευημερία (κοινωνική)
Αταραξία-Ευημερία (σε επίπεδο όλης της ανθρωπότητας)
Θα δανειστώ δύο λόγια απο έναν διδάσκαλο...
Πλάτωνα, ελπίζω να μην με "μαλώσεις" (ως σχήμα λόγου το λέω)...ελπίζω να μην κάνω ζημιά άθελα μου, εν αγνοία μου...ειλικρινά δεν γνωρίζω αν κάνω καλά.
"Ο άνθρωπος που καταλαβαίνει διστάζει.
Δεν ξέρει τι θα συμβεί στα λόγια του.
Τι θα καταλάβεις εσύ απο τα λόγια του είναι άγνωστο,
και κάθε λέξη μπορεί να σημαίνει για σένα πάρα πολλά,
ή να καταλήξει σε μια σημαντική σου ενέργεια.
Διστάζει, σε παρατηρεί, κοιτάζει γύρω,
προσπαθεί να βρεί το κέντρο της ύπαρξης σου,
και μετά μιλά, ώστε να μην υπάρξει ποτέ παρεξήγηση'
ώστε να μη σε παραπλανήσει'
ώστε αν τα λόγια του μπορούν να βοηθήσουν, σε βοηθούν και δε σε βλάπτουν'
διστάζει.
Ένας άνθρωπος με γνώσεις δανεικές ποτέ δε διστάζει.
Είναι πολύ πολύ σίγουρος."
(Ας κάνω και λίγο αυτοκριτική επί τη ευκαιρία, λαμβάνοντας υπόψιν και το ΕΛΑ)
Δεν είναι ωραία λόγια αυτά??
Δεν είναι σοφά λόγια αυτά??
Και όμως με ταράζει η ιδέα να αναφέρω απο ποιον διδάσκαλο είναι, γιατί αν το κάνω φοβάμαι ότι μπορεί να μπεί μια ταμπέλα, να προσκολληθούμε στην ταμπέλα και να χαθεί όλη η ουσία αυτού του λόγου.
Πράγμα που πιστέψτε με έχει γίνει (εκτός φόρουμ) και ειλικρινά το χω μετανοιώσει.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Αυτα με τους δασκάλους που γράφεις στη συνέχεια, και απο ποιον ελέχθησαν όταν τους διάβαζα, με είχε απασχολήσει. Έλεγαν για κάποιον πως δεν είχε διαβάσει κανένα βιβλίο, και οτι όλα όσα έλεγε, ήταν δικά του.
Μια επιστημών θέλησε να γράψει Ένα βιβλίο, κάτι σαν πάντρεμα της επιστήμης με τον μυστικισμο, Και έπρεπε να πάρει συνέντευξη απο αυτο τον (διδάσκαλο) Της ζήτησε ευγενικά να κλείσει το μαγνητοφωνο, και θα της έδινε την συνέντευξη. Αυτη είπε πως το έκανε για να μην αλλάξει κάτι απο τα λεγόμενα του, και τοτε ο (διδασκαλος) της είπε πως είναι αδύνατον σε μια ώρα να συμπεριλάβει τα όσα έλεγε και (δίδασκε) τόσα χρόνια. Και συμπλήρωσε, πως ήταν σίγουρος πως η ίδια θα έγραφε και θα εξεφραζε πολυ καλύτερα, αυτα που η ιδια θα καταλάβαινε, απο την συζήτηση τους.
Το διδασκαλος σε παρένθεση, γιατί δεν δεχόταν τέτοιο χαρακτηρισμό, έλεγε πως δημιουργεί αυτόν που ξέρει και αυτόν που δεν ξέρει, και διαιωνίζεται η χαζομαρα, μα υποστήριζε πως η μάθηση είναι ενεργή για μαθητή και διδάσκαλο, αλλιώς είναι πεπερασμενη γνώση, μνήμη, και έχει λίγη σημασία.
Δεν νομίζω να γεννήθηκε κανείς διδασκαλος και γνωστής, η σοφός.
Κάποια στιγμη βρεθηκε οπως βρισκόμαστε όλοι στην πισίνα, και μετα...
Μετα οσοι ασχολουνται σοβαρα, βαρανε μακροβουτια για να βρούν ωκεανο, μα οι περισσωτερες των προσπαθειών, μας ξαναφερνουν στο γνωστο, στη γνωστή μας πισίνα. Άλλοι το ονομάζουν άλμα, άλλοι μακροβουτι, μα η ουσία είναι η ίδια.
Αυτο που μετράει, είναι πως αυτα που αντιλαμβάνεσαι να τα εμπεδωνεις και όταν τα συζητας, τα γράφεις η τα μεταδιδεις σε άλλους,
πας σε βάθος σε αταραξια και ευημερία που ειναι σε επίπεδο, όλης της ανθρωποτητος.
Τέλος τρελαντωνη θα σε εκπλήξει ότι σου γράψω,
μα το πρώτο που έβαλα στο ΕΛΑ,
είναι κάτω απο το νικ Πλάτωνας εδω και 9 χρόνια,
πάνω στο γραφείο μου, πάνω απο 20,
Μα θέλω να βρεις ποιος το είπε.
Ο τρισμεγιστος?
Ο Πλάτωνας?
Ο Πλωτινος?
Ο βουδας?
Ειναι Ζεν?
Ο κρισνα?
Ο κρισναμουρτι?
Ο U.G?
O steiner?
O Gurdjieff?
Μην το ψάχνεις,
το είπαν όλοι!
Και εγω στο λέω!
quote:quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣΑγαπητή Agnostic, γυναίκα είσαι έτσι?
Αγοράκι είμαι φίλε ΠΛΑΤΩΝΑ.
Μ'έχουν ξαναμπερδέψει κι άλλοι πάντως, dont'worry!Lost in Necropolis
La ville de la mort
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Τρελαντωνη, το λάθος που κάνει ο νους, εκτός του να βάζει ταμπέλα σε όλα, είναι πως φερνει σαν κάτι το (προσωπικό) την βαθυτερη κατανόηση της ύπαρξης, και της αλήθειας.
Αυτό το (προσωπικό) που πάλι υπεισέρχεται, η οικειοποίηση της βαθύτερης κατανόησης και της αλήθειας ωσαν προσωπικό κτήμα, ωσαν προσωπική κατάκτηση και κατοχή, ο εγωισμός ως απόρροια της σκέψης που διαχωρίζει πάλι (εγώ/κι ο άλλος ή οι άλλοι), ο δυισμός το παιχνίδι της σκέψης και του νού.
Είναι πρώτιστα λάθος της σκέψης του δικού μου νού, όχι του άλλου, του οποιουδήποτε άλλου.
Είναι ώρα-συνέχεια και της δικής μου παράλληλα συνειδητής στοχευμένης-επικεντρωμένης βαθύτερης αυτοκατανόησης-αυτοκριτικής.
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Αυτα με τους δασκάλους που γράφεις στη συνέχεια, και απο ποιον ελέχθησαν όταν τους διάβαζα, με είχε απασχολήσει. Έλεγαν για κάποιον πως δεν είχε διαβάσει κανένα βιβλίο, και οτι όλα όσα έλεγε, ήταν δικά του.Μια επιστημών θέλησε να γράψει Ένα βιβλίο, κάτι σαν πάντρεμα της επιστήμης με τον μυστικισμο, Και έπρεπε να πάρει συνέντευξη απο αυτο τον (διδάσκαλο) Της ζήτησε ευγενικά να κλείσει το μαγνητοφωνο, και θα της έδινε την συνέντευξη. Αυτη είπε πως το έκανε για να μην αλλάξει κάτι απο τα λεγόμενα του, και τοτε ο (διδασκαλος) της είπε πως είναι αδύνατον σε μια ώρα να συμπεριλάβει τα όσα έλεγε και (δίδασκε) τόσα χρόνια. Και συμπλήρωσε, πως ήταν σίγουρος πως η ίδια θα έγραφε και θα εξεφραζε πολυ καλύτερα, αυτα που η ιδια θα καταλάβαινε, απο την συζήτηση τους.
Το διδασκαλος σε παρένθεση, γιατί δεν δεχόταν τέτοιο χαρακτηρισμό, έλεγε πως δημιουργεί αυτόν που ξέρει και αυτόν που δεν ξέρει, και διαιωνίζεται η χαζομαρα, μα υποστήριζε πως η μάθηση είναι ενεργή για μαθητή και διδάσκαλο, αλλιώς είναι πεπερασμενη γνώση, μνήμη, και έχει λίγη σημασία.
Δεν νομίζω να γεννήθηκε κανείς διδασκαλος και γνωστής, η σοφός.
Κάποια στιγμη βρεθηκε οπως βρισκόμαστε όλοι στην πισίνα, και μετα...
Μετα οσοι ασχολουνται σοβαρα, βαρανε μακροβουτια για να βρούν ωκεανο, μα οι περισσωτερες των προσπαθειών, μας ξαναφερνουν στο γνωστο, στη γνωστή μας πισίνα. Άλλοι το ονομάζουν άλμα, άλλοι μακροβουτι, μα η ουσία είναι η ίδια.
Αυτο που μετράει, είναι πως αυτα που αντιλαμβάνεσαι να τα εμπεδωνεις και όταν τα συζητας, τα γράφεις η τα μεταδιδεις σε άλλους,
πας σε βάθος σε αταραξια και ευημερία που ειναι σε επίπεδο, όλης της ανθρωποτητος.
Βέβαια, πάλι ο διαχωρισμός/δυισμός της σκέψης(διδάσκαλος/διδασκόμενος) - (αυτός που ξέρει/κι αυτός που δεν ξέρει), αυτός ο δυισμός/διαχωρισμός που είναι το αγαπημένο παιχνίδι του νού.
Κάποιες ή μάλλον αρκετές φορές τον επικαλούμαι ως Δάσκαλε και Δάσκαλε.
Τα λόγια του όπως τα έχουν μεταφέρει οι φίλοι του σε βιβλία, τα έχω αγαπήσει και τα έχω μισήσει όσο οτιδήποτε άλλο έχω διαβάσει/μελετήσει.
Ισως τα έχω αγαπήσει γιατί η συνείδηση μου ανακαλύπτει ξανά και αναγνωρίζει βαθύτερα ταυτόχρονα πως είναι πραγματικά αλήθεια.
Ισως τα έχω μισήσει γιατί κλονίζουν, κλυδωνίζουν την κυριαρχία του νού.
Ανακαλύπτω τα λόγια του στα βιβλία ξανά και ξανά απο την αρχή.
Συγχωράτε με (συν-χωράτε με), νομίζω ότι εδώ χρειάζεται πλέον ένας σταθερός συνειδητά στοχευμένος επαναπροσδιορισμός του δικού μου τρόπου σκέψης και έκφρασης, όταν νοιώθω την ανάγκη μέσα απο την συνείδηση μου και απο όσα καταλαβαίνω να δανειστώ κάποια λόγια του αποσπασματικά, να τον αποκαλώ ως φίλο.
Ίσως να είναι ώρα και στιγμή να πέσουν κι άλλα τείχη του νού - να γκρεμιστούν κι άλλα κομμάτια της πισίνας, οι όροι και οι έννοιες που απορρέουν απο τον διαχωρισμό/δυισμό, το "ζευγαράκι" των λέξεων(διδάσκαλος/διδασκόμενος) - (αυτός που ξέρει/κι αυτός που δεν ξέρει).
Αυτό νομίζω πως προσεγγίζει την όλη κατάσταση, την εκφορά της σκέψης και του λόγου, την αποτύπωση και μετάδοση ιδεών με βαθύτερη κατανόηση.
Αυτό νομίζω πως είναι πιο αυθόρμητο χωρίς καμία προσπάθεια και συνάμα πηγάζει μέσα απο την κατάσταση της Αγάπης που λέγαμε χωρίς τα παιχνίδια διαχωρισμού/δυισμού της σκέψης και του νού.
Τελικά, νομίζω πως ανακαλύπτω ξανά και ξανά αυτό που λέγεται, ότι ο νούς μπορεί να είναι ο καλύτερος φίλος, αλλά μπορεί να είναι και ο χειρότερος αφέντης-δυνάστης ως κυρίαρχος.
Με την Αγάπη και χωρίς καμία προσπάθεια, δεν μπορεί να είναι κυρίαρχος δυνάστης-αφέντης, παρά μόνον φίλος.
(? - Πλάτωνα, διόρθωνε κατά βούληση όπου νομίζεις).
Πλάτωνα, στο άλλο θέμα της βίας όταν είχα γράψει εκείνο το ποστ για τα θέατρα ελέγχου, είχες κάνει στη ροή του λόγου όπως το φερε η συζήτηση, αναφορά αν το όνομα μου είναι Αντώνης ή κάτι άλλο.
Το όνομα μου δεν είναι Αντώνης αν και μου αρέσει πολύ κι αυτό, εξού και το Τρελαντώνης που έδεσε και το υιοθέτησα ως ψευδώνυμο.
Αν έχετε δεί την τηλεοπτική σειρά, ο χαρακτήρας του Τρελαντώνη ως ρόλος είναι αγαθός, βγάζει αγάπη για όλους με τον τρόπο του-τα ποιηματάκια και δεν κρατά κακίες και εγωισμούς.
Στην πραγματικότητα με λένε, με φωνάζουν Χρήστο.
Το αναφέρω επειδή έτσι νοιώθω αυτή τη στιγμή.
stiv (Στιβ) φίλε, νομίζω έχω δεί κάπου ότι σε φωνάζουν Σταύρακα, που είσαι?
Ελα εδώ, μαζί μαθαίνουμε κολύμπι στα πραγματικά βαθιά νερά.
Τώρα μαθαίνω και γώ.
Είναι ωραία και στα ρηχά νερά έτσι παραλιακά, όλη η παρέα παίζει-διασκεδάζει πλατσουρίζοντας-μπουγιελώνοντας ρίχνοντας νερό ο/η ένας/μια στον/ην άλλον/η (συμπεριλαμβάνοντας στην παρέα και κοπέλες όχι μόνο άντρες - καποδίστρια που είσαι? - ίσως και μάλλον γνωρίζεις πολύ περισσότερα).
Αλλά είναι όμορφα και τα μακροβούτια, ειδικά όταν παίρνουν την μορφή καταδύσεων.
Και γώ τώρα νομίζω πως αρχίζω να μαθαίνω μακροβούτια και καταδύσεις σε μεγαλύτερο βάθος.
Καταδύσεις προς αναζήτηση για τα βαθιά νερά του ωκεανού...Πως λέτε να ναι o Ωκεανός και η Άβυσσος?
(Την ομώνυμη ταινία την είχε χθές το μεσημέρι και στην τηλεόραση μετά απο πολύ καιρό νομίζω - ελπίζω να την είδατε, εγώ την έγραψα στο recorder γιατί έλειπα - είναι ωραία ταινία - πέταξα και τις φλασιές μου ως συνήθως, δεν κρατιόμουν)
quote:
ΠΛΑΤΩΝΑΣ
Τέλος τρελαντωνη θα σε εκπλήξει ότι σου γράψω,
μα το πρώτο που έβαλα στο ΕΛΑ,
είναι κάτω απο το νικ Πλάτωνας εδω και 9 χρόνια,
πάνω στο γραφείο μου, πάνω απο 20,Μα θέλω να βρεις ποιος το είπε.
Ο τρισμεγιστος?
Ο Πλάτωνας?
Ο Πλωτινος?
Ο βουδας?
Ειναι Ζεν?
Ο κρισνα?
Ο κρισναμουρτι?
Ο U.G?
O steiner?
O Gurdjieff?Μην το ψάχνεις,
το είπαν όλοι!
Και εγω στο λέω!
Αν με εξέπληξε λέει!!!
Με το που το διάβασα (το ΕΛΑ), το κοίταζα και το ξανακοίταζα με ανοιχτό το στόμα.
Είχα σαστίσει.
Το τύπωσα στο πριντερ μαζί και με τα άλλα ποστ αυτού του θέματος, για να τα διαβάσω πιο ξεκούραστα και χαλαρά απο το χαρτί συγκεντρωμένα όλα, και κάθε φορά που γύρναγα τις σελίδες σ' αυτό το ΕΛΑ, έπρεπε να ήσουν/ήσασταν εδώ σε μια γωνιά να με δείς/δείτε πως το κοίταζα/διάβαζα.
Η αμεσότητα του, νόμιζα πως το είχες γράψει εκείνη τη στιγμή και αν και αφαιρετικό-γενικευμένο είναι ταυτόχρονα και πολύ ειδικό-συγκεκριμένο, λες και αναφέρεται σε εμένα προσωπικά κάθε στιγμή που το κοιτάζω και το διαβάζω, λες και μιλάει μες στο μυαλό μου.
Όταν έγραφα το πόστ χθές αργά τη νύχτα, μετά αναρωτιόμουν (στις 3 η ωρα τα ξημερώματα) που αλλού το είχα διαβάσει αυτό?!
Ημουν σχεδόν σίγουρος ότι κάπου το χω ξαναδιαβάσει αλλά δε θυμόμουν που.
Ερχόταν όλη την ώρα ξανά και ξανά σα σφυρί μέσα στο μυαλό μου αυτή η σκέψη.
Έπρεπε να με δείτε εκείνη την ώρα στις 3 τα ξημερώματα, να ανοίγω και να ξεφυλλίζω κάποια απ' τα βιβλία μου έχοντας την αγωνία να βρώ που το έχω ξαναδιαβάσει αυτό.
Μετά κάποια στιγμή (κατά τις 4) περισσότερο γιατί νύσταζα, άφησα τα βιβλία - έκλεισα τον υπολογιστή και έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι το πρωί θα συνέχιζα το ψάξιμο και την ανασκαφή.
Το πρωί διαβάζοντας την απάντηση σου Πλάτωνα, καθώς έφτασε το μάτι μου σ' αυτό το σημείο με το να λες ότι θέλεις να βρώ ποιος το είπε και να αναφέρεις όλα αυτά τα ονόματα, εκεί ακριβώς η αγωνία μου για να ψάξω κορυφώθηκε και χτύπησε κόκκινο μέσα στο μυαλό μου.
Λες και ήσουν μέσα στο μυαλό μου, μέσα στις σκέψεις μου.
Στη συνέχεια διαβάζοντας την απάντηση στις επόμενες τρείς τελευταίες γραμμές, "ότι να μην το ψάχνω, το είπαν όλοι και μου το λες και σύ",
εκεί ακριβώς χαλάρωσα, ηρέμησα, έφυγε-διαλύθηκε τελείως η αγωνία και ήρθε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μου.
Μου ήρθε στο μυαλό ότι δεν το είχα διαβάσει σε ένα μόνο βιβλίο που αναφερόταν σε κάποιο απ' αυτά τα ονόματα, αλλά το είχα διαβάσει σε πολλά και διαφορετικά βιβλία.
Δεν είχε σημασία και νόημα άλλο πια να συνεχίσω να ψάχνω.
Σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή, ότι για ακόμη μια φορά ο νούς μου με έβαλε στο δικό του παιχνίδι, παρέσυρε τη συνείδηση μου μακριά απο την ουσία που είχαν τα λόγια του ΕΛΑ (στο παρόν - στη παρούσα στιγμή) και μπήκα στη δίνη και στη διαδικασία της σκέψης να ψάχνω να βρώ που το έχω διαβάσει (στο παρελθόν).
Ακόμα και σήμερα το πρωί με το που ξύπνησα μέχρι και πριν διαβάσω την απάντηση σου Πλάτωνα, ακόμα σ' αυτή τη δίνη, τη διαδικασία βρισκόμουν, σ' αυτό το παιχνίδι.
Μάλλον και κατά την διάρκεια του ύπνου που έκανα να μην είχε ηρεμήσει ο νούς μου.
Η πλάκα είναι ότι ξύπνησα μ' αυτό ως πρώτη προτεραιότητα.
Με έτρωγε μέσα μου.
Όταν διάβασα την απάντηση, τις τρείς τελευταίες γραμμές - σκέφτηκα πόσο ανόητος ήμουν για ακόμα μια φορά και χαμογέλασα.
Αυτές οι τρείς τελευταίες γραμμές/κουβέντες με έβγαλαν απο το παιχνίδι να ψάξω στο παρελθόν και με επανέφεραν στο παρόν.
Επανέφεραν και εστίασαν τη συνείδηση μου.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Edited by - trelantonis on 30/01/2011 15:10:33
Edited by - trelantonis on 30/01/2011 15:21:20
Edited by - trelantonis on 30/01/2011 15:25:05
Edited by - trelantonis on 30/01/2011 15:26:10
Λέει ένα "ναι" στη ζωή από βάθους καρδιάς .
Βεβαιώνει ότι "καθετί μέσα σ'εσένα και σ'εμένα είναι καλό".
Είναι άφοβη σχέση .
Διαμένει σ'ένα άψογο σύμπαν .
Είναι αγάπη που δίνει χωρίς την ανάγκη να λάβει .
Είναι αγάπη χωρίς ανάγκες, απαιτήσεις ή προσδοκίες .
Είναι αγάπη που μας εμπνέει και μας επεκτείνει .
Είναι αγάπη που μας ελευθερώνει .
Μας μεταμορφώνει από λάμπες που τρεμοσβήνουν σε φωτεινές ακτίνες λέιζερ .
Η αδάμαστη αγάπη μας επιτρέπει να εστιάσουμε την ενέργεια και την πρόθασή μας με τρόπους που μπορούν να αλλάξουν εκπληκτικά τη ζωή μας .
Καθετί που βιώνουμε εξαρτάται από το αν η αγάπη μας - για τον εαυτό μας, και τους άλλους και τον κόσμο - είναι εξημερωμένη ή αδάμαστη.
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πριν όμως κάνουμε το τεστ μας, πρέπει να διαλευκάνουμε κάτι άλλο.
Τι σχέση έχει η κατάσταση Αγάπης με τον Έρωτα;
Έχει κάποια σχέση; Όχι τον έρωτα γενικά, τον έρωτα προς ένα συγκεκριμένο άτομο, τον ερωτικό έρωτα....
Αγαπάμε το οτιδήποτε και τον οποιοδήποτε???
Ερωτευόμαστε το ή τον/την οποιοδήποτε..???
Και για να το θέσω διαφορετικότερα...
Αγαπάμε ή ερωτευόμαστε αν δεν υπάρχει ανταπόκριση στην αγάπη ή στον έρωτά μας..???
Νοείται αγάπη και έρωτας χωρίς ανταπόκριση και για την ακρίβεια δεν επιθυμούμε την επιθυμία της επιθυμίας μας..???
Ας υπάρξουν απαντήσεις σε αυτά τα θεμελιώδη ερωτήματα και μετά πάμε ΚΑΙ παρακάτω...
ΣΗΜ:"Πλάτωνα , δεν είμαι εκτός θέματος..."..θα δείς..
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
Να επιχειρήσω μια πρώτη προσέγγιση μέσα απο το μέχρι τώρα δικό μου νοητικό-οπτικό πρίσμα κι όπου χρειάζεται κάνουμε διορθωτικές αλλαγές ή επαναρυθμίζουμε το νοητικό-οπτικό πρίσμα.
quote:
Εαρινός
Αγαπάμε ή ερωτευόμαστε αν δεν υπάρχει ανταπόκριση στην αγάπη ή στον έρωτά μας..???
quote:
Dr Jekyll Mr Hyde
Τι σχέση έχει η κατάσταση Αγάπης με τον Έρωτα;
Έχει κάποια σχέση; Όχι τον έρωτα γενικά, τον έρωτα προς ένα συγκεκριμένο άτομο, τον ερωτικό έρωτα....
Θα περιγράψω κάποιες σκέψεις χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα.
Η ανταπόκριση στην/ον αγάπη/έρωτα μας απο έναν άλλον άνθρωπο πως την/τον εννοούμε???
Με την κλασσική έννοια του όρου, ότι ερωτεύομαι μια κοπέλα λόγω του συνόλου της προσωπικότητας της και κάνω τα αδύνατα-δυνατά να την κατακτήσω και να ανταποκριθεί κι εκείνη στην/ον νοούμενη/ο για μένα μέχρι εκείνη τη στιγμή αγάπη/έρωτα μου???
Σ' αυτή την παραπάνω μετασχηματισμένη ερώτηση-σκέψη-νοητικό μοντέλο που διατύπωσα, χρησιμοποίησα τον όρο-έννοια (κατακτήσω) και μέσα στην πρόταση υπάρχουν πολλά (μου) (έρωτα μου) -(αγάπη μου) που νομίζω πως υποδηλώνουν μια εγωική προσέγγιση που αναμένει ανταπόκριση-ικανοποίηση στο δικό μου νοητικό σύννεφο σκέψεων-συναισθημάτων που αναπτύσσω για εκείνην.
Σ' αυτό το νοητικό σύννεφο σκέψεων-συναισθημάτων υποβόσκει και αναπτύσσεται το δυικό σχήμα (εγώ/κι εκείνη) δηλαδή διαχωρισμός.
Νομίζω πως αυτό το νοητικό σύννεφο πηγάζει και ανατροφοδοτείται απο αυτό το δυικό σχήμα (εγώ/κι εκείνη).
Θα επιχειρήσω ακόμα μια έκφραση-σκέψη:
Το δικό μου εγώ (εγωικός νούς) κυνηγάει να κατακτήσει (να κάνει προσωπικό του κτήμα) ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ύπαρξης που είναι εκείνη η κοπέλα που του (δικού μου εγωικού νού) φαίνεται/κεντρίζει το ενδιαφέρον μέσα απο βαθύτερες διεργασίες, και η οποία βέβαια επιπλέον έχει κι εκείνη το δικό της εγώ (εγωικό νού).
Εδώ ίσως ταιριάζει υπο μια έννοια και αυτό που περιέγραψε σε κάποιο σημείο ο Νικόμαχος στο αρχικό του σχόλιο, δηλαδή ότι:
H ύπαρξη της κοπέλας (ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ύπαρξης) με το δικό της νού είναι κάτι άγνωστο για εμένα και τον δικό μου νού που όμως λόγω κάποιων βαθύτερων διεργασιών του δικού μου νού, του φαντάζει/κινητοποιεί το ενδιαφέρον και προσπαθεί να δημιουργήσει μια νοητική σύνδεση σκέψεων-συναισθημάτων προσπαθώντας να την προσεγγίσει, να την κυκλώσει (κατακτήσει), να την κάνει δηλαδή κτήμα του και επιφανειακά να την γνωρίσει.
Όταν νομίζει ότι την έχει κάνει κτήμα του και απο το άγνωστη γίνεται γνωστή επιφανειακά όμως, τότε κάποια στιγμή χάνεται/παύει το ενδιαφέρον για πολλούς λόγους που νομίζω ότι άπτονται της βαθύτερης γνώσης ή μάλλον άγνοιας του δικού μου είναι και του δικού της είναι.
Αλλά όλα αυτά που περιγράφω, νομίζω πως υποδηλώνουν έλλειψη αυτής της Αγάπης που λέμε, της κατάστασης της Αγάπης που ενώνει, δημιουργεί ενότητα, γιατί και εγώ και εκείνη είμαστε αναπόσπαστα κομμάτια της ίδιας ΕΝΙΑΙΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ του ΌΛΟΥ.
Οπότε γιατί να δημιουργείται αγωνία/ανησυχία σε εμένα απο το δικό μου νού και να μπαίνω σ' αυτό το παιχνίδι του δικού μου νού???
Αν νοιώθω πραγματικά ότι μ' ενδιαφέρει μια κοπέλα, τότε νομίζω πως θα προσπαθήσω να της δείξω το ενδιαφέρον μου, αλλά πριν το κάνω αυτό θα αφουγκραστώ πρώτα τον εαυτό μου για να κουβεντιάσω με το δικό μου είναι - να δω τί είναι αυτό που νοιώθω - και μετά θα προχωρήσω.
Αν υπάρχει ανταπόκριση, την Αγαπάω.
Αν δεν υπάρχει ανταπόκριση, πάλι την Αγαπάω.
Το κεφαλαίο Α στο την Αγαπάω έχει την σημασία ότι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Ύπαρξης όπως και ο εαυτός μου και στην ουσία Αγαπάω την ίδια την Ύπαρξη ως ενότητα απο την οποία προέρχομαι.
Η ίδια η Ύπαρξη της οποίας είμαι ένα κομμάτι Αγαπάει την ίδια την Ύπαρξη της οποίας ένα κομμάτι είναι και η κοπέλα.
Δηλαδή μπορεί να γίνει διαφορετικά, να μην την Αγαπάω?
Να μην Αγαπάω την Ενιαία Ύπαρξη?
Απο την οποία μάλιστα προέρχομαι...
Δηλαδή η ίδια η Ύπαρξη μπορεί να μην Αγαπάει την ίδια την Ύπαρξη?
(Για να μην παρεξηγηθώ προλαβαίνοντας με φιλική διάθεση οποιαδήποτε σχόλια που πιθανόν να εμπεριέχουν σκέψεις που εν δυνάμει μπορεί να οδηγήσουν σε άλλες ατραπούς σκέψης, να συμπληρώσω στην παραπάνω περιγραφή που χρησιμοποίησα ως παράδειγμα, ότι δεν αναφέρομαι σε παντρεμένες, αρραβωνιασμένες, δεσμευμένες, ... κ.τ.λ.
Για μένα όταν υπάρχει/υφίσταται ένα πλαίσιο ζωής (γάμος/αρραβώνας/δέσμευση/σχέση) στην ύπαρξη ενός ανθρώπου και ενός άλλου που συναποτελούν ένα ζευγάρι δυο ανθρώπων ενιαίο, δεν έχει καν νόημα/υπόσταση η οποιαδήποτε εμπλοκή, διαχωρίζοντας το ζευγάρι σε όποια φάση της βίωσης του κι αν είναι.
Το ζευγάρι αποτελείται απο δύο ανθρώπους.
Μήπως οι όποιοι δύο άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί αναπόσπατα κομμάτια της ίδιας της ΕΝΙΑΙΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ???
Αν πληγωθεί ο/η ένας/μια απο τους δύο, άσχετα αν ο/η άλλος/η επιφανειακά νοιώθει ευχαριστημένος, δεν είναι διαχωρισμός της ενότητας του ζεύγους των κομματιών της Ύπαρξης???
ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ βασικότερο-θεμελιώδες όλων, μια τέτοια στάση ζωής (εμπλοκή-διαχωρισμός του ζευγαριού) είναι μακριά απο την ενότητα με την κατάσταση της Αγάπης και την Ύπαρξη.
Δεύτερον, υπάρχουν κάποιοι άγραφοι ας το πούμε "νόμοι" της Ύπαρξης, νομίζω δηλαδή, ένας απ' αυτούς είναι και το ότι δώσεις, θα λάβεις.
Τρίτον, αν αναλογιστούμε ότι τα παιχνίδια του νού του καθενός απο εμάς είναι τόσα πολλά, ο δικός μας νούς είναι τόσο πολύπλοκος, τότε πόσο μάλλον απείρως πολυπλοκότερα είναι τα πράγματα σε τέτοιες περιπτώσεις και καταστάσεις.
Αλλά μόνο και μόνο το ΠΡΩΤΟ, η κατάσταση της Αγάπης όταν υπάρχει, τα υπόλοιπα δεν υφίστανται καν, δεν έχουν καν υπόσταση.
Αυτά προς αποφυγή παρεξηγήσεων.)
Όλα τα παραπάνω είναι μια θεώρηση που τη μοιραζόμαστε και είναι ανοικτή και επιδέχεται αλλαγές και επαναπροσδιορισμούς μέσα απ' την συζήτηση μας.
Εαρινέ, Δόκτορα, η παραπάνω προσέγγιση φαίνεται να επικεντρώνεται στο ένα ερώτημα μόνο, αλλά νομίζω πως έχει ευρύτερη βάση και προσεγγίζει και τά άλλα ερωτήματα...
Νομίζω ότι όλα μεταξύ τους έχουν κοινό παρονομαστή, την ίδια πηγή...
Άλλωστε νομίζω πως θα μας πεί και ο Πλάτωνας
Νικόμαχε, δεν έχω ξεχάσει.
Συγχώρα με για λίγες μέρες, έχω κάτι υποχρεώσεις/εκκρεμότητες.
Ένοιωθα την ανάγκη να ξεκαθαρίσω και κάποια πράγματα πρώτα μέσα μου γι' αυτό και τα προηγούμενα πόστ στο θέμα.
Αλλωστε νομίζω πως εντάσσονται αρμονικά σ' αυτό το θέμα και μας εξελίσσει όλους, όλη την παρέα.
Έχω κάποια πράγματα κατά νού και μόλις μορφοποιήσω κάτι πιο συγκεκριμένο θα προσπαθήσω να γράψω κάτι πάνω στο ζήτημα της βιοενέργειας.
Η διαδρομή είναι που φέρνει την ευτυχία, όχι ο προορισμός.
Το καφέ της χαράς, της αγάπης, της ζωής!
Edited by - trelantonis on 31/01/2011 14:44:31
Edited by - trelantonis on 31/01/2011 14:45:01
quote:
Αλλά μόνο και μόνο το ΠΡΩΤΟ, η κατάσταση της Αγάπης όταν υπάρχει, τα υπόλοιπα δεν υφίστανται καν, δεν έχουν καν υπόσταση.
Ωραία, λες λοιπόν ότι όταν κάποιος βρίσκεται στον ωκεανό ο έρωτας, όπως τον εννοούμε εμείς, σαν μια "επικεντρωμένη" ενέργεια, δεν ιφίσταται για αυτόν.
Καλώς.
Περιμένω να ακούσω και την άποψη του Πλάτωνα επ' αυτού.