- AMAN - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

Θα με σκάσεις....

ΑΜΑΝ. Λυπήσου με. Δεν αντέχω άλλο.

quote:
--------------------------------------------------------------------------------
Η αγάπη σου για όλους, θα συγχωρέσει κι εμένα που δε κατανοώ (ελπίζω)
--------------------------------------------------------------------------------

Μπορεί να τσαντίζομαι , προς στιγμήν , αλλά η αγάπη μου για όλους , δεν αλλάζει , αφού όπως προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι είμαστε από την ίδια πλευρά και ο δύο...

---

*ΤΩΡΑ + ΣΕ ΤΣΙΧΛΑ/ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ....ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΣΑΣ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ....ΕΝΩ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΛΛΕΣ ΔΕΝ ΠΡΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣΑΣ ΚΑΘΟΛΟΥ....
ΜΑΚΙΑ

ΑΔΙΚΑ ΜΙΛΑΣ! ....ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΒΕΙΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣTΟΝ ΑKOMH 1898 ΦΟΡΕΣ....
ΕΙΠΑΜΕ ΚΟΥΦΟΤIΣ ΤΥΦΛΟΤIΣ ΔΟΛΙΟΤIΣ ....
+ΤΟΤΤIS ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ...

ΛΕΝΚΟΛΑΣ ΤΙ ΘΕΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ;.....
ΓΛΥΚΑΚΙ;

ΚΟΡΟΙΔΕΨΕ ΚΑΝΕΝΑN(!) ΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΤΡΟΠΟ + ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ(ΣΟΥ-ΤΖΟΥΚ...ΛΟΥΚΟΥΜ)ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ Ο..ΟΥΡΑΝΙΣΚΟΣ ΣΟΥ...
-ONΤΩΣ !ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ (ΣΤΟ ΤΟΠΙΚ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ..U KNOW WHAT Ι ΜΕΑΝ:)....ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ...Η ZAXAΡITΣΑ...-TILL THEN....

ΚΑΡΑΜΕΛΙΤΣΑ;

OHMAMYOHMAMYMAMYBLUEOHMAMYBLUEEEEEEE.....

quote:

---

ΛΕΝΚΟΛΑΣ ΤΙ ΘΕΣ ΚΑΛΗ ΜΟΥ;.....
ΓΛΥΚΑΚΙ;

ΚΟΡΟΙΔΕΨΕ ΚΑΝΕΝΑN(!) ΜΕ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΤΡΟΠΟ + ΘΑ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΜΕ ΑΝΤΙΚΑΤΑΒΟΛΗ(ΣΟΥ-ΤΖΟΥΚ...ΛΟΥΚΟΥΜ)ΟΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙ Ο..ΟΥΡΑΝΙΣΚΟΣ ΣΟΥ...
-ONΤΩΣ !ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ (ΣΤΟ ΤΟΠΙΚ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ..U KNOW WHAT Ι ΜΕΑΝ:)....ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ...Η ZAXAΡITΣΑ...-TILL THEN....

---

Alma Libre....

~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you

quote:

---

Καλημέρα μπρε απο έναν Θεσσαλονικιό εκ Θράκης εκ Μικράς Ασίας.
Όποιος δεν είναι απο τα ίδια μέρη δε του μιλάω

---

Edited by - Administrator on 12/12/2020 20:18:49
Reason - Your head will collapse But there's nothing in it

quote:

---

.έγραψες με endo (αν γνωρίζεις απο bikes, με πιάνεις)

---

Edited by - Administrator on 12/12/2020 20:18:49
Reason - Your head will collapse But there's nothing in it

quote:

---

ΚΟΥΝΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;;;;;

---

” Εμφανίζεται αθόρυβα, χωρίς να τον προσέξει κανένας και – πράγμα παράξενο – όλοι τον αναγνωρίζουν… Ο λαός σα να τον τραβούσε μια ακατανίκητη δύναμη, όλοι μαζεύονται στο πέρασμά του και τον ακολουθούν. Σιωπηλός, περνά καταμεσίς του πλήθους, μ’ ένα χαμόγελο απέραντης συμπάθειας. Η καρδιά του πλημμυρίζει από αγάπη, τα μάτια του αντανακλούν τη Γνώση, το Φως, τη Δύναμη… …Σταματά στην πλατεία της Μητρόπολης της Σεβίλλης τη στιγμή που φέρνουν ένα μικρό άσπρο φέρετρο, όπου αναπαύεται η εφτάχρονη μοναχοκόρη κάποιου προύχοντα. Η νεκρή είναι σκεπασμένη με λουλούδια. “Θ’ αναστήσει το παιδί σου”, φωνάζουν απ’ το πλήθος, κι η μητέρα κλαίει. Ο παπάς που προχωρεί μπρός απ’ το φέρετρο, κοιτάζει μ’ ένα ύφος συγχυσμένο καί ζαρώνει τα φρύδια. Ξαφνικά, μια φωνή αντηχεί, η μητέρα ρίχνεται στα πόδια του : “Αν είσαι Εσύ, ανάστησε το παιδί μου !” και του απλώνει τα χέρια της. Η πομπή σταματά, αφήνουν το φέρετρο πάνω στις πέτρες της πλατείας. Το κοιτάζει με οίκτο, το στόμα του προφέρει για μια φορά ακόμη : “Ταλιθά κούμμι , και η κόρη εγείρεται”. Η νεκρή σηκώνεται, κάθεται και κοιτάζει γύρω της με ύφος κατάπληκτο, χαμογελαστή. Κρατεί ακόμη στα χέρια της το μπουκέτο με τ’ άσπρα τριαντάφυλλα, που συνηθίζουν να δίνουν στους νεκρούς. Μέσα στο πλήθος, όλοι έχουν ταραχτεί,φωνάζουν, κλαίνε.

Εκείνη τη στιγμή περνά από την πλατεία ο καρδινάλιος Μέγας Ιεροεξεταστής. Είν’ ένας ψηλός γέρος, σχεδόν αιωνόβιος, με στεγνό πρόσωπο, μάτια χωμένα στις κόγχες, μα που μέσα του λάμπει ακόμη μια σπίθα. Δε φορεί πια εκείνη την περίλαμπρη στολή, που τον έκανε να ξεχωρίζει χτες μέσα στο πλήθος, την ώρα που έκαιγαν τους εχθρούς της Καθολικής Εκκλησίας. έχει ξαναβάλει το παλιό, ασκητικό του ράσο. Οι βοηθοί του κι ο Μέγας Σκευοφύλακας τον ακολουθούν από απόσταση, όλο σεβασμό. Σταματά πλάι στο πλήθος και κοιτάζει από μακριά. Τα είδε όλα, το φέρετρο ακουμπισμένο μπροστά Του, την ανάσταση του κοριτσιού, και το πρόσωπό του σκοτεινιάζει… Ζαρώνει τα πυκνά του φρύδια και στα μάτια του αστράφτει μια τρομερή φλόγα. Τον δείχνει με το δάχτυλο και διατάζει τους φρουρούς του να τον πιάσουν….

“Εσύ; Είσαι Εσύ;” Μην παίρνοντας απάντηση προσθέτει γρήγορα:

“Μη λες τίποτα, πάψε. Άλλωστε τι θα μπορούσες να πεις; Τα ξέρω όλα πολύ καλά. Και δεν έχεις το δικαίωμα να προσθέσεις ούτε μια λέξη στα όσα είπες άλλοτε. Γιατί ήρθες να μας αναστατώσεις;… … αύριο θα σε καταδικάσω και θα καείς στην πυρά, όπως ο χειρότερος των αμαρτωλών, κι αυτός ο ίδιος λαός που σου φιλούσε τα πόδια, θα ξεχυθεί αύριο, μόλις δώσω το σύνθημα, για να βάλει φωτιά στο σωρό με τα ξύλα.

“Θέλω να σας καταστήσω ελεύθερους!” Ε, λοιπόν ! Τους είδες τους “ελεύθερους” ανθρώπους – προσθέτει ο γέρος με σαρκαστικό τόνο. Ναί, όλο αυτό μας στοίχισε πολύ ακριβά- εξακολούθησε κοιτάζοντάς τον μ’ αυστηρότητα -μα επιτέλους τελειώσαμε τούτο το έργο στ’ όνομά σου. Μας χρειάσθηκαν δικαπέντε αιώνες σκληρής δουλειάς, για να εγκαθιδρύσουμε την ελευθερία. μα τώρα πια έγινε…

Θυμήσου το πρώτο ερώτημα του σατανά τότε που σε τρεις ερωτήσεις – πειρασμούς δεν απάντησες ! “Βλέπεις αυτές τις πέτρες στην άνυδρη έρημο; Μετάλλαξέ τις σε ψωμιά κι ο κόσμος θα τρέξει να πέσει στα πόδια σου, όμοια σαν ένα κοπάδι πειθαρχημένο κι όλο ευγνωμοσύνη”. Μα δε θέλησες να στερήσεις τον άνθρωπο απ’ την ελευθερία του, κι αρνήθηκες, κρίνοντας πως η ελευθερία ήταν κάτι ασυμβίβαστο με την υποταγή που αγοράζεται με ψωμιά. Αποφάνθηκες πως ο άνθρωπος δεν ζει “μόνο με άρτον”, μα ξέρεις ότι στ’ όνομα του γήινου αυτού άρτου, το πνεύμα της Γης θα εξεγερθεί εναντίον σου, θ’ αγωνιστεί και θα σε νικήσει …

Δεν υπάρχει στο ξαναλέω, πιο αγωνιακή ανάγκη για τον άνθρωπο απ’ το να βρει, όσο γίνεται πιο γρήγορα, ένα πλάσμα που να του παραδώσει αυτή την ελευθερία, που ο δυστυχισμένος κουβαλά στη ράχη του απ’ τη στιγμή της γέννησής του. … Ξέχασες λοιπόν ότι ο άνθρωπος προτιμά την ησυχία του κι ακόμη το θάνατο, απ’ την ελευθερία να ξεχωρίζει το Καλό απ’ το Κακό; Δεν υπάρχει τίποτα πιο γοητευτικό για τον άνθρωπο απ’ το να τον αφήνεις ασύδοτο, μα κι ακόμη τίποτα πιο επίπονο. Μεγάλωσες την ανθρώπινη ελευθερία αντί να την περιορίσεις, κι επέβαλες για πάντα στο ηθικό άτομο τα βασανιστήρια αυτής της ελευθερίας. Θέλησες να σ’ αγαπούν ελεύθερα, να σ’ ακολουθήσουν εθελοντικά οι άνθρωποι γοητευμένοι από σένα.

Υπάρχουν τρεις δυνάμεις, οι μόνες που μπορούν να υποδουλώσουν για πάντα τη συνείδηση αυτών των αδυνάμων επαναστατημένων, είναι: το Θαύμα, το Μυστήριο, η Κυριαρχία ! Τ’ απώθησες και τα τρία αυτά, δίνοντας έτσι ένα παράδειγμα. Το τρομερό και βαθύ Πνεύμα, σε είχε συμπαρασύρει μέσα στο Ναό και σου είχε πει: “Θες να ξέρεις αν είσαι γιος του Θεού; Πέσε κάτω από δω ψηλά, γιατί είναι γραμμένο πως οι άγγελοι θα σε συγκρατήσουν και θα σε στηρίξουν, δε θα τραυματιστείς καθόλου, και τότε θα ξέρεις αν είσαι γιος του Θεού, και θ’ αποδείξεις έτσι την πίστη στον Πατέρα σου”. Μα απόδιωξες και τούτη την πρόταση, δεν όρμησες να πέσεις κάτω. Δεν κατέβηκες από το σταυρό όταν σε κορόιδευαν, κι όταν σου φώναζαν μ’ απόγνωση: “Κατέβα από το σταυρό και θα σε πιστέψουμε”. Δεν το έκανες, γιατί δε θέλησες πάλι να υποδουλώσεις τον άνθρωπο μ’ ένα θαύμα, επιθυμούσες μια πίστη που θάταν ελεύθερη και δε θα εμπνεόταν από θαύματα. Σου χρειαζόταν μια ελεύθερη αγάπη, κι όχι η δουλική συμπεριφορά του τρομοκρατημένου σκλάβου.

“Ωστόσο, θα μπορούσες τότε νάχες πάρει το σπαθί του Καίσαρα. Γιατί τ’ απόδιωξες αυτό το τελευταίο δώρο ; Ακολουθώντας εκείνη την τελευταία συμβουλή του παντοδύναμου Πνεύματος, θα μπορούσες να πραγματοποιήσεις το κάθε τι που ζητούν οι άνθρωποι στη ζωή, και πάνω σ’ αυτή τη γη : να γίνεις ένας αφέντης που μπρός του να προσκυνούν, ένας φύλακας της συνείδησής τους, και το μέσο που θα τους ανάγκαζε να ενωθούν τελικά μονοιασμένοι σε μια κοινότητα μυρμηγκιών, γιατί η ανάγκη για παγκόσμια ένωση είναι το τρίτο και το τελευταίο βασανιστήριο της ανθρώπινης φυλής.

… ο ιεροεξεταστής σωπαίνει, περιμένει μια στιγμή την απάντηση του Κρατούμενου. Η σιωπή του, τον βαραίνει. Ο Κρατούμενος τον άκουγε όλη την ώρα έχοντας καρφωμένη πάνω του τη διαπεραστική κι ήρεμη ματιά του, φανερά αποφασισμένος να μην του απαντήσει. Ο γέρος θάθελε να του πει κάτι, έστω κι αν ήταν λόγια πικρά και σκληρά. Ξαφνικά ο Κρατούμενος πλησιάζει ήρεμα και σιωπηλός το γέρο και του φιλά τ’ άχρωμα χείλια του. Αυτή ήταν όλη κι όλη η απάντησή του. Ο γέρος τινάζεται, τα χείλια του τρέμουν. πάει στην πόρτα, την ανοίγει και του λέει : “Φύγε και να μην ξαναγυρίσεις πια… ποτέ πια !” Και τον αφήνει να φύγει μέσα στα σκοτάδια της πόλης.”[b]