- Λέσχη Bildeberg. Μύθος και Πραγματικότητα. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Συμφωνώ, με την επιφύλαξη ότι μάλλον το παν είναι να έχεις χιούμορ.
Κι εμένα μ' άρεσε όλη η ζωή μου μέχρι αυτή τη στιγμή. Εκτός από 2-3 σκαμπανεβάσματα που υποθέτω πως όλοι έχουν και εξάλλου δεν ήταν και τίποτα το σοβαρό. Έχω ζήσει τόσο ευτυχισμένη ζωή που πραγματικά ανησυχώ.

Σωστό και αυτό που ειπώθηκε πιο πριν: σχεδόν πάντα θυμόμαστε τα καλά και οι παλιές περίοδοι μοιάζουν καλύτερες απ' ό,τι όταν τις ζήσαμε.
Μπορώ να θυμηθώ τουλάχιστον 3 περιόδους από τα 15 μου μέχρι σήμερα (δηλαδή μέσα σε 9 χρόνια) που όταν τις ζούσα ήμουν από λίγο έως πολύ δυστυχισμένος και τώρα τις αναπολώ με νοσταλγία. Τι σου είναι η μνήμη...

Πάντως μισούσα απεριόριστα το σχολείο (παρ' όλο που αποφοίτησα με 19,5). Όχι για τα μαθήματα. Κυρίως:
α) Για το πρωινό ξύπνημα.
β) Για τις κλίκες και τον άγραφο κώδικα ντυσίματος. Το σχολείο είναι το μόνο μέρος που τα άτομα κρίνονται τόσο αδυσώπητα από την εξωτερική εμφάνισή τους. Όχι ότι είχα κανένα πρόβλημα (μάλλον στους "κουλ" ήμουν κι εγώ), αλλά πραγματικά σιχαινόμουν αυτήν την κατάσταση.

Μιλάμε δε μου λείπει απολύτως τίποτα από το σχολείο. Και τα 12 χρόνια ήταν απαίσια, άχρηστα, βαρετά, ενοχλητικά, μες στη μέση του δρόμου ένα πράγμα. Ακόμα θυμάμαι την τελευταία μέρα της Γ΄ Λυκείου που ξύπνησα 7:55 και είπα στον εαυτό μου "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΕ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΩ 7:55 ΓΙΑ ΝΑ ΔΩ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΦΑΤΣΕΣ!" Έχω πολλές ευτυχισμένες στιγμές για να μπορώ να τις ιεραρχήσω (και άλλωστε τις περισσότερες τις έχω αποκαλύψει μόνο στη σύντροφό μου και σε αδερφικούς φίλους, αν δεν τις έχουμε μοιραστεί κιόλας), αλλά αυτή ήταν μια στιγμή που χαλαρά ανήκει στο Top 10.

Αυτό που έλεγα ρε συ ονείρικ... Μία από τα ίδια στα 19 μου, με τη διαφορά πως όταν τα έκανα όλα αυτά νόμιζα ότι ήμουν δυστυχισμένος. Μετά έκατσα και το σκέφτηκα και συνειδητοποίησα ότι τα πέρναγα τέλεια...