- Τι θεωρούμε αμαρτία ??? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Έχω την γνώμη πως φιλολογείτε ασκόπως.
Αν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει την αμαρτία, η αμαρτία χάνεται. Για σκεφτείτε λίγο. Ακόμη και ο χειρότερος δολοφόνος, ο πιο αποκρουστικός φονιάς, ο μέγιστος εγκληματίας, αν συνειδητοποιήσει την στιγμή που πάει να διαπράξει ένα έγλημα, μια δολοφονία, αν συνειδητοποιήσει τι κάνει, αν γίνει ένα με το πιστόλι που κρατά, με την σκανδάλη του όπλου, αν ενωθεί με το μαχαίρι που ετοιμάζεται να σφάξει, δεν πρόκειτε τίποτε να συμβεί. Το "σφάλμα" χάνει την δύναμή του, απογυμνώνεται, δεν υπάρχει, σβήνει, η αμαρτία εξαφανίζεται, γιατί - και διάβασα κάπου "ποιο είναι το αντίθετο της αμαρτίας ? - γιατί εμφανίζεται η συνείδηση, η συνειδητότητα, η γνώση του "τι κάνω αυτήν την στιγμή". Αυτό είναι το αντίθετο της αμαρτίας. Οταν γνωρίζεις τι κάνεις, δεν αμαρτάνεις, δεν διαπράτεις "σφάλμα" γιατί δεν υπάρχει "σφάλμα", έχει χαθεί.
Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι πως η δικαιοσύνη, τα δικαστήρια, έχουν μια έκφραση, "φόνος εν βρασμό ψυχής", και μάλιστα, τούτο και μόνο αποτελεί ελαφρυντικό για τον εγκληματία, αν αποδειχθεί. Τι εννοούν ? Γιατί "ελαφρύνουν" τον δολοφόνο από την αποτρόπαια πράξη του ? Γιατί, η πράξη διαπράχθηκε Α-συνείδητα, χωρίς ο ενεργών να γνωρίζει την ενέργειά του, χωρίς να γνωρίζει τι κάνει. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πράξη παραφροσύνης, αλλά τότε πάμε αλλού. Ο δολοφόνος είναι αμαρτωλός με τούτη την έννοια. Δεν βρίσκεται εκεί την στιγμή του εγκλήματος, δεν ενεργεί αυτός, αλλά η "εν βρασμό" ψυχή του, που μπορεί να "βράζει" βέβαια, για διάφορους λόγους. Και πολλές φορές έχω ακούσει τέτοιους ανθρώπους - φαντάζομαι κι εσείς - να λένε "Δεν ήξερα τι έκανα!". Πότε δεν ξέρεις τι κάνεις ? Όταν απουσιάσεις από αυτό που κάνεις, όταν δεν είσαι παρόν σε ό,τι κάνεις. Αυτό είναι η αμαρτία, "α" (στερητικό) και μαρτυρία, απουσία μαρτυρίας δηλ, και το "μαρτυρία" λόγω σύμπτηξης γίνεται "μαρτία". Έτσι έχουμε την "α-μαρτία".
Και ποιος είναι ο μάρτυρας ? Αυτός που γνωρίζει τι κάνει, που έχει δει τι κάνει, που μπορεί να πει για αυτό που κάνει, που μπορεί να το μαρτυρήσει, να το πει. Ο μάρτυρας είναι αυτός που βλέπει, όχι μόνο τι κάνουν οι άλλοι, αλλά και ο ίδιος, είναι ο παρατηρητής του εαυτού του και τον πράξεών του. Η Εκκλησία βέβαια, άλλη έννοια του προσδίδει, λέγοντας μάρτυρας, εννοεί τον άνθρωπο που έχει βασανιστεί για την πίστη του. Ε, κάτι πρέπει να πει κι αυτή... Στην ουσία, πάνω κάτω το ίδιο λέει, γιατί ο βασανισμένος μαρτύρησε την πίστη του, είπε δηλ για την πίστη του, μίλησε, γι' αυτό και βασανίστηκε, αλλά η Εκκλησία, χρησιμοποιεί την έννοια της μαρτυρίας, ως υπόδειγμα για την απόδειξη της ισχύος της πίστης και ως μέτρο που πρέπει να εφαρμοστεί και από τον πιστό. Λέει δηλ "κοιτάχτε, αυτός ήταν μάρτυρας, βασανίστηκε για την ομολογία της πίστης του, τόσο πολύ πίστευε που δέχτηκε να πεθάνει γι' αυτήν". Ε, ο λόγος του θανάτου, επειδή είναι δυσβάσταχτος για τον άνθρωπο, του φέρνει δέος. Γι' αυτό, πολύς κόσμος, θαυμάζει τους μάρτυρες και περιφρονεί τους αμαρτωλούς.
Αν ο άνθρωπος κατανοήσει την έννοια, για σκεφτείτε, από πόσα πολλά προβλήματα θα ησυχάσει. Ιδιαίτερα, το πρόβλημα που έχει απασχολήσει ολόκληρες Θρησκευτικές ομάδες επί αιώνες, όπως είναι ο Χριστιανισμός, θα βρει την λύση του. Επειδή όμως οι Χριστιανοί, ή οι Μωαμεθανοί, έχουν προσδώσει την έννοια της διάπραξης του σφάλματος στην αμαρτία, ξεπηδούν γι' αυτούς, χιλιάδες άλλα προβλήματα, όπως π.χ γεννιέται αμέσως το ερώτημα "τι θεωρούμε σφάλμα ?", ή όπως είπε κάποιος "ποιο είναι το καλό και πιο το κακό?". Αυτοί οι προβληματισμοί, δημιουργούνται ακριβώς γιατί οι άνθρωποι θεωρούν την αμαρτία ως μια πράξη σφάλματος, κακού, μια γενικότητα δηλ. που αντί να επιλύει το αρχικό ερώτημα, το περιπλέκει περισσότερο.
Κατά την γνώμη μου, ό,τι υπόλοιπο θα πούμε, δεν βοηθάει, περιπλέκει ακόμη περισσότερο το θέμα, που ομολογώ είναι σοβαρό, γι' αυτό, αν θέλετε, "επεμβαίνω". Δείτε το όμως κι από αυτήν την σκοπιά, και πολλά θα σας φανούν καθαρότερα...
Σας ευχαριστώ,
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 03:13:00
<<Από τη στιγμή που η επιστήμη θα αρχίσει να ερευνά τα μεταφυσικά φαινόμενα θα προοδεύσει σε μια δεκαετία περισσότερο απ' όσο έχει προοδεύσει σε όλη την ύπαρξή της.>> "Nicola Tesla"
quote:
Το σεξ πριν το γάμο είναι αμαρτία κατά τη γνώμη σας; Και αν ναι γιατι;
Εγώ προσωπικά, σύμφωνα με τα όσα γράφω παραπάνω και σύμφωνα με την δική μου, προσωπική θεώρηση της έννοιας "αμαρτίας", μπορώ να σου δώσω αμέσως την απάντηση, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη : Όχι φυσικά ! Ξέρεις φίλε πόσο ανόητη μου φαίνεται αυτή η ερώτηση ? Κι όμως, έχω ακούσει μυριάδες συζητήσεις, φιλολογίες, τάχαμ έρευνες, εκπομπές, διάφοροι, λένε, λένε, και τι λένε ? Άει, βρες...
Nα λοιπόν, ακόμη ένα πρόβλημα που δημιουργεί η κάκιστη θεώρηση πως η αμαρτία είναι η διάπραξη σφάλματος...
Τα δέοντα,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 03:27:29
quote:
αλλά όταν κόψω ένα λουλουδάκι μόνο και μόνο για να το μοιρίσω.. πως νιώθω? Αισθάνομαι το άρωμά του? Ή με τρώνε οι τύψεις για αυτό που έκανα? Ή απλά γεύομαι το άρωμα και δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο?
Μην το κόβεις, ποιος σου είπε πως η όσφρηση προϋποθέτει και κατοχή ? Μύρισέ το, χωρίς να το κόψεις, χωρίς να το πάρεις, χωρίς να το κατέχεις. Μύρισέ το και άστο εκεί που είναι, δεν χρειάζεται να το πάρεις μαζί σου. Δεν είναι καν δικό σου. Αυτό σου προσφέρει το άρωμά του και δεν ζητά τίποτε από σένα. Εσύ, γιατί του ζητάς να στολίζει το βάζο σου?
Τα δέοντα,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 03:57:45
quote:
Και εγώ πότε αμαρτένω?
Κάθε φορά που δεν γνωρίζεις τι κάνεις, που δεν γνωρίζεις τι λες, αμαρτάνεις. Κάθε φορά που δεν καταλαβαίνεις, που δεν συνειδητοποιείς την πράξη σου, αμαρτάνεις. Κάθε φορά που χάνεις το συμβάν μπροστά από τα μάτια σου, που βρίσκεσαι άλλου, που σου μιλάνε και ο νους σου τρέχει αλλού, που δεν ακούς, που δεν βλέπεις, που δεν ξέρεις τι πράττεις, γιατί το πράττεις, αμαρτάνεις. Κάθε φορά που μιλάς χωρίς να γνωρίζεις για ποιο πράγμα μιλάς, αμαρτάνεις.
Η άγνοια των ανθρώπων, είναι η αμαρτία τους.
Φιλικά,
Deva
quote:
quote:
--------------------------------------------------------------------------------
αλλά όταν κόψω ένα λουλουδάκι μόνο και μόνο για να το μοιρίσω.. πως νιώθω? Αισθάνομαι το άρωμά του? Ή με τρώνε οι τύψεις για αυτό που έκανα? Ή απλά γεύομαι το άρωμα και δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο?
--------------------------------------------------------------------------------
Μην το κόβεις, ποιος σου είπε πως η όσφρηση προϋποθέτει και κατοχή ? Μύρισέ το, χωρίς να το κόψεις, χωρίς να το πάρεις, χωρίς να το κατέχεις. Μύρισέ το και άστο εκεί που είναι, δεν χρειάζεται να το πάρεις μαζί σου. Δεν είναι καν δικό σου. Αυτό σου προσφέρει το άρωμά του και δεν ζητά τίποτε από σένα. Εσύ, γιατί του ζητάς να στολίζει το βάζο σου?Τα δέοντα,
Deva
Θυμήθηκα τώρα μία φράση από ένα βιβλίο του Lobsang Ramba:
Θα σας άρεσε κάποια όντα να σας έκοβαν τα γεννητικά όργανα και να στόλιζαν με αυτά τα βάζα τους; Μάλλον όχι. Τότε γιατί το κάνετε αυτό στα φυτά; (Τα άνθη λειτουργούν σαν γεννητικά όργανα στα φυτά)
<<Από τη στιγμή που η επιστήμη θα αρχίσει να ερευνά τα μεταφυσικά φαινόμενα θα προοδεύσει σε μια δεκαετία περισσότερο απ' όσο έχει προοδεύσει σε όλη την ύπαρξή της.>> "Nicola Tesla"
quote:
Αμαρτία" είναι η κατάσταση για την οποία εσύ και μόνο εσύ, ο εαυτός σου ο ίδιος, δεν αισθάνεσαι καλά, αισθάνεσαι "άβολα", αισθάνεσαι ενοχές, το μετανιώνεις...
Οι ενοχές εμφανίζονται στους ανθρώπους, όταν αισθανθούν πως διέπραξαν σφάλμα. Μόνο τότε. Αν πράττεις σωστά, συνειδητά, η ενοχή είναι ανύπαρκτη. Είναι παγίδα του νου, μην πέφτεις μέσα. Η αμαρτία δεν είναι η διάπραξη σφάλματος, δεν μπορεί να ακολουθήσει την ενοχή, παρά μόνο όταν την δεις υπό αυτήν την έννοια, σαν σφάλμα, σαν "άβολη" όπως λες συνείδηση. Λες "έκανα λάθος γι' αυτό", έρχεται η ενοχή, νιώθεις "ένοχος", "άβολα", ύστερα ο νους πάει "μήπως αμάρτησα κιόλας ?".
Η αμαρτία δεν είναι η διάπραξη σφάλματος. Το σφάλμα όταν γίνει, γίνεται από την άγνοια. Η άγνοια είναι η αμαρτία, όχι το σφάλμα.
Τα δέοντα,
Deva
quote:
Οι ενοχές εμφανίζονται στους ανθρώπους, όταν αισθανθούν πως διέπραξαν σφάλμα.
Όταν αισθανθούν ναι αλλά μπορεί να μην έχουν διαπράξει σφάλμα. Είναι αξιοσημείωτο ότι πολλά κακοποιημένα παιδιά νιώθουν ενοχές και ότι ευθύνονται αυτά που τους φέρονται έτσι...
<<Από τη στιγμή που η επιστήμη θα αρχίσει να ερευνά τα μεταφυσικά φαινόμενα θα προοδεύσει σε μια δεκαετία περισσότερο απ' όσο έχει προοδεύσει σε όλη την ύπαρξή της.>> "Nicola Tesla"
quote:
προσωπικα θεωρω "λογικη" την ερμηνεια της μετενσαρκωσης και του καρμα, αλλα απο την αλλη γνωριζω οτι και αυτη ειναι φτιαγμενη μεσα στα ανθρωπινα μετρα του καλου και του κακου.
Το κάρμα δεν είναι προσωπικό, δεν είναι ατομικό. Είναι συλλογικό, απευθύνεται στο Όλο, είναι καθολικό. Κάθε φορά που κάποιος σκοτώνει έναν συνάθρωπό του, συμμετέχεις κι εσύ στην δολοφονία του...
Τα δέοντα,
Deva
quote:
το σχετικιστικα σωστο!
Δεν υπάρχει τέτοια λέξη. Μην παραπλανείς ! Τι σημαίνει "σχετικιστικά" ? Είναι ανοησία.
Τα δέοντα
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 04:38:39
quote:
Όταν αισθανθούν ναι αλλά μπορεί να μην έχουν διαπράξει σφάλμα. Είναι αξιοσημείωτο ότι πολλά κακοποιημένα παιδιά νιώθουν ενοχές και ότι ευθύνονται αυτά που τους φέρονται έτσι...
Το παιδί είναι αθώο. Δεν αισθάνεται ενοχή. Το περιβάλλον του την δημιουργεί. Το σφάλμα των άλλων. Υπάρχει και αυτό το είδος ενοχής, σωστή η παρατήρησή σου. Η ευθύνη δεν βαραίνει το ίδιο όμως, δεν διαπράτει αυτό το σφάλμα, δεν σημαίνει τίποτε. Αυτό, είναι δύσκολο να το σκεφτεί, επείδη η λογική υστερεί στην παιδική ηλικία έναντι του συναισθήματος. Ένα παιδί είναι περισσότερο "αισθαντικό" παρά "λογικό", γι' αυτό είναι αθώο. "Ένοχος, ένοχον, ου ποιεί". Όταν το συνειδητοποιήσει αυτό, οι ενοχές εξαφανίζονται.
Ένα παιδί φέρει πολύ λιγότερες αμαρτίες, το γνωρίζεις φαντάζομαι, από έναν ενήλικα, κι αυτό όχι επειδή διαπράτει λιγότερα σφάλματα, αλλά επειδή δεν έχει γνώση του καλού και του κακού, δεν έχει θεωρητικοποιήσει ακόμη τις έννοιες, και δεν έχει συνδιάσει ή δεν έχει μάθει αυτή την λανθασμένη αντίληψη των ανθρώπων για την αμαρτία.
Τα δέοντα,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 04:57:04
Βέβαι δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη οι φανατικοί... Λέω για κάποιους που χτυπάνε τα παιδιά τους επειδή αυνανίζονται στην εφηβική ηλικία, επειδή είναι αμαρτία. Ναι το έχω δει με τα μάτια μου αν και ήταν σε απομακρυσμένο επαρχιακό χωριό... Και ξέρετε γιατί είναι αμαρτία;;; Επειδή σκοτώνουν λέει τα σπερματοζωάρια που είναι ζωική ύλη για μελλοντικά παιδιά!!! Άκου να δεις! Τα κακόμοιρα τα σπερματοζωάρια... Που να ξεραν ότι έχουν λίγες ώρες ζωής και ότι δε θα επιζήσουν μέχρι να παντρευτεί το παιδί... Άσε για τις γυναίκες που έχουν περίοδο!!! Έγκλημα!! Σκοτώνουν τα κακόμοιρα τα ωάρια και αυτά δεν δημιουργούνται ξανά... Γι αυτό δεν τις αφήνουν να μπουν στο ιερό της εκκλησίας!
<<Από τη στιγμή που η επιστήμη θα αρχίσει να ερευνά τα μεταφυσικά φαινόμενα θα προοδεύσει σε μια δεκαετία περισσότερο απ' όσο έχει προοδεύσει σε όλη την ύπαρξή της.>> "Nicola Tesla"
quote:
Βέβαι δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη οι φανατικοί... Λέω για κάποιους που χτυπάνε τα παιδιά τους επειδή αυνανίζονται στην εφηβική ηλικία, επειδή είναι αμαρτία. Ναι το έχω δει με τα μάτια μου αν και ήταν σε απομακρυσμένο επαρχιακό χωριό... Και ξέρετε γιατί είναι αμαρτία;;; Επειδή σκοτώνουν λέει τα σπερματοζωάρια που είναι ζωική ύλη για μελλοντικά παιδιά!!! Άκου να δεις! Τα κακόμοιρα τα σπερματοζωάρια... Που να ξεραν ότι έχουν λίγες ώρες ζωής και ότι δε θα επιζήσουν μέχρι να παντρευτεί το παιδί... Άσε για τις γυναίκες που έχουν περίοδο!!! Έγκλημα!! Σκοτώνουν τα κακόμοιρα τα ωάρια και αυτά δεν δημιουργούνται ξανά... Γι αυτό δεν τις αφήνουν να μπουν στο ιερό της εκκλησίας!
Χα! Διάβασε μια ιστορία φίλε μου...
Κάποτε, ένας σούφι μύστης, ο Τζουνάιντ, ονειρεύτηκε πως πέθανε και πως έτσι νεκρός που ήταν, έφτασε με τον μεγαλύτερο αμαρτωλό της πόλης, που κι αυτός είχε πεθάνει, στην πόρτα του Θεού και την χτύπησε.
Περίμενε λοιπόν πως ο Θεός, θα του έστρωνε και χαλί για να τον υποδεχθεί, θα γινόταν δεκτός με καλοσωρίσματα και τέτοια...
Έγινε ακριβώς το αντίθετο!
Ο θεός δέχτηκε με χαρά τον αμαρτωλό, ενώ ο μύστης "έφαγε πόρτα"! Όταν ο σούφι επέστρεψε στο κονάκι του, είπε : "Θεέ μου, μόνο μια ερώτηση έχω να σου κάνω. Τι μου κάνεις ? Εμένα που προσευχόμουν μέρα και νύχτα, είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, που φώναζα το όνομά σου στις προσευχές μου ? Ως και στον ύπνο μου έλεγα το όνομά σου κι έψελνα !"
"Ακριβώς γι' αυτό", του λέει ο Θεός, "τόσο πολυ με ταλαιπώρησες, που τώρα που ήρθες εδώ σε φοβάμαι. Τι θα κάνεις εδώ ? Από την γη, από τόσο μακριά, μέρα - νύχτα δεν μου άφησες μια στιγμή ησυχίας. Ο άλλος, ο αμαρτωλός, είναι καλός, ποτέ δεν με βαριοκάρδισε, ποτέ δεν με ταλαιπώρησε, ποτέ δεν είπε το όνομά μου, ποτέ δεν μου δημιούργησε προβλήματα".
Τα δέοντα,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 05:17:57
quote:
Η ΕΝ ΓΝΩΣΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
Όταν γνωρίζεις το κακό και το επιδιώκεις, δεν είσαι αμαρτωλός, μάλλον "μαζόχας" θα έλεγα πως είσαι... (δεν εννοώ φυσικά εσένα φίλε μου...)
Τα δέοντα,
Deva
quote:
απλα θα προτεινα να το επεκτεινουμε και σε ολα τα ζωικα ειδη και οχι μονο μεταξυ ανθρωπων.
Ωραία, καμιά αντίρηση. Αλλάξτε τον τίτλο : "Τι θεωρούν οι σκύλοι αμαρτία ?" Πες μας φίλε. Πολύ θα ήθελα να μάθω.
Που απευθύνεσαι, μου λες ? Σε ανθρώπους ή σε όλα τα "ζωικά είδη" ? Και τι εννοείς "ζωϊκά είδη", τα ψάρια, τα λιοντάρια, τις βδέλες, τι ?
Ο Ιησούς όταν δίδασκε, απευθυνόταν σε ανθρώπους, όχι σε "όλα τα ζωϊκα είδη", όχι σε σαύρες, ούτε σε φίδια, σε σένα και σε μένα, τι "ζωϊκο είδος" είσαι εσύ παλίκαρε ?
Θέλεις να συζητήσουμε το θέμα της αμαρτίας, για το πως το βλέπει π.χ ένας ελέφαντας ? Νομίζω, δεκάρα δεν δίνει, καρφί δεν του καίγεται...
Φίλε μου, να γνωρίζεις τι λες. Διαφορετικά, διόλου δεν διαφέρεις από αυτόν που διαπράττει αμάρτημα. Θα μου πεις, ε, σιγά την βάρκα, ε, ας σε ρωτήσω εγώ τότε :
Πιο ειναι μεγαλύτερο αμάρτημα ? Να λεω ανοησίες ή να θεωρώ "αμαρτία" το σεξ πριν από το γάμο ? (Τουλάχιστον, το παλικάρι που το είπε αυτό για το σεξ, το έθεσε σαν ερώτημα, σαν απορία, σαν προβληματισμό και πήρε απάντηση, ζήτησε βρε αδελφέ μια γνώμη, πήρε μια γνώμη. Εσύ, λες "ζωϊκά είδη" και όποιον πάρει ο χάρος, το προτείνεις βέβαια, έντεχνα, αλλά η προ-τάσή σου, γιατί αυτό σημαίνει "προτείνω", τείνω πρώτος δηλ, μάλλον τείνει στην ανοησία...)
Δεν έχω κάτι μαζί σου φίλε, και ούτε θέλω να σε προσβάλω, ούτε να μαλώσω, ούτε να χαλάσω την συζήτηση, ούτε τίποτε. Αλλά, σε παρακαλώ, να απευθύνεσαι σε ανθρώπους, όχι σε φύκια. Αν θες δηλ, να ακουστείς. Αν πάλι για σένα, μετά από τούτες τις κουβέντες μου, είμαι φύκι, ε, μην περιμένεις να ακούσω και τον λόγο σου. Το πολύ - πολύ, ο λόγος σου τόσο πολύ να ενοχλήσει την ηρεμία του βυθού, που να αναταραχθεί και να με κάνει κι έμενα το έρμο το φύκι, να ταλαντευτώ, κουνώντας την πράσινη γλειώδης ράχη μου σαν εκρεμμές...
Φιλικά,
Deva
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 06:15:41
Edited by - Deva_Parinito on 16/04/2005 06:27:09
Αν φίλε, εννοείς, την "αμαρτία" ως σφάλμα, ως αφαίρεση ζωής άλλου ζωντανού είδους, τότε, η αμαρτία βαραίνει εμένα, που δεν γνώρισα την έννοια των λεγόμενών σου. Ο νους είναι πολύ πονηρός...
Πες μου αν σφάλω, που μάλλον σφάλω, γιατί ξαναδιαβάζω τώρα προσεχτικότερα. Έγινε τώρα, δεν μπορεί να σβηστεί, ξέχνα το. Έκανα λάθος.
Τα δέοντα,
Deva
quote:
Ydroxoos25
Βέβαι δεν έχουν εμφανιστεί ακόμη οι φανατικοί... Λέω για κάποιους που χτυπάνε τα παιδιά τους επειδή αυνανίζονται στην εφηβική ηλικία, επειδή είναι αμαρτία. Ναι το έχω δει με τα μάτια μου αν και ήταν σε απομακρυσμένο επαρχιακό χωριό... Και ξέρετε γιατί είναι αμαρτία;;; Επειδή σκοτώνουν λέει τα σπερματοζωάρια που είναι ζωική ύλη για μελλοντικά παιδιά!!! Άκου να δεις! Τα κακόμοιρα τα σπερματοζωάρια... Που να ξεραν ότι έχουν λίγες ώρες ζωής και ότι δε θα επιζήσουν μέχρι να παντρευτεί το παιδί... Άσε για τις γυναίκες που έχουν περίοδο!!! Έγκλημα!! Σκοτώνουν τα κακόμοιρα τα ωάρια και αυτά δεν δημιουργούνται ξανά... Γι αυτό δεν τις αφήνουν να μπουν στο ιερό της εκκλησίας!
Περιττό να πώ οτι μερικές τέτοιες απόψεις φανατικών Χριστιανών δέν έχουν την παραμικρή διαφορά απο τον Ισλαμισμό οπότε δέν υπάρχει κανένας λόγος να κατηγορούμε τους Μουσουλμάνους για εχθρούς αφού γινόμαστε ίδιοι
Το θέμα της αμαρτίας είναι σχετικό. Οι προγαμιαίες σχέσεις, ή να φάς τυρί Μεγάλη Παρασκευή είναι ενέργειες που πιστεύουμε οτι είναι αμαρτία! Είναι όμως και απέναντι σε τί αμαρτάνουμε? Υπάρχει λόγος να επηρεαστεί η συνείδηση ή οι ενοχές που έχουμε απο τέτοιου είδους ενέργειες? Πιστεύω όπως σωστά αναφέρθηκε πρίν οτι η συνείδηση μας και μόνο η συνείδηση μπορεί να μας πεί για τις αμαρτίες και το μέγεθος τους. Άν η συνείδηση μας βρίσκεται σε νάρκη τότε είμαστε πραγματικά αμαρτωλοί, άν λειτουργεί έχουμε το ισχυρότερο όπλο κατά της αμαρτίας.
quote:
απλα θα προτεινα να το επεκτεινουμε και σε ολα τα ζωικα ειδη και οχι μονο μεταξυ ανθρωπων.
Είναι λάθος η διατύπωση γιατί τα ζώα όπως έχει αποδειχτεί με τις ώς τώρα επιστημονικές έρευνες τουλάχιστον έχουν μέν ψυχή αλλά δέν έχουν συνείδηση.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΧΩΡΙΣ ΑΓΚΑΘΙΑ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΦΕΛΗ
quote:Μια ακόμα "κουρασμένη" λέξη.
Τι θεωρούμε αμαρτία ???
Την επόμενη φορά που θ'ακούσετε λέξεις όπως "αμαρτία", "καλό", "κακό"
γελάστε δυνατά και καθαρά κι αφήστε τες να διαλυθούν σ'αυτό το γέλιο που ίσως είναι το μόνο φάρμακο για μια αρρωστημένη, επινοημένη και σάπια ηθική.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Ο συνηθισμένος σαρκικός και αισθητηριακός άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ποτέ ένας μεγάλος άγιος ή ένας μεγάλος αμαρτωλός. Ένας μεγάλος αμαρτωλός θα είναι αναγκαστικά ένας ασκητικός άνθρωπος, μακριά από τον αδιάφορο όχλο, το ίδιο όπως κι ένας μεγάλος άγιος. Οι μεγάλοι του Καλού και του Κακού αποφεύγουν τις ατελείς αντιγραφές και πάντα στρέφονται προς τα τέλεια και τα αυθεντικά πρότυπα. Δεν έχω καμία αμφιβολία πως πολλοί από τους μεγαλύτερους αγίους δεν έχουν κάνει ούτε μια καλή πράξη με τη συνηθισμένη έννοια της λέξης. Και από την άλλη μεριά, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν βουτήξει στις πιο βαθιές αβύσσους της αμαρτίας και σ’ ολόκληρη τη ζωή τους δεν έχουν κάνει ούτε μια κακή πράξη.
Ναι, υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην αμαρτία και στις πράξεις που θεωρούνται αμαρτωλές: όπως ο φόνος, η κλοπή, η μοιχεία κλπ. Αλλά είναι η ίδια σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο αλφάβητο και στην καλύτερη ποίηση. Το λάθος μας ξεκινά κυρίως από το γεγονός ότι κοιτάμε το θέμα μέσα από κοινωνικά γυαλιά. Πιστεύουμε πως ο άνθρωπος που κάνει κακό σε εμάς και στους γείτονές του, πρέπει να είναι πολύ κακός. Και φυσικά είναι, αλλά από κοινωνική άποψη. Το Κακό, με όλη τη σημασία του όρου, είναι μοναχικό. Είναι ένα πάθος της μοναχικής, ξεχωριστής ψυχής.
Είναι πολύ δυσάρεστο να σου κλέψει κάποιος το πορτοφόλι και αποκαλούμε τον κλέφτη, μεγάλο αμαρτωλό. Την πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που έχει μείνει πίσω στην εξέλιξη του εαυτού του. Φυσικά δεν μπορεί να είναι άγιος, αλλά μπορεί εύκολα να είναι – και συχνά είναι – ένα απείρως καλύτερο πλάσμα από χιλιάδες άλλα που δεν έχουν παραβεί ούτε μια εντολή. Είναι επικίνδυνος για μας και πολύ σωστά τον κλειδώνουμε κάπου αν τον πιάσουμε, αλλά ανάμεσα στην προβληματική και αντικοινωνική του πράξη και στο Κακό, αν υπάρχει κάποια
σχέση είναι σίγουρα ελάχιστη.
Στ’ αλήθεια, ο κοινός δολοφόνος δεν είναι σε καμία περίπτωση ένας αμαρτωλός με την αληθινή σημασία του όρου. Είναι απλά ένα άγριο κτήνος που πρέπει να το ξεφορτωθούμε για να σώσουμε το λαιμό μας από το μαχαίρι του. Θα μπορούσα να τον κατατάξω μάλλον στις τίγρεις, παρά στους αμαρτωλούς. Ο δολοφόνος δεν δολοφονεί από θετικές αιτίες, αλλά από αρνητικές. Του λείπει κάτι, που το κατέχουν αυτοί που δεν είναι δολοφόνοι.
Όμως σε κάθε προσέγγισή μας για το Καλό και το Κακό ή την αμαρτία και την αγιοσύνη, κρίνουμε τα πάντα υποκειμενικά. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Το πραγματικό Κακό στην προσέγγισή του είναι αντικειμενικό, δεν υπάρχουν διάφορες γνώμες, υπάρχει η ουσία, το αποτέλεσμα που πρέπει να κριθεί μόνον με έναν τρόπο. Το Κακό ως ενέργεια πρέπει να κινείται πέρα από τα πεδία του σχετικού. Αν ένας άνθρωπος γίνει δολοφόνος, άμεσα τον βαφτίζουμε κακό, αν όμως ένα λιοντάρι σκοτώσει μια αντιλόπη για να τραφεί και να μην πεθάνει από την πείνα, τότε το βαφτίζουμε ανάγκη επιβίωσης. Αν κάποιος φύλακας σκοτώσει κάποιον που βρίσκεται σε ένα σχολείο και πυροβολεί τα μικρά παιδιά το θεωρούμε αναγκαία πράξη. Είναι φόνος, αλλά γίνεται για καλό…Φόνος εδώ, φόνος κι εκεί, και οι απόψεις ολοένα αυξάνουν. Όταν εκφράζουμε την άποψή μας για μια κακή πράξη, στην πραγματικότητα εκφράζουμε την συναισθηματική εντύπωση που αυτή η πράξη μας δημιουργεί. Έτσι οι φόνοι άλλοτε είναι απεχθείς κι άλλοτε αναγκαίοι (άρα αρχικά ουδέτεροι σαν συναισθηματική εντύπωση). Μόνο που αυτοί οι φόνοι δεν καταργούν, ούτε δημιουργούν τίποτε νέο στη ζωή μας, απλά συμβαίνουν. Δηλαδή εκφράζουμε αυτό που νιώθουμε, αλλά δεν αναλύουμε την πραγματική έννοια της πράξης.
Μας είναι τελικά πιο εύκολο να κρυβόμαστε πίσω από βολικές λέξεις και συμπεράσματα, παρά να προσπαθούμε να αγγίξουμε την πραγματική έννοια του Καλού και του Κακού. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνουμε είναι συνεχώς να μπερδεύουμε την κοινωνική με την πνευματική αμαρτία κι επίσης να συντηρούμε αυτή τη σύγχυση σε κάθε ευκαιρία.
Μπορεί καμιά φορά να αναγνωρίσουμε το κακό μέσα από το μίσος μας για το καλό, συμπεραίνοντας πως τελικά το κακό είναι υποσυνείδητο. Και έτσι πρέπει να είναι. Όπως και σε άλλα σημεία, έτσι και σ’ αυτό, είναι το ίδιο με την Αγιοσύνη και την ιδιοφυία. Είναι μια έκσταση της ψυχής. Είναι μια μεταφυσική προσπάθεια του ανθρώπου να ξεπεράσει τα συνηθισμένα όρια. Έτσι, υπερπηδώντας αυτά τα φράγματα, υπερπηδά και την Κατανόηση, δηλαδή την ικανότητα που κάποιος έχει για να παρατηρεί τα πράγματα που εμφανίζονται μπροστά του. Δηλαδή, ένας άνθρωπος μπορεί να είναι φρικτά και ατελείωτα Κακός και να μην το γνωρίζει.
Το Κακό, φυσικά, είναι τελείως θετικό, μόνο που βρίσκεται στη λάθος πλευρά. Πιστέψτε με, η αμαρτία, στην πραγματική της σημασία, είναι πάρα πολύ σπάνια, είναι πιθανό μάλιστα, να έχουν υπάρξει πολλοί λιγότεροι αμαρτωλοί απ’ ότι άγιοι.
Αλλά ας δούμε ποια είναι πραγματικά η έννοια της Αμαρτίας. Πως θα αισθανόσασταν αν ξαφνικά η γάτα ή ο σκύλος σας άρχιζαν να μιλούν με ανθρώπινη φωνή; Αν τα τριαντάφυλλα του κήπου σας άρχιζαν να τραγουδούν ένα παράξενο τραγούδι; Θα χάνατε τα λογικά σας. Φανταστείτε τις πέτρες στο δρόμο να αρχίζουν να διογκώνονται και να μεγαλώνουν μπροστά στα μάτια σας, κι έπειτα να αρχίσουν να σας ακολουθούν! Κι αν τα χαλίκια που είδατε μπροστά στο σπίτι σας χθες το βράδυ, έχουν πετάξει πέτρινα άνθη σήμερα το πρωί;… Λοιπόν, αυτά τα παραδείγματα θα μπορούσαν να σας δώσουν μια πολύ αμυδρή ιδέα του τι είναι πραγματικά η Αμαρτία.
Κατά μία έννοια η απόλυτη Αμαρτία είναι να καταλάβεις τον Παράδεισο εξ’ εφόδου! Είναι απλώς μια προσπάθεια να εισχωρήσει κάποιος σε μια διαφορετική και ανώτερη σφαίρα με απαγορευμένο τρόπο, καταλαβαίνετε γιατί είναι τόσο σπάνιο; Υπάρχουν πολύ λίγοι άνθρωποι που επιθυμούν να εισχωρήσουν σε άλλες σφαίρες, ανώτερες ή κατώτερες, με τρόπους που είναι απαγορευμένοι ή επιτρεπτοί.
Οι άνθρωποι της μάζας, προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους όπως τη βρίσκουν, δηλαδή απλά τη συντηρούν. Γι’ αυτό λοιπόν, υπάρχουν πολύ λίγοι Άγιοι, και οι Αμαρτωλοί – με τη σωστή έννοια του όρου – είναι ακόμα πιο λίγοι…και οι ιδιοφυίες, που συνήθως είναι λίγο κι απ’ τα δύο, είναι επίσης πολύ σπάνιες. Ναι, τελικά ίσως να είναι πιο δύσκολο να είναι κάποιος μεγάλος αμαρτωλός απ’ το να είναι μεγάλος άγιος.
Η Αμαρτία συνιστά κάτι το αφύσικο. Στα πλαίσια του απαγορευμένου, αποτελεί κάτι καινούργιο στον φυσικό κόσμο, κάτι που αν συμβεί θα αλλάξει την ισχύουσα έννοια του κόσμου. Είναι σαν να περνάς το δάχτυλό σου μέσα από το πέπλο της καθημερινής ζωής. Και γι’ αυτό απαιτείται μεγάλη προσπάθεια.
Βέβαια, η Αγιότητα απαιτεί την ίδια, ή περίπου την ίδια μεγάλη προσπάθεια. Αλλά η Αγιότητα λειτουργεί σε πεδία που κάποτε ήταν φυσικά. Είναι ένας αγώνας του ανθρώπου να ξαναποκτήσει την έκσταση του Παραδείσου που υπήρχε πριν από την Πτώση, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αλλά η Αμαρτία είναι ο αγώνας του ανθρώπου να κερδίσει την έκσταση και τη γνώση που ανήκει μονάχα στους Αγγέλους και προσπαθώντας κάτι τέτοιο, ο άνθρωπος γίνεται δαίμονας.
Απ’ ότι συμπεραίνουμε, ο κοινός δολοφόνος δεν είναι απαραίτητα και αμαρτωλός. Αλλά ο Αμαρτωλός είναι καμιά φορά και δολοφόνος. Βλέπουμε ότι το Καλό και το Κακό είναι αφύσικα για τον άνθρωπο – για το κοινωνικό, πολιτισμένο ον – το Κακό είναι αφύσικο, με μια πολύ βαθύτερη έννοια απ’ ότι το Καλό.
Ο Άγιος αγωνίζεται να αποκτήσει ένα δώρο που έχασε.
Ο Αμαρτωλός προσπαθεί να αποκτήσει κάτι που ποτέ δεν είχε, που ποτέ δεν ήταν δικό του. Με λίγα λόγια επαναλαμβάνει την Εωσφορική Πτώση.
Η Αμαρτία είναι κάτι εσωτερικό, κάτι καθαρά μεταφυσικό. Είναι το διαβολικό θαύμα, όπως η Αγιοσύνη είναι το θεϊκό… Πότε-πότε, εξυψώνεται σε μια τέτοια κλίμακα, που πραγματικά ούτε που μπορούμε να υποψιαστούμε την ύπαρξή του.
Είναι σαν τις πολύ χαμηλές νότες του εκκλησιαστικού αρμονίου, είναι τόσο βαθιές που δεν μπορούμε να τις ακούσουμε. Η Αμαρτία δεν είναι κοινωνική παράβαση, είναι πνευματική υπέρβαση προς έναν λάθος δρόμο. Το πραγματικό Κακό δεν έχει καμιά σχέση με την κοινωνική ζωή ή τους κοινωνικούς νόμους. Το πραγματικό Κακό είναι ένα μοναχικό πάθος της ψυχής. Αν, κατά τύχη, το καταλάβουμε και συλλάβουμε όλη τη σημασία του, τότε πραγματικά θα γεμίσουμε τρόμο και δέος.
Ο υλισμός της εποχής μας, που έκανε τα πάντα για να εξαφανίσει την Αγιοσύνη, ίσως έκανε ακόμη περισσότερα για να καταπνίξει το Κακό. Βρίσκουμε τη γη τόσο άνετη, που δεν έχουμε καμία όρεξη ούτε να κατέβουμε από αυτήν, ούτε ν’ ανέβουμε πάνω απ’ αυτήν.
Και τέλος, επιτρέψτε μου να προσθέσω αυτό: οι ανώτερες αισθήσεις μας είναι τόσο αχρησιμοποίητες, είμαστε τόσο ποτισμένοι με υλισμό, που πιθανότατα δεν θα μπορούσαμε ν’ αναγνωρίσουμε το πραγματικό Κακό αν το συναντούσαμε…
quote:
μηπως ανθρωποποιησαμε τον Δημιουργο?
Έδω υπάρχει ένα λάθος, φίλτατε Jonnybegood...ίσως να είναι δικό μου σφάλμα...
Κάπου το έχω γράψει παλιότερα, αλλά δεν θυμάμαι το θέμα, όμως... ποτέ δεν εξίσωσα τον Θεό με τον Άνθρωπο και ποτέ δεν του απέδωσα ανθρώπινα χαρακτηριστηκά...
Η Ψυχή είναι ένα απειροελάχιστο κομμάτι θεϊκής ουσίας... αποσχίζεται από το "σώμα" του Δημιουργού και με αυτή τη πράξη χάνει τη Γνώση, μέσα από κύκλους βιολογικής παρουσίας κατακτά ξανά ότι έχει απολέσει με μοναδικό σκοπό την πλήρωση και την επανένωση της με το Δημιουργό...
Δεν έκανα τον Θεό, Άνθρωπο, αλλά τον Άνθρωπο, Θεό...
Όπως είπες, τα υπόλοιπα μέσω mail, όχι γιατί "δεν είναι όλα για όλους", αλλά γιατί είναι προς το παρόν μη σχετικά με το θέμα...
quote:
και η οποιαδηποτε τιμωρια μετα τον θανατο δεν εχει νοημα αν η ψυχη δεν μπορει να βιωσει συναισθηματα!
Θα σου φέρω ένα παράδειγμα που σε κάποιους, αν όχι σε όλους, θα φανεί παιδιάστικο...
Πάρε σαν δεδομένο έναν άνθρωπο που τον "βαραίνουν" πολλές λανθασμένες επιλογές, πεθαίνει το βιολογικό του όχημα και ο Δημιουργός, του στερεί την επιλογή του επόμενου "οχήματος" και τον τοποθετεί όπου Αυτός θέλει... το όχημα αυτό είναι το βιολογικό σώμα ενός σκουλικιού...
Όλα καλά ως εδώ... φαντάσου τώρα ότι η ψυχή δεν έχει ξεχάσει τι ήταν στον προηγούμενο βιολογικό κύκλο και έχει πλήρη επίγνωση του τι είναι σε αυτόν... τώρα θα μου πεις πως δεν αλλάζει η ψυχή, μόνο το σώμα και δίκιο απόλυτο έχεις...
...αλλά πόσοι είναι εκείνοι που έχουν καταφέρει να συμφιλιωθούν με την εξωτερική τους εμφάνιση?
...πόσοι είναι εκείνοι που δεν την έχουν αλλοιώσει, από λίγο έως πολύ?
Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή...
.
.
.
The She Mantis...
