- Εκλειψη 8-9 Νοεμβρίου - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

Η Γνώση είναι έμφυτη

Η γνώση ενυπάρχει στο νου όπως η φωτιά ενυπάρχει στη τσακμακόπετρα.

Κάποιο ερέθισμα αποτελεί την τριβή που φανερώνει τη γνώση. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με όλα μας τα συναισθήματα και με όλες μας τις δραστηριότητες - με τα δάκρυα μας και τα χαμόγελα μας, με τις χαρές μας και τις λύπες μας, με το θρήνο μας και το γέλιο μας, με τις κατάρες μας και τις ευλογίες μας, με τους επαίνους μας και τις κατηγορίες μας. Αν ερευνήσουμε τους εαυτούς μας με ψυχραιμία, θα βρούμε ότι το καθένα από αυτά φανερώθηκε από μέσα μας μετά από κάποια χτυπήματα.

Το αποτέλεσμα, το άθροισμα όλων αυτών των χτυπημάτων ονομάζεται κάρμα - δηλαδή, εργασία, δραστηριότητα.

Κάθε νοερό ή σωματικό χτύπημα που βιώνει η ψυχή, που την κάνει - τρόπος του λέγειν - να σπινθηρίσει και να αποκαλύψει τις δυνάμεις και τις γνώσεις της, αποτελεί την ευρύτερη έννοια του όρου "κάρμα". (σ. 13)

Η ανιδιοτέλεια μας οδηγεί στο κέρδος

Η ανιδιοτέλεια είναι περισσότερο αποδοτική, αλλά οι άνθρωποι δεν έχουν την υπομονή να την ασκήσουν. (σ., 18)

Αυτοέλεγχος

Ιδανικός άνθρωπος λοιπόν είναι εκείνος που μέσα στη μεγαλύτερη σιγή και απομόνωση νιώθει έντονα δραστήριος και στο μέσο της πιο έντονης δραστηριότητας νιώθει μέσα του τη σιγή και την απομόνωση της ερήμου.

Έχει μάθει το μυστικό της αυτοσυγκράτησης, αυτοελέγχεται. Περνάει μέσα από τους δρόμους μιας μεγαλούπολης, μ' όλη τους την κυκλοφοριακή κίνηση, κι ο νους του είναι εντελώς ήρεμος σαν να βρισκόταν μέσα σε μια σπηλιά όπου κανένας θόρυβος δεν φτάνει σ' αυτόν, ταυτόχρονα όμως νιώθει έντονα δραστήριος.

Αυτό είναι το ιδανικό της Κάρμα-γιόγκα, κι αν το έχετε επιτύχει, τότε έχετε αληθινά μάθει το μυστικό της εργασίας. (σ. 20-21)

Ο καθένας ας κριθεί με το δικό του μέτρο

Όλοι οι άντρες και οι γυναίκες δεν έχουν το ίδιο μυαλό, την ίδια ικανότητα, την ίδια δύναμη να εκτελούν τα πράγματα. Έχουν ανάγκη από διαφορετικά ιδανικά και δεν μας πέφτει λόγος να κατηγορούμε το οποιοδήποτε ιδανικό.

Αφήστε τον καθένα να κάνει ότι μπορεί για να πραγματοποιήσει το δικό του ιδανικό. Θα ήταν εξάλλου άδικο να κριθώ εγώ με το δικό σας μέτρο και να κρίνω εγώ εσάς με το δικό μου.

Η μηλιά δεν πρέπει να κριθεί με το μέτρο της βελανιδιάς, μήτε η βελανιδιά με το μέτρο της μηλιάς. Η μηλιά θα πρέπει να συγκριθεί με το μέτρο της ιδανικής μηλιάς και η βελανιδιά με το δικό της ιδανικό μέτρο. (σ. 28)

Επομένως δεν πρέπει να κρίνουμε τους πάντες με το ίδιο μέτρο και ούτε θα πρέπει να τους προσφέρουμε το ίδιο ιδανικό. Όταν κάνουμε κάτι τέτοιο, απλώς προκαλούμε μια αφύσικη τριβή μέσα στον άνθρωπο, με αποτέλεσμα να αρχίζει αυτός να μισεί τον εαυτό του, κι αυτό τον εμποδίζει να θρησκευθεί και να βελτιωθεί.

Έχουμε καθήκον να ενθαρρύνουμε τον καθένα στην προσπάθεια του να ζήσει σύμφωνα με το δικό του ανώτατο ιδανικό, και ταυτόχρονα να βοηθήσουμε αυτό το ιδανικό να συγκλίνει προς την αλήθεια. (σ. 28-29)

Η πνευματική γνώση είναι η απάντηση στην δυστυχία

Αν δώσουμε σε κάποιον κάτι που καλύπτει τις ανάγκες του για μια ώρα, αυτό είναι μια χρήσιμη βοήθεια. Αν του καλύψουμε τις ανάγκες του για ένα χρόνο, αυτό θα είναι μια μεγαλύτερη βοήθεια. Αλλά αν μπορέσουμε να του καλύψουμε τις ανάγκες του για πάντα, αυτό σίγουρα είναι η μεγαλύτερη βοήθεια που θα μπορούσε να του δοθεί.

Η πνευματική γνώση είναι η μόνη γνώση ικανή να απαλλάξει τον άνθρωπο από τη δυστυχία του για πάντα - κάθε άλλη γνώση διώχνει τις ανάγκες του προσωρινά μόνο.

Η πνευματικότητα ως μέγιστη γενναιοδωρία προς τους άλλους

Εκείνος που μεταδίδει πνευματική γνώση στον άνθρωπο είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης της ανθρωπότητας και έχει παρατηρηθεί ότι εκείνοι που βοηθούν τον άνθρωπο στις πνευματικές του ανάγκες είναι οι πιο ισχυροί άνθρωποι. (σ. 42)

Όχι εξωτερική βοήθεια αλλά εσωτερική

Μπορούμε να κάνουμε κάθε σπίτι της χώρας φιλανθρωπικό ίδρυμα. Μπορούμε να γεμίσουμε τη χώρα με νοσοκομεία. Αλλά, όσο δεν έχει μετασχηματιστεί ο χαρακτήρας του ανθρώπου, η δυστυχία θα εξακολουθεί να υπάρχει. (σ. 43)