- Εκλειψη 8-9 Νοεμβρίου - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet
Εργασία με ελευθερία και αγάπη. Ο δούλος δεν μπορεί να αγαπήσει
Το ενενήντα εννέα τοις εκατό της ανθρωπότητας εργάζονται σαν δούλοι, με αποτέλεσμα να νιώθουν δυστυχισμένοι. Οι δραστηριότητες τους είναι εγωιστικές.
Εργαστείτε σαν ελεύθεροι.
Εργαστείτε από αγάπη.
Η λέξη "αγάπη" είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί.
Η αγάπη δεν φανερώνεται εκεί όπου δεν υπάρχει ελευθερία. Ένας δούλος δεν είναι σε θέση να νιώσει αληθινή αγάπη. (σ. 49)
Ομως ποσο ευκολα θα εργαστει με αγαπη ,καποιος που 12 ωρες την ημερα του τρωνε το μεδουλι?
Πως μπορει κατι τετοιο να εναρμονιστει με το σημερα?
Μια ...απορια.
quote:Ομως ποσο ευκολα θα εργαστει με αγαπη ,καποιος που 12 ωρες την ημερα του τρωνε το μεδουλι?
quote:
Απλουστατο ΤΑΟ να εργαζεται λιγοτερο.
ΟΜ
shine one you Crazy Diamond
Θα μου επιτρέψεις να προσπαθήσω να κάνω μια ερμηνεία των λόγων του Βιβεκανάντα, όπως τα καταλαβαίνω και τα βιώνω προσωπικά.
Όταν λέει να εργαστούμε, μάλλον δεν εννοεί να "δουλεύουμε" και όταν αυτό το συνδέει με την αγάπη σίγουρα δεν εννοεί να δουλεύουμε με αγάπη, αλλά να εργαστούμε από αγάπη
Υπάρχει κάποια διαφορά.
Εάν διαλογιστούμε κάθε βράδυ για τα συμβάντα της ημέρας, όπως έκαναν οι Πυθαγόρειοι (κάτι που κάνω κι εγώ τα τελευταία δέκα χρόνια και με έχει βοηθήσει πολύ) θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν στιγμές μέσα στην ημέρα που μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη συνείδηση του ποιοι είμαστε, του τι κάνουμε, και το ποια θέλουμε να είναι η ζωή μας. Ότι υπήρχαν στιγμές στην ημέρα, στην εβδομάδα, στον μήνα όπου αφήσαμε την μηχανή να νικήσει την συνείδηση, όπου αφήσαμε το ρομπότ των συνηθειών να νικήσει τον άνθρωπο. Στιγμές που αφήσαμε τον εαυτό μας να νιώθει και να εργάζεται σαν σκλαβος αντί ως άνθρωπος με συνειδητές και ελεύθερες επιλογές.
Για αυτήν την κατάσταση συνείδησης νομίζω ότι μιλάει ο Βιβεκανάντα και όχι για τον χρόνο και την δυσκολία των εργασιακών μας υποχρεώσεων.
Μπορεί να εργαζόμαστε σκληρά και σε δύσκολες συνθήκες αλλά μέσα μας πρέπει να διατηρούμε την ελευθερία του κριτηρίου μας και την δύναμη της ζωής. Πρέπει να αρνηθούμε να αισθανθούμε "σκλάβοι" όσο κι αν η εξωτερική ζωή και οι ανάγκες μας οδηγούν σε αυτές τις σκέψεις.
Αυτή η εσωτερική επιβεβαίωση και η χαρά από την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι θα μας ανοίξει κανάλια δύναμης και ενέργειας που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί ότι είχαμε.
Είσαι Αυτό που Σκέφτεσαι, είπε ο Βούδδας. Για αυτόν τον λόγο, όσο κι αν η κοινωνία μας ωθεί να δουλέψουμε ως σκλάβοι, τόσο περισσότερο πρέπει να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του κριτηρίου μας και να μην πιστέψουμε ποτέ ότι μπορεί κάτι ή κάποιος να μας σκλαβώσει πραγματικά, παρά μόνο πρόσκαιρα και φαινομενικά.
Και πάνω από όλα να βρούμε χρόνο για τους άλλους, για αυτούς που υποφέρουν περισσότερο από εμάς, για αυτούς που μας έχουν ανάγκη, για αυτούς που μας χρειάζονται. Δίνοντας από τον εαυτό μας, ξεχνούμε τον εαυτό μας και η πικρία και η κούραση "γλιστράνε" σιγά, σιγά από πάνω μας, σαν την βρωμιά που την καθαρίζει η γενναιόδωρη αγάπη.
Όπως θα μας πει παρακάτω ο Βιβεκανάντα...
quote:
Το κύριο αποτέλεσμα της εργασίας που κάνουμε για τους άλλους είναι ότι μας εξαγνίζει. Μέσα από εξακολουθητική προσπάθεια να κάνουμε καλό στους άλλους, προσπαθούμε να ξεχάσουμε τους εαυτούς μας, κι αυτό το ξέχασμα του εαυτού είναι το σημαντικότερο μάθημα που οφείλουμε να μάθουμε από τη ζωή. (σ. 82)
Καλή ξεκούραση και ανάπαυση καλή μου ΤΑΟ. Οι σκέψεις μου μαζί σου... 
Όταν λέει να εργαστούμε, μάλλον δεν εννοεί να "δουλεύουμε" και όταν αυτό το συνδέει με την αγάπη σίγουρα δεν εννοεί να δουλεύουμε με αγάπη, αλλά να εργαστούμε από αγάπη
Υπάρχει κάποια διαφορά.
Εάν διαλογιστούμε κάθε βράδυ για τα συμβάντα της ημέρας, όπως έκαναν οι Πυθαγόρειοι (κάτι που κάνω κι εγώ τα τελευταία δέκα χρόνια και με έχει βοηθήσει πολύ) θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν στιγμές μέσα στην ημέρα που μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη συνείδηση του ποιοι είμαστε, του τι κάνουμε, και το ποια θέλουμε να είναι η ζωή μας. Ότι υπήρχαν στιγμές στην ημέρα, στην εβδομάδα, στον μήνα όπου αφήσαμε την μηχανή να νικήσει την συνείδηση, όπου αφήσαμε το ρομπότ των συνηθειών να νικήσει τον άνθρωπο. Στιγμές που αφήσαμε τον εαυτό μας να νιώθει και να εργάζεται σαν σκλαβος αντί ως άνθρωπος με συνειδητές και ελεύθερες επιλογές.
*******
thoth,καταλαβαινω αρκετα καλα τι εννοει εδω ο Βιβεκαναντα.
Ναι ,πραγματι μπορουμε και οφειλουμε στους εαυτους μας και οχι μονο,να εχουμε περισσοτερη συνειδηση της υπαρξης μας.Το διαλογισμο των Πυθαγορειων ,αν οχι δεκα οπως λες,προσπαθω να τον κανω οσο καλυτερα μπορω ,τα τελευταια τεσσερα χρονια...
Η απορια μου λοιπον ηταν απλα αυθορμητη και ευλογη ισως, εαν πραγματι...
********
Και πάνω από όλα να βρούμε χρόνο για τους άλλους, για αυτούς που υποφέρουν περισσότερο από εμάς, για αυτούς που μας έχουν ανάγκη, για αυτούς που μας χρειάζονται. Δίνοντας από τον εαυτό μας, ξεχνούμε τον εαυτό μας και η πικρία και η κούραση "γλιστράνε" σιγά, σιγά από πάνω μας, σαν την βρωμιά που την καθαρίζει η γενναιόδωρη αγάπη.
********
οι ευγενεις και μεγαλες αληθειες δεν αρμοζουν ,μονο σε λιγους και "προνομιουχους".Ας ειναι ευσεβης ποθος, μα θα ηθελα να μπορεσουν spirit, και αυτοι που δεν εχουν αλλη επιλογη απο το να δουλευουν 12ωρα σε εργασιες που συνηθως δε θυμομαστε,να νιωσουν κααατι απο αυτες!
αν εγινα γραφικη και σας κουρασα λυπαμαι,καληνυχτα
Είμαστε δεμένοι όλοι μας με βαριές αλυσίδες και κάποιοι από εμάς δυστυχώς με ακόμα πιο βαριές. Αλλά η ζωή πάει μπροστά και όλοι πρέπει να κάνουμε αγώνα για την ελευθερία μας όσο δύσκολη και δυσχερής κι αν είναι η θέση μας σε αυτήν την ζωή. Ο δρόμος είναι μακρύς και έχουμε πολλά ακόμα να αντιμετωπίσουμε για να κερδίσουμε σε αποφασιστικότητα και σε δύναμη.
Πολλά φιλιά 
Δεν ειμαι τιποτε αλλο ,απο ενας ταπεινος αναζητητης της αληθειας.Αδημονω να λυτρωθω πνευματικα απο τη σημερινη μου υπαρξη...Για μενα η οδος της σωτηριας ειναι η διαρκης εργασια για την εξυπηρετηση της χωρας μου και της Ανθρωποτητας.
Δεν ειμαι ευκολη στην παρεξηγηση και εχω μεγαλη πιστη για τα μελλοντικα μας ,καθε ειδους, επιτευγματα!
Μμμ...ευχαριστω 
+ και δινω "πασα" για τη συνεχεια!
Ορισμός του καθήκοντος
Είναι αδύνατο να κάνουμε έναν αντικειμενικό προσδιορισμό του καθήκοντος. Αλλά, μπορούμε να προσδιορίσουμε το καθήκον από την υποκειμενική πλευρά. Κάθε πράξη που μας ωθεί προς το Θεό είναι καλή πράξη και είναι το καθήκον μας, Κάθε πράξη που μας σπρώχνει προς τα κάτω είναι κακή και δεν είναι το καθήκον μας. (σ. 57)
Να προσαρμοστούμε εμείς στον κόσμο και όχι το αντίστροφο
Υπάρχει ένα πράγμα που δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ και είναι τούτο: οφείλουμε πάντα να βλέπουμε τα καθήκοντα των άλλων μέσα από τη δική τους σκοπιά και να μην κρίνουμε τα έθιμα των άλλων με τα δικά μας μέτρα. Εγώ δεν είμαι το μέτρο του σύμπαντος. Οφείλω εγώ να προσαρμοστώ στον κόσμο, ο κόσμος δεν έχει καμία υποχρέωση να προσαρμοστεί σε μένα. (σ. 59)
Κάνε το μέσον ένα με τον σκοπό
Κάποτε (ένας σοφός) μου είπε το μυστικό της εργασίας: "Κάνε το μέσο να είναι ένα με το στόχο." Όταν κάνετε κάποια εργασία, μη σκέφτεστε τίποτε πέρα από αυτήν. Κάνετε την εργασία σαν λατρεία, σαν να 'ταν η ανώτατη λατρεία, αφιερώσετε ολόκληρο τον εαυτό σας σ' αυτό που κάνετε, την ώρα που το κάνετε. (σ. 65)
+ Ομορφα!Λες να ειναι τυχαιο το συνταιριασμα αυτο?
Εξάλλου έχω στοιχεία ότι υπάρχει μια ξεκάθαρη γραμμή επιρροών από τον Βιβεκανάντα στο Αουρομπίντο και από τον Αουρομπίντο στον Γκάντι
τις αποδειξεις!quote:
Εάν διαλογιστούμε κάθε βράδυ για τα συμβάντα της ημέρας, όπως έκαναν οι Πυθαγόρειοι (κάτι που κάνω κι εγώ τα τελευταία δέκα χρόνια και με έχει βοηθήσει πολύ) θα διαπιστώσουμε ότι υπήρχαν στιγμές μέσα στην ημέρα που μπορούσαμε να έχουμε περισσότερη συνείδηση του ποιοι είμαστε, του τι κάνουμε, και το ποια θέλουμε να είναι η ζωή μας. Ότι υπήρχαν στιγμές στην ημέρα, στην εβδομάδα, στον μήνα όπου αφήσαμε την μηχανή να νικήσει την συνείδηση, όπου αφήσαμε το ρομπότ των συνηθειών να νικήσει τον άνθρωπο. Στιγμές που αφήσαμε τον εαυτό μας να νιώθει και να εργάζεται σαν σκλαβος αντί ως άνθρωπος με συνειδητές και ελεύθερες επιλογές.Για αυτήν την κατάσταση συνείδησης νομίζω ότι μιλάει ο Βιβεκανάντα και όχι για τον χρόνο και την δυσκολία των εργασιακών μας υποχρεώσεων.
Μπορεί να εργαζόμαστε σκληρά και σε δύσκολες συνθήκες αλλά μέσα μας πρέπει να διατηρούμε την ελευθερία του κριτηρίου μας και την δύναμη της ζωής. Πρέπει να αρνηθούμε να αισθανθούμε "σκλάβοι" όσο κι αν η εξωτερική ζωή και οι ανάγκες μας οδηγούν σε αυτές τις σκέψεις.
Αυτή η εσωτερική επιβεβαίωση και η χαρά από την επίγνωση ότι είμαστε πραγματικά ελεύθεροι θα μας ανοίξει κανάλια δύναμης και ενέργειας που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί ότι είχαμε.
Είσαι Αυτό που Σκέφτεσαι, είπε ο Βούδδας. Για αυτόν τον λόγο, όσο κι αν η κοινωνία μας ωθεί να δουλέψουμε ως σκλάβοι, τόσο περισσότερο πρέπει να αγωνιζόμαστε για την ελευθερία του κριτηρίου μας και να μην πιστέψουμε ποτέ ότι μπορεί κάτι ή κάποιος να μας σκλαβώσει πραγματικά, παρά μόνο πρόσκαιρα και φαινομενικά.
Και πάνω από όλα να βρούμε χρόνο για τους άλλους, για αυτούς που υποφέρουν περισσότερο από εμάς, για αυτούς που μας έχουν ανάγκη, για αυτούς που μας χρειάζονται. Δίνοντας από τον εαυτό μας, ξεχνούμε τον εαυτό μας και η πικρία και η κούραση "γλιστράνε" σιγά, σιγά από πάνω μας, σαν την βρωμιά που την καθαρίζει η γενναιόδωρη αγάπη.
Και εγώ πριν από κάποιο διάστημα είχα αρχίσει ένα topic με θέμα τις "Μοντέρνες Δουλειές". Χρειάστηκε να διαβάσω το παραπάνω κείμενο για να λυθούν κάποιες από τις απορίες μου (φυσικά όχι όλες... ακόμα στην αρχή είμαι).
Θα σου ανταποδώσω (αν μπορώ να το κάνω) με μία από τις συμβουλές του Βιβεκανάντα που πιστεύω ότι ταιριάζει:
Εκείνος που μεταδίδει πνευματική γνώση στον άνθρωπο είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης της ανθρωπότητας και έχει παρατηρηθεί ότι εκείνοι που βοηθούν τον άνθρωπο στις πνευματικές του ανάγκες είναι οι πιο ισχυροί άνθρωποι.
Να' σαι καλά φίλε μου.
Mε εκτίμηση
--Je^3--
..."follow me" the wise man said, but he walked behind...