- Ομιλίες περί πίστεως - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Βέβαια, το δεύτερο σκέλος της πρώτης πρότασης, δεν αφορά όλους τους νέους σήμερα.

Έχουμε στα χέρια μας τεράστια πνευματική κληρονομιά των Πατέρων της Ορθοδοξίας που περιέχει αξίες που σήμερα σνομπάρονται από άτομα που έχουν τις ίδιες ή περίπου τις ίδιες ιδέες με εσένα, τα οποία είναι και υπεύθυνα για την κατάντια και την πορεία από το κακό στο χειρότερο της κοινωνίας μας.

Αυτοί που έριχναν στη φωτιά ήταν αυτοί που εσύ θαυμάζεις και προσπαθείς να τους παρουσιάσεις ως τους "στυλοβάτες" του αρχαίου ελληνικού πνεύματος.

Ζήτησες στοιχεία και θα τα έχεις.
Τα στοιχεία αυτά τα βρήκα στο Διαδίκτυο. Προτού σπεύσεις να τα χλευάσεις (όπως κάνεις συνήθως), λόγω της αδυναμίας σου να τα αντικρούσεις, κάνε μια προσπάθεια να μας αποδείξεις ότι τα στοιχεία αυτά είναι ψευδή.

Ελπίζω να περιοριστείς σε αυτό που εσύ ζητάς και να μην προσπαθήσεις, επικουρούμενος και από τους άλλους χριστιανομάχους, να
στρέψεις αλλού τη συζήτηση.

Τα στοιχεία αυτά έρχονται κατευθείαν από πρωτογενείς πηγές και όχι από σύγχρονους ανθέλληνες ευρωπαίους ή/και παγανορατσιστές συγγραφείς.

«Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα στο βιβλίο του Περί θεών ότι δεν ξέρει αν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και ΕΚΑΨΑΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ στην Αγορά, αφού πρώτα έβγαλαν κήρυκα και ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΕΝΑ-ΕΝΑ από όσους είχαν αντίτυπα» (Το ίδιο λένε και οι: Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3˙ Ησύχιος, Ονοματολόγος˙ Σέξτος Εμπειρικος, Προς μαθηματικούς, IX 55)

Επίσης: «Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο» ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ II, 7

«Ο Πρόδικος ο Κείος, φιλόσοφος και σοφιστής, σύγχρονος του Δημοκρίτου, μαθητής του Πρωταγόρα, πέθανε στην Αθήνα, αφού του έδωσαν να πιεί κώνειο, με το αιτιολογικό ότι διέφθειρε τους νέους.» ΣΟΥΔΑ

Επίσης: Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος Άθεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα.

Ο Διαγόρας ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, και τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. (Λυσίας 6.17, Σούδα)

Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία.

Επίσης κατηγορήθηκαν (δικάστηκαν) επί ασέβεια προς τον Παγανισμό οι Ασπασία και Ευριπίδης (από τον Κλέωνα).

Οι πόλεις – κράτη, και κυρίως η Δημοκρατική Αθήνα βλέποντας ότι η κριτική για τους θεούς ξεκινά από τους σοφιστές και τις ανώτερες κοινωνικά τάξεις θεώρησε ότι βρίσκεται μπροστά σε μια ύπουλη επίθεση Λακωνιζόντων, κατά του Δήμου κα γι’ αυτό ψήφισε το 432 π.Χ. το περίφημο «Ψήφισμα του ΔΙΟΠΕΙΘΗ*», επαγγελματία μάντη, εναντίων όσων:

«τά θεία μη νομίζειν καί λόγους περί των ματαρσίων (ουρανίων) διδάσκειν» (Πλουτ. Περικ. 32)

Οι ποινές ήταν: Εξορία, θάνατος και κάψιμο των συγγραμμάτων (Nauk, Fragm. Trag. Gracc. 2η έκδοση, σελ. 771) (Πηγή: «Οι απόκρυφες επιστήμες στην Ελληνική αρχαιότητα, από τον Όμηρο μέχρι τον Πρόκλο», Διαμαντής Κούτουλας, Εκδόσεις ΕΣΟΠΤΡΟΝ, Αθήνα 2002).

*Αθηναίος χρησμολόγος και φανατικός αντιπρόσωπος της αρχαίας πίστης. Το ένα του χέρι ήταν παράλυτο. Αντιτάχθηκε στις νεωτεριστικές μεταρρυθμίσεις του Περικλή και με εισήγησή του αποφασίστηκε να υποβάλλονται μυνήσεις «εισαγγελίαι» κατά παντός μη πιστεύοντας στους αρχαίους θεούς ή σε αυτούς που διέδιδαν θεωρίες περί υπερκόσμιων πραγμάτων. Φαίνεται πως άκμασε κατά το δεύτερο ήμισυ του Ε’ αιώνα π.Χ., αν και δεν υπάρχει ομοφωνία προς αυτό. Για την μετέπειτα στάση του επί της κοινωνικής κατάστασης κύριος μάρτυρας είναι ο Αριστοφάνης, είναι δε ασφαλής η μαρτυρία του σχολιαστή του Αριστοφάνη που λέει πως ο Διοπείθης, ακολουθώντας άλλωστε τις αρχές του, διέκειτο συμπαθώς προς το συντηρητικό στρατηγό Νικία. Περί αυτού αναφέρεται πως έφτασε σε πολύ μεγάλη ηλικία, και ότι κατά τα τελευταία έτη της ζωής του μετακλήθηκε στην Σπάρτη, όπου ερμήνευσε ορισμένους χρησμούς αναφερόμενους στην ανάληψη της βασιλείας από τον Αγησίλαο. (Πηγή: Σταματάκος Ι., Καθηγητής Φιλολογίας, Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος Θ, σελίδα 413)

Το ότι το Βυζάντιο και οι "λιποτάκτες" φρόντισαν να έχουμε εμείς σήμερα αυτή την κληρονομιά σε αρχαία συγγράμματα, ακόμη και ο μέγας εχθρός του Βυζαντίου, φίλος σου Γίβων, το παραδέχεται:

«Τουλάχιστον το 75% των γνωστών σήμερα Αρχαίων Έλληνων κλασσικών συγγραφέων μάς έγιναν γνωστοί μέσω Βυζαντινών χειρογράφων.» [Πηγή: History of Libraries in the Western World, Michael H. Harris, Scarecrow 1995]

«Πολλά απο αυτά που ξέρουμε για την αρχαιότητα, ειδικά για την ελληνική και ρωμαϊκή φιλολογία και την ρωμαϊκη νομοθεσία θα είχαν χαθεί παντοτινά, αν δεν υπήρχαν οι λόγιοι και οι αντιγραφείς της Κωνσταντινούπολης» [Πηγή: J.J. Norwich, «Σύντομη Ιστορία του Βυζαντίου», εκδ Γκοβοστη, Δ’ εκδοση ,1997]

ο Άγγλος ιστορικός Γίββων, ο μεγάλος εχθρός του «Βυζαντίου», μας λέει:
«Το πνεύμα του Ομήρου, του Δημοσθένους, του Αριστοτέλους, του Πλάτωνος, φώτιζε την Κωνσταντινούπολη. Οι πολυάριθμες ερμηνείες και τα σχόλια των Βυζαντινών εις τους κλασσικούς συγγραφείς δεικνύουν με πόση επιμέλεια ανεγινώσκοντο. Οι Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως απεκάθηραν την κοινήν γλώσσαν και ανέκτησαν την εύκολον χρήσιν της γλώσσης των προγόνων αυτών, , η οποία είναι το αριστούργημα του ανθρώπινου πνεύματος. Η γνώσις των υπέροχων διδασκάλων, οι οποίοι είχαν μαγεύσει και διδάξει το μέγιστον από τα έθνη (τους Ρωμαίους) είχε καταστή πολύ κοινή. Η Κωνσταντινούπολη περιέκλειεν εις τον περίβολον αυτής τόσην επιστήμην και τόσα βιβλία, όσα δεν υπήρχαν σε όλας μαζί τας μεγάλας χώρας της Δύσεως» [Πηγή: Ε. Γιββών, «Παρακμή και πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας»]

«Η Ελληνική παιδεία, παράλληλα προς τον Χριστιανισμό και τη ρωμαϊκη κρατική παράδοση, αποτελεί ένα απο τα κύρια συστατικά στοιχεία του Βυζαντίου. Τα αριστουργήματα της αρχαίας γραμματείας διασώθηκαν επειδή, οι βυζαντινοί γραφείς εξακολουθούσαν να τα αντιγράφουν, ιστορώντας τα μάλιστα με περίτεχνες μικρογραφίες» [Πηγή: «Ιστορία του Ελληνικού Εθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. Ζ’ σελ 17]

Τα παραπάνω στοιχεία είναι σε όλους γνωστά.
Το να προκαλούν οι χριστιανομάχοι, συνεχώς, και να ζητάνε την επαναλαμβανόμενη παράθεσή τους δεν βοηθά σε τίποτα.
Όποιος ενδιαφέρεται για την αλήθεια, την ψάχνει και δεν αρκείται στην μισαλλόδοξη προπαγάνδα του ΥΣΕΕ και του Ρασιά.

Πηγή: http://www.focusmag.gr/fora/view-message.rx?oid=75623#msg_75623

1. Εσύ ψάχνεις την αλήθεια Ψηλέ; Η αρκείσαι στη μασημένη τροφή που σου παρέχουν οι προπαγανδιστικές ιστοσελίδες των διαφόρων χριστιανών απολογητών της πεντάρας; Εχεις αναζητήσει ποτέ σου τις πηγές που αναγράφονται εκεί ώστε να επιβεβαιώσεις την αλήθεια ή όχι του περιεχομένου;

2. Ο Βλάσης Ρασσιάς έχει μια ογκοδέστατη βιβλιογραφία στα βιβλία του και το ότι εσύ δεν συμφωνείς με τα λεγόμενά του (χωρίς ωστόσο να μπορείς να τα αντικρούσεις) δε σημαίνει πως τα γραφόμενά του αποτελούν μισαλλόδοξη προπαγάνδα. Απλή καταγραφή της ιστορίας κάνει και μάλιστα εν πολλοίς στηριζόμενος σε εκκλησιαστικούς συγγραφείς. Το ότι μέσα από την καταγραφή αυτή εμφανίζεται όλη η μισαλλοδοξία του χριστιανισμού, δε σημαίνει πως ο συγγραφέας είναι μισαλλόδοξος ή ασκεί τέτοιου είδους προπαγάνδα. Η απαξίωση ενός συγγραφικού έργου, με μόνο γνώμονα το γεγονός ότι δεν συμφωνεί με τις απόψεις μας ή με την ενδεχόμενη άποψη που έχουμε για την ιστορία (την οποία ουσιαστικά αγνοούμε) δείχνει το λιγότερο στρουθοκαμηλισμό και συνήθως τυφλό φανατισμό.

Και όπως ίσως γνωρίζεις, ο φανατισμός έχει κι αυτός κάποια όρια, διαφορετικά καταντάει γελοιότητα.

quote:

---

Αν όχι, μπορείς να μας εξηγήσεις γιατί στην πηγή δεν βάζεις την ιστοσελίδα απ'όπου τα ξεσήκωσες αλλά τα ονόματα των πηγών που η ιστοσελίδα αναφέρει;

---