- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Και μια παραίνεση, τόσο σε εσένα όσο και στον φίλο primitive:
Προσπαθήστε να γράψετε με ελληνικά, είναι πολύ δύσκολη η ανάγνωση των μηνυμάτων με λατινικούς χαρακτήρες... 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Annaliz:
Γεννιέμαι εγώ στις 23 Απριλίου του '81 στις 13,30 το μεσημέρι.
Ευτυχώς που δε γεννήθηκες Απρίλη του '83 ,γιατί θα μπερδευόταν πολύ το πράγμα.
Χωρίς παρεξήγηση ,έτσι Annaliz ;
ΝΑ'ΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ...ΤΑ ΛΕΜΕ !!
Στράτος
ΠΡΙΝ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΜΟΥΝ ΣΠΙΤΙ ΕΝΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΣΧΕΣΗ. ΚΑΘΟΜΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ Κ ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΤΙ ΕΝΙΩΣΑ ΜΙΑ ΑΣ ΤΟ ΠΟΥΜΕ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ.. ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΣΤΟ ΚΕΝΟ Κ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΒΟΥΡΚΩΝΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΟ ΓΙΑΤΙ. Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΔΝ ΠΗΓΑΙΝΕ ΚΑΛΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΕ ΤΙ ΕΙΧΑ. ΕΓΩ ΤΟΤΕ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑ : "ΕΧΩ ΕΝΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ... ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ ΘΑ ΓΙΝΕΙ.. ΚΑΠΟΙΟΝ ΘΑ ΠΑΤΗΣΕΙ ΑΜΑΞΙ . Η` ΕΜΕΝΑ Η` ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΟ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ... ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΤΠΤ ΑΠΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΩ. ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ ΠΗΓΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΧΟΛΕΙΟ Κ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΥΡΙΣΑ ΜΕ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ. ΚΑΤΕΒΗΚΑ ΣΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΩ ΤΟΝ ΠΟΔΑΡΟΔΡΟΜΟ (ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΛΙΓΟ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ) ΑΛΛΑ ΓΥΡΙΣΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΩ ΚΑΤΙ ΠΙΣΩ.. ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ. ΗΤΑΝ Κ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΕΙ ΑΛΛΑ ΔΝ ΠΡΟΛΑΒΕ. ΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕ ΑΜΑΞΙ .. ΠΗΓΑ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΓΤ ΜΑΛΛΟΝ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΒΓΕΙ Ο ΩΜΟΣ (ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΕΙΧΑ ΣΠΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΛΕΙΔΑ ΜΟΥ) Κ ΟΤΑΝ ΠΗΡΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟ Κ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΑ ΕΠΑΙΞΕ.. ΟΠΩΣ Κ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ..
Θα έλεγα ναι κάπως έτσι θα το χαρακτήριζαν όλοι 6 αίσθηση προαίσθημα μιας και δεν μπορούμε να δώσουμε ακριβή επιστημονική ονομασία για τέτοια φαινόμενα συμβαίνει αρκετά συχνά και οι περισσότεροι το έχουμε νιώσει δεν ξέρω περισσότερα αλλά όλο και κάποιος θα μας πει μια παρόμοια ιστορία ....
άσχετο σημαίνει κάτι το όνομα σου ????????
i don't fear anything exept my self...
Από το 1998 ίσως και παλιότερα έχω παρατηρήσει πως ότι όνειρο δω βγαίνει αληθινό...και δυστυχώς(πιο συγκεκριμένα)ότι άσχημο όνειρο(θάνατος)...κι ας ξεκινήσω..
1ο όνειρο) Για κάποιο μεγάλο χρονικό διάστημα(τέλη 1988 αρχές 1999)έβλεπα πως θα πεθάνει ο αγαπημένος μου παππούς.Ο παππούς μου είχε μείνει ανάπηρος μετά απο ενα τροχαίο που είχε πριν πολλά χρόνια,δεν μπορούσε να περπατήσει,όμως παρ'ολα αυτα δεν ειχε αρρωστήσει ποτέ ούτε είχε το παραμικρό από τα γεράματα του (καρδιά,πίεση,κτλ).Έβλεπα λοιπόν πως βρισκόμουν σε ένα μέρος(υποτί8εται νεκροταφείο,χωρίς όμως να βλέπω κανένα τάφο ή κάτι που να θυμίζει νεκροταφείο)σαν λιβάδι σκοτεινό και να είναι σαν να φωτίζεται από το φως του φεγγαριού,με περιποιημένο χορτάρι κάτω και μικρά λουλουδακια και στην μια άκρη να υπάρχει ένα μεγάλο και χοντρό κυπαρίσι..Έκλαιγα και φωναζα στην γιαγια μου γιατι πεθανε ο παππους μου αφου ηταν καλα και πως τον θελω πισω,η γιαγια μου με ηρεμη φωνη μου έλεγε πως πρεπει να ηρεμήσω και πως ο παππους μου αν και πεθανε ειναι καλά εκει που βρίσκεται και είναι ευτυχισμένος και δεν κάνει να με βλέπει να κλαίω γιατί θα στενοχωριέται...Εντο μεταξυ την στιγμη που φωναζα εγω και με καθησυχαζε η γιαγια μου ακουγα τον παππου μου να γελαει και να λεω σε καποια στιγμη στην γιαγια μου πως ειναι δυνατον να εχει πε8ανει και να τον ακουω να γελαει???...Αυτο το όνειρο και παρόμοια με αυτό,έβλεπα πανω από μήνες αλλά όχι σε τακτά χρονικά διαστήματα...Τελικά μετά από ενα μήνα περίπου(που είδα το τελευταίο)μπήκε ο παππούς μου στο νοσοκομείο απο μια απλή ίωση και πέθανε μέσα στον ύπνο του ήρεμος στις 30 Νοεμβρίου του 1999...
Αυτή ήταν απλά η αρχή...Από τότε όποτε δω παρόμοιο όνειρο βγαίνει..
Θα σας ξαναγράψω πολύ σύντομα για να καταλάβαιτε πως δεν μιλάμε για μια απλή σύμπτωση...
Γεια σας και πάλι σας είχα πει πως θα σας ξανάγραφα..
2ο όνειρο)Γύρω στα μέσα 1999...Βλέπω πως ο μικρότερος αδερφός της μαμάς μου έχει πεθάνει και έλεγα θυμάμαι πως είναι δυνατον να εχει πεθάνει αφού είναι τόσο μικρός και αυτόν παράλληλα τον άκουγα να γελάει σαρκαστικά..Μετά από μια εβδομάδα το πολύ μας πήρε τηλέφωνο ο ίδιος και μας είπε πως η γυναίκα του είναι στο νοσοκομείο,μετά από 10-15 μέρες πέθανε...(ήταν μόνο 36 χρονών
)3o όνειρο)Γύρω στα τέλη 1999 αρχές 2000 είδα την μαμά μου να έχει πεθάνει αλλά δεν ξέρω για πιο λόγο δεν ανησυχούσα μέσα στο όνειρο όπως τις άλλες φορές και λέω δεν γίνεται να βλέπω κάτι τέτοιο και να είναι αλήθεια(μέσα στο όνειρο το έλεγα),μέτα από 1 εβδομάδα το πολύ μάθαμε πως η αδερφή της γιαγιάς μου είναι στο νοσοκομείο απο καρκίνο κι ενώ
πήγαινε καλά μετά από 2-3 μέρες πέθανε...(μόλις 52 χρονών)
4ο ονειρο)Πολλές φορές βλέπω πως στο ονειρό μου μου σπάνε τα δόντια ή απλα μου φεύγουν κι άλλες τα βλέπω με αίμα κι άλλες χωρίς..Λοιπόν όσες φορές έχω δει κάτι τέτοιο πάντα κάτι άσχημο γίνεται, ή κάποιος τσακωμός,ή αρρώστεια,ή γενικά άσχημες ειδήσεις μαθαίνω..
5ο όνειρο)Η γιαγιά μου πέθανε τον Ιούνιο του 2002 ή 3 δεν θυμάμαι ακριβώς πάντως ήταν μέσα στην εξεταστική μου,οπότε δεν
μπορούσα να πάω στην κηδεία της...Στα 6μηνα που γίνονται,πάλι δεν μπορούσα να κατέβω λόγω σχολής(σπουδάζω Λάρισα)..Λοιπόν
μια μέρα βλέπω πολύ νωρίς το πρωί όνειρο την γιαγιά μου με τον παππού μου(που σας μίλησα για εκείνον στο προηγούμενο post μου)στο σπίτι τους ντυμένοι με πολύ κάλα ρούχα και σοβαρούς,η γιαγιά μου ειδικά ήταν αμίλητη και πολύ σοβαρή κάτι που με τάραξε στο όνειρο,τελίκα έκατσα κάτω στο πάτωμα στα πόδια του παππού μου και πιάσαμε κανονικά την κουβέντα γνωρίζοντας εγώ μέσα στο όνειρο πως και οι 2 είναι νεκροί και είναι σαν να μιλάω με φάντασμα,παρ'όλα αυτά δεν τρόμαξα καθόλου και τον ένιωθα πολύ οικείο..Σε κάποια στιγμή εκεί που μίλαγα μαζί του τον ρωτάω το εξής:"Παππού όταν πέθανες φοβήθηκες,πως ήταν?" εκείνος με κοίταξε μου χαμογέλασε και μου λέει"Ηταν πάρα πολύ ωραία δεν φοβηθηκα καθόλου την ώρα που πέθαινα έβλεπα να πηγαίνω σε ένα μέρος παραδεισένιο με πολλά δέντρα,λουλούδια,ήσυχο που ακούταν μόνο το κελαήδισμα πουλιών"μέτα σκέφτηκα να τον ρωτήσω όταν πεθάνω αν ερχόταν εκείνος να με πάρει αλλά αμέσως συνειδητοποίησα πως αν έλεγα κάτι τέτοιο μέσα σε όνειρο δεν θα ξύπναγα ποτέ,τρόμαξα και δεν τον ρώτησα κι όμως εκείνος γέλασε σαν να κατάλαβε την σκέψη μου και μου είπε"Μην φοβάσαι όταν έρθει η ώρα σου θα δεις και μόνη σου πόσο ωραία είναι και αν πάλι τρομάξεις εγώ θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω να φύγουμε μαζί,γι'αυτό μην ανησυχείς εξάλλου έχεις πολύ χρόνο ακόμα μπροστά σου!!" Εκείνη την στιγμή ξύπνησα απότομα και δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είδα,έτρεμα και έκανα αρκετή ώρα να συνέλθω..Όταν τελικά ηρέμησα γύρω στο απόγευμα με πήρε η μαμά μου να μου πει πως μόλις γύρισε από το σπίτι της γιαγιάς μου γιατί σήμερα είχαμε τα 6μηνα
...Μπορείτε να καταλάβετε την έκπληξη και το σοκ που έπαθα μόλις το άκουσα,γιατί είχα ξεχάσει εντελώς τι μέρα είναι...Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο σοριάστηκα στην καρέκλα και σκεφτόμουν τι ακριβώς είχα δει και τι είχε γίνει εκείνη την μέρα και τελική φράση μου...Ωραία..δεν πήγα εγώ σήμερα να "τους δω" ήρθαν εκείνοι σε μένα...
Ελπίζω να μην σας κούρασα με τα όνειρα μου αλλά όπως καταλαβαίνετε έχω αρχίσει και το σκέφτομαι σοβαρά το όλο θέμα και να μην λέω πως είναι απλή σύμπτωση..Έχω ακόμα 2 όνειρα να σας πω αλλά θα τα πω άλλη στιγμή γιατί έχω δυστυχώς και διάβασμα...
"Οι νεράιδες ζουν μέσα από τα όμειρα μας..."
δεν εχω ζησει τιποτα το συγκλονιστικο και τρομακτικο.
η παρακατω ιστορια ειναι της κολλητης μου.
ενα απογευμα που ηταν η Φ. στο σπιτι της παρεα με τη ξαδερφη της, και ολοι οι αλλοι ελειπαν,αποφασισαν να παιξουν ταβλι.μολις τελειωσν λοιπον,αρχισαν να μαζευουν τα πουλια και συνηδητοποιησαν τι ενα πουλι ελειπε.μετα η μια εβριζε την αλλη γιατι νομιζε η μια οτι το εχει κρυψει η αλλη.σε μια φαση λεει η Φ. "αστο,χσετο,θα το βρω και θα σου το φερω αυριο.ελα να παιξουμε γκρινιαρη"
ανοιγουν λοιπον το κουτι του γκρινιαρη,και τι βρισκουν?το πουλι πανω-πανω,καμαρωτο-καμαρωτο!
παλι φωνες κακο και "ποιον πας να κοροιδεψεις" κ.ο.κ.
η κοπελα αυτη λοιπον,εχει μια πορτα στο δωματιο που βγαζει στο χωλ και μια αλλη,που βγαζει στην αυλη που ενωνει το σπιτι της με το σπιτι της ξαδερφης της.η πορτα αυτη ειναι λεια απο τη μια πλευρα (του σπιτιου) και απο την αλλη (αυλη) ειναι τραχια.
τη στιγμη που βαζει το πουλι στο ταβλι,γυρναει το κεφαλι και βλεπει κατι ολολευκο να χτυπαει την πορτα.ετσι οπως το περιγραφει,δεν ειχε ουτε χερια ουτε ποδια απλα αυτο το κατι χτυπουσε το τζαμι...μετα σταματησε και εφυγε.φυσικα η Φ. φοβηθηκε παρα πολυ και ακομα οταν την
αφηγειται φρικαρει.
Comforting home,mother's lap,chance for immortality...where being wanted baame a thrill,I never knew...
...it does not do to dwell on dreams and forget to live,remember that...