- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Απόψε σκέφτομαι πως, η ευτυχία τελικά δεν εξαρτάται από τους άλλους, αλλά από τη δική μας ικανότητα να χειριστούμε τα συναισθήματά μας. Είναι ανώφελο να προσπαθούμε να γεμίσουμε το ψυχικό μας κενό με επιφανειακούς τρόπους].
Αυτό είναι δόγμα, δεν αναλύεται.
ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ....
quote:
ΜΙΑ ΑΚΟΥΣΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
PIXELDREAM ''κόλλησα'' κόκκινο.
Δεν μπορώ να δεχθώ το ''ακούσιο'' της πραγματικότητας.
Εσύ πιστευεις οτι δεν μπορούμε να την κατευθύνουμε?
Εγώ πάλι νομίζω οτι τι΄ς περισσότερες φορές μπορούμε[μην μου πεις τώρα για το κάρμα και τα χρέη]....
quote:...
πάω για ελεύθερη πτώση
Καληνύχτα Deva, απ΄οτι είδα '' έπεσες'' στα μαλακά...
Δια πάν ενδεχόμενο ενα αλεξίπτωτο ...
quote:
ΑΝΤΕ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ...
"ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΣΥΧΝΑ ΛΥΠΗΜΕΝΟΣ
ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΝΩ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΜΟΥ ΟΥΤΕ ΑΠΕΛΠΙΖΟΜΑΙ..."
ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ ΜΠΡΕ!!!!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΣΥΓΝΩΜΗ
quote:
ΞΕΧΑΣΑ...ΜΙΑ ΑΚΟΥΣΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΡΟΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ...ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΤΣΙ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ...ΑΚΟΥΣΙΑ.
Και αν είναι εκούσια φαντασία?
Αυτό είναι προνόμιο λίγων...
Για να δούμε πως θα εξελιχθεί η ΡΟΗ!
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Καθένας χαράσσει με το σουγιαδάκι του ένα σήμα
στο δέντρο της ζωής.
Είναι μερικοί που χαράζοντας αυτό το σήμα,
τους ξεφεύγει το μαχαίρι και πληγώνονται.
Είναι γιατί ήταν πολύ παθιασμένοι κείνη τη στιγμή
Είναι γιατί τρέμανε τα χέρια τους
από τα πολλά όνειρα
Είναι γιατί τα μάτια τους είχαν θαμπωθεί
από την ομορφιά του κόσμου.
Είναι...
Καληνύχτα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο
Καλό απόγευμα σε όλους 
quote:Σεμινάκι,
Καλό μεσημεράκι σας εύχομαι μετά από πολύ καιρό!!
Καλώς ήρθες. Μας έλειψε η ευαισθησία σου. Ολα καλά καρδούλα μου;
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
quote:Καλώς ήρθες!!! Με ένα χαμόγελο
Καλό μεσημέρι και από μένα, ένα καινούργιο μέλος, που πιστεύει ότι κάποια πράγματα στη ζωή είναι "γραμμένα" να γίνουν και η μόνη δική μας επιλογή είναι ο δρόμος ή ο τρόπος, που θα γίνουν, αλλά δεν μπορούμε, ότι και να κάνουμε, να τα αλλάξουμε. Θα γίνουν.Καλό απόγευμα σε όλους...
κι ευχές να χαμογελάς πάντα. Αυτό που γράφεις πως τα πάντα σχεδόν είναι γραμμένα μπορεί και να είναι αλήθεια. Λένε πως ο χαρακτήρας μας είναι η μοίρα μας. Δεν ξέρω. ΄Ισως να ισχύει κι αυτό. Το αισθάνεσαι το γραμμένο κάτι φορές και πέφτεις με τα μούτρα. Κι ας είναι λάθος ο δρόμος. Αδιάβατος και σκοτεινός. Αλλά είπαμε τα λάθη πονάμε. Ας μας κρατάει η μοίρα, θετικά μικρά μεγάλα μυστικά ζωής καλά κρυμμένα. Μέχρι να γίνουν οι αποκαλύψεις.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
Φιλικά!
Σεμίνα
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο
Και πονάνε και μάλιστα πολύ! Αλλά πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι και αυτό ίσως να σημαίνει και πόνο Καλό μεσημέρι
Nemesi
quote:Μέσα από τον πόνο εδώ και λίγο καιρό έμαθα τόσα. Αλλά όχι τα πάντα. ΄Οσο επώδυνο κι αν είναι θα δοκιμάσω. Δεν είμαι μόνη σε αυτό.
Ναι Αφροδιτη, έτσι είναι, όπως τα λες. Και πονάνε και μάλιστα πολύ! Αλλά πρέπει να μάθουμε για να μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι και αυτό ίσως να σημαίνει και πόνο.
Nemesi
Ζωή.
Καληνύχτα.
Είναι ο έρωτάς μου πιό μεγάλος από τη δύναμή μου, ναι το αισθάνομαι,
ξαγρυπνώ κι απόψε στο στερέωμα των γλυκών σου ονείρων.
Κι άσε τον πόνο να γεννιέται που και πού.
Κι άσε την υγρασία της φθινοπωριάτικης γης να γίνεται ένα με την καρδιά μου. Κρυώνω,αλλά να,
η φωνή μου σιμώνει τη στιγμή σου,
η μορφή σου λαμπερό σημάδι
σ΄ένα φλεγόμενο αστερισμό,
πάνω στον καθρέφτη της μνήμης.
Είμαι πλούσια
έχτισες έναν εξώστη στον ήλιο
να σε καλωσορίσω.
Κι άλλοτε άνεμος περαστικός
χαιδεύεις τις αισθήσεις
προχθές στέγνωσες τα δάκρυα
κι έχω στα χείλη τη γεύση δυό καρπών,
πριν απ΄τον πρώτο θάνατο.
Επίπονο ταξίδι.
Ανάστησέ με τώρα.
Στους ίσκιους της μοναχικής σου ζωής
ανάβω χιλιάδες κεριά.
Σβήστα.
Μιλούν τα βλέμματα στην σιωπή μας.
Και με σιγή να μου μιλάς εγώ καταλαβαίνω.
Στους ατέρμονους δαιδάλους της ψυχής σου με έβαλες.
Δε βγαίνω...
Ορκίστηκα στο δάκρυ σου,
γιά εσένα να πεθάνω.
Πόσοι και πόσοι δεν έσβησαν με το όνομα του Θεού τους στα χείλη.
Δεν έχω ανάσασμα.
Σε κρατώ μέσα μου
χωρίς αναπνοή,
όπως ένας θάνατος τον θάνατο.
Μη μιλάς.
Ασίγαστος σφυγμός χτυπάει στη φλέβα.
΄Αναψέ μου το φεγγάρι απόψε ασημί πελώριο πάνω από την πολιτεία.
Οδεύω προς το άπειρο. Μυσταγωγία χρυσών ερώτων.
Που είσαι.
Σπάσε σύνορα νόμους συρματοπλέγματα.
Σπάστα.
Κι εγώ το μοναδικό δάκρυ σου κύττα.
Κύττα!
Το κάνω σταγόνα αιώνια που λαμπιρίζει στο πέταλο ενός ρόδου.
Ψαλμός ονείρου.
Ποιός είσαι;
Και μου ΄μαθες πως είμαι πιό δυνατή από την καταιγίδα.
Πιό άγρια από τη θύελλα.
Πιό κραυγαλέα από τον θάνατο.
Σύμπλεγμα αιωνίου έρωτα
πελεκημένη σιωπή στο πλέγμα του ουρανού.
Φθινοπωρινή λιακάδα σε πλυμένα βράχια.
Ποιός είσαι;
Σαν ίσκιος πλανιέσαι στο στέρνο μου.
Ξεπέρασα μαζί σου τα όρια μιάς θνητής
γιατί με τιμωρείς.
Βγήκα νικήτρια κρατώντας την πίκρα μιάς ατέλειωτης μάχης.
Φυλάς το όραμά μου από τις κακοτοπιές.
Βαθιές πληγές εντός μου με τ΄όνομά σου.
Ενέδρα σκοτεινών δασών είσαι,
αβύσσου δέος
με βάζεις σε δρόμο που δεν έχει φανάρια. Σκοτάδι.
Τείχη αγωνίας.
Βαρύ φορτίο λες πως κουβαλάς,
αλλά γιατί αφού κρατάς τις ολόδροσες ρίμες μου δεν χαλαρώνεις;
Θα πεθάνω γιά σένα.
Κι ίσως με ξεπροβοδίσεις στο στερνό μου ταξίδι.
Μετά θα με αναστήσει η φωνή σου.
Απρόβλεπτα σκιρτήματα.
Χείμαρρος εκρήξεων.
Είσαι εκεί ή εδώ.
Συμμόρφωσε τους ανέμους.
τραγούδισέ μου κάτι από αυτά που θυμάσαι. Τα δικά σου.
Και δεν θα φύγω εγώ ποτέ από σένα.
Με το πρώτο φίλημα της βροχής θα σου φέρω μιά θαλασσινή μπαλάντα.
εμφάνισέ μου τον βαθύ αόρατο εαυτό σου.
Πάλλομαι πάλι σε μιά χορδή αχτίδας.
Μ΄έχεις ξεχάσει άραγε.
΄Ολος μου ο βίος γίνεται μιά λέξη.
΄Ολο μου το βιός χώμα και νερό.
Φεγγοβολείς και σκοτεινιάζω.
Δώσε μου το χέρι.
Λίγη ενέργεια ακόμα
λίγη ζωή.
Ζωή.
Καληνύχτα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
[/quote]Μέσα από τον πόνο εδώ και λίγο καιρό έμαθα τόσα. Αλλά όχι τα πάντα. ΄Οσο επώδυνο κι αν είναι θα δοκιμάσω. Δεν είμαι μόνη σε αυτό.
Καλημέρα Αφροδίτη μου
Συμφωνώ δεν έμαθες τα πάντα, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί ποτέ να μάθει τα πάντα. Οσο ζω μαθαίνω... και φυσικά ΔΕΝ είσαι μόνη
Σ' ευχαριστώ που κάθε μέρα διαβάζω κάτι τόσο όμορφο που έχεις γράψει και ομορφαίνεις τη μέρα μου
Nemesi
quote:Μέσα από τον πόνο εδώ και λίγο καιρό έμαθα τόσα. Αλλά όχι τα πάντα. ΄Οσο επώδυνο κι αν είναι θα δοκιμάσω. Δεν είμαι μόνη σε αυτό.
Καλημέρα Αφροδίτη μου
Συμφωνώ δεν έμαθες τα πάντα, αλλά ποτέ κανείς δεν μπορεί ποτέ να μάθει τα πάντα. Οσο ζω μαθαίνω... και φυσικά ΔΕΝ είσαι μόνη
Σ' ευχαριστώ που κάθε μέρα διαβάζω κάτι τόσο όμορφο που έχεις γράψει και ομορφαίνεις τη μέρα μου
Nemesi
[/quote]Νemesi μου ευχαριστώ εγώ, βαθύτατα και ειλικρινέστατα, κι εσύ μου ντύνεις γλυκά τη στιγμές με όσα δικά σου διαβάζω. Σε ευχαριστώ, χαμογέλα κι όταν καμμιά φορά πικραίνεσαι από τα δύσκολα των καιρών κι εσύ, σκέψου πως ο πόνος σφυρηλατεί τους δυνατούς και τους οπλίζει με καρτερία. Μπορεί τελικά τα εμπόδια να είναι χάρτινα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε: «Τι είναι το κρυφτό;». Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ε φορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια-την οποία δεν την ενδιάφερε ποτέ τίποτα-να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολύ που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπραν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και ο Άνανδρος δεν ήθελε να ρισκάρει. «Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο οποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γεναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την
άφηνε ελεύθερη . Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και το Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. «....1000» μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον
Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον «ρυθμό» του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.
Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πλήγωσε τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.
Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!!
Καλή μέρα σε όλους
Nemesi