- Ζαβαρακατρανέμια - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Είπε λοιπόν ο Γιάννης Μαρκόπουλος (για πρώτη φορά)
-Η λέξη ''αλληλούια'' δεν είναι η γνωστή εβραϊκή λέξη άλλα η ελληνική λέξη αλληλουχία(με τη διαφορά ότι αφαιρέθηκε το χ).
-Η λέξη ''Ζαβαρα'' προέρχεται από τη λέξη Ζευς που πολύ συχνά χρησιμοποιόυσαν οι Κρητικοί(μιας και η Κρήτη θεωρείται η γεννέτειρα του Δία)
-Η λέξη νάμα σημαίνει βάπτισμα
-Η λέξη Λάμα σημαίνει λάμα(μαχαιριού)...!!!!
-Η λέξη νέμια σημαίνει ηρεμία
-Η λέξη Ίλεως σημάινει σπλαχνικός
Επομένως όσοι υπέθεσαν ότι το «πράγμα» είναι «μυρωδάτο» βρίσκονται σε πολύ «high» συμπέρασμα.
Ζα – βαρά …………
Λουκάς
Εγώ έχω ακούσει μια άλλη εκδοχή για τη μετάφραση των στοίχων.
ΖΑΒΑΡΑ=ΛΑΒΑΡΑ
ΚΑΤΡΑ=ΜΑΥΡΑ(από το κατράμι)
ΝΕΜΙΑ=ΑΝΕΜΙΣΑΝ
ΔΗΛΑΔΉ¨
ΛΑΒΑΡΑ ΜΑΥΡΑ ΑΝΕΜΙΣΑΝ(εννοώντας τους πειρατές)
ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΛΕΟΣ.
ΚΑΛΗΜΕΡΑ
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ....
_____________________________________________________________
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ
ΣΕ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟ ΧΩΡΟ
10/9/2008
_____________________________________________________________
Μεγας Δασκαλος
Και ιδου οι στοιχοι...
Ζαβαρακατρανέμια έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
έλεος έλεος έλεος
έλεος έλεος νέμια
έλεος έλεος έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
αιτζεεεε ντικα
Ζαβαρακατρανέμια έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
αιτζεεεε ντικα
Και ιδου οι στοιχοι...
Ζαβαρακατρανέμια έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
έλεος έλεος έλεος
έλεος έλεος νέμια
έλεος έλεος έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
Ζαβαρακατρανέμια ζαβαρακατρανέμια
αιτζεεεε ντικα
Ζαβαρακατρανέμια έλεος έλεος
λάμα λάμα νάμα νάμα νέμια
αιτζεεεε ντικα
αιτζεεεε ντικα
Παραρλάμα" τού Δημοσθένη Βουτυρά
Κάποτε του Φάρμα του ερχότανε και αναμνήσεις. Και θυμόταν ότι είχε πατέρα, που φορούσε φέσι και κόκκινο ζωνάρι, και μάνα, της οποίας είχε ξεχάσει και αυτής τη μορφή, που φορούσε τσεμπέρι. 'Aλλο τίποτα! Όλα τα άλλα τα είχε φάει το γύρισμα της ρόδας και έπειτα το κρασί, που έπινε για ξεκούρασμα. Αλλά τι ήθελε να θυμάται;
Τη γυναίκα την είχε λησμονήσει και κανείς δαίμονας δεν καταδεχόταν να του τη φέρει στο νου για να τον πειράξει. Όταν κάποτε έβλεπε καμιά να έρχεται μέσα στο κατάστημα, την κοίταζε χάσκοντας, σαν παράξενο πράγμα που πρώτη φορά το έβλεπε.
Οι τεχνίτες τον περίπαιζαν. Αυτός δεν απαντούσε ποτέ. Σχεδόν είχε χάσει τη λαλιά του. Μόνο αισθανότανε μίσος, το μόνο ανθρώπινο που του έμεινε. Δε γελούσε ποτέ, είχε απομάθει να γελά και κανείς ποτέ δεν τον είδε έστω και να χαμογελά.
Το μόνο, μέσα στο σβησμένο και έρημο από άλλα αισθήματα σώμα του, που έμεινε ήτανε το μίσος, όπως μένει, σε ερειπωμένο σπίτι ή πύργο, φίδι.
Όταν εσχόλαζε, έπινε όσο που μεθούσε, και έτσι παραμιλώντας, χωρίς να εννοεί κανείς τι έλεγε, σαν να μιλούσε τη γλώσσα της ρόδας, επήγαινε να κοιμηθεί.
Είχε και παρέα στο κρασοπουλειό που πήγαινε, αλλ' ήταν σ' αυτή σα βουβό της πρόσωπο. Φαινότανε μόνο να προσέχει σε ό,τι λέγανε. Δύσκολα όμως να του μείνει τίποτα στο νου απ' ό,τι άκουγε, όλα περνούσανε δίχως ν' αφήσουν ίχνος.
Μια βραδιά, άκουσε κάποιον πολύξερο της παρέας να διηγείται κάτι της Γραφής. Έλεγε για το χέρι κείνο που είχε γράψει στο συμπόσιο του Βαλτασάρ τις λέξεις: Μενέ, Μενέ θεκέλ, ου φαρσίν. Και ότι οι λέξεις είχαν φέρει τον τρόμο στο βασιλέα και σε όλους τους άλλους του συμποσίου και κανείς δεν βρισκότανε να τις εξηγήσει τι εννοούσαν.
Αυτά τα άκουσε με προσοχή μεγάλη, ανοίγοντας τα και τα μάτια του τρομαχτικά. Ήτανε το μόνο που μπόρεσε να χαραχθεί στο νου του μαζί με τους κρότους της ρόδας.
Την άλλη βραδιά, άμα εσχόλασε, αντί να πάει στο κρασοπουλειό, διευθύνθηκε στο δωμάτιό του. Είχε συγκάτοικο έναν πατριώτη του, ο οποίος πήγαινε πολύ ενωρίς και κοιμότανε. Την πόρτα ποτέ δεν την έκλειναν και μπήκε ο Φάρμας χωρίς να μεταχειρισθεί κλειδί ή να χτυπήσει. Ο συγκάτοικος ήτανε κει και κοιμότανε.
Ένα λυχναράκι έκαιε πάνω στο τραπέζι και φώτιζε ένα ξερό κομμάτι ψωμί και τρεις ελιές σάπιες, βαλμένες αντί σε πιάτο, σ' ένα χαρτί κίτρινο. Μια μύγα, άγνωστο γιατί, ξενυχτούσε, καθότανε πάνω στο ξεροκόμματο του ψωμιού συλλογισμένη.
Ο Φάρμας έμεινε αρκετή ώρα συλλογισμένος κι αυτός, έπειτα έφυγε γρήγορα και πήρε το δρόμο του καταστήματος που δούλευε, κοιτάζοντας κάποτε, καθώς πήγαινε, την ημισέληνο, που του φαινότανε σαν χρυσό λαμπερό ψάρι φτερωτό.
Το κατάστημα είχε και αυλή πίσω, και απ' εκεί πήγε. Ανέβηκε σε μια ελιά, μια ψωριασμένη ελιά που ήταν απ' έξω, και απ' εκεί ο άνθρωπος της ρόδας και του κρασιού ελαφρός πήδησε στην αυλή. Φύλακας δεν έμενε στο κατάστημα άλλος από ένα σκυλί, αλλ' αυτό πήγε κοντά του, μετά από ένα μικρό γάβγισμα, και του έγλειψε τα χέρια.
Μπήκε μέσα από ένα φεγγίτη πόρτας, όπου στήριξε μια μισοσπασμένη σκάλα. Στάθηκε στην κάτω αίθουσα, όπου ήτανε μεγάλα εργαλεία και τα γραφεία του καταστηματάρχη. Εκεί άναψε ένα σπίρτο και, αφού κοίταξε σαν να ζητούσε κάτι στον τοίχο, ανέβηκε σ' ένα εργαλείο και άρχισε να γράφει στον τοίχο με κάρβουνο μια λέξη:
"Παραρλάμα."
Ήταν φανταστική η λέξη, του την είχε βγάλει το κρανίο του, αλλά του φαινότανε να λέει κάτι κακό.
Έφυγε όπως είχε πάει.
Το πρωί, όταν πήγε στην εργασία, επρόσεχε να δει τι θα γίνει για τη λέξη. Και δεν πέρασε πολύ και άκουσε τη φωνή του καταστηματάρχη να φωνάζει:
"Τι είναι αυτό εκεί; Ποιος το 'γραψε αυτό;"
Η φωνή του καταστηματάρχη ήταν σα φοβισμένη.
Όλοι άφησαν τις δουλειές τους και τρέξανε να δουν.
"Παραρλάμα!"
Η λέξη που βγήκε από το κρανίο του βρισκότανε στα χείλια όλων. Μα ποιος την έγραψε;
Επρόβαλε και αυτός το πρόσωπό του από πάνω από τη σκάλα και κοίταξε. Κανείς δεν ημπορούσε να υποπτευθεί αυτόν, και ούτε ακόμα παρατήρησαν ότι δεν έτρεξε και αυτός να δει.
Ο αρχιτεχνίτης αυτόν έβαλε να τη σβήσει. Και την έσβησε λέγοντας σιγά σιγά τη λέξη.
Τη νύχτα έκανε πάλι το ίδιο. Αλλά τη λέξη δεν την έγραψε τώρα με κάρβουνο, αλλά με χρώμα κόκκινο:
"Παραρλάμα."
Το πρωί άλλος θόρυβος. Ο καταστηματάρχης κιτρίνισε πολύ. Ζητούσε τον άνθρωπο, αλλ' έξαφνα φοβήθηκε μη δεν ήταν άνθρωπος. Και όμως είπε δυνατά:
"Πρέπει να βρεθεί!"
Η ιδέα πάλι μην κάποιος ήθελε να παίξει, να τον γελωτοποιήσει, τον έκανε έξω φρενών και φώναζε ότι θα τους διώξει όλους.
Ο Φάρμας άκουσε τους τεχνίτες να λένε μεταξύ τους, μην φροντίζοντας γι' αυτόν, όπως και για το σκύλο, το φύλακα, ότι φάντασμα θα βγαίνει στο κατάστημα και αυτό θα το έγραφε! Και οι τεχνίτες έμειναν πεισμένοι ότι φάντασμα, δίχως άλλο, βγαίνει τη νύχτα και γράφει αυτή την παράξενη λέξη που κάτι θα σήμαινε στη δική του γλώσσα.
Τη νύχτα, ο κύριος του καταστήματος έβαλε φύλακες. Το πρωί δεν υπήρχε η λέξη. Αλλά σε λίγο, καθώς ο καταστηματάρχης έμπαινε, η λέξη ήτανε πάλι στον τοίχο, γραμμένη με τα κόκκινα γράμματά της.
Ο Φάρμας είχε βρει την ευκαιρία και την είχε γράψει.
Όλοι στο πόδι. Ο καταστηματάρχης ταραγμένος, κίτρινος, ο αρχιτεχνίτης, οι τεχνίτες, όλοι στεκότανε μαρμαρωμένοι εμπρός στα κόκκινα γράμματα, που κάτι θα σήμαιναν κακό μεγάλο.
"Παραρλάμα."
Οι τεχνίτες άρχισαν να ορκίζονται τους μεγαλύτερούς των όρκους, πολλοί έκλαιγαν ότι δεν γνωρίζουν τίποτα, δεν ξέρουν ποιος τα γράφει, αλλά κάποιος, κάποιο... Ήθελαν να πουν φάντασμα, αλλά δεν τολμούσαν...
Ο Φάρμας φάνηκε από ψηλά να κοιτάζει. Έπειτα τραβήχτηκε γρήγορα και πήγε κοντά στη ρόδα, κι εκεί κρατώντας το χερούλι της γέλασε, ύστερα από τόσα χρόνια, ένα σιωπηλό γέλιο!...
προκειται για αρχαιες ελληνικες λεξεις
Ζαβαρα = Λαβαρα
Κατρα = Μαυρα (κατραμι)
Νεμια = Ανεμισαν
Λαβαρα μαυρα ανεμισαν (πειρατες)
και παρακαλουμε για ελεος
Ειναι σαφες το υποννοουμενο για τη δικτατορια
Από εκεί και πέρα, πιο πολύ από περιέργεια παρατηρώ ότι «Ζαβαρα» στο λεξικογραφικό κατάλογο του TLG E δεν υπάρχει ώστε να πεις ότι πρόκειται απευθείας για κάποια αρχαία ελληνική λέξη (αν δεχθούμε ότι δεν πρόκειται για παραφθορά του Λάβαρα). Αντίθετα μπορείς να βρεις διάφορες άλλες ομόηχες όπως «ζαβαρείον» (είδος όπλου -Suda) ενώ η λέξη «ζάβα(ς)» (Suda) ταυτίζεται με την λέξη «λωρίκιον» (και Justinianus Imperator Theol. Flavius: Novellae 417/29) δηλαδή είδος «μανδύα» ή «θώρακα» (Suda & Λεξικό Ησύχιου) τον οποίο φορούσαν συνήθως οι στρατιώτες. Άρα αν τα «ζάβαρα» προέρχονται από την λέξη «ζάβας» τότε μάλλον σημαίνουν τον μανδύα (θώρακα ή άλλου είδους ενδυμασία) που φορούν οι στρατιώτες ( ; ) παρά τα λάβαρα που κρατούν στην μάχη (το δε «ζαβαρείον» τα όπλα που τοποθετούσαν –δένανε μήπως [;] στο «ζάβα» τους οι στρατιώτες) – καθώς όμως αυτούσια «Ζάβαρα» δεν βρήκα στο λεξικογραφικό κατάλογο του TLG E όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Φυσικά υπάρχουν και άλλες λέξεις ομόηχες του «Ζάβαρα» με παράταιρη σημασία (τοπωνύμια, επώνυμα βασιλιάδων κτλ).
Πολύ πιθανόν πάντως το τραγούδι, καθώς γράφτηκε σε ιδιαίτερες εποχές, να έχει κάποια επαναστατική σημασία συγκαλυμμένη βέβαια διότι έπρεπε να περάσει από την επιτροπή λογοκρισίας (συνήθως επρόκειτο για μια επιτροπή μπουρτζόβλαχων που δεν έπιανε βαθύτερα νοήματα και έμενε στο προφανές 
).
quote:
(συνήθως επρόκειτο για μια επιτροπή μπουρτζόβλαχων που δεν έπιανε βαθύτερα νοήματα και έμενε στο προφανές
χαχα! έτσι είναι !
υπάρχουν απίστευτες ιστορίες με κομμένους στίχους για μια μικρή υποψία παρεκκλίνουσας έκφρασης και άλλα που τα καταλάβαιναν και μωρά παιδιά δεν τα έπαιρναν χαμπάρι!
έτσι είναι η ζωή 
http://oliveoil.homedns.org
αλλα ακομη ψαχνω.Πριν 14 χρονια εχασα την οικογενεια μου,και συνειδητοποιω πως ακομη ψαχνω,δεν ξερω τι ακριβως,ισως μια απαντηση
πως ειναι καπου και ειναι καλα.
πειτε μου τις αποψεις σας για το αν υπαρχει κατι μετα απο εδω.
Αν δεν σας κουραζω βεβαια..
Σας καλησπεριζω σαν καινουργιο μελος και σας ευχαριστω εκ των
προτερων!
ευη
Edited by - ευη 69 on 07/10/2009 23:50:39
Μόλις μπήκα και εγώ σε αυτό τo forum!Οπότε να ξέρεις πως δεν είσαι μόνη! 
daphne
quote:
πως ειναι καπου και ειναι καλα.
Είναι κάπου, μέσα σου. Κι εκεί είναι παααρα πολύ καλά!
Ποιος ειναι ο τροπος να με μαθω απο την αρχη,γιατι εχω αλλαξει..
νιωθω πως δεν ειμαι εγω,αλλα κατι που εχει απομεινει απο μενα
ετσι απλα.
ευη
Δεν μπορώ να πώ οτι μοιράζομαι τον πόνο σου γιατί δεν τον καταλαβαίνω. Όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα είναι ακόμα εν ζωή.
Αυτό που καταλαβαίνω όμως είναι η επιθυμία σου να νιώσεις ασφάλεια κάτω απο την πεποίθηση οτι αυτή η ζωή που ζούμε δεν είναι μια φάρσα.
Πιστεύω οτι το υπαρξιακό πρόβλημα μας αγγίζει όλους αργά η γρήγορα και κάτω απο αυτό κανείς δεν είναι σίγουρος διοτι κανείς δεν καταφερε να νικήσει τον θάνατο.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να συμφιλιωθείς μαζί του επαναπροσδιορίζοντας τι είναι η ζωή.
Θα σου πώ κάτι που ενώ είναι προφανές συνήθως περνάει και προσπερνάει, Απόρροια βαθιών φιλοσοφικών σκέψεων.
Σου φαίνεται κι εσένα μήπως οτι η ζωή μας εδώ κάτω είναι σύντομη?
Δεν ξέρω, πάντως όσον αφορά εμένα η ανθρώπινη ζωή είναι ενα φτερούγισμα πεταλούδας. Πιστεύεις οτι πραγματικά ήρθαμε εδώ κάτω για να τελειοποιηθούμε? Εγώ δεν το πιστεύω. Δεν έχουμε χρόνο να το κάνουμε. Δεν μας τον παρέχει η ανθρώπινη φύση μας.
Είμαστε τόσο εύθραυστοι μέσα στην απόλυτη δυναμη μας που η αντιφατικότητα του πράγματος σου φέρνει αναγούλα στο στομάχι.
Τι νόημα έχει να προσκολλούμαστε σε οτιδήποτε? Οι δεσμοί μας είναι ευθραυστες χορδές σε ενα κοσμικό θέατρο οπου αργά η γρήγορα θα σπάσουν. Το να αφήνουμε αυτό το διαχωρισμό να μας επηρεάζει είναι σαν να κάνουμε την υπεροπτική δήλωση οτι δεν θ'ακολουθήσουμε το παράδειγμα των άλλων. Όλοι θα το ακολουθήσουμε..
Δεν γνωρίζω αν υπάρχει νόημα σε όλο αυτό. Όμως πιστεύω οτι ακόμη κι αν δεν υπάρχει μπορούμε να το κατασκευάσουμε. Οι άνθρωποι γύρω μας το κάνουν συνεχώς. Αυτή είναι και η πηγή της ζωής τους, το κίνητρο τους για ζωή. Ο θάνατος απλώς μας φέρνει σε αυτόν τον επαναπροσδιορισμό που λέω επάνω. Ο θάνατος είναι ενας μεγάλος καθρέπτης οπου όσο περισσότερη σημασία του δώσεις τόσο πιο πολύ θα σε ωφελήσει η θα σε καταστρέψει. Ο θάνατος σου κάνει τον απολογισμό. Αυτή είναι η απόλυτη μέρα της κρίσεως. Η ημέρα που πεθαίνουν οι πιό κοντινοί μας άνθρωποι.
Η αγάπη για τους ανθρώπους που φευγουν απο κοντά μας είναι μέσα μας. Αν τους την έδωσες να την γνωρίσουν όσο ήταν κοντά σου τότε αν υπάρχουν ακόμη εκεί έξω την θυμούνται στη νέα τους κατασταση. Αν δεν το έκανες είναι το πρόβλημα..
Η Ασφάλεια που σου παρείχαν όμως δεν ήταν ποτέ έξω απο σένα. Ήταν πάντοτε μέσα σου. Το μόνο που μένει είναι να μάθεις πως να την τραβάς απο τις αποθήκες της αστείρευτης δύναμης που κουβαλάς μέσα σου.
Γι' αυτό λένε οτι όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι είναι "πάντα κοντά μας" και "μέσα μας". Είναι γιατί μας έδωσαν ενα κομμάτι τους.
Στο ξαναλέω, δεν σου έδωσαν χρόνο για να ανακαλύψεις τα μυστικα του σύμπαντος εδώ. Είτε θα έχεις αυτή την ευκαιρία μετα θάνατον σταδιακά είτε δεν θα την έχεις. Αν θα την έχεις τότε είναι απλώς θέμα "χρόνου". Αν οχι τότε η ερώτηση σου έχει απαντηθεί ήδη. Αυτό θα πεί οτι σε περίπτωση που.. δεν, τότε ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε σκοπό να ανακαλύψει το σύμπαν.
Όπως και να χει με τη σκέψη δεν μπορείς να το προσεγγίσεις. Θέλει άμεση συμμετοχή το πράγμα και ακόμη δεν ήρθε η ώρα σου.
Ζήσε
The eye seldom sees what the mind does not anticipate.
Ο πόνος του καθενός, πάντα διαφέρει, αλλά μπορώ να πω, πως εν μέρει σε καταλαβαίνω, καθώς στις 11 Αυγούστου του 2009, μέσα σε ένα λεπτό έχασα τον πατερούλη μου σε τροχαίο. Εσύ έχασες ολόκληρη την οικογένειά σου, αλλά όπως και να το κάνουμε, η απώλεια είναι πάντα απώλεια.
Ας σου πω και εγώ τα πιστεύω μου όμως. Το καλοκαίρι του 2008 είχα φτάσει σε σημείο, να είμαι τρομερά εξαντλημένη, τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά. Σε κάποιες στιγμές, ασυναίσθητα σκεφτόμουν, πόσο ξεκούραστη θα είμαι όταν πεθάνω. Μέχρι που αυτό, γύρισε ''τούμπα'' με αποτέλεσμα, να πάθω αγχώδη διαταραχή νομίζοντας πως πεθαίνω και να καταλήξω με ελαφριά φαρμακευτική αγωγή.
Όλο αυτό που μου συνέβει, με αναστάτωσε και ήταν πολύ άσχημο, αλλά μέσα από αυτό, κατάφερα να συμφιλιωθώ με την ιδέα του θανάτου, αν και ακόμα με φοβίζει.
Ποτέ μέχρι τότε δε με είχε απασχολήσει ιδιαίτερα το μετά.. από τότε όμως, αν και εκτιμώ τη ζωή μου, άρχισα μέσα μου να νιώθω πως το μετά είναι καλύτερο και γι' αυτό το λόγο πρέπει, όσο είμαστε εδώ, να προσπαθούμε για το καλό το δικό μας και των γύρω μας.
Αυτή η στάση με βοήθησε και στο να αντιμετωπίσω το θάνατο του μπαμπά μου. Είμαι σχεδόν σίγουρη, ότι είναι πολύ καλά εκεί που βρίσκεται. Αυτό βέβαια δε μπορώ να σου το αποδείξω.. απλώς το νιώθω.
Θα αναφέρω μόνο ένα μικρό, ίσως και λίγο χαζό επιχείρημα, που στηρίζεται στην ερώτηση που έθεσε ο φίλος ''TheAllseeingeye''. Δηλαδή, εάν ο χρόνος παραμονής μας στη γη μας φαίνεται λίγος. Εμένα ναι, μου φαίνεται ελάχιστος. Πιστεύω πως εάν ήμασταν φτιαγμένοι για να ζούμε μονάχα από από λίγες ώρες μέχι 130 χρόνια, θα είχαμε τουλάχιστον καταφέρει να αναπτύξουμε κάποιο ''μηχανισμό'' ούτως ώστε να μεταφέρουμε στους απογόνους μας τη σοφία που αποκομίζουμε από τις εμπειρίες μας, ωστε να αποφεύγουν τα ίδια λάθη. Αλλά η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται και πάντα ο καθένας μόνος του μαθαίνει από τις εμπειρίες της ζωής του.
Όπως δηλαδή, όλοι οργανισμοί, ανθρώπινοι, ζωικοί, φυτικοί, εξελίσσονται ώστε να προστατεύονται από όσα απειλούνται, σε υλικό επίπεδο, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει και σε πνευματικό επίπεδο. Αλλά μάλλον μια ζωή, δε μας φτάνει.
Έτσι λοιπόν πιστεύω πως υπάρχει κάτι παραπέρα..