__σοΦια__

Φίλε μου ''Εαρινέ'', σε καταλαβαίνω.. Σε ρώτησα γιατί δε μπορείς να δείξεις έλεος, ενώ ούτε και εγώ μπόρεσα. Μπορώ μόνο τώρα στη θεωρία, στην πράξη τότε δεν άντεχα. Και δυτυχώς, όχι μόνο εγώ, όλοι οι κοινοί μας φίλοι απομακρύνθηκαν. Στην ουσία, την απέρριψαν.

Πλέον, δεν πιστεύω, πως υπάρχει κάποια λύση σε αυτού του είδους το πρόβλημα. Ίσως υποσυνείδητα, να επιδιώκουν να απορριφθούν, για να αναπαράγουν την αρχική κατάσταση απόρριψης από το γονιό για παράδειγμα. Γιατί στην τελική όλοι απορρίπτονται από τον κύκλο τους, κανείς δεν τους υποφέρει.

Τώρα, αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί δεν μπορείς να δείξεις έλεος, στους ανθρώπους που χαρακτηρίζεις ''ανεύθυνους και μη ενηλικιωμένους''.

quote:

---

Φίλη Σοφία , έχεις ποτέ αναρρωτηθεί :"Πόσο αδύναμοι και ελλειματικοί ως ψυχολογικές οντότητες" είναι όλοι όσοι ανέφερες(γονείς...δάσκαλοι..κοινωνία κλπ) και πόσο οροεξαρτούνται και σημαίνονται απο δικά τους ασυνείδητα μορφώματα και "επιταγές"??

Έχεις αναρρωτηθεί κατα πόσο προβάλλουν δικά τους ελλείματα και φόβους ...όπως και υιοθετημένες σκέψεις και συμπεριφορές και στις οποίες είναι συνεχώς υποκείμενοι?

Θεωρείς ότι το προβλημά τους ...είσαι σύ ή εγώ ή ο φίλος dying-incubus??

Όχι φίλη Σοφία , να αποδίδεις την παράβαση στην πηγή της και μην ενοχοποιούμαι τον εαυτό μας για τις αποκρίσεις και διατυπώσεις των άλλων!

Ο τρόπος με τον οποίο αναλύουμε κάθε εξωτερικό ερέθισμα ή γεγονός δημιουργεί αντίστοιχα συναισθηματικά φορτία...και δεν το αξίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη ανευθύνων ανθρώπων και "αρρώστων"...δεν οφείλεται η όποια "ασθενειά τους" σε μάς...προυπήρχε και θέλουν να την μοιράσουν και όχι ακριβώς θέλουν αλλά τους επιβάλλει η ανωριμότητα και ελλειψή τους!

soul

---

Γιατί εδώ μιλάμε για κάτι πολύ σοβαρό. Δεν είναι θέμα τύπου, με προσέβαλε ο συνάδελφος στη δουλειά και το έκανε επειδή ο ίδιος είναι ανίκανος και αδύναμος. Είναι θέμα ολόκληρης της ύπαρξης. Ο άνθρωπος που με δημιούργησε, με θεωρεί λάθος, άρα είμαι λάθος και προσπαθώ να γίνω σωστός, ψάχνω κάποιον πάντα να μου πει πως είμαι σωστός και πως η ύπαρξή μου έχει νόημα.

Το προτελευταίο σου post όμως με κάνει να πιστεύω, πως στη ζωή σου υπάρχει κάποιο άτομο ή κάποια άτομα, τα οποία κοινώς... σου σπάνε τα νεύρα. Με συγχωρείς εάν έγινα αδιάκριτη.

Όπως τα δεκανίκια, έτσι και οι ''θρησκείες και οι φιλοσοφικές θεωρήσεις'' που ανέφερε ο ''Dying_Incubus'', είναι δεδομένα στη ζωή μας και μας επηρεάζουν. Εμείς διαλέγουμε τι κρατάμε και κανονίζουμε την πορεία μας.

Τέτοιο δικαίωμα μόνος του ο άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο να θεμελιώσει, καθώς στη φύση του υπερτερούν τα αισθήματα και όχι τα συναισθήματα.

Λοιπόν.. όπως υπάρχουν δύο ειδών δεκανίκια και δύο ειδών εφαρμογές, έτσι υπάρχουν και δύο ειδών χρήστες - δεν τα βάζω σε καλούπια, απλώς κατηγοριοποιώντας τα πράγματα με βοηθά να αναπτύξω το συλλογισμό μου-

Πιο πολύ, σε απασχολούν οι εξαρτημένοι χρήστες όπως βλέπω. Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματά σου, πολύ λογικά, θα καταλήξουμε στο ότι

-ο εξαρτημένος χρήστης, δε θα μπορέσει ποτέ μάλλον να ευτυχίσει και να νιώσει ηρεμία. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, θα νιώθει το φόβο της απώλειας του στηρίγματός του.

Τα υπόλοιπα ερωτήματα, δεν μπορώ να τα απαντήσω. Απαντώ πάντα, βάσει εμπειριών. Ποτέ δεν υπήρξα τέτοιο δεκανίκι, ούτε ποτέ εξαρτήθηκα σε τέτοιο βαθμό - αν είχα ποτέ εξαρτηθεί, δε θα ντρεπόμουν καθόλου να το πω-

Επίσης, ποτέ δε γνώρισα έναν τόσο εξαρτημένο άνθρωπο.

Από την περιγραφή που κάνεις, δεν ξέρω αν μπορώ να πω πως είναι θέμα ανωριμότητας η συμπεριφορά τους. Σε εμάς σίγουρα, φαίνονται ανώριμοι, εγωκεντρικοί, ίσως και λίγο μίζεροι.. Σ' αυτούς όμως, προφανώς, κάτι λείπει. Υποφέρουν και έχουν πραγματικό πρόβλημα.Για όλες τις συμπεριφορές υπάρχει μια αιτία.

Νιώθουν συνεχώς θύματα, και σκέφτομαι, πως κάτι που θα μπορούσε να τους αλλάξει, είναι να γίνουν θήτες.

Χαίρομαι που κατάλαβα ακριβώς την ερώτησή σου. Η αλήθεια είναι πως με είχε απασχολήσει και εμένα. Πιστεύω, όλους τους έχει απασχολήσει και προβληματίσει αυτό το θέμα. Ακούγεται απλό, αλλά είναι από τις πιο σοβαρές σκέψεις, που οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή της ψυχικής του υγείας και την απώλεια της ισορροπίας του, για να το σχετίσω και με τον τίτλο του θέματος. Και δυστυχώς, έχω προσωπική εμπειρία.

Απαντώ λοιπόν, σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη.

Νομίζω, πως υπάρχουν κατ'αρχήν, ''δυο ειδών δεκανίκια''.
Τα δεκανίκια που τα χρησιμοποιεί κανείς, χωρίς να τα ζητήσει (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι κτλ..), και
αυτά που τα ζητά (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι, θρησκεία, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, θρησκεία, φάρμακα κτλ..) .

Έπειτα, τα δεκανίκια, έχουν και δύο ειδών εφαρμογές. Στα καλά και στα άσχημα. Στα καλά, για να μοιραστούμε τη χαρά μας, στα άσχημα για να σταθούμε στα πόδια μας.

Δεδομένο στη συζήτησή μας, είναι, ότι ως άνθρωποι, έχουμε αδυναμίες. Και σε αυτό θα σταθώ περισσότερο.

Οι αδυναμίες αυτές, προέρχονται από τον περίγυρό μας. Δεν τις δημιουργεί η συνείδησή μας από μόνη της. Άρα, όπως ένα τμήμα του περίγυρού μας μάς φέρνει σε δύσκολη θέση, έτσι ένα άλλο τμήμα του, οφείλει να μας στηρίξει και να γίνει δεκανίκι.

Πάντως, ενώ η λύση στα προβλήματά μας, είναι πάντοτε ''μέσα'' μας, θεωρώ πως στις δύσκολες περιπτώσεις χρειαζόμαστε στήριξη για να βρούμε το δρόμο μας.

Το δεκανίκι τώρα, σε τι μας χρησιμεύει? Μας χρησιμεύει, μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε να σταθούμε στα πόδια μας και ύστερα να το αφήσουμε στην άκρη. Όπως τα πόδια μας είναι αυτά που στο τέλος θα μας χρησιμεύσουν και θα κάνουν τη δουλειά, επειδή θα δυναμώσουν, έτσι και η ψυχολογία μας. Όπως τα χέρια μας, κατευθύνουν τα δεκανίκια προς τα εκεί που θέλουμε να πάμε, έτσι και ο εαυτός μας, κατευθύνει το στήριγμά του, προς τα εκεί που θέλει να πάει ώστε να ευτυχήσει.

Τα προβλήματα τώρα έρχονται, όταν χρησιμοποιούμε λάθος δεκανίκι - αλλά αυτό θα το αφήσω στην άκρη, γιατί είναι άλλο θέμα - και όταν όπως είπες, έρχεται η στιγμή να πληρώσουμε το τίμημα για τη βοήθεια που μας δόθηκε.

Και απαντώ, σύμφωνα με το πώς αντιμετωπίζω η ίδια το πρόβλημα.

-Δε με απασχολεί αν μελλοντικά, χάσω τη στήριξη που μου προσφέρεται, γιατί μπορεί τότε να μην τη χρειάζομαι. Και αν ακόμη τη χρειάζομαι, ίσως να βρω άλλο δεκανίκι, ή και να μη βρω και απλώς να μπορώ να στηριχτώ στις δυνάμεις μου, ποιος ξέρει... Με λίγα λόγια απολαμβάνω και εκτιμώ αυτό που έχω τώρα και χαίρομαι που μπορώ να έχω βοήθεια, με οποιονδήποτε τρόπο αυτή μου δίνεται, ώστε να είμαι ευτυχισμένη. Λογικό το βρίσκω, αν και μέχρι να τα καταφέρω δυσκολεύτηκα πολύ.

-Έπειτα, ναι, έχω ενοχοποιήσει τον εαυτό μου.. με θεώρησα ανίκανη και παντελώς άχρηστη. Ύστερα το ξανασκέφτηκα και τώρα μπορώ να βροντοφωνάξω ''ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΑΙ ΑΧΡΗΣΤΗ'' σε ορισμένα θέματα.. έτσι είμαι εγώ, κανείς δεν είναι τέλειος. Ίσως, ακόμη δεν έχω τα σωστά κίνητρα, ίσως να μείνω για πάντα έτσι, ίσως κάποτε να αλλάξω. Αυτό που προσπαθώ είναι να μην επιβαρύνω τους γύρω μου και με στενοχωρεί όταν το κάνω, αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου να το παλεύω, χωρίς να ζορίζομαι.

-Το δεκανίκι, πάντα ζητά αντίτιμο, αλλά και να μη ζητήσει, αισθάνεται κανείς ο ίδιος πως του έχει υποχρέωση. Διότι δε γίνεται να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εκεί λοιπόν, απλώς είμαι ειλικρινής και θαρραλέα. Όταν μπορώ να το ξεπληρώσω το κάνω και όταν δε μπορώ, το δηλώνω και βρίσκω διαφορετικό τρόπο αν είναι δυνατόν. Λειτουργώ πάντα με γνώμονα τη δική μου ψυχική ηρεμία και προσπαθώντας να συμβιβάσω τα θέλω τα δικά μου και της άλλης πλευράς ώστε κανείς να μη μείνει με το κενό. Εγώ με το κενό ότι δεν ξεπλήρωσα, και το δεκανίκι, με το κενό πως ούτε καν ενδιαφέρθηκα.

-Στο τελευταίο ερώτημα, απαντώ, πως αρκεί να αποδεχτούμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας. Ίσα ίσα, είναι ευλογία. Αυτός ο τρόπος μας βοηθά αφενός να είμαστε χαρούμενοι που μέσα στις δυσκολίες μας, βρίσκουμε χίλιους δυο τρόπους να βοηθηθούμε και αφετέρου να κάνουμε τις σωστές επιλογές σύμφωνα με τις δυνατότητές μας ώστε να μη βρισκόμαστε στη θέση να ζητάμε δεκανίκια και γι' αυτό να φταίμε εμείς. Η αποδοχή του εαυτού μας, μας βοηθά επίσης,
-να στηριζόμαστε στα ''σωστά δεκανίκια'', που ανέφερα παραπάνω, όταν δυσκολευτούμε,
-να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και να κάνουμε κακό στους γύρω μας και
-φυσικά να διορθωθούμε, αν είναι εφικτό για καλό δικό μας.

Με λίγα λόγια, θεωρώ απαραίτητα στη ζωή μας τα δεκανίκια και αναπόφευκτα, και πως τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτά, οφείλονται στο ότι δεν αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, όπως άλλωστε, εκεί οφείλονται και τα αρχικά προβλήματα που μας ώθησαν στο να τα χρησιμοποιήσουμε.

Πάνω σ' αυτή τη γή, μετρημένοι είναι πιστεύω όσοι δεν τα έχουν ανάγκη και σίγουρα ο τρόπος ζωής τους, δεν είναι ο κοινός τρόπος ζωής, που βιώνουμε οι περισσότεροι.

αν ο άνθρωπος μπορεί χωρίς ''δεκανίκια'' , να επιτύχει ''την εμφάνιση της αγάπης , του σεβασμού και του εύ-γίγνεσθαι στην προσωπική του ζωή''.

Με συγχωρείς, αν σε κουράζω, αλλά θέλω να καταλάβω σωστά την ερώτησή σου.

θα ήθελα μια διευκρίνιση, αν σου είναι εύκολο..

Φίλε μου ''Εαρινέ'', σε καταλαβαίνω.. Σε ρώτησα γιατί δε μπορείς να δείξεις έλεος, ενώ ούτε και εγώ μπόρεσα. Μπορώ μόνο τώρα στη θεωρία, στην πράξη τότε δεν άντεχα. Και δυτυχώς, όχι μόνο εγώ, όλοι οι κοινοί μας φίλοι απομακρύνθηκαν. Στην ουσία, την απέρριψαν.

Πλέον, δεν πιστεύω, πως υπάρχει κάποια λύση σε αυτού του είδους το πρόβλημα. Ίσως υποσυνείδητα, να επιδιώκουν να απορριφθούν, για να αναπαράγουν την αρχική κατάσταση απόρριψης από το γονιό για παράδειγμα. Γιατί στην τελική όλοι απορρίπτονται από τον κύκλο τους, κανείς δεν τους υποφέρει.

Τώρα, αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί δεν μπορείς να δείξεις έλεος, στους ανθρώπους που χαρακτηρίζεις ''ανεύθυνους και μη ενηλικιωμένους''.

quote:

---

Φίλη Σοφία , έχεις ποτέ αναρρωτηθεί :"Πόσο αδύναμοι και ελλειματικοί ως ψυχολογικές οντότητες" είναι όλοι όσοι ανέφερες(γονείς...δάσκαλοι..κοινωνία κλπ) και πόσο οροεξαρτούνται και σημαίνονται απο δικά τους ασυνείδητα μορφώματα και "επιταγές"??

Έχεις αναρρωτηθεί κατα πόσο προβάλλουν δικά τους ελλείματα και φόβους ...όπως και υιοθετημένες σκέψεις και συμπεριφορές και στις οποίες είναι συνεχώς υποκείμενοι?

Θεωρείς ότι το προβλημά τους ...είσαι σύ ή εγώ ή ο φίλος dying-incubus??

Όχι φίλη Σοφία , να αποδίδεις την παράβαση στην πηγή της και μην ενοχοποιούμαι τον εαυτό μας για τις αποκρίσεις και διατυπώσεις των άλλων!

Ο τρόπος με τον οποίο αναλύουμε κάθε εξωτερικό ερέθισμα ή γεγονός δημιουργεί αντίστοιχα συναισθηματικά φορτία...και δεν το αξίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη ανευθύνων ανθρώπων και "αρρώστων"...δεν οφείλεται η όποια "ασθενειά τους" σε μάς...προυπήρχε και θέλουν να την μοιράσουν και όχι ακριβώς θέλουν αλλά τους επιβάλλει η ανωριμότητα και ελλειψή τους!

soul

---

Γιατί εδώ μιλάμε για κάτι πολύ σοβαρό. Δεν είναι θέμα τύπου, με προσέβαλε ο συνάδελφος στη δουλειά και το έκανε επειδή ο ίδιος είναι ανίκανος και αδύναμος. Είναι θέμα ολόκληρης της ύπαρξης. Ο άνθρωπος που με δημιούργησε, με θεωρεί λάθος, άρα είμαι λάθος και προσπαθώ να γίνω σωστός, ψάχνω κάποιον πάντα να μου πει πως είμαι σωστός και πως η ύπαρξή μου έχει νόημα.

Το προτελευταίο σου post όμως με κάνει να πιστεύω, πως στη ζωή σου υπάρχει κάποιο άτομο ή κάποια άτομα, τα οποία κοινώς... σου σπάνε τα νεύρα. Με συγχωρείς εάν έγινα αδιάκριτη.

Όπως τα δεκανίκια, έτσι και οι ''θρησκείες και οι φιλοσοφικές θεωρήσεις'' που ανέφερε ο ''Dying_Incubus'', είναι δεδομένα στη ζωή μας και μας επηρεάζουν. Εμείς διαλέγουμε τι κρατάμε και κανονίζουμε την πορεία μας.

Τέτοιο δικαίωμα μόνος του ο άνθρωπος, είναι πολύ δύσκολο να θεμελιώσει, καθώς στη φύση του υπερτερούν τα αισθήματα και όχι τα συναισθήματα.

Λοιπόν.. όπως υπάρχουν δύο ειδών δεκανίκια και δύο ειδών εφαρμογές, έτσι υπάρχουν και δύο ειδών χρήστες - δεν τα βάζω σε καλούπια, απλώς κατηγοριοποιώντας τα πράγματα με βοηθά να αναπτύξω το συλλογισμό μου-

Πιο πολύ, σε απασχολούν οι εξαρτημένοι χρήστες όπως βλέπω. Αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματά σου, πολύ λογικά, θα καταλήξουμε στο ότι

-ο εξαρτημένος χρήστης, δε θα μπορέσει ποτέ μάλλον να ευτυχίσει και να νιώσει ηρεμία. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, θα νιώθει το φόβο της απώλειας του στηρίγματός του.

Τα υπόλοιπα ερωτήματα, δεν μπορώ να τα απαντήσω. Απαντώ πάντα, βάσει εμπειριών. Ποτέ δεν υπήρξα τέτοιο δεκανίκι, ούτε ποτέ εξαρτήθηκα σε τέτοιο βαθμό - αν είχα ποτέ εξαρτηθεί, δε θα ντρεπόμουν καθόλου να το πω-

Επίσης, ποτέ δε γνώρισα έναν τόσο εξαρτημένο άνθρωπο.

Από την περιγραφή που κάνεις, δεν ξέρω αν μπορώ να πω πως είναι θέμα ανωριμότητας η συμπεριφορά τους. Σε εμάς σίγουρα, φαίνονται ανώριμοι, εγωκεντρικοί, ίσως και λίγο μίζεροι.. Σ' αυτούς όμως, προφανώς, κάτι λείπει. Υποφέρουν και έχουν πραγματικό πρόβλημα.Για όλες τις συμπεριφορές υπάρχει μια αιτία.

Νιώθουν συνεχώς θύματα, και σκέφτομαι, πως κάτι που θα μπορούσε να τους αλλάξει, είναι να γίνουν θήτες.

Χαίρομαι που κατάλαβα ακριβώς την ερώτησή σου. Η αλήθεια είναι πως με είχε απασχολήσει και εμένα. Πιστεύω, όλους τους έχει απασχολήσει και προβληματίσει αυτό το θέμα. Ακούγεται απλό, αλλά είναι από τις πιο σοβαρές σκέψεις, που οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή της ψυχικής του υγείας και την απώλεια της ισορροπίας του, για να το σχετίσω και με τον τίτλο του θέματος. Και δυστυχώς, έχω προσωπική εμπειρία.

Απαντώ λοιπόν, σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη.

Νομίζω, πως υπάρχουν κατ'αρχήν, ''δυο ειδών δεκανίκια''.
Τα δεκανίκια που τα χρησιμοποιεί κανείς, χωρίς να τα ζητήσει (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι κτλ..), και
αυτά που τα ζητά (π.χ. γονείς, σύντροφοι, φίλοι, θρησκεία, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, θρησκεία, φάρμακα κτλ..) .

Έπειτα, τα δεκανίκια, έχουν και δύο ειδών εφαρμογές. Στα καλά και στα άσχημα. Στα καλά, για να μοιραστούμε τη χαρά μας, στα άσχημα για να σταθούμε στα πόδια μας.

Δεδομένο στη συζήτησή μας, είναι, ότι ως άνθρωποι, έχουμε αδυναμίες. Και σε αυτό θα σταθώ περισσότερο.

Οι αδυναμίες αυτές, προέρχονται από τον περίγυρό μας. Δεν τις δημιουργεί η συνείδησή μας από μόνη της. Άρα, όπως ένα τμήμα του περίγυρού μας μάς φέρνει σε δύσκολη θέση, έτσι ένα άλλο τμήμα του, οφείλει να μας στηρίξει και να γίνει δεκανίκι.

Πάντως, ενώ η λύση στα προβλήματά μας, είναι πάντοτε ''μέσα'' μας, θεωρώ πως στις δύσκολες περιπτώσεις χρειαζόμαστε στήριξη για να βρούμε το δρόμο μας.

Το δεκανίκι τώρα, σε τι μας χρησιμεύει? Μας χρησιμεύει, μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε να σταθούμε στα πόδια μας και ύστερα να το αφήσουμε στην άκρη. Όπως τα πόδια μας είναι αυτά που στο τέλος θα μας χρησιμεύσουν και θα κάνουν τη δουλειά, επειδή θα δυναμώσουν, έτσι και η ψυχολογία μας. Όπως τα χέρια μας, κατευθύνουν τα δεκανίκια προς τα εκεί που θέλουμε να πάμε, έτσι και ο εαυτός μας, κατευθύνει το στήριγμά του, προς τα εκεί που θέλει να πάει ώστε να ευτυχήσει.

Τα προβλήματα τώρα έρχονται, όταν χρησιμοποιούμε λάθος δεκανίκι - αλλά αυτό θα το αφήσω στην άκρη, γιατί είναι άλλο θέμα - και όταν όπως είπες, έρχεται η στιγμή να πληρώσουμε το τίμημα για τη βοήθεια που μας δόθηκε.

Και απαντώ, σύμφωνα με το πώς αντιμετωπίζω η ίδια το πρόβλημα.

-Δε με απασχολεί αν μελλοντικά, χάσω τη στήριξη που μου προσφέρεται, γιατί μπορεί τότε να μην τη χρειάζομαι. Και αν ακόμη τη χρειάζομαι, ίσως να βρω άλλο δεκανίκι, ή και να μη βρω και απλώς να μπορώ να στηριχτώ στις δυνάμεις μου, ποιος ξέρει... Με λίγα λόγια απολαμβάνω και εκτιμώ αυτό που έχω τώρα και χαίρομαι που μπορώ να έχω βοήθεια, με οποιονδήποτε τρόπο αυτή μου δίνεται, ώστε να είμαι ευτυχισμένη. Λογικό το βρίσκω, αν και μέχρι να τα καταφέρω δυσκολεύτηκα πολύ.

-Έπειτα, ναι, έχω ενοχοποιήσει τον εαυτό μου.. με θεώρησα ανίκανη και παντελώς άχρηστη. Ύστερα το ξανασκέφτηκα και τώρα μπορώ να βροντοφωνάξω ''ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΑΙ ΑΧΡΗΣΤΗ'' σε ορισμένα θέματα.. έτσι είμαι εγώ, κανείς δεν είναι τέλειος. Ίσως, ακόμη δεν έχω τα σωστά κίνητρα, ίσως να μείνω για πάντα έτσι, ίσως κάποτε να αλλάξω. Αυτό που προσπαθώ είναι να μην επιβαρύνω τους γύρω μου και με στενοχωρεί όταν το κάνω, αλλά υπόσχομαι στον εαυτό μου να το παλεύω, χωρίς να ζορίζομαι.

-Το δεκανίκι, πάντα ζητά αντίτιμο, αλλά και να μη ζητήσει, αισθάνεται κανείς ο ίδιος πως του έχει υποχρέωση. Διότι δε γίνεται να έχουμε και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Εκεί λοιπόν, απλώς είμαι ειλικρινής και θαρραλέα. Όταν μπορώ να το ξεπληρώσω το κάνω και όταν δε μπορώ, το δηλώνω και βρίσκω διαφορετικό τρόπο αν είναι δυνατόν. Λειτουργώ πάντα με γνώμονα τη δική μου ψυχική ηρεμία και προσπαθώντας να συμβιβάσω τα θέλω τα δικά μου και της άλλης πλευράς ώστε κανείς να μη μείνει με το κενό. Εγώ με το κενό ότι δεν ξεπλήρωσα, και το δεκανίκι, με το κενό πως ούτε καν ενδιαφέρθηκα.

-Στο τελευταίο ερώτημα, απαντώ, πως αρκεί να αποδεχτούμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Δεν είναι κακό να παραδεχτούμε τις αδυναμίες μας. Ίσα ίσα, είναι ευλογία. Αυτός ο τρόπος μας βοηθά αφενός να είμαστε χαρούμενοι που μέσα στις δυσκολίες μας, βρίσκουμε χίλιους δυο τρόπους να βοηθηθούμε και αφετέρου να κάνουμε τις σωστές επιλογές σύμφωνα με τις δυνατότητές μας ώστε να μη βρισκόμαστε στη θέση να ζητάμε δεκανίκια και γι' αυτό να φταίμε εμείς. Η αποδοχή του εαυτού μας, μας βοηθά επίσης,
-να στηριζόμαστε στα ''σωστά δεκανίκια'', που ανέφερα παραπάνω, όταν δυσκολευτούμε,
-να αποφεύγουμε να πληγώνουμε και να κάνουμε κακό στους γύρω μας και
-φυσικά να διορθωθούμε, αν είναι εφικτό για καλό δικό μας.

Με λίγα λόγια, θεωρώ απαραίτητα στη ζωή μας τα δεκανίκια και αναπόφευκτα, και πως τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτά, οφείλονται στο ότι δεν αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, όπως άλλωστε, εκεί οφείλονται και τα αρχικά προβλήματα που μας ώθησαν στο να τα χρησιμοποιήσουμε.

Πάνω σ' αυτή τη γή, μετρημένοι είναι πιστεύω όσοι δεν τα έχουν ανάγκη και σίγουρα ο τρόπος ζωής τους, δεν είναι ο κοινός τρόπος ζωής, που βιώνουμε οι περισσότεροι.

αν ο άνθρωπος μπορεί χωρίς ''δεκανίκια'' , να επιτύχει ''την εμφάνιση της αγάπης , του σεβασμού και του εύ-γίγνεσθαι στην προσωπική του ζωή''.

Με συγχωρείς, αν σε κουράζω, αλλά θέλω να καταλάβω σωστά την ερώτησή σου.

θα ήθελα μια διευκρίνιση, αν σου είναι εύκολο..