- Ποιό είναι το ΕΛΑΤΤΩΜΑ μου!!!... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Nemesi μου, έχω μιά ιδέα λαμπερή!!! Να μείνουμε έτσι όπως είμαστε ακριβώς, και σε όποιους-όποιες αρέσουμε. Είναι υπέροχο να είμαστε ο εαυτός μας. Τουλάχιστον έχω κερδίσει σταθερές φιλίες που με σέβονται και φυσικά το ανταποδίδω.
Αν κι απευθύνεσαι στη Nemesi, θα ήθελα να πώ τη γνώμη μου επ' αυτού...
Συμφωνώ σε αυτό που λές με προϋποθέσεις όμως.
Να μένουμε όπως είμαστε επειδή το γουστάρουμε και μόνο.
Ξέρω οτι έχω ελαττώματα και το αποδέχομαι.
Προσπαθώ να τα μετριάσω (δεν γίνεται να τα εξαφανίσω όλα, πάντα ένας άνθρωπος έχει κάποιο ελάττωμα) και να γίνομαι καλύτερος ως άνθρωπος.
Το κάνω για μένα και για να μην πληγώνω τον εαυτό μου με τα λάθη που απορρέουν από τα ελαττώματα μου αλλά κι αυτούς που αγαπώ.
Το να αλλάζω όμως ανάλογα με τα θέλω των άλλων μόνο και μόνο για να γίνομαι αποδεκτός από τον καθένα, ΟΧΙ.
Τότε δεν θα είμαι άνθρωπος, αγαπητή μου, αλλά χαμαιλέων...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
quote:Κύττα σε όλους θα μπορούσα να το πω αυτό που εκπέμπουμε στο ίδιο μήκος κύματος.quote:
Nemesi μου, έχω μιά ιδέα λαμπερή!!! Να μείνουμε έτσι όπως είμαστε ακριβώς, και σε όποιους-όποιες αρέσουμε. Είναι υπέροχο να είμαστε ο εαυτός μας. Τουλάχιστον έχω κερδίσει σταθερές φιλίες που με σέβονται και φυσικά το ανταποδίδω.Αν κι απευθύνεσαι στη Nemesi, θα ήθελα να πώ τη γνώμη μου επ' αυτού...
Συμφωνώ σε αυτό που λές με προϋποθέσεις όμως.
Να μένουμε όπως είμαστε επειδή το γουστάρουμε και μόνο.
Ξέρω οτι έχω ελαττώματα και το αποδέχομαι.
Προσπαθώ να τα μετριάσω (δεν γίνεται να τα εξαφανίσω όλα, πάντα ένας άνθρωπος έχει κάποιο ελάττωμα) και να γίνομαι καλύτερος ως άνθρωπος.
Το κάνω για μένα και για να μην πληγώνω τον εαυτό μου με τα λάθη που απορρέουν από τα ελαττώματα μου αλλά κι αυτούς που αγαπώ.
Το να αλλάζω όμως ανάλογα με τα θέλω των άλλων μόνο και μόνο για να γίνομαι αποδεκτός από τον καθένα, ΟΧΙ.
Τότε δεν θα είμαι άνθρωπος, αγαπητή μου, αλλά χαμαιλέων...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Διάβασα πρόσφατα το εξής. ΄Οταν αρχίζουμε να διακρίνουμε τους σπόρους της ευκαιρίας μέσα στις στάχτες της καταστροφής τότε αρχίζει να γεννιέται η πίστη. Που φθάνει σταδιακά. Ο πόνος δεν είναι η αλήθεια έχει λεχθεί. Είναι η δοκιμασία που υφιστάμεθα οι θνητοί γιά να ανακαλύψουμε την αλήθεια.
Κάθε μέρα πάντως κι αυτό επιτρέψτε μου όλοι είναι μέγα προτέρημα, καθημερινά λοιπόν προσπαθώ να κάνω κάτι καλό στους άλλους και στον εαυτό μου. Κρατώ την διδαχή της προσφοράς, και ψιθυρίζω: ΄Αλλη μιά μικρή νίκη.
Καθημερινά σπάω στα δύο μικρά ελαττώματα. Και λέω γίνεσαι, τουλάχιστον το προσπαθείς, καλύτερη. Σωστότερη. ΄Ανθρωπος. Να η μαγική λέξη.
* ΄Οταν λέτε την λέξη αγάπη μπορεί να συλλαμβάνετε την αίσθηση
η ουσία της όμως είναι αδύνατον να περιγραφεί.
* Η πιό αμιγής αγάπη βρίσκεται εκεί που κανείς δεν την περιμένει. Στην ελευθερία.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
Το κυριότερο νομίζω είναι να είμαστε καλά με μας, με τον εαυτό μας και χωρίς να πληγώνουμε κανέναν άλλο (εκτός ίσως από μας τους ίδιους κάποιες φορές) προσπαθώντας να κάνουμε αυτό που εμείς νομίζουμε σωστό. Π.χ. πάντα πίστευα ότι πρέπει να λέω μόνο την αλήθεια. Έτσι όταν κάποια φορά κάποιος φίλος (πραγματικά φίλος) με ρώτησε πως τον βλέπω σαν άντρα (χωρίς τίποτα το πονηρό, αφού και αυτός με έβλεπε και με βλέπει ΜΟΝΟ φιλικά, το τονίζω αυτό), του είπα την αλήθεια φυσικά. Οτι δεν μου αρέσει. Το μετάνιωσα πάρα πολύ όταν είδα πόσο είχε πληγωθεί, γιατί δεν υπήρχε λόγος, να τον πληγώσω. Μπορούσα να του δώσω μια άλλη απάντηση, πιο διπλωματική, πάλι λέγοντας την αλήθεια, αλλά όχι έτσι. θα μπορούσα να μην τον είχα πληγώσει. Πραγματικά στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Και από τότε αποφάσισα ότι ίσως μπορώ και πρέπει να λέω κάποια μικρά... κατά συνθήκην... ψεματάκια, που δεν κάνουν κακό σε κανέναν και ίσα ίσα μερικές φορές ανεβάζουν τους φίλους μας.Και τώρα για να γελάσουμε και λιγάκι, θα σου πω φίλη μου Τριανταφυλιά ότι εγώ στην Τράπεζα, μερικές φορές, ντρέπομαι τον ταμία, που είμαι μείον στο λογαριασμό μου. Λες και είναι δικά του τα λεφτά, λες και δεν θα τα πάρει η τράπεζα πίσω και με τόκο, λες και εγώ δεν ξέρω τι... έτσι του χαμογελάω... αμήχανα
Άρα καταλαβαίνεις φίλη μου, πόσο... ανόητη και χαζή μπορώ να είμαι μερικές φορές χιχιχιχιχιΕ, αυτό και αν είναι ελάτωμα
Καλή μέρα σε όλους
Nemesi
quote:Ναι μιλάς σωστά μετρημένα και λογικά. Κάθε μέρα κάνω κάτι καλύτερο γιά τους άλλους και γιά μένα, αυτό με ικανοποιεί.
Πραγματικά, νομίζω ότι το ζητούμενο είναι να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι όπως το βλέπει ο καθένας μας, και όπως αυτός νομίζει ότι είναι καλύτερο για τον ίδιο και τους ανθρώπους που αγαπάει. Φυσικά και όλοι έχουμε ελατώματα, αλλά το νόημα είναι ότι αφού τα αναγνωρίζουμε (αυτό είναι το πρώτο βήμα) ας κάνουμε και το δεύτερο βήμα που είναι να προσπαθήσουμε να τα μετριάσουμε ή να τα εξαφανίσουμε τελείως.
Nemesi
΄Οπως έλεγε ο ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ -Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης-:
Να είσαι καλός εάν ζητάς καλοσύνη.
Να είσαι αληθινός εάν ζητάς αλήθεια.
Θα βρεις πάντοτε μόνο αυτό που δίνεις από μέσα σου.
Ο κόσμος είναι η δική σου ανάκλαση.
Και έτσι είναι...
Λιγότερα ελαττώματα περισσότερη φωτεινότητα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
quote:
Έτσι όταν κάποια φορά κάποιος φίλος (πραγματικά φίλος) με ρώτησε πως τον βλέπω σαν άντρα (χωρίς τίποτα το πονηρό, αφού και αυτός με έβλεπε και με βλέπει ΜΟΝΟ φιλικά, το τονίζω αυτό), του είπα την αλήθεια φυσικά. Οτι δεν μου αρέσει. Το μετάνιωσα πάρα πολύ όταν είδα πόσο είχε πληγωθεί, γιατί δεν υπήρχε λόγος, να τον πληγώσω. Μπορούσα να του δώσω μια άλλη απάντηση, πιο διπλωματική, πάλι λέγοντας την αλήθεια, αλλά όχι έτσι. θα μπορούσα να μην τον είχα πληγώσει. Πραγματικά στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Και από τότε αποφάσισα ότι ίσως μπορώ και πρέπει να λέω κάποια μικρά... κατά συνθήκην... ψεματάκια, που δεν κάνουν κακό σε κανέναν και ίσα ίσα μερικές φορές ανεβάζουν τους φίλους μας.
Αυτό καλή μου Nemesi, δεν έπρεπε να το μετανιώσεις. Αν δεν έλεγες την
αλήθεια, ποιός ξέρει ποιά δοκιμασία θα έφερνε ο χρόνος για να σου
αποδείξει ότι ακόμη και ένα τόοοσο δα ψεματάκι μπορεί να φέρει την
καταστροφή!
Βέβαια, παίζει σημαντικό ρόλο, τη στιγμή που αποφασίζουμε να πούμε
το "ψεματάκι", να γνωρίζουμε επακριβώς γιατί το λέμε, αν μετά από
ώριμη σκέψη αποφασίσουμε να το πούμε, το λέμε και αναλαμβάνουμε τις
συνέπειες της πράξης μας. Νομίζω πάντως, ότι η αλήθεια μπορεί στην
αρχή να πονά, αλλά είναι η μοναδική βάση για το αληθινό, για την
αγάπη.
Δάσκαλε που δίδασκες εγώ φυσικά... σχετικά με τα ψεματάκια, αλλά
έχω πληρώσει συνέπειες από ψεματάκια μικρά...΄
Άλλο ένα ελλάτωμα που σκέφτηκα διαβάζοντας τα μηνύματά σας, είναι
αυτό της έλλειψης μεθόδου. Η ανικανότητά μου να ακολουθήσω για
πολύ καιρό μια μέθοδο, με έχει βγάλει σε αδιέξοδα!
Εδώ αντίστοιχα, το πρωτέρημα που σχετίζεται με το ελλάτωμα είναι
ο έλεγχος των μεθόδων και η ανανέωσή τους, σε σχέση με την
πεισματική προσκόλληση σε μια αρχική μέθοδο...
-------------------------------------------------------------
Χαίρομαι πάντως που βλέπω τόσες συμμετοχές, γιατί νόμιζα ότι
λίγοι θα παραδεχόντουσαν έτσι δημόσια τα ελλατώματά τους!
Τελικά, είναι νομίζω λίγο ανακουφιστικό, το να τα βγάζεις προς
τα έξω.
Σχετικά με τα λεγόμενα της φίλης μου Αφροδίτης, πιστεύω ότι τα
ελλατώματα οφείλουμε να τα ελέγχουμε, όχι να τα αποδεχόμαστε.
Βέβαια, οφείλουμε επίσης να τα συγχωρούμε στον εαυτό μας, αλλά
με διάθεση διόρθωσης.
Συχνά στη ζωή επαναλαμβάνονται ίδιες ή παρόμοιες καταστάσεις, με
σκοπό να μας φέρουν πιό κοντά στη συνειδητοποίηση των ελλατωμάτων μας
και στο κλειδί για την αντιμετώπισή τους!
Φιλιά
αλήθεια, ποιός ξέρει ποιά δοκιμασία θα έφερνε ο χρόνος για να σου
αποδείξει ότι ακόμη και ένα τόοοσο δα ψεματάκι μπορεί να φέρει την
καταστροφή!" έχεις ένα δίκαιο, αλλά ποτέ δεν ξέρω και δεν θα μπορούσα να ξέρω, τι θα γινόταν αν είχα κάνει κάποια άλλη επιλογή στη ζωή μου, απ' αυτήν που έχω κάνει την κάθε φορά. Αν μπω όμως στη διαδικασία αυτή, θα είμαι πάντα σε μια αμφισβήτηση... πάντα με ένα "αν έκανα το άλλο" κλπ. κλπ. έτσι δεν θα μου έμενε χρόνος για να κάνω τίποτα άλλο από το να αμφισβητώ αυτά που έχω κάνει
Είδες ακόμα ένα ελατωματάκι μου? χιχιχιχιχι Όσον αφορά τώρα τα ελατώματά μας, εντάξει πρέπει να έχουμε μια διάθεση διόρθωσης, αλλά συμφωνώ με την Αφροδίτη, για να το κάνουμε αυτό, νομίζω ότι πρέπει να τα αποδεχτούμε, δηλαδή να αποδεχτούμε εμάς, όπως ακριβώς είμαστε και μετά να δούμε τι μπορούμε και τι θέλουμε να διορθώσουμε εμείς για μας, και ΟΧΙ για τους άλλους Να έχετε όλοι μια πολύ όμορφη μέρα
Φιλικά
Nemesi
κυρίως μέσα από αυτά, εξελισσόμαστε και όχι τόσο μέσα από τα
προτερήματά μας.
Τα ελατώματά μας είναι αυτά, που στήνουν τα σκηνικά για τα
σημαντικά περιστατικά της ζωής μας, αυτά στα οποία οφείλουμε να
δράσουμε με ορθό τρόπο και να βγούμε νικητές... του εαυτού μας,
δλδ. του εαυτού που μας βάζει τις δοκιμασίες με τους πιστούς του
βοηθούς, τα ελλατώματα.
Από μια άλλη σκοπιά πάντως, ισχύει και το ακόλουθο:
Οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι παρά τα όποια ελλατώματά μας,
θα ζήσουμε μια καλή ζωή, όπως όλοι οι άνθρωποι...
Τί εννοώ με το παραπάνω;
Για χρόνια με βασάνιζε η πεποίθηση ότι εξαιτίας κάποιων "πολύ
ιδιαίτερων" ελλατωμάτων μου -νόμιζα ότι μόνο εγώ τα είχα σε
βαθμό τέτοιο που να με ανησυχεί- ήμουνα μοναδική, με αποτέλεσμα
να πιστεύω ότι για το λόγο αυτό η δική μου ζωή θα στερούνταν
τις χάρες που επιδίωκα και που έβλεπα τον κάθε διπλανό μου να
απολαμβάνει.
Βλέποντας λοιπόν τη μοναδικότητά μου, μέσα από τα μοναδικά μου
ελλατώματα, ξεχώριζα τον εαυτό μου από τους ανθρώπους και τη
ζωή. Έβλεπα γύρω μου ανθρώπους να ζουν όπως εγώ θα ήθελα να ζω
και δεν μπορούσα και αυτό το αιτιολογούσα με τα μοναδικά μου
ελλατώματα.
Αυτό που δεν καταλάβαινα τότε, ήταν ότι δεν ήταν τα ελλατώματά μου
αυτά που με διαχωρίζανε από τους άλλους, αλλά η ίδια η σταθερή μου
πεποίθηση ότι είμαι διαφορετική!
Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα κάτι πολύ σπουδαίο: Την αξία του να
φέρεσαι σαν ένας απλός άνθρωπος, σαν τον διπλανό άνθρωπο, όχι σαν
ένα Εγώ, αλλά σαν τον Καθένα. Αξιοποιώντας όχι αυτό που θεωρούσα ως
το μέγιστο, αλλά λίγο, όσο μπορούσα, χωρίς υπερβολές...
Ένιωσα πραγματικά καλύτερα μέσα σε αυτή τη "μετριοπάθεια", που
άρχισα να βιώνω...
Η εμμονή στα ελλατώματά μας έχει πιστεύω μέσα της το στοιχείο της
υπερβολής: Υπερβολική σημασία στα ελλατώματα μεταφράζεται ως
υπερβολική σημασία στο Εγώ, υπέρμετρος εγωισμός.
Γράψαμε τα ελλατώματά μας και την κοπανήσαμε;
Ειλικροινά και εγώ σήμερα έχω πολύ μειωμένη διάθεση να γράψω...
Λίγο ο καιρός, λίγο κάποιες καταστάσεις που δεν ήρθαν όπως τις
περίμενα με έχουν κάνει ράκος...
Δύσκολο είναι μέσα σε ετούτη την κατάσταση να σκεφτώ κάτι θετικό,
πόσο μάλλον να ελπίζω και να είμαι αισιόδοξη.
Ακόμη κι αν γνωρίζεις με βεβαιότητα ότι αύριο είναι μια νέα ημέρα
και ότι πολλά μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο, ακόμη κι αν
ξέρεις ότι μετά από μια στενοχώρια ξημερώνει μια ελπίδα, ένα
φως, μια πιό ευτυχισμένη κατάσταση, τη στιγμή της απελπισίας
όλα αυτά φαίνονται τόσο μα τόσο μακρινά!
Ποιά είναι τα ελλατώματα που χαρακτηρίζουν αυτή τη στιγμή;
-αναρρωτιέμαι...
1) Η ανυπομονησία: δεν μπορείς να περιμένεις ακόμη κι αν γνωρίζεις
ότι έρχονται τα καλύτερα.
2) Η γενικευμένη απαισιοδοξία: η ζωή μου ήταν, είναι και θα είναι
μαύρη για πάντα!
3) Η εσπευσμένη κριτική των καταστάσεων: βγάζεις συμπεράσματα για
τα πάντα, χρωματισμένα βέβαια από την ψυχική διάθεση της στιγμής.
4) Η μειωμένη αυτοπεποίθηση και πίστη: δεν μπορείς να πιστέψεις
ότι κάτι καλό σου συμβαίνει.
5) Μια δόση αυτοκαταστροφής: αφού γκρεμίστηκε ένα τοιχαλάκι, γιατί
να μη γκρεμίσουμε όλο τον πύργο;
6) Η αδράνεια: κάθεσαι προσηλωμένος στο τίποτε κλαίγοντας απλά τη
μαύρη σου τη μοίρα.
7) Το πείσμα, ο εγωισμός, η εκδίκηση: τα βάζεις με τα αίτια της
μιζέριας σου και αποφασίζεις ότι πρέπει να "κερδίσεις τη μάχη"
πάση θυσία.
και πολλά άλλα...
τί θα μπορούσαμε άραγε να κάνουμε σε ετούτες τις καταστάσεις;
τί θα μπορούσαμε να κάνουμε για να τις αναγάγουμε σε κάτι το θετικό,
ή τουλάχιστον να μη σπρώξουμε τον εαυτό μας χαμηλώτερα;
είναι ένα βασικό ερώτημα νομίζω...
1) υπομονή: όλα γυρίζουν, ότι σήμερα φαίνεται μαύρο, μπορεί αύριο να
γίνει λευκό. η πεποίθηση ότι οι άσχημες στιγμές στη ζωή υπάρχουν
πάντα για όλους και η γνώση ότι η χαρά και η λύπη αλληλοδιαδέχονται
η μία την άλλη είναι σημαντικό να ενεργοποιήσει την υπομονή.
2) αισιοδοξία: όλα θα πάνε καλά, φτάνει να μπορέσουμε να χαμογελάσουμε
στον εαυτό μας. ένα μικρό χαμόγελο είναι μια αρχή, σιγά - σιγά η
πρώτη ακτίδα του ηλίου θα φέρει το ουράνιο τόξο και θα χαθεί η
βροχή και η συννεφιά.
3) να μην υποθέτουμε ή να βγάζουμε συμπεράσματα: σίγουρα σε κάποιο
βαθμό έχουμε δίκιο στα συμπεράσματα που βγάζουμε μέσα σε ετούτη
την κατάσταση την απελπιστική, αλλά κάπου υπερβάλλουμε. εξάλλου, πολλά
πράγματα μπορούν να αλλάξουν, αν εμείς δράσουμε με τον καλύτερο τρόπο.
σε κάθε περίπτωση, έχοντας μια παραμορφωμένη αντίληψη των καταστάσεων
δεν μπορούμε να αποφασίσουμε για τις σωστές μας δράσεις.
ας κρατήσουμε λοιπόν αυτά που σκεφτήκαμε σήμερα, αλλά να τα
επανεξετάσουμε και με μια διαφορετική, πιό ψύχραιμη διάθεση.
4) πίστη: είναι πραγματικά δύσκολο να πιστεύουμε σε ετούτες τις
δύσκολες στιγμές. ωστόσο η πίστη κινεί βουνά. ο Γκαίτε έγραψε:
πίστεψε για κάτι ότι είναι αυτό που είναι και θα παραμείνει έτσι,
πίστεψε ότι θα γίνει αυτό που οφείλει να γίνει και αυτό θα γίνει...
5) αυτοσυγκράτηση: δε χρειάζεται να κάψουμε τα χλωρά μαζί με τα
ξερά. όχι μόνο οφείλουμε να διατηρίσουμε τα όποια καλά ήδη έχουμε,
αλλά μπορούμε να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε και κάποια από τα
κακά. διατηρούμε λοιπόν τις δυνάμεις μας για όταν μπορούμε καλύτερα.
6) δράση: αντί να κλαίμε τη μοίρα μας κάνουμε κάτι για τον εαυτό
μας. ξεκινάμε με το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε εκείνη τη
στιγμή και σιγά-σιγά προσθέτουμε.
7) αποδοχή: δεχόμαστε τα στενάχωρα μαζί με τα ευχάριστα. δεν
αναζητούμε θύτες και θύματα, δεν προγραμματίζουμε πολέμους.
προσπαθούμε να ενεργοποιήσουμε την καλή πλευρά από την άσχημη
κατάσταση, την άλλη πλευρά του διπόλου...
Στην αρχή του μηνύματός μου ένιωθα, όπως έγραψα ένα ράκος. Μετά από
αυτή τη συζήτηση, που ήταν για μένα μια προσπάθεια νιώθω ήδη
καλύτερα! Αυτό είναι ένα ζωντανό παράδειγμα σε αυτό που ανέφερα...
Ελπίζω πέρα από τον εαυτό μου να βοηθήσει και άλλους 
Όσο για την διάθεση την δική μου, έτσι κι έτσι...
Ένα Σάββατο που δεν πήγε όπως το περίμενα...
Αναφέρεις κάποια ελαττώματα και μετά κάποιες λύσεις.
Θα ήθελα να δώ κατά πόσο τα ελαττώματα αυτά έχουν απήχηση και σε μένα.
1) Ανυπομονησία:
Έχω μεγάλα αποθέματα υπομονής, αν κι όχι 100%.
Γενικά όμως μπορώ να περιμένω αρκετό καιρό για κάτι.
2) Η γενικευμένη απαισιοδοξία:
Κατά καιρούς με πιάνει.
Παρατηρώ οτι οι ψυχολογικές μου μεταπτώσεις πλέον είναι αρκετά συχνές.
3) Η γρήγορη κριτική των καταστάσεων:
Όχι, ίσα-ίσα που υπεραναλύω μερικά πράγματα και τα σκέφτομαι όλη την ώρα.
4) Η μειωμένη αυτοπεποίθηση και πίστη:
Ευτυχώς το έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο, νομίζω...
5) Μία δόση αυτοκαταστροφής:
Ναι, με πιάνει αρκετά συχνά και τα αποτελέσματα βλάπτουν εμένα τελικά.
6) Αδράνεια:
Όχι, δε μπορώ να νιώθω οτι είμαι αδρανής.
7) Πείσμα, εγωϊσμός, εκδίκηση:
Δυστυχώς τα έχω και τα 3.
Ίσως όχι τόσο πολύ εγωϊσμό αλλά πείσμα κι εκδικητικότητα ναί.
Και δε νιώθω περήφανος για αυτό...
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Μ΄έχει κάψει αυτό.
Κι έχει πληγώσει δικούς μου.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
να μην μπορώ να θυσιάσω μια προσωρινή ευχαρίστηση
στο βωμό ενός μεγαλύτερου στόχου...
Να δέχομαι τα ψίχουλα, χωρίς να ρισκάρω να διεκδικήσω
περισσότερα, αυτά που ανταποκρίνονται στις πραγματικές
μου ανάγκες...
Να υποχωρώ πέρα από τα όριά μου, μην αντέχοντας τον πόνο...
Δεν πιστεύω πως η καλοσύνη είναι ελλάτωμα...ούτε η αληθεια είναι ελλάτωμα(απλά πονάει)!Η αλήθεια είναι σαν τον ήλιο,ποιος μπόρεσε να τον δει κατάματα??(μου το έλεγε συχνά μία φίλη)
Το μεγαλύτερο ελλάτωμα που έχω είναι ότι βιάζομαι..βιάζομαι πολύ και έτσι χάνω πολλά..
Όσο για άλλα ελλατώματα..δεν ξέρω αν έχω..λίγο κτητική είμαι αλλά προσπαθώ όσο μπορώ να το μειώσω..
πάντα ελλατώνω τα ελλατώματα μου..
αλλα δεν πιστεύω πως τα έχω εξαλείψει..
Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
quote:
Ελλατωμα...χμ..
Δεν πιστεύω πως η καλοσύνη είναι ελλάτωμα...ούτε η αληθεια είναι ελλάτωμα(απλά πονάει)!Η αλήθεια είναι σαν τον ήλιο,ποιος μπόρεσε να τον δει κατάματα??(μου το έλεγε συχνά μία φίλη)
Το μεγαλύτερο ελλάτωμα που έχω είναι ότι βιάζομαι..βιάζομαι πολύ και έτσι χάνω πολλά..
Όσο για άλλα ελλατώματα..δεν ξέρω αν έχω..λίγο κτητική είμαι αλλά προσπαθώ όσο μπορώ να το μειώσω..
πάντα ελλατώνω τα ελλατώματα μου..Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό.Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία!
Εμένα ένα άλλο ελλάτωμά μου είναι η ηλιθιότητά μου να νομίζω ότι όλοι είναι καλοί. Σωστοί. ΄Εντιμοι. Πως επειδή τους δείχνω εγώ την ειλικρινέστατη εικόνα του εαυτού μου έτσι θα είναι και η άλλη πλευρά. Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ.
Κρίμα. [΄Εχω φάει τα μούτρα μου ]. Και πρόσφατα.
Αθώα ίσον ηλίθια.
Πιστέψτε με.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
Κι α ς μοιάζανε θεοπάλαβα, τα “αχ” των ζωντανών κατάλαβα…
Δεν είναι δυνατόν ν’ ακούω να λένε μερικοί άνθρωποι ,ότι το ελάττωμα τους είναι αξίες όπως: ευαισθησία, καλοσύνη, αγάπη κλπ κλπ
Έλεος! Αυτό από μόνο του είναι ελάττωμα έτσι κι αλλιώς…
Η απάντηση βρίσκεται πολύ βαθιά μέσα σας αλλά κοιμάται… ξυπνήστε την πριν είναι αργά…
Φιλικά Πάντα…
Η απάντηση βρίσκεται μέσα σου…
quote:quote:Ναι μιλάς σωστά μετρημένα και λογικά. Κάθε μέρα κάνω κάτι καλύτερο γιά τους άλλους και γιά μένα, αυτό με ικανοποιεί.
Πραγματικά, νομίζω ότι το ζητούμενο είναι να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι όπως το βλέπει ο καθένας μας, και όπως αυτός νομίζει ότι είναι καλύτερο για τον ίδιο και τους ανθρώπους που αγαπάει. Φυσικά και όλοι έχουμε ελατώματα, αλλά το νόημα είναι ότι αφού τα αναγνωρίζουμε (αυτό είναι το πρώτο βήμα) ας κάνουμε και το δεύτερο βήμα που είναι να προσπαθήσουμε να τα μετριάσουμε ή να τα εξαφανίσουμε τελείως.
Nemesi
΄Οπως έλεγε ο ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ -Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης-:
Να είσαι καλός εάν ζητάς καλοσύνη.
Να είσαι αληθινός εάν ζητάς αλήθεια.
Θα βρεις πάντοτε μόνο αυτό που δίνεις από μέσα σου.
Ο κόσμος είναι η δική σου ανάκλαση.
Και έτσι είναι...
Λιγότερα ελαττώματα περισσότερη φωτεινότητα.[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
Μπράβο Αφροδίτη μου! Με καλύπτει απόλυτα η απάντησή σου!
Η απάντηση βρίσκεται μέσα σου…
Κάθε μέρα και καλύτερα όχι γιά την τσέπη μας μα και γιά την ψυχή μας συμπληρώνω.
Να είσαι καλά.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
η μαμά μου με ήθελε αχλάδι,
και ο μπαμπάς μου πορτοκάλι,
η αδελφή μου περίμενε μία φράουλα,
οι συγγενείς περίμεναν μια μπανάνα,
αλλα εγώ βγήκα ροδάκινο
και θα με αγαπήσουν σαν ροδάκινο,
οτι και να κάνω ροδάκινω θα μείνω,
ότι και να κάνουν, στο τέλος πάλι ροδάκινο θα είμαι.
Η κοπέλα μου με ήθελε καρπούζι και προσπαθούσε να με κάνει καρπούζι
ενω ο κολλητός μου με ήθελε πεπόνι και προσπαθούσε να με κάνει πεπόνι
η δασκάλα μου με ήθελε ακτινίδιο
η συμαθειτές μου με ήθελαν ανανά,
Εγω όμως ροδάκινο θα μείνω και δεν πρόκειται να αλλάξω για κανέναν και για τίποτα οσοι με αγαπάν θα με δεχτούν έτσι όπως είμα και όσους αγαπώ θα τους δεχτώ έτσι όπως έιναι.
Το κάθε φρούτο είναι ξεχωριστό και αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι το ότι δεν έχει καμία σχέσει με τα άλλα φρούτα και δεν μιμίται άλλα φρούτα.
Το παρελθόν είναι δάσκαλος του παρόντος και οδηγός του μέλλοντος
Πάλι καλά που δε γεννήθηκες Ανανάςςς γιατί θα είχαμε πρόβλημα
στα forums...
Αυτό που γράφεις κρύβει μια αλήθεια, τη μοναδικότητα του καθενός
και την αποδοχή αυτής της μοναδικότητας με όλα της τα χαρακτηριστικά,
έστω και κάποια ελλατώματα προσωπικότητας.
Ωστόσο, πολλές φορές οι αλλαγές που οι άλλοι βλέπουν σε εμάς δεν
είναι υποκειμενικά γούστα του καθενός, αλλά η αγάπη και η αλήθεια
προς εμάς.
Όταν εγώ βλέπω έναν άνθρωπο να καταστρέφει τον εαυτό του με
μια του συμπεριφορά, όταν αυτό είναι ολοφάνερο, τότε σίγουρα
θέλω να τον δω να αλλάζει. Πρόσεξε! δε γράφω "να τον αλλάξω",
αλλά να τον δω "να αλλάζει ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ".
Για τους ανθρώπους που αγαπάμε, δεν γίνεται να μη θέλουμε να τους
δούμε να αλλάζουνε προς το καλύτερο, άσχετα αν δεν τους
απορρίπτουμε και τους δεχόμαστε όπως είναι. Αν όμως το "όπως είναι"
παραμένει για καιρό αναλλοίωτο, τότε θα τραβήξουμε και εμείς το
δρόμο μας και θα τους αφήσουμε να είναι ό,τι θέλουνε, ροδάκινο
θες, ανανάς, βερίκοκο, γουατέβερ!
Δεν το παίζω μαμά, δεν το παίζω δασκάλα, αλλά δεν ανέχεται η ψυχή
μου πιά αυτό που αγαπά να το βλέπει να αυτοκαταστρέφεται!
Μια διαβολική φωνή μέσα μου ψυθιρίζει: Άστον εκεί που είναι, αφού
εσύ δεν μπόρεσες να τον αλλάξεις, δε θα αλλάξει, οπότε θα δικαιωθείς
από την αποτυχία του.
Μια άλλη φωνή όμως πονά και φωνάζει: Αφού τον αγαπάς, ικέτευσέ τον
να αλλάξει για αυτόν, όχι για εσένα...
Αν δεν έπρεπε να επεμβαίνουμε ο ένας στα ελλατώματα του άλλου,
γιατί να υπάρχει κοινωνία; Γιατί να λέγεται ο άνθρωπος ον κοινωνικό;
Γιατί να μη πήγαινε να ζήσει στα βουνά μόνος του;
Είμαι παρμένη σήμερα, γράφω ακριβώς αυτά που αντιμετωπίζω στην
καθημερινότητά μου και μέσα από ετούτη τη συζήτηση αναζητώ κάποιες
απαντήσεις... Ποιός ξέρει θα έρθουν; και από πού;
Προχθές είδα μια εκπληκτική ταινία με θέμα το πώς αλλάζει ένας
αχαήρευτος άνθρωπος. Πολύ κοινότυπο σενάριο, αλλά σε αυτή την
ταινία το έχουν αποδώσει πολύ καλά γιατί δείχνουν τη συμπεριφορά
απένταντί του των συντρόφων του.
Η ταινία λέγεται "Le Jaguar", ελληνική μετάφραση "Ταξίδι στον
Αμαζόνιο" με τον Ζαν Ρενώ.
Χωρίς να θέλω να σας διηγηθώ όλο το σενάριο, θα σημειώσω κάποιες
σκηνές που μου άρεσαν και είναι πολύ σχετικές με αυτή τη
συζήτηση.
Ο αχαήρευτος καλείται να δώσει μια μάχη, και καλείται να το κάνει
εθελοντικά. Το παίρνει όμως πολύ επιφανειακά, δεν το πιστεύει
ουσιαστικά, προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό του και τους άλλους.
Οι σύντροφοί του τον ενθαρρύνουν, κάποιες στιγμές μάλιστα τον
ξεγελούν και τον εκβιάζουν, βάζοντάς τον να αγωνιστεί -αυτό το
σημείο μου αρέσει!!! 
Στο τέλος, αφού αυτός δείχνει ότι δεν έχει πραγματική διάθεση να
αγωνιστεί, τον αφήνουν λέγοντάς του ότι δεν πειράζει, τόσα είναι
ικανός αυτός να κάνει, ας είναι...
Φυσικά αυτός στο τέλος ενεργοποιείται!
Ποιά είναι εδώ η συνταγή της επιτυχίας;
1) Σου λέω ειλικροινά τί είσαι (ένα γουρούνι και τίποτε παραπάνω)
και τί οφείλεις να γίνεις (ένας αετός)-έχεις τη δυνατότητα!
2) Σε μπάζω λίγο στο κόλπο, λίγο με μαλαγανιά, λίγο με δόλο,
λίγο με το ζόρι, ή με εκβιασμό... στην αρχή με ό,τι υπάρχει διαθέσημο.
3) Στις πρώτες δοκιμασίες σε επεφημώ, ακόμη και για ελάχιστες
προσπάθειες.
4) Σε στηρίζω στις δυσκολίες, σε συγχωρώ, αλλά διακριτικά επιμένω.
5) Σε αφήνω τέλος μόνο σου, λέγοντάς σου ειλικροινά το πόσο
σέβομαι την όποια προσπάθειά σου και το πόσο λυπάμαι που δε
μπορείς περισσότερο, αλλά χωρίς πλέον να επεμβαίνω...
Ο Ήρωας στέκεται στο τέλος ΜΟΝΟΣ στο πεδίο της μάχης...
quote:
3ADA μου η Αφροδίτη σε νοιώθει καλή μου. Δυστυχώς το φιλότιμο πληρώνεται ακριβά και δεν αναγνωρίζεται πάντα.
ΑΥΤΟ ΞΑΝΑΠΕΣΤΟ!
quote:Συνέχεια το λέω αλλά με έχουν γραμμένη.quote:
3ADA μου η Αφροδίτη σε νοιώθει καλή μου. Δυστυχώς το φιλότιμο πληρώνεται ακριβά και δεν αναγνωρίζεται πάντα.ΑΥΤΟ ΞΑΝΑΠΕΣΤΟ!
Διατηρώ την αισιοδοξία μου όμως. Λέω θαρρετά: Κρατήσου, δες το ποτήρι μισογεμάτο. Φυλάω την αισιοδοξία σαν θησαυρό. Αυτό είναι προτέρημα παρακαλώ! Το ακολουθείτε;
Διατηρώ την αισιοδοξία μου στις εύκολες και δύσκολες στιγμές της ζωής. Σε κάθε πρόβλημα υπάρχει κάτι θετικό. Το ανακαλύπτω. Οι αισιόδοξοι λένε έχουν καλύτερη υγεία από τους απαισιόδοξους.
Αρρώστησε κανείς από αισιοδοξία;
Ε;
Και πίνω συχνά κι ένα ποτηράκι κόκκινο κρασί. Στην υγεία της ζωής, των φίλων των εχθρών, και των μεγάλων ερώτων!!!
μα να με πιάσεις δεν μπορείς
υψώνω τα πανάρχαια οχυρά μου
όνειρά μου
θαύματά μου
ίσως γιά τ΄αύριο να απορείς.
Πέταξα...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.