- Το Απόλυτο Αντισεισμικό Σύστημα είναι Ελληνικό. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Η ελαστικότητα δεν συντελεί προς τον σκοπό αυτό. Η δυναμική ανάσχεση είναι η λύση αρκεί αυτή να εφαρμόζετε από δυνάμεις οι οποίες προέρχονται από παράγοντες έξωθεν της κατασκευής όπως είναι το έδαφος της γης κάτω από αυτή. Η μέθοδος και ο μηχανισμός της ευρεσιτεχνίας αυτό προσφέρουν. Ο μηχανισμός πακτώνεται αρχικά στο έδαφος κάτω από την κατασκευή στα βάθη μιας γεώτρησης και με την βοήθεια ενός τένοντα που διαπερνά ελεύθερος μέσα από σωλήνα τα υποστυλώματα ή τα τοιχώματα μεταφέρει στο ανώτατο άκρο τους πάνω στο δώμα την δύναμη πάκτωσης του άλλου άκρου του τένοντα ευρισκόμενος μέσα στο έδαφος. Πάνω στο δώμα μία βίδα με ελατήριο ή ένα υδραυλικό σύστημα που συγκρατεί τον τένοντα εξασφαλίζει την πάκτωση του άνω άκρου του υποστυλώματος με το έδαφος. Η ανάσχεση των ανοδικών φορτίων ( προκαλούμενα από την ροπή ανατροπής ) από τον τένοντα που αντλεί δυνάμεις από το έδαφος σταματά την παραμόρφωση των υποστυλωμάτων.
Ο τένοντας της ευρεσιτεχνίας έχει δύο πακτώσεις στα άκρα. Αν η πάκτωση του κάτω άκρου γίνει μέσα στο σκυρόδεμα της βάσης της κατασκευής και όχι μέσα στα βάθη μιας γεώτρησης μέσα στο έδαφος τότε προκύπτουν σοβαρές διαφορές ως προς την χρησιμότητα της ευρεσιτεχνίας.
Ο τένοντας και στις δύο περιπτώσεις δέχεται μεγάλες εντάσεις εφελκυσμού από την ροπή ανατροπής.
1) Αν η πάκτωση του κάτω άκρου είναι μέσα στο έδαφος τις ανοδικές εντάσεις του τένοντα προερχόμενες από την ροπή ανατροπής του υποστυλώματος τις παραλαμβάνει το έδαφος.
2) Αν η πάκτωση του κάτω άκρου είναι μέσα στο σκυρόδεμα της βάσης οι ανοδικές εντάσεις του τένοντα προερχόμενες από την ροπή ανατροπής του υποστυλώματος οδηγούνται πάνω στους δοκούς και τους πεδιλοδοκούς μέσω των κόμβων της οποίες λυγίζει και της σπάει. Στον σεισμό τα υποστυλώματα χάνουν την εκκεντρότητα ανασηκώνοντας την βάση τους, δημιουργώντας στροφές σε όλους στους κόμβους της κατασκευής. Για αυτό υπάρχει όριο εκκεντρότητας, δηλαδή όριο περιοχής της βάσης που ανασηκώνεται από την ροπή ανατροπής. Για να περιορίσουμε τις στροφές στη βάση βάζουμε ισχυρές πεδιλοδοκούς στα υποστυλώματα. και ισχυρή κοιτόστρωση οπλισμένη πάνω κάτω. Στα μεγάλα επιμήκη υποστυλώματα, (τοιχώματα) λόγω των μεγάλων ροπών που κατεβάζουν είναι πρακτικά αδύνατη η παρεμπόδιση της στροφής με τον κλασικό τρόπο κατασκευής των πεδιλοδοκών. Αυτό το ανασήκωμα της βάσης σε συνδυασμό με την ελαστικότητα έχει σαν αποτέλεσμα όταν το ένα υποστύλωμα του πλαισίου σηκώνει προς τα επάνω το ένα άκρο της δοκού, την ίδια στιγμή το άλλο υποστύλωμα στο άλλο άκρο της το κατεβάζει βίαια προς τα κάτω. Αυτό καταπονεί την δοκό και τις πλάκες με τάσεις στροφών διαφορετικής κατεύθυνσης στα δύο άκρα, παραμορφώνοντας τον κορμό της σε σχήμα S Την ίδια παραμόρφωση στον κορμό του υφίσταται και το υποστύλωμα, λόγο των στροφών στους κόμβους, και την διαφορά φάσης μετατόπισης των καθ ύψος πλακών.
Οι πυλώνες των γεφυρών είναι έργα ευάλωτα στην μετατόπιση προπαντός οι κοιλαδογέφυρες οι οποίες έχουν υψίκορμους πυλώνες με υψηλό κέντρο βάρους. Η ελαστική μετατόπιση είναι καλό να υπάρχει διότι ο πυλώνας δεν παρουσιάζει καμία αστοχία και αποσβένει ( καταναλώνει ) την σεισμική ενέργεια. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν ο σεισμός είναι πολύ μεγάλος ( οπότε είναι μεγάλη και η προσφορά ενέργειας ) και ο πυλώνας περνά σε ανελαστικές μετατοπίσεις.
Η ανάσχεση των μετατοπίσεων στους πυλώνες και η επαναφορά τους στην αρχική θέση ( για την αποφυγή παραμορφώσεων και αστοχιών και για την ανάσχεση της ανατροπής τους ) καθώς και ο έλεγχος των μετατοπίσεων ώστε αυτές να μην περνούν ποτέ σε ανελαστικές καταστάσεις αστοχίας είναι ένα ζητούμενο.
Αυτό το ζητούμενο είναι που προσφέρει η ευρεσιτεχνία μου.
Βασικά από τη στιγμη που το άνω μέρος του πυλώνα είναι συνδεδεμένο με το έδαφος διά μέσω του συρματόσχοινου της ευρεσιτεχμίας, τότε περιορίζει τις σχετικές μετατοπίσεις (δηλ τα drifts) και άρα η ένταση που αναπτύσσεται σε ολόκληρο τον φορέα είναι περιορισμένη.
Η ευρεσιτεχνία πακτώνει με έναν μηχανισμό μέσα στο έδαφος ( στα βάθη μιας γεώτρησης ) και αντλεί δύναμη από το έδαφος την οποία δύναμη μεταφέρει στο ανώτατο άκρο του πυλώνα με την βοήθεια ενός τένοντα ο οποίος διαπερνά ελεύθερος μέσα από τον πυλώνα με την βοήθεια μιας σωλήνας. Το άνω μέρος του τένοντα πακτώνεται με ένα υδραυλικό σύστημα ( όπως αυτό φαίνεται στην φωτογραφεία ) το οποίο έχει μία ελαστική λειτουργία λόγο του υδραυλικού υγρού που διαθέτει. Αυτή η ελαστικότητα του εμβόλου έχει σκοπό να δίνει μεν την ελευθερία μετατόπισης στον πυλώνα ( μέσα στην ελαστική περιοχή μετατόπισης που δεν υπάρχουν αστοχίες ώστε να καταναλώνει σεισμική ενέργεια ) αλλά όταν η μετατόπιση της ταλάντωσης πάει να περάσει σε ανελαστικές περιοχές το εξέχον μέρος του εμβόλου βρίσκει πάνω στο χιτώνιο του μηχανισμού και σταματά δυναμικά την ανελαστική μετατόπιση του πυλώνα
Με αυτή την μέθοδο το υδραυλικό σύστημα καταναλώνει σεισμική ενέργεια διότι την μετατρέπει σε θερμική από την πίεση που εξασκούνται στα υγρά του τα οποία και θερμαίνονται. Αυτό λέγεται απορρόφηση ενέργειας ή αλλιώς σεισμική μόνωση.
Είναι όπως το αμορτισέρ του αυτοκινήτου που εξασφαλίζει την απόσβεση των κραδασμών και όταν αυτοί είναι πολύ μεγάλοι τελματώνει και σταματά δυναμικά την μετατόπιση του αυτοκινήτου.
Βασικά είναι το μόνο σύστημα παγκόσμιος που μπορεί όχι μόνο να δυσχεράνει τις μετατοπίσεις αλλά και να τις ελέγχει 100% σταματώντας το αυξητικό πλάτος ταλάντωσης που παρατηρείτε στον συντονισμό.
https://www.youtube.com/watch?v=IO6MxxH0lMU
Edited by - seismic on 29/12/2017 21:42:02
Edited by - seismic on 29/12/2017 21:44:36
Οι μετατοπίσεις σε ένα υψίκορμο κτίριο δημιουργούν εντάσεις αδράνειας οι οποίες δημιουργούν μία ροπή ανατροπής στο κάθε ένα υποστύλωμα. Η Ροπή ανατροπής δημιουργεί μία κάμψη στον κορμό του υποστυλώματος Αυτή η κάμψη καταπονεί τον κορμό του από την μία του πλευρά με τάσεις εφελκυσμού και από την άλλη με θλίψη. Το σκυρόδεμα αντέχει στην θλίψη 12 φορές περισσότερο από ότι αντέχει στον εφελκυσμό και από την πλευρά που θλίβεται δεν υπάρχει πρόβλημα από την μεριά που εφελκύεται τον εφελκυσμό τον αναλαμβάνει ο οπλισμός μέσο του μηχανισμού της συνάφειας. Ο εφελκυσμός είναι δύο αντίθετες δυνάμεις πάνω στον ίδιο άξονα οι οποίες έλκουν προς την αντίθετη κατεύθυνση την μία πλευρά του υποστυλώματος. Η μία δύναμη έχει ανοδική κατεύθυνση και την δημιουργεί η ροπή ανατροπής και η άλλη δύναμη έχει κάθετη κατεύθυνση και την δημιουργεί το βάρος της πλάκας και των δοκών που είναι συνδεδεμένα με το υποστύλωμα πάνω στον κάθε κόμβο ( γωνία ) το οποίο αντιστέκεται στην ανοδική δύναμη λόγο της βαρυτικής έλξης της γης. Εδώ τι παρατηρούμε... παρατηρούμε ότι όλη η δύναμη του εφελκυσμού τραβάει προς τα επάνω την πλάκα και την δοκό τις λυγίζει και τις σπάει. Εδώ βλέπουμε ότι η δοκός και η πλάκα σπάει διότι από την μία δέχεται ανοδικές εντάσεις και από την άλλη καθοδικές εντάσεις προερχόμενες από το ίδιο το βάρος τους. Βλέπουμε ακόμα ότι όλη η ανοδική ένταση του εφελκυσμού που δέχεται το υποστύλωμα μεταφέρεται στην πλάκα και την δοκό και την σπάει.
Αυτό γιατί γίνεται?
Απλά γιατί το υποστύλωμα δεν είναι συνδεδεμένο με το έδαφος οπότε ένας στύλος που δεν είναι συνδεδεμένος με το έδαφος και είναι υψίκορμος εύκολα ανατρέπεται... ή μεταβιβάζει τις ένταση των ανοδικών εντάσεων στην πλάκα και την δοκό και τις σπάει.
Ακόμα ο μηχανισμός τις συνάφειας έχει κάποια ελαστικότητα η οποία επιτρέπει στο υποστύλωμα να κάμψει τον κορμό του και να παραμορφώσει τους κόμβους. Ακόμα ξέρουμε ότι ο εφελκυσμός προέρχεται από δύο αντίθετες δυνάμεις πάνω στον ίδιο άξονα. Ναι.. αλλά αυτές οι αντίθετες δυνάμεις πρέπει κάπου πάνω στο σώμα του υποστυλώματος να υπάρχει μία περιοχή η οποία να διαχωρίζει τις δυνάμεις εφελκυσμού σε αριστερές ανοδικές και δεξιές καθοδικές.
Αυτή η περιοχή λέγεται κρίσιμη περιοχή αστοχίας και είναι η περιοχή που δέχεται τις περισσότερες εντάσεις και διαχωρίζει την κατεύθυνση στις ανοδικές και καθοδικές εντάσεις.
Συμπέρασμα.
α) Όλες οι εντάσεις της ροπής ανατροπής του υποστυλώματος μεταφέρονται στις πλάκες και τους δοκούς και τις σπάνε.
β) Σε αυτήν την αστοχία συντελεί και η ελαστικότητα ( κάμψη - λυγισμός ) που έχει ο κορμός των υποστυλωμάτων διότι παραμορφώνει τους κόμβους δηλαδή τους δοκούς και τις πλάκες τα υποστυλώματα και αστοχούν.
γ) Όλη η ένταση της ροπής ανατροπής του υποστυλώματος μεταφέρετε σε ένα μόνο σημείο του την κρίσιμη περιοχή η οποία καταπονεί τον οπλισμό του χάλυβα με εφελκυσμό και η αντοχή του εξαρτάτε από την διατομή του και την ποιότητά του.
Δεύτερο συμπέρασμα.
Υπάρχει ανάγκη να εφευρεθεί μια λύση ώστε να λυθούν τα πάρα πάνω τρία προβλήματα που καταπονούν και αναγκάζουν την δοκό την πλάκα και το υποστύλωμα να αστοχίσουν.
Λύση.
Λύση του πρώτου προβλήματος.
Ο μηχανισμός της ευρεσιτεχνίας παίρνει μία δύναμη από το έδαφος και την μεταφέρει μέσο ενός τένοντα πάνω στο ανώτατο άκρο της κατασκευής για να παραλάβει τις ανοδικές εντάσεις της ροπής ανατροπής. Πια είναι η διαφορά αυτής της μεθόδου με την μέθοδο οπλισμού της συνάφειας?
Υπάρχουν δύο βασικές διαφορές.
1) Το σκυρόδεμα στο υποστύλωμα δέχεται μόνο θλίψη στα δύο του άκρα το ένα πάνω στο δώμα και το άλλο στο αντικριστό κάτω μέρος πλησίον της βάσης. Δεν δέχεται καμία εφελκυστική ένταση. Αυτήν την αναλαμβάνει ο τένοντας. Το σκυρόδεμα του υποστυλώματος αντέχει την θλίψη και αυτό είναι θετικό. Εδώ βλέπουμε ότι εκτρέψαμε τις δυνάμεις σε άλλες περιοχές αφαιρώντας δυνάμεις από περιοχές που συντελούν στην καταπόνηση των υποστυλωμάτων των πλακών και των δοκών και τις οδηγήσαμε σε περιοχές που αντέχουν.
2) Οι δυνάμεις ανατροπής ( ροπής ανατροπής ) προερχόμενες από τις αδράνειακές εντάσεις πρώτα τις οδηγούσαμε πάνω στα δοκάρια και τις πλάκες γιατί ο οπλισμός σταματά στην βάση της κατασκευής οπότε επόμενο είναι με τις ανοδικές εντάσεις εφελκυσμού οι δυνάμεις αυτές να κατευθύνονται στους κόμβους. Με την μέθοδο της ευρεσιτεχνίας τις οδηγούμε πάνω στο δώμα και μέσα στο έδαφος γιατί ο τένοντας του υποστυλώματος είναι πακτωμένος στο έδαφος και στο δώμα και φυσικό είναι να καταπονούνται μόνο αυτές οι περιοχές. ( Δεν υπάρχει η συνάφεια που καταπονεί το υποστύλωμα καθ όλο το ύψος. ) Αποτέλεσμα αυτής της μεθόδου είναι να αφαιρέσουμε τις ανοδικές εντάσεις από τους δοκούς και τις πλάκες και να τις εκτρέψουμε μέσα στο έδαφος.
Λύση του δεύτερου προβλήματος.
Ο λυγισμός που τείνει να γίνει στον κορμό του υποστυλώματος μεταφέρεται και στον τένοντα της ευρεσιτεχνίας ο οποίος εφελκύεται αντιδρά έντονα μεταβιβάζοντας αυτές τις εντάσεις στα δύο άκρα του δηλαδή στο δώμα θλίβοντας αυτό και στο άλλο άκρο του μέσα στο έδαφος. Και εδώ βλέπουμε ότι εκτρέψαμε τις δυνάμεις σε άλλες περιοχές αφαιρώντας δυνάμεις από περιοχές που συντελούν στην καταπόνηση των πλακών των δοκών και των υποστυλωμάτων.
Λύση του τρίτου προβλήματος.
Δεν υπάρχει πια κρίσιμη περιοχή πάνω στο υποστύλωμα διότι η κρίσιμη περιοχή αστοχίας εφελκυστικών εντάσεων δημιουργείτε από τον διαχωρισμό εντάσεων με αρνητική κατεύθυνση ( εφελκυσμό ) Το υποστύλωμα δέχεται πια μόνο θλίψη ( που έχει τις προδιαγραφές να αναλάβει ) οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να δημιουργηθεί η κρίσιμη περιοχή αστοχίας.
Edited by - seismic on 11/01/2018 17:03:25
Υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που μπορούν να καταστρέψουν μία πολύ ισχυρή κατασκευή.
Πολλές φορές το πρώτο που ρωτάμε όταν γίνει ένας σεισμός είναι το μέγεθός του δηλαδή πόσα Ρίχτερ είναι για να καταλάβουμε αν αυτός ο σεισμός είναι μεγάλος και ικανός για να καταστρέψει τα σπίτια μας. Η αλήθεια όμως είναι ότι το μέγεθος του σεισμού στην κλίμακα Ρίχτερ από μόνη της δεν λέει την αλήθεια δηλαδή δεν φανερώνει την ένταση που δέχεται η κατασκευή γιατί απλά τα Ρίχτερ φανερώνουν απλά το μέγεθος του σεισμού στο μέρος που είναι το επίκεντρο.
Π.χ Ένας σεισμός μεγέθους 6 Ρίχτερ μπορεί να καταστρέψει μία κατασκευή και ένας άλλος 8 Ρίχτερ να μην την πειράξει καθόλου. Γιατί γίνεται αυτό? ... γιατί απλά όταν ο σεισμός των 8 Ρίχτερ έχει μεγάλη απόσταση από την κατασκευή η ενέργεια που φτάνει κάτω από την κατασκευή είναι μικρή ενώ αν το επίκεντρο του σεισμού των 6 Ρίχτερ είναι κοντά στην κατασκευή η ενέργεια δηλαδή η ένταση του σεισμού θα πάει όλη πάνω στην κατασκευή. Την ένταση του σεισμού που φτάνει κάτω από την βάση της κατασκευής την μετράμε με την κλίμακα Μερκάλι. Η κλίμακα Ρίχτερ δεν θα πρέπει να συγχέεται με την κλίμακα Μερκάλι, που προσδιορίζει όχι το μέγεθος, αλλά την ένταση του σεισμικού φαινομένου σε ορισμένη τοποθεσία και, επομένως, εξαρτάται από το μέγεθος, την απόσταση από το επίκεντρο του σεισμού, το υπέδαφος και από παράγοντες που επηρεάζουν την διάδοση των σεισμικών κυμάτων. Επίσης, αφού η κλίμακα Μερκάλι προσμετρά τις επιπτώσεις ενός σεισμικού φαινομένου, δεν ενδείκνυται για μετρήσεις σε ακατοίκητες ή αραιοκατοικημένες περιοχές. Η κλίμακα Μερκάλι δεν μετρά την ενέργεια που απελευθερώνεται από έναν σεισμό, όπως η κλίμακα Ρίχτερ. Αντίθετα, ασχολείται με τις επιπτώσεις ενός σεισμού σε μια δεδομένη περιοχή καθώς και με την επιτάχυνση που φθάνει στην περιοχή αυτή δηλαδή μετράει την επιτάχυνση της μετατόπισης του εδάφους. Την επιτάχυνση την μετράει σε ( g )
1 g είναι η επιτάχυνση που αποκτάει ένα σώμα όταν βρεθεί μέσα στο βαρυτικό πεδίο της Γης. Συμβολίζεται διεθνώς με το γράμμα g. Είναι μέγεθος διανυσματικό όπως ακριβώς και η επιτάχυνση. Η τιμή της δεν εξαρτάται από το βάρος του σώματος και έχει τιμή περίπου 9,8 m/s2 στην επιφάνεια της Γης. Συμπέρασμα Αυτή που καθορίζει την ένταση του σεισμού που δεν είναι άλλη από την επιτάχυνση του εδάφους που φθάνει κάτω από την κατασκευή είναι η κλίμακα Μερκάλι και όχι τα Ρίχτερ. Για τον λόγο αυτό την άλλη φορά που θα ακούσετε στα μμε ότι οι κατασκευές άντεξαν 8 Ρίχτερ χωρίς να πάθουν τίποτα αυτό να ξέρετε ότι δεν φανερώνει την αλήθεια της έντασης του σεισμού πάνω στις κατασκευές και βασικά είναι μία ψευδή είδηση. Άλλοι αστάθμητοι παράγοντες που μπορεί να επιδράσουν στην ένταση που αναπτύσσεται πάνω στην κατασκευή είναι. Άγνωστη η διεύθυνση του σεισμού, άγνωστο το ακριβές περιεχόμενο των συχνοτήτων της σεισμικής διέγερσης, άγνωστη η διάρκειά της. Ακόμα οι μέγιστες πιθανές επιταχύνσεις που δίδουν οι σεισμολόγοι, και καθορίζουν τον συντελεστή αντισεισμικού σχεδιασμού έχουν πιθανότητα υπέρβασης, μεγαλύτερης του 10%.
Ο συσχετισμός των ποσοτήτων όπως είναι οι “αδρανειακές εντάσεις – δυνάμεις απόσβεσης – ελαστικές δυνάμεις- δυναμικά χαρακτηριστικά κατασκευής – αλληλεπίδραση εδάφους κατασκευής – επιβαλλόμενη κίνηση εδάφους” είναι μη γραμμικής κατεύθυνσης και δυσκολεύουν πολύ τον σωστό αντισεισμικό σχεδιασμό. Η ποιότητα των κατασκευών και η ασφάλειά τους, είναι και συνάρτηση της οικονομικής κατάστασης των χωρών, μεταξύ των άλλων παραγόντων. Είναι ευνόητο ότι φτωχές χώρες δεν μπορούν να συγκριθούν με χώρες όπου έχουν ακριβούς σύγχρονους αντισεισμικούς κανονισμούς.
Συσχετισμός του πειράματος με την κλίμακα Mercalli.
Διόρθωση επιτάχυνσης
Το μοντέλο σε αυτό το πείραμα https://www.youtube.com/watch?v=RoM5pEy7n9Q Από το 2,45 λεπτό μέχρι το 2,50 λεπτό μέσα σε 5 δευτερόλεπτα έκανε 20 ταλαντώσεις των 22 cm... οπότε σε 20 sec έκανε 80 ταλαντώσεις των 22 cm. Αυτές τις ταλαντώσεις από το ένα άκρο στο άλλο μετράμε, και τον αντίστοιχο χρόνο τους σε sec. Η συχνότητα (Hz) είναι το κλάσμα: ν = αριθμός τέτοιων διαδρομών /αντίστοιχο χρόνο τους. 80/20=4Hz To 9,81 είναι η γήινη επιτάχυνση και την διαιρούμε με την επιτάχυνση που βρήκαμε για να βρούμε τα g Δηλαδή πόσες φορές είναι πιο γρήγορη η επιτάχυνση από ένα σώμα που πέφτει στην γη.
Σε φυσικό σεισμό που έκανα το πείραμα με πλάτος ταλάντωσης 0,22 cm και με συχνότητα 4 Hz έχουμε ... a=( -(2*π*4)^2 * 0,22 ) / 9.81
3,14χ2=6,28χ4=25,12X25,12=631,0144X0,22=138,823/9,81= 14,15g φυσικού σεισμού
Αυτή η επιτάχυνση που βγάλαμε είναι η επιτάχυνση ενός σεισμού φυσικού μεγέθους εξασκούμενη πάνω σε ένα μοντέλο υπό κλίμακα και για αυτόν τον λόγο οι τιμές της επιτάχυνσης είναι πολύ μεγαλύτερες. Πόσο πάρα πάνω είναι η επιτάχυνση στην μικροκλίμακα δεν μπορώ δεν ξέρω να την υπολογίσω?
Σε αυτήν την επιτάχυνση των 14,15g φυσικού πραγματικού σεισμού το μοντέλο δεν εμφάνισε αστοχίες οπότε δεν μπορούμε να ξέρουμε την πραγματική επιτάχυνση που αυτό αστοχεί. Στην Ελλάδα υπάρχουν τρείς σεισμικές ζώνες επικινδυνότητας Α, Β, και Γ. Σκοπός του σύγχρονου αντισεισμικού κανονισμού είναι να κατασκευάσει δομές που στην πιο επικίνδυνη σεισμική ζώνη την Α οι κατασκευές να αντέχουν : ( 0,36 g επιτάχυνσης ) στην Β 0,24g και στην Γ 0,16g
Στην Ελλάδα ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος σεισμός είχε επιτάχυνση 1g
Παγκόσμια ο μεγαλύτερος καταγεγραμμένος σεισμός είχε επιτάχυνση 3g …στην Χιλή σε σεισμό εντάσεως 9,5 Ρίχτερ Η επιτάχυνση σε ( g ) είναι η ενέργεια του σεισμού που φτάνει τελικά κάτω από την κατασκευή. Τα Ρίχτερ μετράνε την ένταση στο επίκεντρο του σεισμού. Οι πολιτικοί μηχανικοί σχεδιάζουν βάση της επιτάχυνσης ( g ) όχι βάση των Ρίχτερ.
Το μοντέλο είχε επιτάχυνση πάνω από 14,15g μετρημένο μόνο κατά τον οριζόντιο άξονα οπότε τα συμπεράσματα της χρησιμότητας της μεθόδου της ευρεσιτεχνίας πειραματικά είναι συντριπτικά συγκρίνοντάς αυτά με τον σύγχρονο αντισεισμικό σχεδιασμό..
Το δοκίμιο στο πείραμα είχε γενική μάζα βάρους 880 kg Ο δεύτερος όροφος λόγο της ανεστραμμένης δοκού που φέρει είναι πιο πολλά κιλά από το μισό οπότε θα έλεγα ότι είναι περίπου 450kg και το ισόγειο είναι 430kg Άρα για να βρούμε την δύναμη αδράνειας F πρώτα στο ισόγειο λέμε ….
F=m.α 430Χ138,823=59694Newton ή 60 kN.
και ο πρώτος όροφος 450Χ138,823=62470 Newton ή 62,47kN.
Σύνολον δύναμης F ( Αδράνεια ) 60+62,47=122,47kN
Ροπή Αδράνειας
Δύναμη Χ Ύψος ^2 άρα
Ισόγειο 60Χ0,67Χ0,67= 27kN
Πρώτος όροφος 62,47Χ1,35Χ1,35 = 113,85kN
Σύνολον Ροπή Αδράνειας 27+113,85=140,85 kN
https://scontent.fath3-2.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/27750939_1886646148014999_7455225678517215196_n.jpg?oh=53d37e570848b460f23bb0bd3666d870&oe=5B242F9B
Edited by - seismic on 11/02/2018 12:36:58
Edited by - seismic on 11/02/2018 12:38:54
Edited by - seismic on 11/02/2018 12:41:15
Τμήμα των εντάσεων θα τις παραλάβει η δομή της χιαστής του οπλισμένου σκυροδέματος του τοιχώματος και θα τις κατεβάσει στην άκρη της βάσης και η βάση θα τις μεταβιβάσει στο έδαφος. Αν η αδράνεια είναι μεγάλη ( που συνήθως είναι ) δεν θα είναι επαρκεί το πλάτος του τοιχώματος ώστε να μεταβιβάσει όλη την αδράνεια μέσο της χιαστής στην βάση οπότε θα δημιουργηθεί μία ροπή ανατροπής στο τοίχωμα η οποία θα δημιουργήσει από την άλλη του πλευρά ανοδικές εντάσεις. Τις ανοδικές αυτές εντάσεις της ροπής ανατροπής του τοιχώματος τις παραλαμβάνει ο κόμβος δημιουργώντας μία διπλή αντιρροπή πάνω στον κορμό της δοκού και του τοιχώματος η οποία αντιδρά και φέρνει την ισορροπία εμποδίζοντας και εξισώνοντας με αντίθετες εντάσεις την ροπή ανατροπής του τοιχώματος προσπαθώντας να κατεβάσει τις ανοδικές εντάσεις κάτω στην βάση. Το ίδιο συμβαίνει και στον αντικριστό κόμβο στην άλλη άκρη της δοκού με την διαφορά ότι όταν ο ένας κόμβος δέχεται ανοδικές εντάσεις ο άλλος δέχεται καθοδικές εντάσεις και η δοκός αντιδρά το ίδιο με αντιρροπές ισορροπίας. Αυτή η αντίθετη ένταση στα δύο άκρα της δοκού καταπονεί τον κορμό της δημιουργώντας πάνω σε αυτόν μία καμπυλότητα σχήματος ( S ) Το ίδιο συμβαίνει και στο τοίχωμα. Αν αυτή η καμπυλότητα είναι μικρή δεν υπάρχει πρόβλημα διότι η δοκός διαθέτει μία μικρή ελαστικότητα η οποία αποθηκεύει ή καταναλώνει μέσο της δημιουργίας θερμότητας την ενέργεια του σεισμού και δεν σπάει και μετά την ένταση επανέρχεται στην κανονικότητα χωρίς αστοχία. Εάν η σεισμική ενέργεια είναι πάρα πολύ μεγάλη, θα παράγει υπερβολικά μεγάλες μετατοπίσεις που θα προκαλέσουν μια πολύ υψηλή καμπυλότητα στα κατακόρυφα και οριζόντια στοιχεία. Αν η καμπυλότητα είναι πολύ υψηλή, αυτό σημαίνει ότι η περιστροφή των τμημάτων των στηλών και των δοκών θα είναι πολύ πάνω από την ελαστική περιοχή (Θλιπτική παραμόρφωση σκυροδέματος πάνω από το 0,35% και τάσεις των ινών του οπλισμού πάνω από το 0,2 %). Όταν η περιστροφή περάσει πάνω από αυτό το όριο ελαστικότητας, η δομή αρχίζει να «διαλύει την αποθήκευση της ενέργειας «μέσω πλαστικής μετατόπισης, το οποίο σημαίνει ότι τα τμήματα θα έχουν μια υπολειμματική μετατόπιση που δεν θα είναι σε θέση να ανακτηθεί (ενώ στην ελαστική περιοχή όλες οι μετατοπίσεις ανακτώνται).
Βασικά ο σχεδιασμός της αντοχής ενός σημερινού κτιρίου περιορίζεται στα όρια του ελαστικού φάσματος σχεδιασμού, και μετά περνά στις προεπιλεγμένες πλαστικές περιοχές, οι οποίες είναι προεπιλεγμένες περιοχές αστοχίας, (συνήθως είναι τα άκρα των δοκών) ώστε να μην καταρρεύσει η δομή. (Η δομή καταρρέει όταν αστοχήσουν τα υποστυλώματα με λοξό/ σχήμα αστοχίας). Αν τα τμήματα που βιώνουν τις πλαστικές παραμορφώσεις, ξεπερνούν το όριο του σημείου θραύσης, και είναι και πάρα πολλές πάνω στην δομή, η δομή θα καταρρεύσει.
Τι κάνει η ευρεσιτεχνία για να μην αφήσει την κατασκευή να περάσει σε ανελαστικές μετατοπίσεις και αστοχίες.
Παίρνει μία δύναμη από το έδαφος μέσο του πακτωμένου άκρου ενός τένοντα και την μεταφέρει στο άλλο άκρο του που ευρίσκεται στο άνω άκρο του τοιχώματος με το οποίο πακτώνεται με σκοπό να σταματήσει την ανατροπή - στροφή του τοιχώματος δηλαδή τις ανοδικές εντάσεις. Με αυτό τον τρόπο βοηθάει τις αντιρροπές των κόμβων εφαρμόζοντας σε άλλες περιοχές πρόσθετες δυνάμεις ισορροπίας ως προς την ροπή ανατροπής του τοιχώματος ώστε οι καμπυλότητα του κορμού της δοκού και του τοιχώματος να μην περάσουν ποτέ σε ανελαστικές ψαθυρές μετατοπίσεις και αστοχίες. Δηλαδή ο τένοντας παραλαμβάνει τις ανοδικές εντάσεις από το άνω άκρο του τοιχώματος και τις μεταφέρει απευθείας στο άλλο άκρο του μέσα στο έδαφος αφαιρώντας μεγάλο μέρος των εντάσεων από όλον τον φορέα. Αυτός είναι και ο κύριος σκοπός κάθε πολιτικού μηχανικού που σχεδιάζει αντισεισμικά ... σχεδιάζει έτσι ώστε να μεταφέρει όλες τις εντάσεις κάτω στην βάση.
Μετά τα πάρα πάνω το ερώτημα που μπαίνει είναι… γιατί δεν εφαρμόζουν οι πολιτικοί μηχανικοί την μέθοδο αυτή που τους προτείνω? Τι ίδια απορία έχω και εγώ. Βασικά έχω λύσει το πρόβλημα του σεισμού και οι αρμόδιες αρχές στην Ελλάδα ενώ έχουν ενημερωθεί δεν εξετάζουν την πρόταση που τους έκανα. Το ερώτημα που μπαίνει είναι γιατί υπάρχουν και γιατί τους πληρώνουμε για να υπάρχουν αν δεν είναι σε θέση να αξιολογήσουν προτάσεις σαν την δική μου. Δεν υπάρχουν και πολλές προτάσεις για την αντισεισμική τεχνολογία των κατασκευών έτσι και αλλιώς οπότε έπρεπε τουλάχιστον να ενδιαφερθούν για κάτι που σώζει ζωές και περιουσίες
http://antiseismic-systems.com/
Edited by - seismic on 25/02/2018 07:28:45
quote:
Heretic:"απαγωγή σε άτοπο".
Το φυσάς και δεν κρυώνει Heretic, με την πάνω της Επιστήμης μέθοδο. Και δεν έχεις και άδικο εδώ που τα λέμε.
Διότι αυτή μαζί με την άλλη της Επιστήμης μέθοδο = την “Επαγωγική λογική”, έθεσαν εκτός Επιστήμης τους πάτρωνές σου, το «πανεπιστήμιο» και όλα τα παράγωγά του: http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=12364
Abyssus Abyssum Invocat
Edited by - Heretic on 27/02/2018 21:21:00
Πολλοί έχουν την εντύπωση ότι η βάσεις των κατασκευών είναι πακτωμένες με το έδαφος λόγο του ότι ευρίσκονται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Αυτό είναι αναληθές Η κατασκευή των πεδιλοδοκών υποδηλώνει ότι απλά πατάνε πάνω στο έδαφος. Μετά την κατασκευή των βάσεων συνήθως τοποθετούμε μπάζα περιμετρικά τους για να τις καλύψουμε ώστε να μην είναι ορατές. Αυτό το μπάζωμα μαζί με τα φορτία του κτιρίου περιορίζουν κατά κάποιο τρόπο την πλάγια ολισθαίνουσα μετατόπιση δηλαδή την αλληλεπίδραση εδάφους κατασκευής με διαφορά φάσης και η επιβαλλόμενη κίνηση του εδάφους στην κατασκευή είναι μεγαλύτερη. Επουδενί όμως το μπάζωμα της βάσης δεν μπορεί να σταματήσει την στροφή του τοιχώματος προερχόμενη από την ροπή ανατροπής η οποία αναγκάζει μεγάλο τμήμα του πέλματος της βάσης σε ανάκλιση - ανασήκωμα Αρχικά το τοίχωμα παραλαμβάνοντας τις εντάσεις αδράνειας από το διάφραγμα της πλάκας τις μεταφέρει μέσω της χιαστής ευρισκόμενη μέσα στην δομή του κάτω στο πέλμα της βάσης από την θλιβόμενη πλευρά του τοιχώματος. Αυτό το σημείο του πέλματος που κατεβαίνουν οι εντάσεις της ανωδομής είναι μία άρθρωση. Η άρθρωση επιτρέπει την περιστροφή του τοιχώματος που αυτό σημαίνει ότι μέρος των εντάσεων θα είναι εντάσεις θλίψης - καθοδικές από την μία πλευρά του και ανοδικές εντάσεις από την άλλη πλευρά. Αυτές οι ανοδικές εντάσεις δημιουργούν εφελκυσμό του οπλισμού στην μία πλευρά του τοιχώματος διότι όταν μέρος του πέλματος χάσει την επαφή του με το έδαφος λόγο της ανάκλησης δημιουργούνται αστήρικτα στατικά φορτία τα οποία έρχονται σε αντίθεση με της ανοδικές εντάσεις έλκοντας τον γραμμικό οπλισμό.
Τις ανοδικές αυτές εντάσεις της ροπής ανατροπής του τοιχώματος τις παραλαμβάνει η πεδιλοδοκός και ο κόμβος που σχηματίζεται από την συμβολή δοκού - τοιχώματος δημιουργώντας μία διπλή αντιρροπή πάνω στον κορμό της δοκού και του τοιχώματος η οποία αντιδρά και φέρνει την ισορροπία εμποδίζοντας και εξισώνοντας με αντίθετες εντάσεις την ροπή ανατροπής του τοιχώματος προσπαθώντας να κατεβάσει τις ανοδικές εντάσεις κάτω στην βάση. Το ίδιο συμβαίνει και στον αντικριστό κόμβο στην άλλη άκρη της δοκού με την διαφορά ότι όταν ο ένας κόμβος δέχεται ανοδικές εντάσεις ο άλλος δέχεται καθοδικές εντάσεις και η δοκός αντιδρά το ίδιο με αντιρροπές ισορροπίας. Αυτή η αντίθετη ένταση στα δύο άκρα της δοκού καταπονεί τον κορμό της δημιουργώντας πάνω σε αυτόν μία καμπυλότητα σχήματος ( S ) Το ίδιο συμβαίνει και στο τοίχωμα. Αν αυτή η καμπυλότητα είναι μικρή δεν υπάρχει πρόβλημα διότι η δοκός διαθέτει μία μικρή ελαστικότητα η οποία αποθηκεύει ή καταναλώνει μέσο της δημιουργίας θερμότητας την ενέργεια του σεισμού και δεν σπάει και μετά την ένταση επανέρχεται στην κανονικότητα χωρίς αστοχία. Εάν η σεισμική ενέργεια είναι πάρα πολύ μεγάλη, θα παράγει υπερβολικά μεγάλες μετατοπίσεις που θα προκαλέσουν μια πολύ υψηλή καμπυλότητα στα κατακόρυφα και οριζόντια στοιχεία. Αν η καμπυλότητα είναι πολύ υψηλή, αυτό σημαίνει ότι η περιστροφή των τμημάτων των στηλών και των δοκών θα είναι πολύ πάνω από την ελαστική περιοχή (Θλιπτική παραμόρφωση σκυροδέματος πάνω από το 0,35% και τάσεις των ινών του οπλισμού πάνω από το 0,2 %). Όταν η περιστροφή περάσει πάνω από αυτό το όριο ελαστικότητας, η δομή αρχίζει να «διαλύει την αποθήκευση της ενέργειας «μέσω πλαστικής μετατόπισης, το οποίο σημαίνει ότι τα τμήματα θα έχουν μια υπολειμματική μετατόπιση που δεν θα είναι σε θέση να ανακτηθεί (ενώ στην ελαστική περιοχή όλες οι μετατοπίσεις ανακτώνται).
Βασικά ο σχεδιασμός της αντοχής ενός σημερινού κτιρίου περιορίζεται στα όρια του ελαστικού φάσματος σχεδιασμού, και μετά περνά στις προεπιλεγμένες πλαστικές περιοχές, οι οποίες είναι προεπιλεγμένες περιοχές αστοχίας, (συνήθως είναι τα άκρα των δοκών) ώστε να μην καταρρεύσει η δομή. (Η δομή καταρρέει όταν αστοχήσουν τα υποστυλώματα με λοξό/ σχήμα αστοχίας). Αν τα τμήματα που βιώνουν τις πλαστικές παραμορφώσεις, ξεπερνούν το όριο του σημείου θραύσης, και είναι και πάρα πολλές πάνω στην δομή, η δομή θα καταρρεύσει.
Τι κάνει η ευρεσιτεχνία για να μην αφήσει την κατασκευή να περάσει σε ανελαστικές μετατοπίσεις και αστοχίες.
Παίρνει μία δύναμη από το έδαφος μέσο ενός μηχανισμού που φέρει το ένα άκρο του τένοντα και είναι πακτωμένος στα βάθη μιας γεώτρησης και την μεταφέρει ελεύθερα μέσα από μια σωλήνα στο άλλο άκρο του που ευρίσκεται στο άνω άκρο του τοιχώματος με το οποίο πακτώνεται με έναν άλλο μηχανισμό με σκοπό να σταματήσει την ανατροπή - στροφή του τοιχώματος δηλαδή τις ανοδικές εντάσεις επιβάλλοντας καθοδικές εντάσεις ισορροπίας. Με αυτό τον τρόπο βοηθάει τις αντιρροπές των κόμβων εφαρμόζοντας σε άλλες περιοχές πρόσθετες δυνάμεις ισορροπίας ως προς την ροπή ανατροπής του τοιχώματος ώστε οι καμπυλότητα του κορμού της δοκού και του τοιχώματος να μην περάσουν ποτέ σε ανελαστικές ψαθυρές μετατοπίσεις και αστοχίες. Δηλαδή ο τένοντας παραλαμβάνει τις ανοδικές εντάσεις από το άνω άκρο του τοιχώματος και τις μεταφέρει απευθείας στο άλλο άκρο του μέσα στο έδαφος αφαιρώντας μεγάλο μέρος των εντάσεων από όλον τον φορέα. Αυτός είναι και ο κύριος σκοπός κάθε πολιτικού μηχανικού που σχεδιάζει αντισεισμικά ... σχεδιάζει έτσι ώστε να μεταφέρει όλες τις εντάσεις κάτω στην βάση. Η μέθοδος που προτείνω τις μεταφέρει μέσα στο έδαφος που είναι ακόμα καλύτερα. Γιατί χρειαζόμαστε την ευρεσιτεχνία αφού ο πεδιλοδοκός και ο κόμβος κάνει την ίδια δουλειά? Διότι τα μεγάλα επιμήκη τοιχώματα λόγω των μεγάλων ροπών που κατεβάζουν είναι πρακτικά αδύνατη η παρεμπόδιση της στροφής τους με τον κλασικό τρόπο κατασκευής των πεδιλοδοκών.
Άλλωστε ο σύγχρονος αντισεισμικός κανονισμός το λέει καθαρά. ( Η αναπόφευκτη ανελαστική συμπεριφορά υπό ισχυρή σεισμική διέγερση κατευθύνεται σε επιλεγμένα στοιχεία και μηχανισμούς αστοχίας. ) Για την ευρεσιτεχνία δεν είναι αναπόφευκτη η αστοχία διότι έχει την δυνατότητα να ελέγχει αρχικά ελαστικά αλλά και να σταματά δυναμικά τις μετατοπίσεις όταν αυτές τείνουν να περάσουν σε ανελαστική φάση ελέγχοντας καθ αυτόν τον τρόπο όλες τις εντάσεις του φορέα ώστε αυτές να περιορίζονται μέσα στην ελαστική φάση μετατόπισης. Αυτή η αντίθετη τάση στο δώμα προέρχεται από μία εξωτερική πηγή, και δεν εφαρμόζετε από πηγή ευρισκόμενη πάνω στον ίδιο τον φέροντα. Αυτή η εξωτερική πηγή είναι το έδαφος κάτω από την βάση. Από εκεί αντλώ αυτήν την εξωτερική δύναμη. Αυτό κάνει την μεγάλη διαφορά και δίνει την δυνατότητα να περιοριστούν και να σταματήσουν δυναμικά οι μετατοπίσεις της παραμόρφωσης και της τελικής αστοχίας και κατάρρευσης.
Αυτοί που πατρονάρονται από το αποκεκομμένο από την
Επιστήμη «πανεπιστήμιο» http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=12364
και όλα τα παράγωγά του, που έναντι ΟΛΩΝ των θεμάτων της κοσμογονίας, λόγω της παντελούς αγνωσίας τους, διακατέχονται από απέραντο σκοταδισμό και ως είναι φυσικό έχουν για σημαία τους το “ΔΕΝ ΞΕΡΩ”!!!!!
Ρωτάς το «πανεπιστήμιο» και όλα τα παράγωγά του:
1. Πως δημιουργήθηκε το σύμπαν;
Η απάντησή τους: ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
2. Πως δημιουργήθηκε η ζωή;
Η απάντησή τους: ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
3. Πριν πόσο χρόνο δημιουργήθηκε το σύμπαν;
Η απάντησή τους: ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
4. Πριν πόσο χρόνο δημιουργήθηκε η ζωή;
Η απάντησή τους: ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
Λοιπόν μετά την πάνω καταιγίδα του “ΔΕΝ ΞΕΡΩ” των σκοταδιστών που σε πατρονάρουν Heretic, έχεις το θράσος να μιλάς κιόλας;!