- θεος Απόλλωνας. Συμβολισμοί & ιδιότητες - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.
Μετά από μια φράση που είπε ο φίλος sesostris σε ένα άλλο forum αποφάσισα να ανοίξω το ακόλουθο θέμα προς συζήτηση
Ποιες ήταν οι ιδιότητες του θεού Απόλλωνα και ποίοι είναι οι συμβολισμοί του, θα μου ήταν πολύ χρήσιμες και οι πληροφορίες για αρχαία αξιοθέατα τα οποία σχετίζονται με τον Απόλλωνα. Καθώς επίσης και αν γνωρίζετε συμβολισμούς του Απόλλωνα στην σύγχρονη εποχή...
elenix
elenix
Γιά τις διάφορες εκδοχές της προελεύσεως του ονόματός του απάντησα στο προηγούμενο θέμα , εδώ θα προσθέσω μόνο και το κρητικό Αβέλιος που σήμαινε Ήλιο και από εκεί και το λατινικό Apello αντί Apollo .
Ο Απόλλων όπως είπαμε αντιπροσώπευε κατα κύριο λόγο τον Ήλιο και γι'αυτό πατέρα του εθεωρούσαν τον Δία πατέρα και δημιουργό των πάντων και της Λητούς από το (λήθω) επειδή βρισκόταν στο χάος και φαινότανε κάθε μέρα να βγαίνη απο το σκοτάδι της νύχτας και να φωτίζη τον κόσμο και γεννήθηκε στην Δήλο επειδή το όνομα του νησιού (δήλος) φανερός είναι μιά από τις ιδιότητες του Ήλιου που με το φως του κάνει (δήλα) φανερά όλα .
Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που οι πρόγονοί μας απέδωσαν στον Απόλλωνα μαντικές ικανότητες . Τον θεωρούσαν όμως και μουσικό γιατί συντελούσε στην αρμονία της φύσεως , αλλά και στην αρμονία των ουράνιων σφαιρών που παράγουν όπως αναφέρει ο Πλάτωνας οι πλανήτες με την κίνηση τους .
Επισης επειδή η μέτρια θερμοκρασία του Ήλιου έχει ευεργετικές για την υγεία ιδιότητες θεωρήθηκε και γιατρός .
Αύριο η συνέχεια για τον Απόλλωνα .
ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΝ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ,ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΗΘΕΙ ?
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΟΛΟΙ ΤΑ ΟΝΤΑ ΔΙΨΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΩΓΟΝΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ..
ΤΟ ΕΝΙΩΣΑ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ ΤΗΣ ΦΛΟΓΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΚΛΗΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ..ΟΝΤΩΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΟΛΗ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ..
Ήρθα, είδα, νίκησα, είπε ο στρατηγός. Ανέβηκες, ξεκίνησες, έφτασες! ώρα να κατεβείς! λέει ο φιλόσοφος
Επίσης τον θεωρούσαν και λίγο σαν Μοίρα και μέρος του πεπρωμένου , και λίγο σαν τον Δία γιατί κάποιες φορές κάνει ότι κάνει σε συνεργασία με τον Δία , όπως την ασθένεια των Ελλήνων στόν Τρωϊκό πόλεμο που την έστειλε σε συνεργασία και με την έγκριση του Δία όταν θύμωσε μαζί τους .
Θεωρούσαν ότι σκότωσε εκτός από τα παιδιά της Νιόβης , τους Κύκλωπες , και άλλους πολλούς επειδή ο Ήλιος προκαλεί καμιά φορά και θανάτους από θερμοπληξία ή ηλίαση , γι’αυτό απέδιδαν σ’αυτόν και στην αδελφή του την Άρτεμη με την ιδιότητά της σαν Σελήνη , τους πρόωρους και τους αιφνίδιους θανάτους και ειδικά στον Απόλλωνα τις λοιμώδεις ασθένειες , γιατί πίστευαν ότι ο ήλιος και η σελήνη με την θερμότητα και την κίνησή τους συνέβαλαν στην μόλυνση του αέρα με τις ασθένειες αυτές , επειδή όπως έλεγαν η καλοκαιρινή αυγή είναι πολύ καυτή και έλκει από την γη νοσηρούς ατμούς που μολύνουν την ατμόσφαιρα , προκαλώντας αιφνίδιους θανάτους και συμφορές , και τεκμηρίωναν την δοξασία τους αυτή λέγοντας ότι τόσο η ασθένεια των Ελλήνων στον Τρωϊκό πόλεμο , όσο και των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό έγιναν το καλοκαίρι . Αυτόυς δε που πέθαιναν από αιφνίδιο θάνατο , τους ονόμαζαν Απολλωνόβλητους και Αρτεμιδόβλητους .
Πίστευαν ότι ο Απόλλωνας μαζί με τον Ποσειδώνα είχε χτίσει τα τείχη της Τρόιας , και αυτό έγινε γιατι στην περιοχή ήταν οι ναοί των θεών αυτών , από τα έσοδα των οποίων έπαιρνε τα χρήματα ο Λαομέδων και έκτισε τα τείχη .
ΙΣΤΟΡΙΑ
Οι ερευνητές λένε ότι υπήρχαν πολλοί Απόλλωνες . Οι Φοίνικες αναφέρουν στην θεογονία τους Απόλλωνα γιό του Κρόνου , οι Αιγύπτιοι τον Ωρο που ταυτίζεται με τον Απόλλωνα και οι Έλληνες άλλους που η ιστορία τους δεν μας είναι και πολύ γνωστή .
Πιθανολογουν λοιπόν ότι επειδη κάποιος από αυτούς ανακάλυψε τις θεραπευτικές ιδιότητες των βοτάνων και θεράπευε τους αρρώστους θεωρήθηκε σαν εφευρέτης της ιατρικής , επειδή ανακάλυψε τον παλμό και τον ρυθμό του σφυγμού μουσικός και ότι πήρε την κιθάρα απο τον Ερμή , επειδή προέβλεπε από τα συμπτώματα τον θάνατο μερικών αρρώστων ή την καλυτέρευση της υγείας μερικών άλλων μάντης , και επειδή έδινε και συμβουλές για δίαιτες και συμβουλές υγιεινής , θεωρήθηκε σοφός .
Ο Διόδωρος αναφέρει σαν μουσικό και τον Ώρο και τον αναφέρει σαν Μουσηγέτη στην εκστρατεία του Όσιρη , δεν αναφέρεται όμως πουθενά ποιός ο μουσικός και ποιός ο γιατρός , πιθανόν αυτοί να ανακάλυψαν ή να τελειοποίησαν τις τέχνες που τους αποδίδονται .
Γιά τον Απόλλωνα τον γιό της Λητώς , μερικοί πιθανολογούν ως εξής την δημιουργία του μύθου .
Η Λητώ ήταν ερωμένη του Διός του βασιλιά της Κρήτης και πολύ όμορφη , οπότε η Ήρα που ήταν νόμιμη σύζυγός του και βασίλισσα ζήλεψε και κυνήγησε την Λητώ γιά να την σκοτώση προστάζοντας να μην την δεχτούν σε κανένα μέρος του βασιλείου και έστειλε τον Πύθωνα , ο οποίος ήταν στρατηγός ή ληστής και κακούργος να την καταδιώξη με αυτόν τον σκοπό , οπότε τον φαντάστηκαν δράκοντα . Παρασταίνεται όμως στόν μύθο ο Πύθωνας και πολυκέφαλος επειδή ήταν δραστήριος ή επειδή είχε πάρει και άλλους μαζί του για να τον βοηθήσουν .
Μή βρίσκοντας η Λητώ άλλο μέρος να καταφύγη κατέληξε στην Δήλο οδηγημένη από μερικούς συντρόφους της , επειδή το νησί ήταν άσημο και άγνωστο οπότε δεν ανήκε στην επικράτεια , οπότε και ο μύθος ότι η Δήλος δεν ήταν υποχρεωμένη να τηρήση τον όρκο .
Εκεί λοιπόν εγκαταστάθηκε η έγγυος από τον Δία Λητώ και γέννησε τα παιδιά της . ‘Οταν ύστερα από καιρό το έμαθε η Ήρα , έστειλε άλλο στρατηγό ονόματι Κάπρο , για να την καταδιώξη . Όταν ο Απόλλωνας μεγάλωσε , και μετά τον θάνατο ή όταν η Ηρα δεν εΊχε πιά καμιά επιρροή επειδή είχε πέσει στην δυσμένεια του Δία , εκδικήθηκε σκοτώνοντας Πύθωνα .
Η γέννηση του Απόλλωνα και η καταδίωξη της Λητώς , έχει πολλές ομοιότητες με την γέννηση και τηνκαταδίωξη του Ώρου εις την Αίγυπτο , γι’αυτό μερικοί πιστεύουν ότι ότι οι Έλληνες πήραν από εκεί μερικά στοιχεία και τα πρόσθεσαν στον μύθο του δικού τους Απόλλωνα .
Υ.Γ Συγνώμη αν τα κείμενα είναι γραμμενα σε μεικτή γλώσσα και το συντακτικό καμιά φορά μπερδεμένο . Αυτό συμβαίνει επειδή τα γραφόμενά μου τα επιλέγω απο ένα βιβλίο που έχει γραφτεί το 1814 και είναι γραμμένο σε αρχαϊζουσα καθαρεύουσα και με επηρεάζει στην μεταφορά και απόδοση του κειμένου στην καθομιλουμένη .
Αύριο η συνέχεια περί Απόλλωνα .
.
quote:
Υ.Γ Συγνώμη αν τα κείμενα είναι γραμμενα σε μεικτή γλώσσα και το συντακτικό καμιά φορά μπερδεμένο . Αυτό συμβαίνει επειδή τα γραφόμενά μου τα επιλέγω απο ένα βιβλίο που έχει γραφτεί το 1814 και είναι γραμμένο σε αρχαϊζουσα καθαρεύουσα και με επηρεάζει στην μεταφορά και απόδοση του κειμένου στην καθομιλουμένη .
Μήπως να μας έδινες και περισσότερα στοιχεία;
Μην βρεθούμε μπλεγμένοι και με "πνευματικά δικαιώματα"!
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Τα ερείπια των Δελφών ήρθαν στο φως με τις συστηματικές ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής, που άρχισαν το 1893 ύστερα από την επικύρωση διακρατικής δεκαετούς σύμβασης. Μετά την απαλλοτρίωση και την απομάκρυνση του Καστριού, του χωριού που από τον Μεσαίωνα είχε κτισθεί στο χώρο του ιερού, καθώς και των τεράστιων επιχωματώσεων που είχαν επισωρευτεί από τις κατολισθήσεις, αποκαλύφθηκαν τα ερείπια των μνημείων που κοσμούσαν τους δύο ναούς του Απόλλωνος και της Αθηνάς Προναίας.
Βρέθηκαν πάνω από πέντε χιλιάδες επιγραφές όλων των κατηγοριών, αγάλματα, διάφορα έργα μικροτεχνίας και κομμάτια του διάκοσμου των κτηρίων, εξαιρετικά έργα που εκπροσωπούν τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της αρχαιότητας. Εκτός των ναών, αποκαλύφθηκε το Στάδιο, το Γυμνάσιο, ο οικισμός των Δελφών και τα νεκροταφεία του.
Το μοναδικό μνημείο που διέθετε το αρχαίο υλικό του για μια σχεδόν πλήρη αναστήλωση ήταν ο Θησαυρός των Αθηναίων που αποκαταστάθηκε το 1903-1906 από τους Γάλλους με έξοδα του Δήμου Αθηναίων. Το 1959 η Αρχαιολογική Υπηρεσία διόρθωσε και συμπλήρωσε τις αποκαταστάσεις που είχαν γίνει στο βωμό των Χίων παλαιότερα έτη. Η εμφάνιση των ερειπίων άλλαξε αισθητά από το 1938 και μετά, με τις μερικές αναστηλώσεις της Θόλου και του ναού του Απόλλωνα. Στη Θόλο η αποκατάσταση φτάνει έως την απόληξη της στέγης με την μαρμάρινη σίμη. Στο ναό η αποκατάσταση μικρών τμημάτων της βόρειας κρηπίδας, του βόρειου τοίχου, της ανατολικής κιονοστοιχίας και της επικλινούς πρόσβασης μας δίνουν μία εντύπωση του συνόλου. Τα πολυάριθμα ευρήματα από το ιερό εκτίθενται στο Μουσείο Δελφών.
Οι συστηματικές ανασκαφές στον χώρο των Δελφών ξεκίνησαν το 1838 από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Laurent και στη συνέχεια από τους Ο. Miller και E. Curtius (1840) καθώς και τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή (1892 -1903).
Τα ερείπια του ναού του Απόλλωνος βρίσκονται προς τον βορρά, πάνω στον βράχο. Ο παλαιότερος ναός του θεού λέγεται ότι ήταν ένας βωμός σκεπασμένος από κλαδιά δάφνης, αργότερα από κερί και φτερά και στη συνέχεια από χαλκό. Ο ναός που βλέπουμε σήμερα κτίστηκε κατά το διάστημα 370 - 340 π.Χ. και διαδέχθηκε τον προηγούμενο ναό των Αλκμεωνίδων, ο οποίος καταστράφηκε από ένα σεισμό του 373 π. Χ. Στον πρόναο του, υπήρχαν αναθήματα και ρητά, όπως "Γνώθι σ’ αυτόν" και "Μηδέν άγαν".
Στον Σηκό βρισκόταν η εστία και ο "ομφαλός της γης". Ο μύθος αναφέρει ότι κάποτε ο Δίας άφησε δύο αετούς, τον έναν από την Ανατολή και τον άλλον από την Δύση. Εκεί που συναντήθηκαν, στην κοιλάδα των Δελφών, αφού κάνανε το γύρο της Γης, έριξαν την Ιερή Πέτρα, σημαδεύοντας το κέντρο της, τον Ομφαλό της. Ομφαλούς στην αρχαιότητα χαρακτήριζαν και τα γεωγραφικά κέντρα.
Πράγματι οι Δελφοί αν και χαρακτηρίστηκαν έτσι από μια πέτρα που συμβόλιζε τον ομφαλό του Δία, ήταν κατά μια έννοια το κέντρο του αρχαίου κόσμου όπου συνέρρεαν από την Ελλάδα και αλλού ιδιώτες, πρέσβεις βασιλιάδες οδηγημένοι από την αιώνια αγωνία του ανθρώπου να γνωρίσει το πεπρωμένο του.
Η Ιερά Οδός που οδηγούσε από την είσοδο του ιερού προς το ναό περιβαλλόταν δεξιά και αριστερά από μικρά οικοδομήματα, στοές, αγάλματα και άλλα αναθήματα, προσφορές πόλεων ή και πλούσιων ιδιωτών στον Φοίβο Απόλλωνα για να κερδίσουν την εύνοιά του ή για να τον ευχαριστήσουν για κάποια προφητεία του.
Αρχικά, κυρίαρχος των Δελφών υπήρξε η Φωκική πόλη Κρίσσα (σημερινό Χρυσσό) και το επίνειο Κίρρα, που χρησίμευε για την αποβίβαση των επισκεπτών του ιερού. Το 590 π.Χ. με τη βοήθεια πολλών ελληνικών πόλεων - οι οποίες κήρυξαν τον πρώτο Ιερό Πόλεμο εναντίον της Κρίσσας και έτσι την κατέστρεψαν - την εξουσία πήρε στα χέρια του το ιερατείο του Μαντείου των Δελφών. Η μεγάλη σημασία που απόκτησε το μαντείο των Δελφών για τους Έλληνες οφείλεται στο γεγονός ότι υπεύθυνη για την προστασία του ήταν η Αμφικτιονία που αποτελούταν από αντιπροσωπείες των πανάρχαιων ελληνικών φυλών δηλ. Δωριαίων, Ιώνων, Λοκρών, Μαγνήτων, Θεσσαλών, Αχαιών κλπ και όχι των πόλεων-κρατών. Έτσι το μαντείο των Δελφών μπορούσε να παίξει τον ιστορικό του ρόλο ανεξάρτητα από τοπικά συμφέροντα και μάλιστα τόσο επιτυχημένα που όσες φορές προκλήθηκαν ζημιές στο ναό από φωτιά (548 π.Χ.) ή σεισμούς (373 π.Χ.), πάντα υπήρχαν ευεργέτες από την Ελλάδα, αλλά και όχι μόνο, να συμβάλουν στην αποκατάστασή τους.
Από τότε οι Δελφοί γίνονται το κέντρο της Αμφικτιονίας των ελληνικών πόλεων και το 582 π.Χ. αρχίζουν οι αγώνες, «τα Πύθια», που γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια.
Αυτά για την ιστορία του Μαντείου.
Ο κακός λύκος
Edited by - Ramoglou on 19/05/2004 09:15:18
Ως πρώτη όμως, φέρεται να έχει πει χρησμούς η Σίβυλλα και μετά από αυτήν η Ηροφίλη, που επονομάστηκε επίσης Σίβυλλα. Παλιότερα δίδονταν οι χρησμοί από κάποιο βράχο που ονομάζονταν «Βράχος της Σιβύλλης» κειμένου κατά το Ιερό της Γης.
Στο εσωτερικό του ναού βρισκόταν μια ειδική αίθουσα, το άδυτον, το οποίο αποτελούσε το κυρίως μαντείο, όπου έρεε το νερό της Κασσοτίδος πηγής, το οποίο έπινε η Πυθία. Στο κέντρο του ιερού και πάνω σε ψηλό τρίποδο καθόταν η Πυθία, που αρχικά ήταν νεαρή παρθένα κοπέλα, αριστοκρατικής καταγωγής, αργότερα όμως, επειδή τη βίασε ο Θεσσαλός στρατηγός Εχεκράτης, έπρεπε να είναι πάνω από πενήντα χρονών. Οι Πυθίες ελάμβαναν το χρησμό μόνον εφόσον ο θεός είχε δείξει ότι θέλει να μιλήσει. Αυτό το έκανε στη διάρκεια της θυσίας ενός κατσικιού που έφερναν οι ιερείς και πριν το θυσιάσουν το έβρεχαν με παγωμένο νερό. Εάν το κατσίκι ριγούσε σύγκορμο τότε θα γινόταν χρησμοδοσία, διαφορετικά η Πυθία δεν ανέβαινε καν στον ιερό τρίποδα, τον θρόνο του θεού. Τι μεσολαβούσε από την στιγμή που η Πυθία ήταν έτοιμη για χρησμό μέχρι να αρχίσει ο Απόλλωνας να μιλά από μέσα της δεν μπορούμε να το ξέρουμε με σιγουριά.
Τα σχετικά με το μάσημα φύλλων δάφνης και τους ιερούς ατμούς αποτελούν μάλλον προσπάθειες λογικής εξήγησης του φαινομένου από την εποχή που ο σκεπτικισμός για τους θεούς άρχισε να παίρνει τη θέση της πίστης και έφτασε σε μας μέσα από την παράδοση. Όταν η Πυθία καθόταν στον τρίποδα, στο άδυτο του ναού, οι ιερείς και οι προφήτες καθόντουσαν σε μέρος που δεν την έβλεπαν. Η Πυθία έδινε μια ακατάληπτη απάντηση με ψελλίσματα, τα οποία κατέγραφαν οι παριστάμενοι ιερείς, τα μετέφραζαν και τα έγραφαν συνήθως σε στίχους και τα παρέδιδαν. Αντίθετα με τις ερωτήσεις που έπρεπε να είναι σαφείς και συγκεκριμένες, οι απαντήσεις ήταν σκοτεινές. Αυτοί ερμήνευαν τα λόγια της Πυθίας όταν έπεφτε σε έκσταση και έδιναν γραπτή απάντηση στον πιστό που περίμενε. Πέρα από την τρομερή εμπειρία να ακούει την Πυθία να έχει καταληφθεί από το πνεύμα του θεού ο προσκυνητής που ζητούσε χρησμό είχε ήδη γευθεί τη δύναμη του Απόλλωνα στο δρόμο μέχρι το ναό του.
Αρχικά χρησμοί δίνονταν μόνο μια φορά το χρόνο στις 7 του μηνός Βυσίου (Φεβρουάριος-Μάρτιος) στα γενέθλια του Απόλλωνα, αργότερα δίνονταν στις 7 κάθε μήνα και για να μπορέσει το μαντείο να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις ανέβασε τον αριθμό των Πυθιών σε τρεις.
Ο ενδιαφερόμενος ο «θεόπροπος», καθαριζόταν πρώτα στην Κασταλία πηγή και προσέφερε θυσία ανάλογη με τις δυνατότητές του. Οι παρευρισκόμενοι ιερείς και ποιητές ερμήνευαν και συνέθεταν τον χρησμό, συνήθως σε έμμετρο στίχο και στην ιωνική διάλεκτο, και το παρέδιδαν στον «θεόπροπο».
Από εκείνη την στιγμή ήταν πια δικό του πρόβλημα να εξηγήσει το συχνά διφορούμενο και σκοτεινό νόημα του κειμένου, που ήταν γραμμένο έτσι ακριβώς ώστε να επιδέχεται διάφορες ερμηνείες και να μην πλήττεται το γόητρο του ιερού.
Κατ’ αρχάς οι στο μαντείο προσερχόμενοι περίοικοι, προέβαλλαν αφελείς ερωτήσεις του κύκλου των ατομικών ενδιαφερόντων αυτών, περί του γάμου των ή του αγρού τους, αλλά ήδη μετά τον πρώτον Ιερό Πόλεμο η φήμη του ιερού απλώνεται και το μαντείο είχε ν’ ασχοληθεί με σοβαρότερα ζητήματα.
Το μαντείο είχε εξασφαλίσει ήδη την διεθνή του θέση.
Ο Απόλλωνας, θεωρούμενος αρχηγέτης των αποικιών, υπεδείκνυε τον τόπον του αποικισμού.
Ασιάτες βασιλείς και μεγιστάνες προσέτρεχαν προς αυτόν και γέμιζαν τους Δελφούς με αφιερώματα. Οι προφήτες έπρεπε να γνωρίζουν καλώς την πολιτική του καιρού τους και είχαν ανάγκη πολλών γνωριμιών, προσώπων και πραγμάτων.
Είναι εκατοντάδες οι χρησμοί που διασώζει η αρχαία μυθολογία και λογοτεχνία ή που έχουν φέρει αυτούσιους στο φως οι ανασκαφές, και το περιεχόμενό τους καλύπτει όλο το φάσμα του αρχαίου κόσμου, από την τύχη βασιλείων μέχρι τον έρωτα και την τεκνογονία.
Ο φιλόσοφος Ηράκλειτος (500π.Χ.) υποστήριξε ότι το Μαντείο ούτε αποκρύπτει, ούτε αποκαλύπτει την αλήθεια, μόνο την υπαινίσσεται, ή με άλλα λόγια: «Οι χρησμοί του Απόλλωνα δεν δημιουργούν απόλυτο σκοτάδι που παραλύει και νεκρώνει τη σκέψη, ούτε πάλι δυνατό φως που τη θαμπώνει, αλλά ένα ημίφως που υποβάλλει και κεντρίζει τη φαντασία».
Ένα σχετικό παράδειγμα αυτού είναι όταν ο Λύδιος βασιλιάς Κροίσος ρώτησε το Μαντείο αν ήταν σωστό και σοφό να επιτεθεί στην Ελλάδα, η απάντηση που του δόθηκε ήταν η εξής: «Αν επιτεθείς θα καταστρέψεις ένα μεγάλο Βασίλειο». Ο Κροίσος άκουσε τον χρησμό και επιτέθηκε.
Το αποτέλεσμα όμως δεν ήταν το αναμενόμενο.
Η στρατιά του Κροίσου ηττήθηκε και το μεγάλο Βασίλειο που καταστράφηκε, ήταν το δικό του.
Ο κακός λύκος
Ο Ομηρικός Ύμνος εις Απόλλωνα Πύθιο έργο του 7ου π.Χ αιώνος αναφέρει πώς ο χώρος ήταν έρημος, γεμάτος πέτρες όπου μόνο μια κρήνη, μια πηγή υπήρχε την οποία φυλούσε μια δράκαινα πελώρια η οποία προξενούσε ζημιές σε ανθρώπους και σε ζώα (βλέπε Ομήρου Ύμνοι, "Εις Απόλλωνα Πύθιον" στίχοι 145- 155 και 215 - 231 του Χάρη Μπαλόγλου από τις εκδόσεις Διμελής).
Ο Απόλλωνας αφού παρατήρησε τη δράκαινα, τη τόξευσε με ένα μόνο βέλος και το πλήγμα που της κατάφερε ήταν θανατηφόρο. Πριν πεθάνει η δράκαινα της φώναξε με βροντερή φωνή :
"…εδώ τώρα να σαπίζεις κατά γης, δε θα ζεις πλέον για να φοβίζεις τους προσκυνητές μου, αλλά η μαύρη γη και ο ήλιος θα σε αποσυνθέσουν…"
Επειδή λοιπόν το πτώμα του δράκου αποσυντέθει με τη βοήθεια των ακτινών του ηλίου και εκ του πύθεσθαι (σήπτεσθαι), ονομάστηκε ο τόπος Πυθών-ώνος ή Πυθώ-ούς, ο δράκος Πύθων, ο Απόλλωνας Πύθιος, η προφήτης Πυθία, οι χρησμοί Πυθόχρηστοι και οι αγώνες εις ανάμνηση του γεγονότος Πυθικοί.
Τότε είναι που η κόρη της Γαίας Θέμιδα, παρεχώρησε το τόπο στον Θεό του Φωτός, στον Απόλλωνα…
για τα Πυθόχρηστα μαντεύματα λέγεται ότι η ιέρεια του ναού, η Πυθία, μασούσε φύλλα δάφνης και είναι ενδιαφέρον κατά τη γνώμη μας να αναφερθούμε στην ιστορία της Δάφνης και του Απόλλωνος που αυτός είναι και ο "πρώτος" έρωτας του Θεού…
Αφού νίκησε λοιπόν το Δράκο Πύθων ο Απόλλωνας ερωτεύθηκε τη νύμφη Δάφνη, κόρη της Γαίας και του ποτάμιου θεού Πηνειού.
Η Δάφνη ήταν προφήτηδα στο μαντείο της μητέρας της Γαίας, ήταν επίσης μια αγνή πανέμορφη παρθένος, στην οποία ο Απόλλωνας δε μπόρεσε να αντισταθεί. Την κυνήγησε για να την κατακτήσει και ενώ εκείνη έτρεχε να του ξεφύγει, καλούσε τη μητέρα της σε βοήθεια.
Μόλις ο Απόλλωνας την έφτασε και λίγο πριν τη πιάσει, η Γαία πρόφτασε, άνοιξε το έδαφος κάτω από τα πόδια της Δάφνης και την εξαφάνισε μέσα στους κόλπους της.
Στη θέση όπου χάθηκε η Δάφνη, φύτρωσε ένα πανέμορφο και αρμονικό δενδρύλλιο, η γνωστή μας δάφνη ή δαφνόδεντρο, από το οποίο ο απαρηγόρητος πλέον Απόλλωνας, έκοψε ένα κλαδί και πλέκοντας ένα στέφανο, το γνωστό μας Δάφνινο στεφάνι, προς παρηγοριά του, αλλά προπαντός προς τιμή της νύμφης Δάφνης, το φόρεσε στην κεφαλή του.
Από εκείνη τη στιγμή ο Δαφναίος (έτσι ονομάστηκε ο στέφανος) έμελλε να καταστεί ένα από τα ιερά σύμβολα του Απόλλωνα.
Ο κακός λύκος
Ένα λοιπόν από τα σημαντικότερα εκθέματα - αφιερώματα στους Δελφούς είναι το περίφημο άγαλμα του ΗΝΙΟΧΟΥ.
Το περίφημο αυτό άγαλμα είναι το εναπομείναν τμήμα από μια μεγαλύτερη σύνθεση, όπου ο ΗΝΙΟΧΟΣ είναι ο οδηγός ενός άρματος που το έσερναν τέσσερα άλογα.
Δεν αναφέρουμε το τι λέγεται για το ποιος το κατασκεύασε ή για το ποιόν εικονίζει ή για το ποιος το αφιέρωσε, μιας και δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο.
Ο Ηνίοχος θα μπορούσε να συμβολίζει την ψυχή του ανθρώπου που χαλιναγωγεί τη ζωώδη φύση του δηλαδή τον φυσικοεγκέφαλο μαζί με όλες τις πέντε αισθήσεις του.
Η όλη σύνθεση όμως του έργου είναι πολύ συμβολική και αλληγορική. Το άρμα με τα τέσσερα άλογα θα μπορούσε να αντιστοιχεί στο φωτεινό άρμα του Ηλίου και τα τέσσερα άλογα στις τέσσερις εποχές του έτους.
'Ένα ακόμα αφιέρωμα - έκθεμα ήταν και η Σφίγγα των Ναξίων. Είναι γνωστό ότι η Σφίγγα ήταν ένα σύμπλεγμα από τέσσερα ζώα.
Είχε φτερά αετού, σώμα ταύρου, πόδια λέοντα και κεφαλή ανθρώπου.
Αυτά είναι και τα τέσσερα στοιχεία της φύσης μέσα από την Ιερή επιστήμη των 'Άστρων, δηλαδή έχουμε τα εξής:
ΤΑΥΡΟΣ = ΓΗ
ΑΝΘΡΩΠΟΣ = ΑΕΡΑΣ
ΑΕΤΟΣ = ΝΕΡΟ
ΛΕΟΝΤΑΣ = ΦΩΤΙΑ
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν όμως και οι διάφοροι γεωγραφικοί συσχετισμοί με άλλες πόλεις καθώς και με άλλες χώρες. Κάποιοι λένε ότι η σύμπτωση μερικών πόλεων σε μια ευθεία είναι θέμα τύχης. Μια απ' τις ευθείες που προκαλούν αρκετό προβληματισμό είναι αυτή που ενώνει την Ρώμη, το Μεταπόντιο, το νεκρομαντείο, τους Δελφούς, την Ελευσίνα, την Αθήνα, την Δήλο, την Κω, την Ρόδο και την Ναζαρέτ. Έξω από την Ρώμη και ανάμεσα στην Ελευσίνα και την Αθήνα η ευθεία αυτή ακόμα ονομάζεται Ιερά Οδός.
Ένα από τα αρχαιότερα μαντεία και ιερά ήταν την Δωδώνης, Βρίσκεται στην
ίδια ευθεία γραμμή με το μαντείο των Δελφών την Ακρόπολη της Αθήνας και
την Δήλο.
Το μαντείο των Δελφών θεωρείται το σημαντικότερο κομβικό
σημείο για τις περισσότερες μετρήσεις αποστάσεων ανάμεσα στις αρχαίες
πόλεις και ιερά.
Στην Δανία υπάρχουν τέσσερα αρχαία κάστρα κυκλικής κατασκευής (για την ακρίβεια τα υπολείμματά τους) που είναι ευθυγραμμισμένα μεταξύ τους.
Βρίσκονται στις περιοχές: Trelleborg, Eskeholm, Fyrkat και Aggersborg.
Κάποτε υπήρχαν κυκλικά ξύλινα κάστρα απ' τα οποία σώζονται μόνο οι τρύπες των κυρίων πασάλων γεμισμένες με τσιμέντο απ' τους σημερινούς αρχαιολόγους.
Το σχέδιό τους όμως παραμένει εντυπωσιακό και ασυνήθιστα
διαφορετικό από ότι άλλο κτίσμα σώζεται.
Το σχέδιο του κάστρου του Trelleborg μάλιστα σχηματίζει κάτι σαν σύστημα εστίασης στην γραμμή κατεύθυνσης που βρίσκονται τα άλλα τρία κάστρα.
Όλα τα κάστρα έχουν κυκλικό σχέδιο χωρισμένο σε τεταρτημόρια.
Ο Δανός αρχαιολόγος Poul Nerloud υποστηρίζει ότι δεν είναι κάστρα των Βίκινγκς αλλά κάτι παλιότερο γιατί οι Βίκινγκς δεν είχαν επιδείξει παρόμοιες αρχιτεκτονικές
τάσεις αλλά και προτιμούσαν παραθαλάσσια κάστρα και όχι μέσα στην ξηρά.
Ο Δανός ερασιτέχνης πιλότος Preben Hansson τα ανακάλυψε σχεδόν τυχαία το
1982 κι έχει γράψει κι ένα βιβλίο σχετικά. (Trelleborgenes ukendte
fortid) το οποίο έχει μεταφραστεί και στα Αγγλικά, σε περίπτωση που
κάποιος ενδιαφέρεται.
Η εξωγήινη παρέμβαση θεωρείται από τον συγγραφέα
μία πιθανή εξήγηση του προσεκτικού ευθυγραμμισμού των κάστρων. Αν προεκταθεί Νοτιοανατολικά η ευθεία γραμμή που ενώνει τα 4 μνημεία, περνάει ακριβώς από το μαντείο των Δελφών.
Ο κακός λύκος
Στη συγγραφή τους εκτός από εμένα είχαν συμβολή και ο φίλτατος Kelsos και η elpida και η marizad, τους οποίους ευχαριστώ και για την συνεργασία τους.
Ο κακός λύκος
quote:
της οποίας το ιερατικό της όνομα ήταν Σίβυλλα, (εδώ έχω και μια απορία Σίβύλλα τι σημαίνει? Όποιος γνωρίζει ας απαντήσει)
Η ονομασια Σιβυλλα δε σημαινει τιποτε αλλο παρα μαντις,αυτη η οποια προφητευει.Η πρωτη λεγεται οτι καταγοταν απο την περιοχη των Ερυθρων στη Μ.Ασια.Λεγεται επισης οτι η πιο γνωστη Σιβυλλα,η Κυμαια,στην εποχη της συνεταξε τη μεγαλυτερη συλλογη προφητειων ,την οποια στην αρχαια Ρωμη θεωρουσαν ως την πιο εγκυρη καθως περιειχε αλανθαστες προφητειες σχετικα με το μελλον της πολης.Παροτι αυτη καταστραφηκε τον 1οπ.Χ αιωνα ,αντιγραφο της χρησιμοποιηθηκε ως το 389μ.Χ.
Γνωστες βεβαια οι ωραιοτατες Σιβυλλες του Μιχαηλ Αγγελου..
Ελπιζω να βοηθησα.
Διαβαζοντας τα οσα εχετε γραψει -τα οποια ειναι πολυ ωραια- εμεινα σε ενα ονομα το οποιο με παραξενεψε που το ειδα να εμφανιζεται στην δικη μας μυθολογια σαν ιερεια.
Ειδα καπου να αναφερεται σαν ιερεια η Σιβυλλα.
Αυτη ,αν δεν κανω λαθος , δεν ηταν ιερεια ενος αλλου πολιτισμου η δεν ειχε σχεση με καποιο αλλο πολιτισμο?
Πως συνδεθηκε το ονομα αυτο με την ελληνικη μυθολογια?
Μια συγνωμη αν η ερωτηση μου δεν εχει αμεση σχεση με το θεμα του τοπικ αλλα ετυχε να δω το συγκεκριμενο ονομα σε τουτο και για αυτο ρωτησα εδω .
Ευχαριστω 
Edited by - Το ξωτικό on 19/05/2004 11:11:43
Edited by - Το ξωτικό on 19/05/2004 11:17:06
Φυσικά, Ramoglou, ακούς κάτω από το μύθο τον απόηχο της Μητριαρχίας... Ο δράκος ήταν θηλυκός, οι μάντιδες επίσης, και αυτές μάλιστα διατηρηθήκανε και στην Απολλώνια περίοδο του ναού. Δηλαδή, η λειτουργία του ιερού χάνεται στα βάθη του χρόνου.
Και τελικά, έχω αρχίσει να πιστεύω πως η Μητριαρχία έχει περισσότερο ζουμί από όσο νομίζουμε, όχι μόνο σαν προϋπάρχουσα θρησκεία, που έχει δανείσει πλήθος στοιχεία στις κατοπινές, αλλά και σαν τρόπος κοινωνικής οργάνωσης και ζωής. Αλλά αυτό είναι θέμα άλλου topic....
--------------------
USE IT OR LOSE IT !!
Οι Θρησκείες είναι σαν τα συγκοινωνούντα δοχεία, όταν υπερπληρωθεί το ένα αρχίζει να γεμίζει το άλλο και να διαιωνίζετε ο κύκλος της αέναης μεταφοράς μύθων και κεκριμένων αληθειών.
Αν λοιπόν δουλέψουμε πάνω σ’ όλα αυτά πιστεύω πως πάμε την γνώση μας ένα βήμα παρακάτω.
Μέσα από την αλληγορία, μέσα από τα σύμβολα διδασκόμαστε.
Ο κακός λύκος
quote:Αγαπητή φίλη Zadok , άν και πιστεύω στο κάρμα και την μετενσάρκωση , δεν νομίζω ο Αθ. Σταγειρίτης να μας ζητήση πνευματικά δικαιώματα για την Ωγυγία του και πολύ περισσότερο ο Ι. Καποδίστριας στον οποίο το αφιερώνει .
Μήπως να μας έδινες και περισσότερα στοιχεία;
Μην βρεθούμε μπλεγμένοι και με "πνευματικά δικαιώματα"!
Άλλωστε πουθενά στό πεντάτομο αυτό έργο το οποίο φωτοτυπήθηκε από την Ελεύθερη Σκέψη δεν υπάρχει σημείωση που να μου απαγορεύει να χρησιμοποιώ στοιχεία από το εν λόγω βιβλίο γιά να απαντήσω στην φιλη elenaki.
Τώρα άν πάλι κάποιος από τους φίλους των Forums είναι ο ίδιος ερευνητής και μας δώση στοιχεία από δική του έρευνα πολύ ευχαρίστως να σταματήσω αν δημιουργώ πρόβλημα .
Edited by - Sesostris on 19/05/2004 23:39:55
quote:
ευχαρίστως να σταματήσω αν δημιουργώ πρόβλημα
Αγαπητέ Sesostris, αν αυτό το έγραψες με αφορμή τη δική μου προτροπή, νομίζω ότι με παρεξήγησες. Επ' ουδενί δεν υπαινισσόμουν κάτι τέτοιο.
Απλά, εσύ ανέφερες ότι πήγη σου είναι κάποιο βιβλίο και θεώρησα καλό να σε παρακαλέσω να το αναφέρεις και για το λόγο που ανέφερα αλλά και για να ενημερωθούμε εν γένει...
Προσωπικά θέλω να σ' ευχαριστήσω για τα στοιχεία που μας έχεις δώσει, να σου ζητήσω συγγνώμη για την όποια ατυχή έκφρασή μου προς εσένα και να σε παρακαλέσω να συνεχίσεις.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Katarxhn tha hthela na zhthsw shgnomh gia ta greeklish mou kai elpizw na mhn pareksigithw poly gia afta apla ta exw sinithisei apo to irc kai dyskolobomai na ta kseperasw otan grafw sta forums
afto pou tha eithela na rwthsw egw einai to ekseis sxetiko me ton Apolona mias kai milate kai gia symbolismous alhthebei oti h germanikh svarstiga o kagelotos stavros einai symbolo tou theou Apolona ???
?
καλώς ήλθες! Υπάρχει τόπικ που πραγματεύεται συγκεκριμένα το θέμα της Σβάστιγγας.
Κάνεις κλικ εδώ: ΣΒΑΣΤΙΚΑ: Ενα Μαγικό σύμβολο ;
Θα βρεις ενδιαφέρουσες πληροφορίες σχετικά με το ερώτημά σου:
Απόλλων - Ήλιος - Σβάστιγγα.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)