- Ας κριτικαρουμε λιγο την επιστημη - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

σε αυτο που εγραψε ο thinkmath και που συμφωνω

απλα αναρωτιεμαι εαν το κανουν σκοπιμα ή τους αλλαζει αυτο που πιστευουν - υπηρετουν !!! ο παπας βλεπει την ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ οταν δεν εφαρμοζει το κυρηγμα του ? ο πολτικος ΒΛΕΠΕΙ την κλοπη που κανει ? ή τα θεωρουν ΜΕΡΟΣ των πιστευων τους που ΠΡΕΠΕΙ να υποκυψουν και να το κανουν ?!!!!
οπως γνωριζω περιπτωση που καποιος γινεται ενθερμος οπαδος της θρησκειας και αλλαζει ολη η συμπεριφορα του προς το χειροτερο !!!

το ξερω οτι ειναι μεγαλη κουβεντα , απλα με προβληματιζει συχνα , ο μετασχηματισμος ενος "καλου" σε "κακο" (οκ καλο και κακο οπως εσφαλμενα τα εχει ορισει ο ανθρωπος) αλλα οταν μου λες πχ να κραταω το 1 απο τα 2 ρουχα μου και εσυ μαζευεις 100 και δενς δινεις ουτε ενα , υπαρχει ενα κενο στον λογο σου, γινεται εσκεμενα ? δολια ? ή το κανεις θεωροντας οτι εφαρμοζει την πιστη του ?!!

δεν ξερω εαν το περιγραφω καλα , νιωθω οτι μου λειπουν λεξεις ή οτι υπαρχει λαθος ορισμος καποιων λεξεων !!!

Έπαρση ; Σίγουρα όχι , απλώς υποταγή στη νομοτέλεια του Ανθρώπου , του Ανθρώπου μέσα στη γνησιότητα και στην αξιοσύνη του .

Είτε ευτυχής , είτε ανικανοποίητος , ο καθένας μας στο ανθρώπινο σύμπαν προσθέτει άλλο ένα : το προσωπικό του , το υπαρξιακό του σύμπαν .

Η ύπαρξή μας είναι η μόνη για την οποία έχουμε μια σχετική επίγνωση , ένα αόριστο κι ωστόσο ασφαλισμένο αίσθημα .

Παρά την ομιλία μας , τη συμπεριφορά μας , το σύμπαν αυτό μένει κλειστό , ανεξερεύνητο για τον διπλανό μας .

Στο πείσμα των αλτρουιστικών εφέσεών μας , είμαστε καταδικασμένοι στη μοναξιά .

Για τον Άνθρωπο , όν κοινωνικό , εδώ βρίσκεται η τραγικότητά της ύπαρξής του , του εγώ του .

Ο εραστής , πρ’όλο το πάθος που εξωτερικεύει προς την ερωμένη του , η μητέρα παρ’όλη τη στοργή για τα παιδιά της , παραμένουν ξένοι γι’αυτούς .

Ας μη ζητάμε αλλού την πηγή των δεινών μας , του δράματός μας , βρίσκεται μέσα στην εσωτερική μας μοναξιά , στην αδυναμία μας να μας γνωρίσει το όν που αγαπάμε .

Όλες οι εκμυστηρεύσεις είναι αν όχι ψεύτικες , τουλάχιστον ανολοκλήρωτες , ακόμα κι όταν γίνονται με απόλυτη ειλικρίνεια , ακόμα κι όταν έχουν τη διαφάνεια του κρύσταλλου .

Το εγώ μας είναι τόσο πολύπλοκο , τόσο πλημμελώς γνωστό και από μας τους ίδιους , ώστε δεν μπορούμε ούτε να το αποκαλύψουμε εξολοκλήρου , ούτε να το εκχωρήσουμε στον πλαϊνό μας .

Το εγώ επιφυλάσσεται , δεν δίνεται . Δίνομαι είναι λέξη ερωτευμένου που λαχταράει το απόλυτο . Παιδιάστικη υπερβολή , γιατί το εγώ είναι πάντα ανεκχώρητο .

Φιλικά

Κηφεύς

Αλήθειες "πικρές"..."δυσκολο-χώνευτες" φίλε μου λές...

Ο άγνωστος εκείνος τόπος , εκείνη η άλλη "σκηνή" , η απρόσιτη και δημιουργός της κολάσεως...η ψυχή* μας...!!!

"Εμείς" η κόλαση , "Εμείς" και ο παράδεισος...συνεργός σε ένα βαθμό και οι περιστάσεις μέσα στις οποίες βρεθήκαμε με την γέννησή μας!!!

ΑΧ!!! Εκείνες οι μάσκες ... τόσες πολλές...και τα 'πουκάμισα...

Κάθε συναλλαγή και μιά μάσκα ενίοτε και πουκαμισάκι, βολικοί τρόποι για να μην αντιμετωπίσουμε -ΠΟΤΕ- την δική μας μοναδική αλήθεια..!

Καλημέρα σας κύριε Διευθυντά...τι κάνετε κύριε Διοικητά...στας διαταγάς σας...

Το ίδιο πρόσωπο...σε άλλη "περίσταση"..

Στο "διάλο" ρε μ*****α...χάσου απο μπροστά μου ρε καραγκιόζη...και άλλα πολλά...

Και μιλάμε για το ίδιο πρόσωπο...!!!!

Τόσο μακρινό και τόσο ξένο...τόσο κοντινό και τόσο -μα τόσο- γνωστό...!!!

Φίλε μου Εαρινέ, είναι, πραγματικά, τρομακτική η σκέψη πως ο άνθρωπος έχει μέσα του και μια σκιώδη πλευρά , η οποία δεν αποτελείται απλά από αδυναμίες και ελαττώματα αλλά από ένα δαιμονικό δυναμισμό . Το άτομο σπάνια αντιλαμβάνεται όλα αυτά τα πράγματα και θεωρεί απίστευτο το γεγονός ότι κάτω από κάποιες συνθήκες θα μπορούσε να υπερβεί τα όρια του εαυτού του . Αν ομαδοποιηθούν όμως αυτές οι ακίνδυνες υπάρξεις και σχηματίσουν μια μάζα , τότε κάνει την εμφάνισή του ένα μανιασμένο τέρας : κάθε άτομο δεν είναι παρά ένα μικροσκοπικό κύτταρο στο σώμα του τέρατος , έτσι που καλώς ή κακώς είναι αναγκασμένο να το συνοδεύει στις πράξεις του ή ακόμα και να το βοηθά . Ο άνθρωπος , έχοντας ήδη κάποιες σκοτεινές υποψίες γύρω από τις ζοφερές πιθανότητες , προσπαθεί να αγνοήσει τη σκιώδη πλευρά της ανθρώπινης φύσης του . Διστάζει να παραδεχτεί τη σύγκρουση , παρόλο που την αντιλαμβάνεται με τόσο οδυνηρό τρόπο .

Ένα αμυδρό προαίσθημα μας λέει πως δεν μπορούμε να ολοκληρωθούμε χωρίς αυτή τη σκοτεινή πλευρά . Ότι έχουμε ένα σώμα που , όπως όλα τα σώματα , ρίχνει μια σκιά και αν το αρνηθούμε , παύουμε να είμαστε τρισδιάστατοι και γινόμαστε επίπεδοι και χωρίς ουσία . Όμως , το σώμα είναι ένα ζώο και έχει την ψυχή ενός ζώου . Είναι ένας οργανισμός που υπακούει αδίστακτα στο ένστικτο . Αν ενωθεί κανείς με τη σκιά λέει ναι στο ένστικτο , στον τρομερό δυναμισμό που καιροφυλακτεί στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής .

Μπορεί να ξεκαθαρίσει κανείς μέσα του τι σημαίνει η κατάφαση στο ένστικτο . Αυτό επιθυμούσε και δίδασκε ο Νίτσε και το έκανε με απόλυτη σοβαρότητα .

Φιλικά

Κηφεύς