- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Έμεινα πίσω
Είμαι η αγάπη
Εσύ μ` έκαμες
Μα δεν ξέρω πια τι να με κάμω
Γέμισα ξεχασμένα αποδημητικά
Και το φθινόπωρο έχει τελειώσει

Φιλικά
Nemesi

Είναι πάντα εκεί...
αφού είναι πάντα μέσα σου ..

Ακούω την φωνή μου μέσα στο βάθος της ψυχής μου
καμπάνα μακρινή δονεί ήχους αλλοφερμένους
απο χρόνους περασμένους.

Ακούω την καρδιά μου σε κτύπους ξεχασμένους
της εφηβείας δρόμους κλεισμένους.

Με του μυαλού βήμα βαρύ
γυρνάω τη γη,
ψάχνω να βρώ στο κόσμο αυτό
λίγη ανθρωπιά, λίγη λογική.

Είχα όνειρο μια ουτοπία
του Τζον το Ιμάτζιν
να σκεπάζει τη βία.

Είχα αγάπη,είχα θρησκεία,
δεν έχω πια τίποτα
μονάχα απορία.

Ορνεα,θηρία,νύχια γαμψά
σχίζουν σάρκες,θερίζουν κορμιά,
παιδιά ματωμένα,λιπόσαρκα, στεγνά,
φαντάροι πιστοί στο καθήκον
χωρίς ανθρωπιά.

Και 'μείς βολεμένοι,μακάριοι,μωροί,
ψάχνουμε,τη ψυχή μας να σώσουμε
στη Αγία γραφή.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ...

...mat...

ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ. ΑΝΤΡΕΟΥ
ΣΤΙΧΟΙ: Π. ΚΑΡΑΣΟΥΛΟΣ

Σελίδα λευκή, σαν άσπιλο χιόνι.
Κάτι τελειώνει σε κίνηση αργή
Κι αυτό που θα ’ρθει δεν μοιάζει ούτε δείχνει
Αχνά αφήνει ίχνη, σε άμμο καυτή
Λευκό το χαρτί. Οι λέξεις που βγαίνουν
Νωρίς πια πεθαίνουν πριν γίνουν ευχή.
Ποια δύναμη αρκεί το άσπρο να ντύσει
Ψυχές να κοσμήσει με Λόγο ζωής;

Σελίδα λευκή βρεγμένη η ζωή μου
Αργοί οι σφυγμοί μου τη νύχτα αυτή.
Τη νύχτα αυτή που σήκωσε σκόνη
Και ποιος κατορθώνει αθώος να βγει.

Λευκό το χαρτί κι εκείνος που ξέρει
Διπλά υποφέρει, σ’ αυτή τη σιωπή.
Ποια αγάπη μπορεί εδώ να υπογράψει
Σαν μοίρα να γράψει προτού να καεί.

ΜΟΥΣΙΚΗ: Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Δ. ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

Ποια τύχη μ' έφερε απόψε εδώ μπροστά σας
Να τραγουδήσω έναν αβάσταχτο καημό
Μ' ένα τραγούδι που μιλά στην ανθρωπιά σας
Για μιαν ελπίδα που δεν έχει τελειωμό

Περνώ κουράγιο απ' την ανάλαφρη μάτια σας
Που 'ναι οι έγνοιες μακρινές το βράδυ αυτό
Μια χούφτα νότες κλέβω πάνω απ' τη χαρά σας
Και μέσα απ' τη ψυχή μου τραγουδώ

Ποτέ θ' ανοίξουμε μια πόρτα στην καρδιά μας
Να νοιώσουμε όλα τα δικά δικά μας
Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή
Ποιος ξέρει αύριο η μέρα τι θα φέρει
Κι αν η καρδιά να συγχωράει δεν ξέρει
(Κι αν θα γενούν πατρίδα μας όλης της γης τα μέρη)
Ας κάνουμε απόψε μιαν αρχή

Κι αν είναι δύσκολος καιρός για ν΄ αγαπάμε
Κι ειν' η καρδιά μας ματωμένη απ' τον καημό
Πάρτε κουράγιο απ' την αλήθεια που ξεχνάμε
Και κάντε την χαρούμενο σκοπό

I HAVE LONGED TO MOVE AWAY

I have longed to move away
From the hissing of the spent lie
And the old terrors’ continual cry
Growing more terrible as the day
Goes over the hill into the deep sea?
I have longed to move away
From the repetition of salutes ,
From there are ghosts in the air
And the thunder of calls and notes

I have longed to move away bur am afraid ?
Some life , yet unspent , might explode
Out of the old lie burning on the ground
And , cracking into the air , leave me half-blind
Neither by night’s ancient fear,
The parting of hat from hair,
Pursed lips at the receiver,
Shall I fall to death’s feather.
By these I would not care to die,
Half convention and half lie.

Thomas Dylan

Alone (1830)

From childhood's hour I have not been
As others were; I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

Oh! that my young life were a lasting dream!
My spirit not awakening, till the beam
Of an Eternity should bring the morrow.
Yes! tho' that long dream were of hopeless sorrow,
'Twere better than the cold reality
Of waking life, to him whose heart must be,
And hath been still, upon the lovely earth,
A chaos of deep passion, from his birth.
But should it be- that dream eternally
Continuing- as dreams have been to me
In my young boyhood- should it thus be given,
'Twere folly still to hope for higher Heaven.
For I have revell'd, when the sun was bright
I' the summer sky, in dreams of living light
And loveliness,- have left my very heart
In climes of my imagining, apart
From mine own home, with beings that have been
Of mine own thought- what more could I have seen?
'Twas once- and only once- and the wild hour
From my remembrance shall not pass- some power
Or spell had bound me- 'twas the chilly wind
Came o'er me in the night, and left behind
Its image on my spirit- or the moon
Shone on my slumbers in her lofty noon
Too coldly- or the stars- howe'er it was
That dream was as that night-wind- let it pass.
I have been happy, tho' in a dream.
I have been happy- and I love the theme:
Dreams! in their vivid coloring of life,
As in that fleeting, shadowy, misty strife
Of semblance with reality, which brings
To the delirious eye, more lovely things
Of Paradise and Love- and all our own!
Than young Hope in his sunniest hour hath known.

Πέρασε τόσος καιρός και ακόμα μοιάζουν ψέμα
Κάθε λέξη κεραυνός, και το παγερό σου βλέμμα
Στο ταξίδι της καρδιάς άλλες έχουν πάρει θέση
Κλείνω πόρτα στα παλιά η καρδιά να μη πονέσει

Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν
Τα δικά σου λόγια σαν καρφιά μέσα μου ματώνουν
Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν
Τα δικά σου λόγια σαν καρφιά μέσα μου ματώνουν

Πέρασε τόσος καιρός που το θέμα έχει κλείσει
Που ο έρωτας αυτός δεν μπορεί να με διαλύσει
Στο ταξίδι της καρδιάς άλλες έχουν πάρει θέση
Κλείνω πόρτα στα παλιά η καρδιά να μη πονέσει

Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν
Τα δικά σου λόγια σαν καρφιά μέσα μου ματώνουν
Είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν
Τα δικά σου λόγια σαν καρφιά μέσα μου ματώνουν

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΝ. ΜΙΤΖΕΛΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Λ. ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Έχω γεμίσει τη ζωή μου με ανάσες
Που χρόνια τ’ ανεβαίνω κόντρα τα σκαλιά
Κι ανάψαν έξαφνα οι αισθήσεις μου οι πάσες
Και λέω στο θάνατο, θα φύγω απ’ τη δουλειά

Τα μεσημέρια που η καρδιά στεναχωριέται
Που κάθε βήμα μου το βλέπει οριστικό
Της λέω αγάπη μου, η αγάπη δεν κρατιέται
Σ’ ένα τηλέφωνο κι εκείνο βιαστικό

Δεν απαντά, δεν εμφανίζεται δεν επιστρέφει
Κι ούτε ρωτά μήπως την γύρεψαν δεν είναι εδώ

Έχω κρεμάσει στο μπαλκόνι μου ένα αστέρι
Του ονείρου μου τους μάγους να οδηγεί
Κι αυτούς που μέσα μου με κλείδωσαν ποιος ξέρει
Μπορεί στο γέλιο μου μια βόλτα να ’χουν βγει

Δεν απαντά, δεν εμφανίζεται δεν επιστρέφει
Κι ούτε ρωτά μήπως την γύρεψε ποτέ κανείς
Δεν απαντά η Ελευθερία της χρόνο δεν έχει
Είναι καλά και ζει στον κόσμο της όπως κι εσείς

ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Πέρασαν μέρες χωρίς να σ’ το πω «Το σ’ αγαπώ, δυο μόνο λέξεις...»
Αγάπη μου πως θα μ’ αντέξεις που ’μαι παράξενο παιδί, σκοτεινό.

Πέρασαν μέρες χωρίς να σε δω κι αν σε πεθύμησα δεν ξέρεις
«Κοντά μου πάντα θα υποφέρεις...» σου το ’χα πει ένα παιδί βροχερό.

Θα σβήσω το φως κι όσα δεν σου ’χω χαρίσει
σ’ ένα χάδι θα σου τα δώσω κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω
μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό.
Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις
κι εγώ πιο μόνος κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα,
το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ γιατί μες τ’ όνειρο μόνο ζω.

Στα σοβαρά μη με παίρνεις, είν’ το μυαλό μου θολό,
είναι κι κόσμος μου αστείος.
Κι όταν με βαρεθείς τελείως ψάξε αλλού, να με βρεις όπως με θες.

Κι εγώ που αγάπησα πάλι την ιδέα σου μόνο
και κάποιο στίχο που σου μοιάζει
κοιτάζω έξω και χαράζει... Έγινε τ’ αύριο πάλι χθες.

Θα σβήσω το φως κι όσα δεν σου ’χω χαρίσει
σ’ ένα χάδι θα σου τα δώσω κι ύστερα πάλι θα σε προδώσω
μες του μυαλού μου το μαύρο βυθό.
Θα κλάψεις ξανά που μόνη θα μείνεις
κι εγώ πιο μόνος κι από μένα, μες σε δωμάτια κλεισμένα,
το πρόσωπό σου θα ονειρευτώ γιατί μες τ’ όνειρο μόνο ζω.