Στ` άδειο δωμάτιο και στον κρύο αέρα
να σ` αγαπώ το μόνο που μου μένει
να `μαι για σένα η ζωή που περιμένει
να κλέψει να σου δώσει
να σε στείλει να σε νιώσει

Αγαπημένα χέρια περιστέρια
σπατάλη τα ταξίδια μου στ` αστέρια
αγαπημένα χείλη μου ζεστά
δεν έχει ο ουρανός άλλη αγκαλιά

Σωκράτης Μάλαμας

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.07/10/2005, 23:03:16

Αρπάχτηκα απάνω σου
γιατί ήσουνα καράβι
τα λυπημένα μου ποιήματα μισούσα
τα περίτεχνα
ασυδοτούσαν
πάνω μου
και σ` έκλεβαν
την ώρα που με διέτρεχαν
ρεύματα του κενού

μ` ένα βιβλίο ολόκληρο
εμόχθησα
να βρω τηνατραπό
το σ` αγαπώ να πω
μες στα κεφάλαια πνιγμένος
της πλοκής
στων παραγράφων
τις αποτυχημένες πτήσεις
έβρισκα πάντα
και αιτίες κι αφορμές
δεν το κατάφερα
μ` εμπιστοσύνη επέστρεψα
στα πέντε γράμματα
στο ταπεινό
το ρήμα
τι είχανε λιώσει
τα παπούτσια μου στους δρόμους
κι ήμουν ακόμα πολύ μακριά
σ` ωραίους κήπους της φθοράς
όπου μονάχα
μιαν άκρη των χειλιών σου
πρότεινες
κι ύστερα βούλιαζες
σ` ατομικούς βυθούς
κι ήταν αδύνατο να δω
στο φως μιας αστραπής
του κόσμου την αλήθεια
ήσυχα από τ` άσημο
κερί του δειλινού
θ`ανάβω πυρκαγιές
λύνε κι εσύ αθόρυβα
τους κόμπους τους σφιχτούς
να `χω σχοινί
για να δεθώ
στην πρύμνη σου
ακολουθούσα βάρκα

κι αν πάλι
το νου μου αργήσεις να ντυθείς
ξέρεις εσύ πού θα τον βρεις
να ξενυχτά και να κρυώνει
στην μέση του βοριά
Πάρ` τον μαζί
κι ελάτε

Edited by - stadyo on 07/10/2005 23:06:15

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.06/10/2005, 20:49:02

Από κομμάτι ουρανό
σαν συννεφάκι ταπεινό
συλλέγω τις βροχές
για να στεγνώσει

στραγγίζω τα παλιά
μ` ελπίδας γνώση
τα ξαποστέλνω μακριά
με του καιρού τα κάρα
με μια λαχτάρα,
μην τύχει και γλιστρήσει
σταγόνα μια στιγμή
μες σε απόστασης ρωγμή
δέντρο χωρίς πουλιά
σε πανηγύρια πρωινά
μ` αφήσει

Πανάλαφρο λευκό φτερό
στα στήθια πεταρίζει
μια δω μια κει
δειλό αεράκι δροσερό
δεν ξέρει τι να πράξει
την έγνοια του ν` αράξει
σε ποια ζεστή παλάμη
μην πάει χαράμι
σε ποιο βυθό ν`αναπαυτεί
να βρει ένα φως και να κρυφτεί
ψήγμα χαράς ν `ασπρίζει

Μοίρα γνωστή διπολική
Για μια καινούργια Κυριακή
άλλος ορίζει

Edited by - stadyo on 06/10/2005 20:54:53

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.06/10/2005, 13:19:32

Σ` ευχαριστω
γιατι καταλαβαινεις
χωρις καμια αβροτητα
η ωριμοτητα
η σοβαροτητα
αποτελει για μενα
ενα στηριγμα
Μ` ενα μου σφυριγμα
λογια κρυμμενα
παρων ο στιχος
να γινεται ηχος
και εικονα
Σκυβω μπροστα στο θρονο εκει της σκεψης σου
Ημουν ανθός στην τελετη της στεψης σου
Σ` ευχαριστω Μαντονα

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.06/10/2005, 02:13:33

"Ώριμη αγάπη είναι για εμένα αυτή που :

Αφήνει μέσα στην ψυχή μου το αίσθημα της γαλήνης" alfa-omega

Σας συναντώ τυχαία 2:40 μετά τα μεσάνυχτα.Εκπέμπετε.Θαρρώ στάθηκα τυχερός.Ένιωσα, διαβάζοντας τα μηνυματά σας, το στομάχι ν` ανεβαίνει,γλυκά, περίεργα, ένα είδος ευτυχίας.Είπα:
Εδώ η αγάπη έχει σπίτι και κηπουρούς.Απ` τ` ανοιχτά παράθυρά του ευωδιές και χρώματα και γλυκιές φωνές.Θα σταθώ να πω και γω μια καλημέρα χαράματα.

Άνοιξες
την πόρτα της μικρής σου αυλής
όταν εγώ
έψαχνα στις καρδιές των δρόμων
για φτερούγα

Τα αρώματα των ματιών σου
όρμησαν στην ψυχή μου
αέρας κόκκινης φωτιάς
και στέγνωσαν
τους καθρέφτες της λύπης

Ύστερα
πήρες τη θηλιά του αδιέξοδου
γύρισες ήρεμα
και την κρέμασες
στα κλαδιά της παρηγοριάς

Καρφιτσώνω τ` όνομά σου
στο πέτο της καρδιάς μου

Εκεί
μια χούφτα γράμματα χρωματιστά
χορεύντας
να συνθέτουν
το μεγαλείο μιας αγάπης

Edited by - stadyo on 06/10/2005 02:27:34

- Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες, κατά την ιστορική περίοδο;(πρόσφατη αναγνώριση 12θεϊσμού) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.26/10/2005, 03:26:25

Κι έμεινα έτσι
να κοιτώ
το "σ` αγαπώ"

αυτό φώναζε σπαρταρούσε
τα στήθη του ωμέγα
πρόβαλε και μειδιούσε
των άλφα τους κύκλους
πυρετωδώς ετοίμαζε
για χειροπέδες
και τα κολλημένα γιώτα για ικρίωμα
Ομως
εκείνο το ελλιπές σίγμα μ` απόστροφο
μου απόθεσε την άνοιξη στα χέρια
Οταν συνήλθα
σύρθηκα
στην ευθεία τ` αποσβολωμένου βλέμματος
κάτω απ` τη σκιά του πι
μα δεν ήταν καταφύγιο
φωτιά ήταν του βωμού
Το γάμα που δε μ` απασχόλησε
γιατί ήξερα πως ήταν η αρχή της γης
και το γαλάζιο τ` ουρανού
Πόσο λάθος
Απ το θηκάρι τους
μόνος υψώνω το χρυσό μαχαίρι
που δεν κόβει
στο στήθος
Να ματώσει το θεμέλιο της ζωής
με τη χαρά
Τέτοιο λεν
πως έχει χρώμα η αγάπη

- Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες, κατά την ιστορική περίοδο;(πρόσφατη αναγνώριση 12θεϊσμού) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.24/10/2005, 21:28:10

Κι εσύ αγέρα π` αγρυπνάς
και στροβιλίζεις στη γωνιά ,
μερόνυχτο αδιεξόδου,
πάρε τους δρόμους,
στις στράτες βγες,
παράκαμψε τους νόμους,
την πόρτα χτύπα την κλειστή.
Κι αν δε σ` ανοίξει,
χιαστί
από τις σχισμάδες μπες,
για την αγάπη πες,
για τ` αγαθό τ` ανέξοδο,
τους κρίνους τους ατμούς,
και της ψυχής τη διέξοδο,
τις λυτρωμένες ενοχές
και τους χυμούς
φωτός βροχές,
την έξοδο απ` τις ερημιές,
την επωδό των θρήνων
τις φωνές ,
τις εμμονές
τις λέξεις που τρυπούν
που αγαπούν
όλων εκείνων
Ο,τι φτερά σού φόρτωσα
μα κι όσα δεν κατόρθωσα
απ` το κελί να βγουν
και για τις άγιες τις ντροπές
και τους λυγμούς
ψυχές που `χουνε θίξει

πριν τους αρμούς
η κοσμική η δύναμη
η θεία
τα ενεργά πεδία
του σύμπαντος να τρίξει

- Τελούσαν ανθρωποθυσίες οι αρχαίοι Έλληνες, κατά την ιστορική περίοδο;(πρόσφατη αναγνώριση 12θεϊσμού) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.24/10/2005, 21:13:07

Αφροδίτη,
πώς γίνεται
χωρίς στολή του δύτη
χωρίς πυξίδας δείκτη
να εισχωρείς
στο φως
τόσο βαθιά
τόσο ψηλά
στα λίγα
τα πολλά
στα τόσα
στον πόνο τον παλιό
εκεί κι εγώ που πήγα
σαν αγεράκι δροσερό να πνέεις
και σε διαβάζω
να μ` εμπνέεις
στην άκρη του ορίζοντα
γεμάτο αρώματα
κρύσταλλου βάζο
αστήρευτη δεξαμενή απ` αγάπες
γλυκιές φωνές
και προσμονή
ιαχές κραυγές γεμάτες
της τελειότητας σκοπός
αθάνατος καρπός
και συνεπώς
κάποια το ξέρει
σαν μεταμεσονύκτιο αστέρι
στο θόλο τ`ουρανού μου λάμπεις;

Είν` η ΑΓΑΠΗ το γιατί
το καταπώς
o ήλιος o νωπός
του νου κι ο δέκτης κι ο πομπός
και της ψυχής τα χρέη
η ατραπός
ο πόθος ο κρυφός
το φως που ρέει

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.15/11/2005, 22:26:00

Ελάφι μου
ήπια σκληρά ποτά
στης προσμονής το πάγκο
και τώρα ζαλισμένος
πώς θα σου πω τα μυστικά;

μόνο Θυμωμένα χείλη
μάτια φωτιά θα σου δώσω
ό,τι δεν μπορώ και ό,τι έχω
δε θα το λυπηθώ

θα σου δώσω κι άλλα
την ήσυχη φλογίτσα του κεριού
που με συντρόφευε όλη νύχτα

μας πολιορκούσε και τους δυο η απουσία
στην περιφέρεια του φωτεινού κύκλου
χόρευε η τρελή
κι ασυδοτούσε

πόσο δύσκολο
τα σκοτάδια της να τρως να πίνεις

κι αύριο πάλι
πίσω απ` το φύλλο
που φέγγει τους νευρώνες του στον ήλιο
πίσω απ` τη διαφάνεια των κρατημένων δακρύων της απόστασης
θα κρύβομαι εκεί
εκτεθειμένος

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.15/11/2005, 22:22:02

quote:

Τον stadyo δεν πολυκατάλαβα , εμένα εννοεί με το άθλιος .

Tον εαυτό μου,φίλε μου ...τον εαυτό μου εννοώ.
Μα και συ πώς "τόλμησες" να το σκεφτείς; Δεν το περίμενα.Κι ούτε ποτέ μου ήταν ή είναι δυνατόν ν` αποκαλέσω,έστω και καλυμμένος πίσω απ` ένα παρωνύμιο,ένα άγνωστο κλαράκι του Θεού "άθλιο".
Καλό βράδυ.

Edited by - stadyo on 15/11/2005 22:27:32

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.15/11/2005, 20:59:47

- Σε σκέφτομαι…

- Τι να το κάνω ...τίποτα δε μου λέει...
εσύ να περπατάς στους δρόμους των βημάτων μου κι εγώ σε μια οθόνη αναμονής να ρέβω
μ` άλλες αγάπες που `σπασαν τη πόρτα μου

- Σ`αγαπώ!

- Νάιν ...νάιν ...έκλεισα ραντεβού για τις γιορτές...πρέπει να προσέχω τον εαυτό μου...μ` αυτός ο άθλιος δε μ` ακολουθεί...
…άρα έχω πρόβλημα

Απ` απόψε γύρισε ο αέρας
Βοριάς
Πρέπει να ψάξω το παλτό μου…

- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.03/12/2005, 13:28:02

Αποσπερνά μου μάτια
απ` τα σοκάκια σας περνώ
κι αρώματα μαζεύω
Με την αχλύ σας είστε δω
με τη σκιά του ήλιου
μια χούφτα βότσαλα στιλπνά
ανάστροφα μες στον καιρό
καθώς γερνώ
σκέψη ψωμί σας έχω
μέσα μου φως και σας φορώ
μέλι γλυκό όταν διψώ
κρασί και χώμα και αφρό
ένα ποτήρι θάλασσα
και λιμανάκι απάνεμο της Δήλου

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

Edited by - stadyo on 03/12/2005 13:41:32

- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.25/11/2005, 01:43:08

Είπα θα φύγω απόψε
Έριξα το καράβι μου
σ` ένα ποτάμι που κυλούσε στο τζάμι
άλλο δρόμο δεν είχα να `ρθω
και μ` έβγαλε το ρεύμα λίγο παρακάτω
πάλι στις όχθες της αγάπης σου

Οι Μικρές Κυκλάδες
σεργιανούσαν ακόμα στο καλοκαίρι

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.21/11/2005, 20:51:57

Κύκλωσε με από παντού
κι απ` το νοτιά κι απ` το βοριά κι απ` τον πυρήνα
κι από το θόλο του μυαλού
Μην αφήσεις διεύθυνση ανέμου

Ξέχνα μόνο Δυτικά της Σαντορίνης
εκεί ένα μικρό κενό
ίσα να χωράω
που `μαι μακριά
τα δειλινά να βουλιάζω στο σώμα σου
μες στο πηχτό κόκκινο

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

- **^ΜΙΚΡΕΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ^** - .-= Η ΨΥΧΗ =-.20/11/2005, 21:57:45

Σε κάποιαν άμπωτι
φανερώθηκαν σε κύκλο οι πόθοι
με τις βροχές του ήλιου
να μοσχομυρίζουν αλάτι
Απ` τις κυκλάδες χίλιες έξοδοι αν βρεις το δρόμο

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.20/11/2005, 16:11:04

Παρεξηγημένη αγάπη είναι όταν ο άλλος γίνεται το αντικείμενο με το οποίο ικανοποιώ εγώ τις ανάγκες και τις επιθυμίες μου. Κάτι τέτοιο μάλλον προσκόλληση και αδυναμία πρέπει να ονομάζεται παρά αγάπη. Καταντούμε σε αυτή την παρεξηγημένη κατάσταση είτε όταν είμαστε φίλαυτοι – δηλαδή “εγωιστές” - είτε όταν πάσχουμε από κοινωνική ανασφάλεια. Σε αυτή την δεύτερη περίπτωση, ο φόβος μη τυχόν και μας απορρίψουν οι άλλοι μας κάνει να απαιτούμε συνεχώς επιβεβαίωση (-“Πες μου ότι με αγαπάς ...” “Μα μόλις τώρα σου το είπα !”). Η ανασφάλεια, με τις απαιτήσεις που προτάσσει, μας εμποδίζει από το να γνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον άλλο για αυτό που πραγματικά είναι, με τον ίδιο ακριβό τρόπο που μας εμποδίζουν οι απαιτήσεις που προτάσσει η φιλαυτία, ο “εγωισμός”.
Πηγή: www.help-net.gr

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

- Α Ν Θ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Α Γ Α Π Η Σ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.20/11/2005, 00:00:55

Σαν του μεσημεριού το βότσαλο
έξω απ` το κύμα
με τον κάματο του ήλιου στο κορμί σου
έν` απ` τα χίλια
Δεν ήσουν τ` ομορφότερο απ` τ` άλλα
Τι μ` έκαμε κι έσκυψα σε σένα
ούτε που σκέφτηκα ποτέ
Ξέρω μόνο πως σ` έχω μαζί μου
σ` έκαμα θάλασσα και κύμα μου

Ετσι σ` αγάπησα
σαν μιαν αγάπη έτοιμη από χρόνια

Για την αγάπη γκρέμισα πολλές φορές τα τείχη μου.Ποτέ δεν τα ξανάφτιαξα όπως ήταν.SokZ

- ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ! ! ! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.10/11/2005, 19:19:23

quote:

ΜΕ ΤΗ ΠΡΩΤΗ ΣΤΑΓΟΝΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
ΜΟΥΣΚΕΨΑΝΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝΕ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΕΣ
ΟΛΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΕΣΕΝΑ!
......

Μεγάλε...Μεγάλε Ερωτικέ...Αθάνατε

- ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ! ! ! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.10/11/2005, 13:06:48

Ελάφι μου
Η Αγάπη παιδεύει,
μας έχει αιχμάλωτους σε μια τεντωμένη κόκκινη κλωστή
στην εξαίσια ισορροπία του όλου και του τίποτα
του οριστικού και του αόριστου
Εκεί θεϊκά ζαλισμένοι με τα χέρια ορίζοντες
με τα χέρια θόλους της αγιότατης πλημμύρας
βλέπεις ακούς οσφραίνεσαι αγγίζεις
κατακλύζεσαι απ` τις υπάρξεις που έντυσε ο νους
μ` ανεξίτηλους φωτεινούς μανδύες
Η Αγάπη δε χορταίνει
σκέψου πως στέκεσαι εκτεθειμένο στην κόψη ενός γκρεμού
κι άλλοτε φυσάει πολύ κι άλλοτε φυσάει απαλά
κι έτσι κι αλλιώς γέρνεις επικίνδυνα
και μια βυθίζεσαι σε άσωστες ευτυχίες
και μια στο χώμα του σώματος επιζητάς να ξαπλώσεις
ασφαλής στην επαφή της γης σου
στη φυλακή ενός σαρκίου με μάτια με φιλιά
Βυθίσεις είν` Αγάπη
Και στα δυο μοιρασμένο πάλι Αγάπη ειναι
Πάλι η έξοδός σου βαθιά βουτιά στο ελάχιστο της τελειότητας
που μπορείς ως φύση φθαρτή μα κι απέθαντη να πετύχεις
Κι η κόκκινη κλωστή πάντα εκεί
να καμπυλώνει κι ύστερα πάλι
στην τάση αξεπέραστων συναισθημάτων
να τρίζει η αθάνατη κοροϊδεύοντας την ανασφάλειά σου
Ανατροπή είν` η Αγάπη
Ο τεράστιος κύκλος των μορφών
να διαστέλλεται να συστέλεται
κι εσύ να τρέχεις να προλάβεις
να κρατάς τις ακτίνες του σταθερά μεγέθη δίχως δεκαδικά ψηφία
τι είν` αυτά που ανατρέπουν τις νύχτες
κια κάμνουν θάλασσα τον ουρανό
και ουρανό τη θάλασσα
και τα δέντρα ανάστροφα να πανηγυρίζουν
και τα πέταλα των λουλουδιών να στροβιλίζονται στο κέντρο σου
και μετά όλα να επανέρχονται στην τάξη
Μόνο μαγεμένο στη μέση του κόσμου
ζητάς απ` τους ποταμούς του αίματός σου να μη σε προδώσουν
τι η ένταση των σειμών ανεξέλεγκτη είναι
και οι ροές της λάβας σε ανηφόρες και πλαγιές
και μέσα σου και έξω σου και σε ασύλληπτα σχήματα
της μικρότητάς σου
Αυτό είναι
μες στο μεγαλείο της μικρότητας πλάθεται ο Κόσμος
Σκόρπιοι στο στερέωμα κόκκοι διαμάντια
που ψάχνουν ακόμα τα παλάτια της ψυχής
Ελάφι μου
εκτεθειμένο σε βοριάδες και οάσεις
όπου κι αν είσαι
το λιγνό σου βήμα ακολουθώ αγρίμι και νερό
στην τέρψη της κατακλυσμιαίας σου σκέψης

Edited by - stadyo on 10/11/2005 13:08:28

Edited by - stadyo on 10/11/2005 13:10:51

- ΧΑΝΟΥΜΕ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ! ! ! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.09/11/2005, 21:13:28

Κι αν ποτέ, ελάφι μου,
την αγάπη σου δάκρυσαν
δεν ήταν ...δεν ήταν τα μάτια μου
-αυτά τα `χω μόνο για Σένα-
μα όλη μου η μικρή ζωή
σκυμμένη
σ` ένα δυόσμου παράθυρο
με θέα τη μορφή σου

σε κήπους μυστικούς με πας
εκει στου περιπάτου σου
το τελευταίο βήμα
δροσιά στάλα του σούρουπου
κάτω απ` το κοίλο της γυμνής πατούσας σου
σκόρπια υγρασία
μαζί σου
να με πάρεις

μες στα ζεστά σεντόνια σου
ως να εξατμιστώ
μια νύχτα να περάσω

Edited by - stadyo on 09/11/2005 21:15:15