- Ταξίδι μέσα σε ένα δωμάτιο - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Είναι οι αλήθειες μας
Είναι τα όνειρά μας
Είναι οι κρυφοί μας πόθοι
Είναι τα γκρι του φθινοπώρου
Είναι τα λευκά του χειμώνα
Είναι τα πράσινα της άνοιξης
Είναι τα πορτοκαλί του καλοκαιριού
Είναι και άλλα τόσα απόκοσμα…..
Είναι η πόλη
Είναι ένα κουτί
Είναι το δωμάτιο που μέσα του σαν σε μήτρα
ονειροπόλοι ταξιδιώτες φεύγουμε για ''εκεί'',
στα ''εκεί'' που εμείς, είμαστε εμείς.
Δώστε στον εαυτό μας, τα ''εκεί'' σας.
Ο χρόνος δεν υφίσταται πλέον
διαβείτε..εδώ....
Τι συμβαίνει μέσα σε εκείνο το δωμάτιο;…..
Το δικό σας…..
Σσσσσσσς.....αρχίζει....
Κάποτε διάβασα ένα άρθρο σε ένα περιοδικό που δεν υπάρχει ποια, με αυτόν περίπου τον τίτλο….
Με επηρέασε πολύ. Και να! η ιδέα……..
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 17/02/2004 14:26:44
quote:..ταξίδια δωματίου; kind like "in my room";
I guess u know the way---join_____ u said u saw "The entrance"
well.. here it is///welcome
Δεν είμαι εσωτεριστής
μπεζ ανοιχτο για αρχη ,μετα μπαινουν οι λεξεις,
μετα η μουσικη,αλλες φορες απαλη,λιγο μελαγχολικη,
αλλες παλι δυνατη ,σκληρη σαν την πραγματικοτητα,
ενα δωματιο που εχει αποτυπωθει ,το ειναι μου,
τα δακρυα μου,το γελιο μου,ο ερωτας ,μα και η μοναξια μου.
ενα δωματιο που αναλογα με την διαθεση μου φωτιζεται,η..
ενα δωματιο που ειναι κλειστο ,σα τον χαραχτηρα μου,
η ανοιχτο για να μοιρασω αυτες τις σκεψεις μου.
ενα δωματιο που αλλες φορες μιλαει με την μουσικη και
τα χρωματα και αλλες ,τις περισσοτερες,
που βυθιζεται στην σιωπη και το σκοταδι.
χαιρετιζω το νεο υπεροχο θεμα και ολους/ολες σας παιδια:)
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
υ.γ ελπιζω να επιασα εστω και λιγο το νοημα του θεματος:)
quote:
Τι συμβαίνει μέσα σε εκείνο το δωμάτιο;…..
Το δικό σας…..
Σσσσσσσς.....αρχίζει....
Πότε σιωπές, πότε εντάσεις, χρώματα ψυχής σε ένα φόντο που καθημερινά αλλάζει.
Αλήθειες και αναπνοές φωτός.
Κι άλλοτε σκοτάδι.
Είναι όμορφο που και που να δίνεσαι στο σκότος.
Κι ύστερα η άπλετη φωτεινότητα, οι σκέψεις οι στιγμές, το γέλιο το δάκρυ οι σκιές της νύχτας οι φωνές της συγνώμης, οι ελπίδες που έχουν το χρώμα του ουρανού...
Τα όνειρα ξημέρωσαν,
οι κρυφοί πόθοι γίνονται οράματα,
στόχοι που χαμογέλασαν
το γκρί του φθινοπώρου θέλει λίγο χρυσαφί από το ηλιοβασίλεμα
τα λευκά του χειμώνα ποθούν τη θέρμη της φωτιάς,
τα πράσινα της άνοιξης τα ντύθηκα πάλι,
τα πορτοκαλί του καλοκαιριού απαστράπτοντα,
όλα εδώ, εκεί, πέρα
ζουν
και δεν θα τα αφήσω ακόμα να πεθάνουν.
ΟΛΑ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ..[-].
Ο ΠΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.
ακούγονται οι άλλοι εκείνοι ήχοι,τέσσερις ή επτά κι αυτοί,μα τόσο διαφορετικοί..
Μια νοσταλγία για πράγματα που δεν γνώρισα.
Ένα άρωμα από παλιά βιβλία.
Τα χρώματα ενός δειλινού...
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
ένα κρεβάτι, κάπου ανάμεσα σε εξοχή και πόλη,
μιά στάλα βροχή στό πάπλωμα, ανταύγεια ενός ονείρου...
το όνειρο απειλητικά μου χτυπά την πόρτα του είναι μου,
ξαπλωμένη καθώς βρίσκομαι στα ζεστά, σίγουρα, προστατευτικά σκεπάσματα,
νιώθω της βροχής τη στάλα ανάμεσα στα πόδια μου, να με συνεπαίρνει...
όνειρο είναι ετόυτο ή πραγματικότητα αναρωτιέμαι...
το όνειρο σκίζεται σε μικρά κομμάτια, καθώς ο συνειδητός εαυτός παίρνει τον έλεγχο.
η στέγη γίνεται οροφή με πλουμίδια αστικής, οικιακής σιγουριάς.
η εξοχή γίνεται πόλη, τα κεραμίδια ο διάκοσμος πάνω μου,
η παράγκα δωμάτιο...
όμως, η βρόχινη σταλαγματιά αινιγματικά διασχίζει το κατώφλι του ονείρου και γίνεται πραγματικότητα...
τη νιώθω ανάμεσα στα πόδια μου με αφή τόσο πραγματική, που με τρομάζει...
αργοσαλεύω, ανοίγω τα μάτια, στο ημίφως κοιτώ...
και τι βλέπω;
ΜΙΑ ΚΟΥΡΑΔΑ ΤΟΥ ΑΝΟΥΒΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΧΩ ΠΑΣΣΑΛΙΨΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ!!!
χμμμ... όλα τελικά έχουν μιά λογική εξήγηση, και το παλιόγατο νιαουρίζει τιμωρημένο στη βεράντα!
Λάρα Κροφτ -η αποθέωση!!!
click ^
Παρα πολυ ομορφο θεμα ΕΧΕ...
Εχω ξαναγραψει οτι σπανιως κανεις δειχνει αυτο που μεσα του συμβαινει.Ενας μεσα του πονα και εξωτερικα γελαει...
Εχω δει ανθρωπους που σε ξαφνικη χαρα βαλανε τα κλαματα.Μην περιμενετε μονο την εξωτερικη συμπεριφορα ενος ανθρωπου για να καταλαβετε τον ψυχικο του κοσμο...Μπειτε στο δωματιο του!!!
Ο ανθρωπος στις συναναστροφες του ειναι λιγο πολυ ηθοποιος...Υπαρχουν ομως και καποιες στιγμες που προδιδει τον πραγματικο του εαυτο...Και γινεται "καλλιτεχνης" ,αυτο το υπερευαισθητο ειδος ανθρωπου...Ειναι στιγμες που δημιουργει...Ειναι ΤΟΤΕ που κλεινεται στον προσωπικο του χωρο...ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ!!!
Εκει γινομαστε ο καλυτερος και ο χειροτερος εαυτος μας....
Εκει μεσα στο ονειρο κουμπωνουμε τον υπνο γυρω απο το σωμα σαν γαντι...Ελευθεροι απο τον τοπο και το χρονο...
Ελευθεροι να διαλυθουμε στις σκεψεις τις ιδεες τις αναπολησεις τις φαντασιες μας...
Ενα δωματιο κινειται πανω απο το τοπιο
ξεριζωνει το νου
εκπληκτικο οραμα
σταχτια επιθανατια ασαφεια λυωνει στα ματια
και κατρακυλα στα μαγουλα.Αντιο....Κλεινει η πορτα του δωματιου...
"ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ"
OPEN YOUR MIND AND THINK CLEAR!
Δωμάτιο που άλλοτε μύριζε παιδική αγνότητα, άλλοτε σκοτάδι και πόνο και άλλοτε αρωματικό καπνό με τόνους χαρτιού και μελάνι, με απαλό μπλε στους τοίχους που το αγκαλιάζουν. Αναρωτιέσαι, ονειρεύεσαι, αγγίζεις και προσεγγίζεις.
Ένα παράθυρο που ποτέ δεν χρησιμοποίησα. Μια φωνή που ποτέ δεν ακούστηκε.
Το ταξίδι στο…..παντού.
Από εδώ έχω δει τα πάντα. Είχα δει τα πάντα.
Τώρα ποια αυτό που βλέπω είναι τρεις οθόνες επιβλητικές. Η μία, άχρηστη, αλλά υπάρχει. Σε περίπτωση που.
Από εδώ άγγιξα, μύρισα, ερωτεύτηκα ιδέες, σχήματα, χρώματα και σιωπή. Αλλά και λόγο ειπωμένο από κλειστό στόμα.
Σχεδίασα αποδράσεις προς την ταράτσα, άλλες πέτυχαν, άλλες όχι. Επικίνδυνο το ταξίδι προς την κάτω είσοδο, οι σκάλες γλιστράνε και ίσος σβήσουν και τα φώτα της εισόδου εάν δεν έχεις το νου σου.
Το καλοριφέρ πάντοτε με γοήτευε. Έκανα αρκετές περιπλανήσεις σε αυτό το σώμα. Μέσα στης εσοχές του και έξω από αυτές. Κάτω από το ένα μου γραφείο υπήρχε ένα μονοπάτι που οδηγούσε κάπου. Πιθανός σε παράξενο τόπο. Έψαξα και στο άλλο γραφείο να βρω μια είσοδο που ένας κάτοικος του ίδιου δωματίου προβάλλοντας ξαφνικά μα γαλήνια μέσα από ένα συρτάρι, μου γνωστοποίησε την ύπαρξή του μυστικού αυτού μονοπατιού.
Ξήλωσα ένα πλακάκι από το δάπεδο, εκεί είδα μια κρύπτη που έκρυβε μια πολιτεία βυθισμένη σε έναν αρχαίο ωκεανό. Ίσος να είναι και η Ατλαντίδα. Δεν γνωρίζω.
Θα σας ενημερώσω όμως όταν αποφασίσω να κατέβω εκεί κάτω. Δεν γνωρίζω πότε θα επιστρέψω, διότι ίσος να δυσκολευτώ επιστρέφοντας να μετακινήσω την μοκέτα που θα βαραίνει το πλακάκι.
Προς το παρόν, εξερευνώ μια ρωγμή στον τοίχο. Ίσος μου πάρει μέρες η εξερεύνηση. Χμ… σίγουρα κάτι υπάρχει εκεί, πρέπει να ετοιμάσω τα πράγματά μου. Άλλο ένα ταξίδι ξεκινά…….
Δεν είμαι εσωτεριστής
το πρώτο μου//το "παιδικό" ας το πούμε--που ήταν μια "πύλη"
από μόνο του,ή μάλλον.. το δωμάτιο με τις πύλες
..διαδρομές σε άλλους κόσμους/ανάλογα την "πόρτα" κ η έκπληξη...
μέσα στη ντουλάπα ζούσαν ζώα, αναρίθμητα μικρά ζωάκια, κάτι σαν ζούγκλα
ήταν εκείνη η ντουλάπα//μα καθόλου τρομακτικό για ένα μικρό παιδί
ένα υπέροχο μέρος...
κ μετά.. υπήρχαν κάτι πόστερ που μπορούσες να περάσεις από μέσα τους
κ να πας αλλού//να χαθείς..
το κάτω-από-το-κρεβάτι.. ήταν τέλειο also//μα μερικά βράδυα το φοβόμουν
το πίσω-από-την-κουρτίνα έφερνε πλάσματα ασχημάτιστα ακόμα
αλλά με μοναδικές φωνές---κ υπήρχε κ εκείνο το
πίσω-από-την-πόρτα...ποτέ δεν έμαθα που έβγαζε
όμως εκεί..έμαθα να εξαφανίζομαι...
Va(l)nta...
με τα καινούργια ρούχα του Aυτοκράτορα...
Και τότε κανείς δεν μπορεί να σε βρει... είσαι απλά μόνος!!
Strike like lightning and leave the thunder to those that like loud noises.
http://poets.unknowncommunity.com/db/poems/25598?pl=none
The gargoyle
Day light trickles
Through the open door
And day light tickles
The bodies on the floor
Day light floods the room that I’m in
When the Day light hits me
I turn to stone again
© steve griffith, 2004-02-05
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
"ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ"
"Μες στο κλειστο δωματιο μπορεις να βρεις
ό,τι δεν τολμησες ποτε να ονειρευτεις
ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΕΣ
και ο,τι μεσα σου βαθια παρατησες
κι ομως ποτε δεν ειδες να βγαινει αληθινο...
ΟΛΑ ειναι ΕΚΕΙ .
ΕΚΕΙ υπαρχουν ΟΛΑ
μες στο κλειστο δωματιο ΟΛΑ και ΤΙΠΟΤΑ
αγαλματα θεων λησμονημενων και
της Ελενης το πουκαμισο
ΟΛΑ ειναι ΕΚΕΙ
κι αλλα πολλα που καποτε φανταστηκες...
Οι φοβοι του Χριστου στον κηπο της Γεσθημανης
τα βηματα της θλιψης του, της αιγλης του το φως
το αιμα των θυσιασμενων και οι χαμενοι στοχοι τους
το ψυχος το δριμμυ των χωρισμενων!
Το διαμαντενιο αηδονι του βασιλια της Κινας
σινιαλα απο φαρους που σβηστηκαν
και μαγικα το τερμα απο αγνωστες Φυλες...
Κι εφηβικα κορμια και καλοκαιρια γαλανα
θανατοι και φωτιες
κι ΑΟΡΑΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ!!!!
Μες στο κλειστο δωματιο υπαρχουν ΟΛΑ
αν εχεις ματια να τα δεις
αν εχεις χερια να τ'αγγιξεις
μπορεις να βρεις κλειδι
να ξεκλειδωσεις τη σιωπη τους
αρκει να πας ΟΛΑΝΟΙΧΤΟΣ
ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ!!!!!
Να ειστε ΠΑΝΤΑ καλα...σας καληνυχτιζω
"ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΠΟΛΥ Ο ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ"
OPEN YOUR MIND AND THINK CLEAR!
ΝΑ ΠΩΣ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ...ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ!!!
(ΟΜΟΡΦΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑΤΙ ΚΟΛΛΗΣΕ;!!!)
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Όπως πράγματα μες σε δωμάτιο
Συγύρισε τη ψυχή όπως πράγματα
μες σε δωμάτιο. Eδώ οι ακόμα υπάρχουσες αισθήσεις,
εκεί οι εμπειρίες,
στην άκρη τα όνειρα πλάϊ στο ξέστρωτο κρεβάτι
πίσω
εκεί που δεν χτυπά ο ήλιος, τα πρόσωπα
που συντήρησαν τις διαδοχικές φάσεις της ύπαρξης
-να μάθεις ν'αντιστέκεσαι-
όταν εντός των τειχών
παλεύεις να οχυρωθείς
μη σε κάψουν όπως δάση
μη σε χτυπήσουν
όπως σκυλιά σε λεωφόρους.
Γ.Λ.
μοναξια που προσπαθει τις νοτες να πιασει και να συνθεσει την υπαρξη μου.
ενα δωματιο και μεσα μια υποσταση,μια αισθηση,μια μορφη, που σιωπηλα κινειται.
χρωματα-αρωματα-στον χωρο ,με τις "μορφες" τους καλυπτουν τον πονο και την εντονη δυσφορια μου.
κλεινω την πορτα.....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
αιωρούμενη σκόνη,παλιά έπιπλα
κι ένα στρώμα πεταμένο στο δάπεδο
και η ζέστη του Σεπτέμβρη να μπερδεύεται
με τις φωνές των παιδιών στο δρόμο.
Ακόμα κι η ανάσα του ετοιμοθάνατου
στο διπλανό διαμέρισμα
σκορπίζει υποψίες έρωτα.
<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>
είναι άδειος
λευκό χαρτί μπροστά μου.
Εκει μαζεύονται οι κούφιες ώρες μου.
Εκεί προβάλλω τις εικόνες μου.
Απ' τα "ματια" φευγουν, στα μάτια ξαναρχονται.
Στις χαραμάδες μπαινει το φως.
Κι όσο ξύνω το σοβά να τοβρω
τοσο η σκόνη πέφτει πάνω μου.
Στην κρύα του τοίχου επιφάνεια
βρίσκει παρηγοριά το μάγουλό μου.
Τοτε τ' αυτί μου κάτι πιάνει.
Κάτι εκει μέσα κυκλοφορεί...
μεσα απ' τις τρύπες και τα κουφώματα
ενα βουητό αρμονικό.
Κι είναι ο τοίχος σα μαξιλάρι
στην αγκαλιά του θα κοιμηθώ.
Αυτός ο τοιχος είναι άδειος;
Αυτός ο τοίχος έχει ζωή!...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΨΑΧΝΩ,ΕΣΕΝΑ...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΝΟΥ ΜΟΥ ΕΧΩ,ΕΣΕΝΑ...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ ΓΡΑΦΩ, ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ ΖΩ,ΜΕ ΕΣΕΝΑ...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΑΓΡΥΠΝΙΑΣ ΜΟΥ ΘΕΛΩ,ΕΣΕΝΑ...
ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ ΧΩΡΑΣ ΜΟΝΟΝ ΕΣΥ!!!
ΜΕ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΑΝΤΑ... ΜΟΡΓΚΑΝΑ-ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Η μεσα βροχη συνεχειζη αλλα δεν την φοβαμαι,τα λογια ερχονται απο μακρυα αλλα δεν με αγγιζουν.
Αξαφνα το δωματιο περνει αλλες διαστασεις και γινεται πλοιο που με ταξιδευη σε μερη γεματα ηλιο,εκει που δεν μου λειπεις αλλα ουτε σε εχω αναγκη.
Χαμογελα φωτεινα,γιρλαντες γιορτινες,ΦΩΣ
Επειτα το δωματιο ξαναπερνει της κανονικες του διαστασεις και μου θυμιζει οτι ειμαι μονη,οτι ακομη μου λειπεις,και η μεσα βροχη μουσκευη τα ονειρα μου.
Αλλα εγω επιμενω στο ονομα του ερωτα που αλαζει να διαλαλω την αγνοτητα.
Πετρα της ληθης μου,οχι δεν πεθανα ακομη,ακουω της βαρκαρολες μεσα στο νερο της κιθαρας,και μου λενε πως κανεις αλλος δεν θα κοιμηθει στα ονειρα μου.
Κανεις αλλος δεν θ αρμενισει στον ισκιο πια μαζι μου,
μονο εσυ παντα ηλιος φεγγαρι.
ΟΜ
