- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Θ. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΑΛ. ΑΛΚΑΙΟΣ
Πόσο σου πήγαιν' η βροχή
Κείνο το βράδυ του Γενάρη
Κι έλεγες μέσα στη βοή
Κανένα μέλλον δεν μπορεί
αυτό που ζούμε να μας πάρει
Τώρα ποζάρεις στο γυαλί
Σαν θεατρίνα στην σκηνή
Τι να σου λέω για το χθες
Για τις χαμένες μας Ιθάκες
εσύ γυρεύεις παρτενέρ
Για να σου δίνει τις ατάκες
Πόσο σου πήγαινε το φως
Κείνο το χάραμα του τρόμου
Κι έμοιαζες μες τα γέλια σου
Και στα χρυσά κουρέλια σου
Φευγάτη παναγιά του δρόμου
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Ήτανε αέρας
Λιζέττα Καλημέρη
Τι ξέρεις για τον καιρό γι αυτόν τον άνεμο
την κάθε της ματιά που γυρνάει και σβήνει
τι γνώριζες γι αυτή για τα χείλη της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό
δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις
ψάχνει το χαμό
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό
μες σε τρένα μες σε πλοία
κλαίει το χωρισμό
Τι γνώριζες γι αυτή για τη μάνα της
την κάθε της σιωπή πριν τραγούδι γίνει
τι γνώριζες γι αυτή για το γέλιο της
την κάθε της φωτιά που γυρνάει και δίνει
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο σκοτεινό
δεν τη βρίσκεις δεν τη φτάνεις
ψάχνει το χαμό
Ήτανε αέρας πάντα σύννεφο βιαστικό
μες σε τρένα μες σε πλοία
κλαίει το χωρισμό
Γιατι τώρα??
ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. & Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
ΣΤΙΧΟΙ: Χ. & Π. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑΣ
Τα φέραμε από 'δω, τα φέραμε από 'κει
Άντε ξανά τα ίδια, τα ίδια απ' την αρχή
Τα φέραμε απ 'δω, τα φέραμε από 'κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ
Νύχτες δίχως όνομα, νύχτες χωρίς σκοπό
Χαμένοι από χέρι, χαμένοι και οι δυο
Ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια, λόγια ψεύτικα
λόγια λόγια ψεύτικα
Τώρα τι να σου πω, τι να μου πεις κι εμένα
Έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο με ζάρια πειραγμένα
Τα φέραμε από 'δω, τα φέραμε από 'κει
εγώ ξανά στο τίποτα, στο γενικά εσύ
Νύχτες δίχως όνομα, νύχτες χωρίς σκοπό
Χαμένοι από χέρι, χαμένοι και οι δυο
Ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια, λόγια ψεύτικα
λόγια λόγια ψεύτικα
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Έφυγες νωρίς κι ούτε που πρόλαβα ν' αρχίσω
Έφυγες νωρίς μα είχα κι αλλά να σου πω
λόγια μυστικά, την άλλη όψη σου ν' αγγίξω
λόγια μαγικά από ένα κόσμο μου κρυφό
Έφυγες νωρίς κομματιασμένες υποσχέσεις
Έφυγες νωρίς, χειρονομίες βιαστικές
Έκλεισες σιγά την πόρτα μήπως με πονέσεις
Βρήκες τελικά δυο τρεις κουβέντες τυπικές
Ποιος φωνάζει
ποιος πληγώνει τη σιωπή
Τι να θέλει να μου πει
Έφυγες νωρίς και όλα μείνανε στη μέση
Ο,τι και να πω, ακροβασία στο κενό
Τόση μοναξιά σε πιο αστείο να χωρέσει
Τίποτα δε ζω που να μη φαίνεται φτηνό
Ποιος φωνάζει
ποιος πληγώνει τη σιωπή
Τι να θέλει να μου πει
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Έφη Πανσέληνου
Διονύσου Μάρπησσα
ΜΑΡΠΗΣΣΑ μάρσιπος Μαρσύας
οπλές καλάμια κι άλογα
χλιμίντρισμα άσπρα σπίτια
ανηφοριές και γλιστερός κατήφορος
κόκκινο το κρασί
και τα σφυρά
στο πανηγύρι σκίρτησαν
κατρακυλάν τα χείλια
σπίθιζεν ο Αλντεμπαράν
η Άρκτος τα τριζόνια
άλικος σέρνεται ο χορός
φτεροκοπάει στη στράτα
τον μπάλο παίζει ο χωρικός
«αγάπα με που σ’ αγαπώ»
Χώμα το φύλλο της μουριάς
το δέντρο σήμαντρο αυγινό
στον τρούλο ο Χριστός Σωτήρ
σταφύλι ο Διόνυσος
επισκοπεί το πέλαγος
μαζί και τη χαρά μας.
........................
Γιατι τώρα??
White Christmas and I'm blue
Like fireworks with no fuse
Christmas without you.
The fireplace keeps burning and my thoughts keep turning
The pages of mem'ries of time spent with you
Old Christmas songs we knew and used to make love to
Make it hard to get used to Christmas without you...."
"....Christmas without you, I just can't get used to
I just have known you, Christmas without you
You know that I love you, you know that I need you
You know that I want you, I need you, I love you
I don't stop to.
You know that I want you, you know that I need you
You know that I need you, you know that I want you
I love you, I want you, I need you, I do..."
VII
Κάτι
Είναι στιγμές που ...
Τα δάκρυα σκεπάζουν τη νύχτα
Ένα αστέρι τρεμοφέγγει
Το όνειρο αντιφεγγίζει
Ίπταται στο στερέωμα
Το τέλος της νύχτας
στέκει στα σύνορα
με ένα ανύποπτο αύριο
Βρίσκει την περήφανη μέρα
να φωτίζει τις σκιές
και ταξιδεύει τις σιωπές
σε στιγμές αέναες …
...mat...
Γιατι τώρα??
Edited by - matmat on 20/12/2005 19:35:06
ΜΟΥΣΙΚΉ: Θ. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ
ΠΟΙΗΣΗ: Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
Έβραζε το κύμα του γαρμπή ήμαστε σκυφτοί κι' οι δυο στο χάρτη
γύρισες και μου 'πες πως το Μάρτη σ' άλλους παραλλήλους θα 'χεις μπει
Κούλικο στο στήθος σου τατού που όσο κι' αν το καις δε λέει να σβήσει
Είπαν πως την είχες αγαπήσει σε μια κρίση μαύρου πυρετού
Βάρδια πλάϊ σε κάβο φαλακρό κι' ο Σταυρός του Νότου με τα στράλια
Κομπολόι κρατάς από κοράλλια κι' άκοπο μασάς καφέ πικρό
Τ’ Άλφα του Κενταύρου μια νυχτιά με το παλλινώριο πήρα κάτου
Μου 'πες με φωνή ετοιμοθανάτου, «Να φοβάσαι τ' άστρα του Νοτιά»
Άλλοτε απ' τον ίδιον ουρανό έπαιρνες τρεις μήνες στην αράδα
με του καπετάνιου τη μιγάδα μάθημα πορείας νυχτερινό
Σε ’να μαγαζί του Nossi Be πήρες το μαχαίρι δυο σελίνια
μέρα μεσημέρι απά στη λίνια ξάστραψε σαν φάρου αναλαμπή
Κάτου στις αχτές της Αφρικής πάνε χρόνια τώρα που κοιμάσαι
Τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι και τ’ ωραίο γλυκό της Κυριακής
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ. ΣΠΑΝΟΣ
ΠΟΙΗΣΗ: Ν. ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής
των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων
Και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές
χωρίς να σκίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων
Για το Μαντράς, τη Σιγκαπούρ, τ’ Αλγέρι και το Σφαξ
θ’ αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία
κι εγώ σκυφτός σ’ ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς
θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία
Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
Οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα ’χω πια ξεχάσει
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ’ όποιον ρωτά
Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει
Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί
και λόγο ως ένας δικαστής στυγνός θα μου ζητήσει
κι αυτό τ’ ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί
θα σημαδέψει, κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει
Κι εγώ που τόσο επόθησα μια μέρα να ταφώ
σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες
θα ’χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ
και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Ο ελαφοκυνηγός
Μαριανίνα Κριεζή
Ο Αναστάσης της κυρα-Νίκης,
ήταν ο πρώτος κυνηγός της Θεσσαλονίκης.
Κάποιο χειμώνα, στον Πλαταμώνα,
ένα ελάφι λένε πέτυχε στο ψαχνό,
και τότε -όπως λεν οι γέροι στα καφενεία-
πουλιά και άγγελοι γεμίσαν τον ουρανό,
και το ελάφι το πληγωμένο
είχε τα μάτια κοριτσιού δεκάξι χρονώ.
Τον Αναστάση της κυρα-Νίκης,
τον ξέραν όλοι οι κυνηγοί της Θεσσαλονίκης,
που με τα χιόνια, πενήντα χρόνια,
τούς φώναζε όταν ξεκινούσαν για το βουνό:
Ο ουρανός είναι παιδιά γεμάτος αγγέλους,
γι'αυτό να μην πυροβολάτε τον ουρανό,
και το ελάφι το πληγωμένο,
έχει τα μάτια κοριτσιού δεκάξι χρονώ.
Στον Αναστάση της κυρα-Νίκης,
είπανε χτες δυο κυνηγοί της Θεσσαλονίκης:
Τέτοι χειμώνα, στον Πλαταμώνα,
που πας παππού μέσα στ' αγιάζι το πρωινό;
Κι ο Αναστάσης της κυρα-Νίκης τούς είπε:
Πάω να συναντήσω τους αγγέλους στον ουρανό,
και το ελάφι το πληγωμένο,
που'χει τα μάτια κοριτσιού δεκάξι χρονώ.
Γιατι τώρα??