- Μύθοι της αρχαίας Ελλάδας (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Κοντά στη Σηστό, που βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή όχθη του Ελλήσποντου, υπήρχε κάποτε ένας περίλαμπρος ναός της θεάς Αφροδίτης. Ανάμεσα στις ιέρειες του ναού ήταν μια πολύ όμορφη και νέα κοπέλα που την έλεγαν Ηρώ. Στις ιέρειες που αφιέρωναν τη ζωή τους στην Αφροδίτη, απαγορευόταν ο γάμος. Αν κάποια από αυτές πρόδιδε τον όρκο της και το καθήκον της απέναντι στη θεά και αγαπούσε κάποιον άνδρα την περίμενε βαριά και παραδειγματική τιμωρία: ο θάνατος.

Απέναντι από τη Σηστό, στη Μικρασιατική όχθη του Ελλήσποντου όπου βρίσκεται η πόλη Άβυδος, ζούσε ένα όμορφο παλικάρι που τον έλεγαν Λέανδρο. Μια μέρα ο Λέανδρος, μαζί και με άλλους κατοίκους της πόλης του, πέρασε στη Σηστό και επισκέφτηκε το ναό της Αφροδίτης, όπου δινόταν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή της θεάς της ομορφιάς. Σε μια στιγμή το παλικάρι βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με την όμορφη Ηρώ. Η ομορφιά της τον μάγεψε αλλά και η Ηρώ αισθάνθηκε αυτή τη μαγεία αντικρίζοντας τον όμορφο αυτό νέο. Η Ηρώ ξέχασε τον όρκο απέναντι στη θεά να μείνει για πάντα ανύπαντρη και να αγαπήσει κάποιον άνδρα, και ερωτεύτηκε παράφορα τον Λέανδρο.

Της ήταν αδύνατο να συναντάει τον Λέανδρο στην Άβυδο, αλλά ούτε εκείνος μπορούσε να έρχεται στη Σηστό, διότι όλο και κάποιος θα τους έβλεπε, πράγμα που θα είχε ολέθριες συνέπειες για την Ηρώ. Πρότεινε λοιπόν στο Λέανδρο να έρχεται αυτός κάθε βράδυ στη Σηστό, όχι όμως με βάρκα γιατί υπήρχε κίνδυνος να τον δουν, αλλά κολυμπώντας. Η Ηρώ θα τον περίμενε στην ακτή κρατώντας ένα λυχνάρι για να το βλέπει ο Λέανδρος και να μην χάνει τον προσανατολισμό του στο σκοτάδι. Έτσι κι έγινε. Κάθε βράδυ ο Λέανδρος έπεφτε στη θάλασσα και κολυμπούσε ως απέναντι όπου τον περίμενε η αγαπημένη του Ηρώ. Έβλεπε πάντα το λυχνάρι της τη νύχτα και δεν έχανε τον προσανατολισμό του.

Όμως, ένα χειμωνιάτικο βράδυ που φυσούσε δυνατός βοριάς, η Ηρώ δεν μπόρεσε να κρατήσει αναμμένο το λυχνάρι. Και ο Λέανδρος που έπεσε στη θάλασσα, κολυμπούσε στα τυφλά, μιας και δεν υπήρχε ο φωτεινός οδηγός του. Το δύστυχο παλικάρι δεν εύρισκε στεριά πουθενά, τα κύματα ήταν πελώρια και το σκοτάδι τον κύκλωνε παντού. Παρά τις προσπάθειές του, ο Λέανδρος άρχισε να κουράζεται από το ατελείωτο κολύμπι δίχως να βρίσκει στεριά…ώσπου δεν άντεξε. Ένα τεράστιο τον σκέπασε και τον έπνιξε. Μάταια τον περίμενε στη χειμωνιάτικη νύχτα η Ηρώ.

Το πρωί τον βρήκε νεκρό πάνω στην άμμο. Ήταν τόσο μεγάλη η λύπη και η οδύνη της που δεν μπόρεσε να αντέξει το χαμό του αγαπημένου της. Ανέβηκε λοιπόν σε ένα βράχο και γκρεμίστηκε για να συναντήσει τον αγαπημένο της Λέανδρο στον κάτω κόσμο. Θεωρούσε τον εαυτό της υπεύθυνο για το θάνατό του, επειδή δεν μπόρεσε να κρατήσει το λυχνάρι αναμμένο μέσα στην παγωμένη νύχτα.

Ο μύθος του τραγικού αυτού ζευγαριού συγκινούσε αφάνταστα τους αρχαίους Έλληνες και τον κράτησαν ζωντανό για να τον μεταδώσουν από γενιά σε γενιά απογόνων, ώσπου έφτασε και μέχρι τη δική μας γενιά...

Δύο θεούς του Ολύμπου αντιπαθούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Τον Πλούτωνα και τον Άρη. Τον Πλούτωνα τον αντιπαθούσαν γιατί συμβόλιζε τον θάνατο και τον κάτω κόσμο. Τον Άρη τον αντιπαθούσαν γιατί ήταν ένας άγριος, αιμοβόρος θεός, ο θεός του πολέμου, που σκόρπιζε στο πέρασμά του το θάνατο, την καταστροφή, το αίμα και την απελπισία. Ωστόσο τον Άρη τον αντιπαθούσαν και οι ίδιοι οι θεοί του Ολύμπου, κάτι που δεν συνέβαινε με τον Πλούτωνα. Μέχρι και ο ίδιος ο πατέρας του, ο Δίας πολλές φορές απορούσε με την λατρεία του Άρη για τους πολέμους και τις καταστροφές που δημιουργούσε στους ανθρώπους.

Πράγματι ο Άρης χαιρόταν με το να ανάβει συχνά φωτιές πολέμου ανάμεσα στους ανθρώπους και να τους βλέπει να σκοτώνονται. Κι όταν άρχισε ο Τρωικός πόλεμος βρήκε ευκαιρία να χαρεί για δέκα ολόκληρα χρόνια για το θρίαμβό του. Συχνά, έπαιρνε μέρος και ο ίδιος στον πόλεμο με το μέρος των Τρώων και αντιμετώπιζε τους Έλληνες.

Η θεά που μισούσε περισσότερο από όλους τον Άρη ήταν η Αθηνά. Ήταν κι αυτή πολεμική θεά, αλλά δεν είχε την κακία και την υπουλότητα του Άρη και πολέμαγε τίμια και θαρραλέα τους αντιπάλους της. Δεν άναβε πολέμους και δεν χαιρόταν γι’αυτούς. Στον Τρωικό πόλεμο, που είχε πάρει το μέρος των Ελλήνων βρέθηκε μια μέρα αντιμέτωπη με τον ίδιο τον Άρη. Τον έβρισε χυδαία και συγκρούστηκαν. Η Αθηνά, αφού απέκρουσε με την ασπίδα της το δόρυ που εκτίναξε προς εκείνη ο Άρης, άρπαξε μια πέτρα και την πέταξε στον Άρη, με αποτέλεσμα να τον χτυπήσει στο λαιμό και να τον αφήσει αναίσθητο καταγής.

Η Αφροδίτη που βοήθαγε κι αυτή τους Τρώες, έτρεξε να βοηθήσει τον Άρη αλλά χτυπήθηκε κι αυτή από την Αθηνά και μόνο με την παρέμβαση του Δία σώθηκαν οι δύο θεοί από την οργή της Αθηνάς η οποία θα τους σκότωνε και τους δύο. Μια άλλη φορά, η Αθηνά βοήθησε τον βασιλιά του Άργους, το Διομήδη, να τραυματίσει με το δόρυ του τον Άρη έξω από τα τείχη της Τροίας. Ο Άρης, αν και δεν ήταν σοβαρό το τραύμα του, έτρεξε στον Όλυμπο και παραπονέθηκε στο Δία για τη συμπεριφορά της Αθηνάς .

Οι άνθρωποι ανέκαθεν μισούσαν τον πόλεμο και γι’ αυτό οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν παρά ελάχιστους ναούς αφιερωμένους στον Άρη. Ελάχιστα ήταν και τα αγάλματα που του είχαν στήσει. Δίπλα στην Ακρόπολη, σ’ ένα μικρό πέτρινο λόφο, οι Αθηναίοι είχαν στήσει ένα ιερό στον Άρη. Στο λόφο αυτό λέει ο μύθος ότι οι θεοί είχαν δικάσει και αθωώσει τον Άρη για κάποιο έγκλημα που είχε κάνει. Γι’ αυτό ονόμασαν το λόφο Άρειο Πάγο, δηλαδή βράχο του Άρη.

Την ίδια ονομασία έδωσαν στο ανώτερο δικαστήριο που συνεδρίαζε και δίκαζε μόνο εγκλήματα. Ονομασία που υπάρχει ακόμα και σήμερα. Το ανώτερο δικαστήριό μας είναι ο Άρειος Πάγος.
Και οι γλύπτες αγνόησαν τον Άρη. Ελάχιστα ήταν τα αγάλματά του. Γενικά οι αρχαίοι Έλληνες σπάνια τιμούσαν το θεό του πολέμου, του μίσους και της καταστροφής και αυτό κυρίως όταν ήθελαν να τον καλοπιάσουν. Σύμβολο του Άρη ήταν η περικεφαλαία και ιερό ζώο του ο γύπας.

Ένας από τους πιο μεγάλους ήρωες της αρχαίας Μεσσηνίας ήταν ο Ίδας. Ήταν πελώριος στο ανάστημα και πολύ δυνατός και πολλοί τον παρομοίαζαν με τον Ηρακλή. Πατέρας του ήταν ο Αφαρέας και μητέρα του η Αρήνη. Είχε επίσης έναν αδελφό τον Λυγκέα, ο οποίος μπορεί να μην είχε το ανάστημα και τη δύναμη του Ίδα, είχε όμως το χάρισμα να βλέπει στο σκοτάδι της νύχτας, ενώ η ματιά του ήταν τόσο διαπεραστική που μπορούσε ακόμα να δει και αντικείμενα που βρίσκονταν πίσω από ένα τοίχο.

Κάποτε, ο Ίδας έτυχε να περάσει από τη μακρινή Αιτωλία. Εκεί, γινόταν μια γιορτή αφιερωμένη στη θεά Άρτεμη και στο πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο γύρω από το ναό, ο Ίδας διέκρινε μια πανέμορφη κοπέλα να χορεύει μαγευτικά. Την έλεγαν Μάρπησσα και ήταν κόρη ενός ποτάμιου θεού της περιοχής, του Εύηνου Ο Ίδας μαγεύτηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της Μάρπησσας και τον θεσπέσιο χορό της, και αποφάσισε να την κλέψει, να την οδηγήσει στη Μεσσηνία και να την παντρευτεί.

Πλησίασε λοιπόν τη Μάρπησσα, άπλωσε τα δυνατά χέρια του, την άρπαξε και στη συνέχεια έφυγε με το άρμα του για τη Μεσσηνία. Ο Εύηνος, αφού έμαθε γρήγορα για την αρπαγή της κόρης του, ανέβηκε και αυτός στο άρμα του για να προλάβει τον Ίδα. Όμως ο Ίδας είχε ήδη κερδίσει δρόμο, τα άλογά του τα οποία ήταν δώρο κάποιου θεού ήταν γρηγορότερα ενώ μπορούσαν ακόμη και να πετούν. Έτσι, ο Ίδας κατάφερε να ξεφύγει από τον Εύηνο και έφτασε στη Μεσσηνία.

Ωστόσο και ο θεός Απόλλωνας ενδιαφερόταν να παντρευτεί την όμορφη Μάρπησσα μιας και είχε κι αυτός γοητευετεί από αυτήν, κάποια άλλη φορά που την είχε δει στο παρελθόν. Θύμωσε λοιπόν που την άρπαξε ο Ίδας και ανέβηκε στο άρμα του με τα φτερωτά άλογά του και έφτασε στη Μεσσηνία. Σταμάτησε ο Απόλλωνας το άρμα του δίπλα στου Ίδα και του ζήτησε να του παραχωρήσει τη Μάρπησσα για να την παντρευτεί. Ο Ίδας όμως αρνήθηκε και σύντομα οι δύο άντρες άρπαξαν το δόρυ και την ασπίδα τους και ξέσπασε μια τρομερή μονομαχία μεταξύ τους. Ο Απόλλωνας ήταν θεός αλλά και ο Ίδας επίσης πολύ δυνατός και μπορούσε να αποκρούει όλα τα χτυπήματα του Απόλλωνα.

Η μάχη ήταν αμφίρροπη, κανείς δεν υποχωρούσε ενώ οι αντίπαλοι προκαλούσαν και χλεύαζαν ο ένας τον άλλο κατά τη διάρκεια της. Ο Δίας από τον Όλυμπο, άκουσε τη φοβερή κλαγγή των όπλων και πέταξε σύντομα προς τη Μεσσηνία για να επέμβει. Αρχικά προέτρεψε να πάρει τη Μάρπησσα ο πιο δυνατός, αλλά αφού η μονομαχία τους δεν είχε βγάλει νικητή, αποφάσισε να κάνει την επιλογή του άντρα της η ίδια η Μάρπησσα. Ο Απόλλωνας αισθάνθηκε σίγουρος ότι η Μάρπησσα θα επέλεγε αυτόν για σύζυγο, μιας και ήταν θεός ισχυρός και όμορφος, σε αντίθεση με το Μεσσήνιο γίγαντα ο οποίος ήταν χοντροκομμένος και θνητός.

Η Μάρπησσα ξανακοίταξε τους δύο άντρες…
Σκέφτηκε ότι μπορεί ο Απόλλωνας να ήταν θεός και ομορφότερος, αλλά κάποια στιγμή που αυτή θα γεράσει, θα την διώξει και θα παντρευτεί μια άλλη γυναίκα. Αντιθέτως, ο Ίδας μπορεί να ήταν θνητός και άσχημος, αλλά θα έμενε κοντά της μέχρι και τα γεράματα να την προστατεύει και να τη νοιάζεται. Έτσι η Μάρπησσα επέλεξε ως σύζυγο τον Ίδα.

Ο Απόλλωνας έκπληκτος και συνάμα δυσαρεστημένος για την ταπείνωση που δέχτηκε, ανέβηκε στο άρμα του με τα φτερωτά άλογα, και έφυγε αστραπιαία γεμάτος οργή. Έτσι λοιπόν, ο Ίδας κέρδισε την όμορφη Μάρπησσα, την παντρεύτηκε και έζησε ευτυχισμένος μαζί της στη Μεσσηνία…

Ένας από τους πιο ξακουστούς και ένδοξους βασιλιάδες της Αθήνας ήταν ο Κόδρος. Ο σπουδαίος αυτός βασιλιάς είχε θυσιαστεί για να σώσει την πόλη του και όλοι οι Αθηναίοι μίλαγαν με περηφάνια γι’ αυτόν.

Κάποτε, λοιπό,ν οι Πελοποννήσιοι (Δωριείς), αποφάσισαν να κυριεύσουν την πλούσια Αθήνα και ξεκίνησαν με μεγάλο στρατό εναντίον της. Παράλληλα έστειλαν δύο αγγελιοφόρους στο μαντείο των Δελφών για να συμβουλευτούν και την Πυθία σχετικά με την ενδεχόμενη επίθεσή τους στην Αθήνα. Η Πυθία τους είπε πως θα κυριεύσουν εύκολα την πόλη αρκεί να μην σκοτώσουν το βασιλιά της.
Οι Πελοποννήσιοι λοιπόν στρατοπέδευσαν κοντά στην Αθήνα και αποφάσισαν να είναι προσεκτικοί ώστε να μην σκοτώσουν τον Κόδρο, που βασίλευε εκείνη την εποχή στην Αθήνα.

Οι Αθηναίοι και αυτοί προετοιμάζονταν οργανώνοντας την άμυνά τους μέσα στα τείχη της πόλης τους. Κάποια στιγμή ένας ξένος προερχόμενος από τους Δελφούς, εισήλθε στην Αθήνα και ζήτησε να δει τον βασιλιά της. Συνάντησε λοιπόν τον Κόδρο και του ανακοίνωσε τον χρησμό που είχε δώσει η Πυθία στους Πελοποννήσιους.

Ο Κόδρος άκουσε με προσοχή το χρησμό που είχε δώσει η Πυθία, ευχαρίστησε τον ξένο και έπεσε σε περισυλλογή. Τελικά, πήρε τη μεγάλη απόφαση να αυτοθυσιαστεί για να σώσει την πόλη του και τους κατοίκους της. Όταν νύχτωσε και χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν, φόρεσε μερικά παλιά ρούχα, πήρε ένα τσεκούρι και βγήκε κρυφά από την Αθήνα.

Κατευθύνθηκε προς τον Ιλισό ποταμό, όπου υπήρχαν πολλά δέντρα, ενώ εκεί κοντά είχαν στρατοπεδεύσει οι Πελοποννήσιοι. Άρχισε τότε ο Κόδρος να κόβει ασταμάτητα ξύλα κάνοντας πολύ θόρυβο για να τον ακούσουν οι Πελοποννήσιοι. Και πράγματι έτσι έγινε. Δύο στρατιώτες των εισβολέων τον άκουσαν, πλησίασαν προς το μέρος που έκοβε ξύλα και τον διέταξαν να απομακρυνθεί.

Ο Κόδρος όμως, σκόπιμα αψήφησε τις προειδοποιήσεις τους και σήκωσε το τσεκούρι του απειλητικά προς τους δύο στρατιώτες. Εκείνοι βλέποντας πως τους επιτίθεται, αμέσως σήκωσαν τα κοντάρια τους και ο ένας το τίναξε προς τον Κόδρο σκοτώνοντάς τον. Πέρασαν αρκετές ώρες μέχρι που κάποια στιγμή ένας ντόπιος περαστικός αναγνώρισε το πτώμα του Κόδρου και ειδοποίησε τους Αθηναίους.

Οι Αθηναίοι περίλυποι έστειλαν αγγελιοφόρους στο στρατόπεδο των Πελοποννήσιων για να ζητήσουν το νεκρό κορμί του βασιλιά τους και να τον θάψουν με τις ανάλογες τιμές. Οι Πελοποννήσιοι αρχικά σάστισαν και αφού κατάλαβαν το μεγάλο σφάλμα τους σκοτώνοντας τον ξυλοκόπο, παρέδωσαν τον Κόδρο στους αγγελιοφόρους και τράπηκαν σε γρήγορη υποχώρηση προς την Πελοπόννησο πανικόβλητοι.

Έτσι γλίτωσε η Αθήνα από το μεγάλο αυτό κίνδυνο χάρη στην αυτοθυσία του βασιλιά της. Για να τον τιμήσουν τον έθαψαν στο σημείο που σκοτώθηκε, έχτισαν έναν μεγαλόπρεπή τάφο εκεί και για πολλά χρόνια όταν περνούσαν από το σημείο αυτό, έδειχναν τον τάφο και έλεγαν: « Εδώ βρίσκεται θαμμένος ο βασιλιάς μας ο Κόδρος, που θυσίασε τη ζωή του για να σωθεί η όμορφη Αθήνα μας».

Η Πρόκνη και η Φιλομήλα ήταν κόρες του βασιλιά της Αθήνας Πανδίωνα.

Ο βασιλιάς Τηρέας της Θράκης, πήρε ως σύζυγό του την Πρόκνη και έκανε μαζί της έναν γιο, τον Ίτυ. Ένας χρησμός δήλωσε ότι ο Ίτυς θα σκοτωνόταν από έναν συγγενή, έτσι ο Τηρέας σκότωσε τον αδελφό του μες'την οργή της υποψίας.

Η Πρόκνη ζήτησε από τον Τηρέα για της φέρει την αδελφή της να την επισκεφτεί αλλά αυτός αντί να την φέρει πίσω στο παλάτι του, την πήρε σε μια μοναχική κατοικία στη μέση ενός σκοτεινού δάσους. Εκεί την βίασε και της έκοψε τη γλώσσα για να μην μπορεί να πει για αυτό που έγινε. Αφήνοντας την στο δάσος, ο Τηρέας επέστρεψε στο σπίτι και είπε στην Πρόκνη ότι η αδελφή της ήταν νεκρή.

Η Φιλομήλα κατόρθωσε να υφάνει την ιστορία της σε έναν τάπητα και να περιέγραψε στην Πρόκνη τι είχε κάνει ο Τηρέας.

Για εκδίκηση, Πρόκνη σκότωσε το γιο της Ίτυ και έστειλε τη βρασμένη σάρκα του στον Τηρέα ως γεύμα. Όταν ο Τηρέας συνειδητοποίησε τι είχε φάει κυριεύτηκε από τρόμο.
Κατόπιν πήρε ένα τσεκούρι και επεχείρησε να σκοτώσει τις δύο αδελφές. Ακριβώς όπως ήταν έτοιμος να τις κόψει κομμάτια οι Θεοί άλλαξαν τους τρεις τους σε πουλιά.

Η Πρόκνη έγινε χελιδόνι, η Φιλομήλα έγινε αηδόνι, και ο Τηρέας έγινε γεράκι.

Έγινε πατέρας τουλάχιστον είκοσι δύο γιων, αργότερα ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε πενήντα, και όλοι οι γιοι του έγιναν γνωστοί ως ιδρυτές πολυάριθμων πόλεων. Ο Λυκάων ήταν επίσης ο πατέρας της Καλλιστώς, η οποία έγινε μια από τις ερωμένες του Δία, και μητέρα του Αρκά.

Σύμφωνα με την παράδοση, θυσίασε στο βωμό του Δία ένα αγόρι ή, κατά άλλους, προσκάλεσε τον Δία σε συμπόσιο και του πρόσφερε γεύμα, που περιείχε ανθρώπινο κρέας. Τέλος, υπάρχει επίσης μια ιστορία για τους γιους του Λυκάωνα, που μαγείρεψαν μιά σούπα από εντόσθια ενός προβάτου και μιας αίγας, μαζί με τα εντοσθια του αδελφού τους Νίκτιμου.

Οι γιοί του Λυκάωνα πρόσφεραν αυτό το γεύμα στον Δία, ο οποίος τους επισκεπτόταν ως απλός ταξιδιώτης. Λόγω των παραπάνω ο Δίας μεταμόρφωσε τον Λυκάωνα και τους γιους του σε λύκους και κατέστρεψε το σπίτι τους με κεραυνό.

Ο Παυσανίας αναφέρει ότι και κάποιος άλλος μεταμορφώθηκε σε λύκο κατά τη διάρκεια μιας θυσίας στον Λυκαίο Δία.
Οι Αρκάδες επίσης θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος που γίνεται λύκος θα μπορούσε να αλλάξει πάλι σε άνθρωπο εάν δεν έτρωγε ανθρώπινο κρέας στη διάρκεια δέκα ετών, διαφορετικά έπρεπε να μείνει με μορφή λύκου για το υπόλοιπο της ζωής του.

Η ιστορία του Λυκάωνα και των γιών του συνέβη στα χρόνια πριν από τον μεγάλο κατακλυσμό.

Infinitum Finitum Producit

Ο Ερμής ήταν γενικά ο θεός του εμπορίου αλλά και της κλοπής, του λόγου, της άθλησης, των νέων, των βοσκών, της υγείας, των δρόμων και των ταξιδιών. Είχε χαρακτήρα νεανικό, ήταν κεφάτος, αεικίνητος αλλά και θρασύς. Του άρεσε να διασκεδάζει αλλά και να κλέβει. Χαρακτηριζόταν και ως προστάτης των κλεφτών. Από μωρό ακόμα έκλεψε ολόκληρο κοπάδι βοδιών του αδερφού του, του Απόλλωνα.

Μητέρα του Ερμή ήταν η νύμφη Μαία και πατέρας του ο Δίας. Ο Δίας έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για τον Ερμή, συχνά ζητούσε τη βοήθειά του, τον εμπιστευόταν εύκολα και του εκμυστηρευόταν αρκετά μυστικά του.
Ο Ερμής τον βοήθησε να κλέψει την Ιώ, την οποία είχε μεταμορφώσει σε αγελάδα η Ήρα. Επίσης, τον βοήθησε να καρφώσει τον Προμηθέα πάνω στα βράχια του Καυκάσου ενώ με τη βοήθεια και του Πάνα, έκλεψε τις φλέβες του Δία τις οποίες του είχε κόψει ο Τυφώνας και τις είχε δώσει στη Δελφύνη (μισή γυναίκα μισή φίδι) να τις φυλάει.

Ο Ερμής σταδιακά έγινε και αγγελιοφόρος των Θεών, αφού με τα φτερωτά του πέδιλα και το φτερωτό του κράνος πετούσε παντού και μετέδιδε τις εντολές και επιθυμίες τους. Στο χέρι του κρατούσε το κηρύκειο, ραβδί του με τα δύο τυλιγμένα φίδια, που του έφερνε γούρι και πλούτη.

Λέγεται επίσης ότι ο Πάνας, ο τραγοπόδαρος θεός της Αρκαδίας, ήταν γιος του Ερμή τον οποίο απέκτησε με τη νύμφη Δρυόπη. Η Δρυόπη όμως τρομαγμένη από το τραγοπόδαρο μωρό τρόμαξε και το εγκατέλειψε στην τύχη του. Ο Ερμής όμως το πήγε στον Όλυμπο όπου οι θεοί και ιδιαίτερα ο Δίας το δέχτηκαν με χαρά.

Άλλος γιος του Ερμή ήταν ο Αυτόλυκος τον οποίο απέκτησε με τη νύμφη Χιόνη. Ο Αυτόλυκος ακολούθησε κι αυτός την τέχνη του πατέρα του κλέβοντας κοπάδια βοσκών.
Επίσης ο Ερμής απέκτησε με άλλη νύμφη στη Σικελία και τον Δάφνη. Ο Δάφνης τιμωρήθηκε με τύφλωση από μια νύμφη των δασών που τον ερωτεύτηκε, αφού αυτός αγάπησε την κόρη ενός βασιλιά της Σικελίας. Ο Δάφνης καθώς περπατούσε τυφλωμένος και παίζοντας τη λύρα του, έπεσε σε ένα γκρεμό και σκοτώθηκε. Έπειτα ο Ερμής τον μετέφερε στον Όλυμπο. Στο μέρος που σκοτώθηκε ο Δάφνης ανάβλυσε μια πηγή, όπου συγκεντρώνονταν μια φορά το χρόνο οι κάτοικοι της Σικελίας για να προσφέρουν θυσίες στο γιο του Ερμή.

Ο Ερμής ήταν προστάτης των εμπόρων, ανακάλυψε πρώτος τα μέτρα και τα σταθμά καθώς και το κέρδος. Γι’ αυτό και τον ονόμαζαν και Κερδώο Ερμή. Επίσης ,αφού ο Ερμής ήταν και θεός των δρόμων, στήνονταν σε αυτούς στήλες με το κεφάλι του λαξεμένο στην κορυφή και ονομάζονταν Ερμές. Αρχικά στήνονταν στα μεγάλα σταυροδρόμια αλλά αργότερα οι Αθηναίοι τις έστηναν μέσα στην πόλη και μπροστά στα σπίτια τους. Μια άλλη ιδιότητα του Ερμή ήταν να οδηγεί τις ψυχές των νεκρών στον κάτω κόσμο, γι’ αυτό και τον ονόμαζαν προπομπό.

Αγαπούσε το ανθρώπινο γένος ο Ερμής και προσπαθούσε πάντα να το ευεργετεί. Εκτός από τα μέτρα και τα σταθμά έδωσε στους ανθρώπους τους πρώτους νόμους και τους κανόνες για τις εμπορικές συναλλαγές. Σε πολλούς βωμούς του Ερμή, έψηναν γλώσσες ζώων αφού λατρευόταν και ως θεός του λόγου. Επίσης, στη Σάμο γιόρταζαν μια μέρα τον Ερμή σαν θεό της κλοπής και την ημέρα εκείνη επιτρεπόταν σε όλους να κλέβουν.
Οι νέοι τον λάτρευαν γιατί εκείνος θέσπισε τους κανόνες των αθλητικών αγωνισμάτων και ιδιαίτερα της πάλης. Η παλαίστρα, το μέρος δηλαδή όπου γίνονταν αγώνες πάλης, πήρε την ονομασία αυτή από μια κόρη του Ερμή που την έλεγαν Παλαίστρα.

Σε πολλά μέρη της Ελλάδας υπήρχαν ναοί και ιερά του Ερμή, ιδιαίτερα στην Πελοπόννησο. Οι αρχαίοι γλύπτες έφτιαξαν αριστουργηματικά αγάλματα με τη μορφή του Ερμή. Το πιο θαυμάσιο απ’ όλα είναι ο Ερμής του Πραξιτέλη και βρίσκεται στο μουσείο της Ολυμπίας.

quote:

---

ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΕΝΤΟΖΑΛΙ... ΞΕΡΩ ΤΟ ΕΝΤΕΚΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΚΟΤΣΙΡΑ

---

quote:

---

hanter δεννννννννννννννννννννννννν κοιμααααααααααααμε δεν ξερω γιατη δεν ερχωταν μυνημα απο κανεναν νωμιζα πηγατε ωλοι για υπνω,σε καλυνηχτω hunter xa.xa.

PRET KATI ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΜΕ ,,,,ΟΥΠΝΟΣ ΘΡΕΦΗ ΤΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΑ ΜΟΣΧΑΡΙΑ

ΚΑΛΟΝ ΥΠΝΟ,,,,,,,,,,ΥΠΝΑΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΔΕΣ,,

---

ο υπνος ομως... αναγεννα και εγκεφαλικα κυτταρα! οποτε το πρωι εχουμε νεα μυαλλα

NOVUS ORDO SECLORUM