- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Αφήγηση
Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα
Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών
Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία
Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή
Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ' το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή
Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι' αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ
Γιώργος Σεφέρης
Γιατι τώρα??
quote:
Τώρα ήρθε η ώρα να ταξιδέψω ξανά στα μαυρόασπρα όνειρά μου, να κατέβω στον κήπο με τα μαύρα τριαντάφυλλα, να στριφογυρίσω ανέμελη με ορθάνοιχτα χέρια στη φορά του ανέμου να ψαρέψω όλες τις σκέψεις για μένα, να τις κάνω ροδοπέταλα κα να λουστώ γυμνή, αγνή στη λίμνη με τους κύκνους….
Κι' όμως σε ξέρω...
Τώρα ήρθε η ώρα να περπατήσεις ελεύθερη με στήριγμα τον υπέροχο εαυτό σου, στην πραγματικότητα, στα ρόζ τριαντάφυλλα, με τα χέρια σου φτερά στην πτήση πρός τα ιδανικά σου.
Και δεν είναι αυταπάτη....
Αυτή είναι όλη η φιλοσοφία της πραγματικής ζωής.
Αυτό είναι επιτυχία ευ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
απο την αγκαλιά σου
φυτρώνει από ένα
μικρό σπόρο.
Ενα οικοδόμημα
μ'εννιά η δέκα
πατώματα ξεκινάει
με μια χούγτα γη.
Ενα ταξίδι χιλίων μιλίων
ξεκινέι μ'ενα μόνο βήμα.
Ταο.
quote:quote:
Τώρα ήρθε η ώρα να ταξιδέψω ξανά στα μαυρόασπρα όνειρά μου, να κατέβω στον κήπο με τα μαύρα τριαντάφυλλα, να στριφογυρίσω ανέμελη με ορθάνοιχτα χέρια στη φορά του ανέμου να ψαρέψω όλες τις σκέψεις για μένα, να τις κάνω ροδοπέταλα κα να λουστώ γυμνή, αγνή στη λίμνη με τους κύκνους….Κι' όμως σε ξέρω...
Τώρα ήρθε η ώρα να περπατήσεις ελεύθερη με στήριγμα τον υπέροχο εαυτό σου, στην πραγματικότητα, στα ρόζ τριαντάφυλλα, με τα χέρια σου φτερά στην πτήση πρός τα ιδανικά σου.
Και δεν είναι αυταπάτη....
Μαυρόασπρα όνειρα σαν τα συναισθήματα…παίζουν στα άκρα λες και δεν υπάρχει τίποτε στο ενδιάμεσο…κοιτώ αφ υψηλού το γκρι και το θωρώ λίγο…ούτε καν το αγγίζω! Κοιτώ το άσπρο και γκρεμοτσακίζομαι στο μαύρο…δεν κάνω καν την προσπάθεια να πιαστώ! Εκεί στον άνεμο γυρίζω και ελπίζω να φυσήξει προς την ευτυχία…Τώρα μαθαίνω να ξεχωρίζω τις αποχρώσεις…μετά από τα τόσα χτυπήματα! Πόσο χαζή είμαι που δεν έχω μάθει ακόμα…Αρνούμαι! Το τέλειο δεν υπάρχει μα καλά πως δεν το έχω μάθει ακόμα?
Ελπίδα της νέας χρονιάς να περπατήσω στα ροζ τριαντάφυλλα…Αφού με ξέρεις!!!
quote:
Καλώς την
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Kαλως σας ξαναβρήκα αγαπημένε!
εκεί που φύτρωσσα
τη μέρα της «Αποκάλυψης».
Με κατακλύζει το φως του φεγγαριού
και βλέπω τον κόσμο.
Τον ζωγραφίζω με τ’ ασημένιο του χρώμα.
Τοποθετώ μαργαρίτες
στις πλαγιές και στους κάμπους.
Σαν ξημερώσει
θα τις χρωματίσεις εσύ αγαπημένη.
Θα φωνάξω και τα πουλιά,
να τραγουδήσουν...
Έχει τόση ανάγκη ο κόσμος,
από μουσική, χρώματα
και διάφανες λάμψεις...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΜΑ ΜΕΝΕΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ,Η ΓΕΥΣΗ ΗΛΙΟΥ, Η ΤΡΥΦΕΡΑΔΑ ΤΩΝ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΩΝ.
ΠΟΝΑΩ,ΠΕΦΤΩ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΞΑΝΑΡΧΙΖΩ.ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...
ΤΙΜΙΑ ΚΙ ΑΝΕΝΤΙΜΗ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΧΑΔΙΑΡΑ...ΚΥΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΡΝΗ. ΕΥΓΕΝΗΣ ΚΑΙ ΣΚΥΛΑ...
Σ΄ΑΓΑΠΩ...
ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ;
ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΣΟΥ ΜΥΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΑΝΑΣΕΣ ΔΥΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΓΜΩΝ...
ΚΙ ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΜΑ ΝΑΙ!!! ΕΝΑ ΣΩΡΟ...
Σ΄ΕΝΑ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟ ΧΟΡΟ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΦΟΒΑΜΑΙ ΒΙΩΝΩ ΝΟΣΤΑΛΓΩ.
ΑΝΕΜΙΖΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ
ΤΙΣ ΩΡΕΣ ΤΙΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΣΙΩΠΕΣ.
ΧΙΛΙΕΣ ΟΨΕΙΣ ΗΛΙΟΥ
ΓΕΛΟΥΝ.
ΕΝΤΟΣ ΣΟΥ...ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ...
ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΗ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ
ΣΟΥ
ΑΝΤΕΓΡΑΨΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ
ΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.
ΤΑ ΘΕΣ;
ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΝΑΙ...
ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ;
ΓΙΑΤΙ;
ΦΙΛΑ ΜΕ.
ΚΡΥΟΣ ΘΑ ΜΠΕΙ Ο ΓΕΝΑΡΗΣ.
ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ.
ΚΙ Η ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΣΕ ΟΡΓΑΣΜΟ ΨΥΧΗΣ ΜΟΝΟ ΨΥΧΗΣ.ΠΟΣΟΙ ΤΟΝ ΖΟΥΝ.ΤΟΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΟ ΜΑΘΑΝ.
ΚΕΡΙΑ,
ΕΝΑ ΑΡΚΟΥΔΙ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ,
ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΑΠΟ ΓΛΥΚΑ,
ΖΩΗΣ ΜΟΣΧΟΒΟΛΙΕΣ,
ΔΩΜΑΤΙΟ ΖΕΣΤΟ,
ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΩΜΑΤΩΝ
ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΝΙΩΘΟΥΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΣ ΗΔΟΝΕΣ.
ΜΑ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.
ΔΕΝ ΤΟ ΟΜΟΡΦΗΝΑΜΕ ΑΚΟΜΑ.
ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ.
ΚΙ ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΤΗΣ.
ΖΕΣΤΗ.
ΣΙΩΠΗ.
ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΑ.
ΔΕΝ ΛΕΡΩΝΕΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ...
ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩ ΜΕ ΑΙΜΑ.
ΦΥΣΙΚΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΙΜΑ...
Σ΄ΑΓΑΠΩ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:
ΕΧΟΥΝ ΑΓΚΑΘΙΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΓΩΝΟΜΑΙ ΟΤΑΝ Τ΄ΑΓΓΙΖΩ.
ΜΑ ΜΕΝΕΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ,Η ΓΕΥΣΗ ΗΛΙΟΥ, Η ΤΡΥΦΕΡΑΔΑ ΤΩΝ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΩΝ.
ΠΟΝΑΩ,ΠΕΦΤΩ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΞΑΝΑΡΧΙΖΩ.ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...
Πιάσε τα τριαντάφυλλα προσεκτικά...αν δεν μπορείς διάλεξε ένα άλλο άνθος.. Υπάρχουν πολλά που είναι εξίσου όμορφα και ακίνδυνα.
Η μυρωδιά σε λίγο θα έχει εξατμιστεί και ο ήλιος θα δύσει...
Η ζωή έχει απ' όλα όταν την βλέπεις, οταν την ακούς και όταν την αγγίζεις...
Αλλιώς είναι φαντασίωση...και αυτό το απορρίψαμε...
Λάθος τόπος και λάθος κόσμος...κλαίς...γιατί?
Λοιπόν άκου: Μια βόλτα στη θάλασσα, ένα εκμέκ με παγωτό, μια άτακτη γάτα, αφρός Νο 4, δύο γαλάζια χαμογελαστά ματάκια, μια ταινία με συνοδεία ποπ κορν,3-4 σφηνάκια με μπίτ μουσική.
Αυτά σου χαρίζονται για την ώρα και πρέπει να τα εκτιμήσεις.
Επειδή κανείς δεν είναι τέλειος...οι κρίσεις υποκειμενικές και αόριστες...και... ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.
Με αγάπη για σένα Αφροδίτη
quote:
Για τελευταίο πριν χαράξει σου κράτησα την δροσοσταλίδα επάνω στο πρόσωπο σου, που από ώρα τώρα περιμένει με ένα απαλό φιλί να την κλείσω για πάντα μέσα μου.
Μπορεί να είναι γενικής χρήσεως αλλά εμένα μου άρεσε και το οικειοποιήθηκα...για λίγο
Επειδή γειώνει την τετράγωνη λογική...που ξεφυτρώνει
επειδή βοηθάει η φαντασίωση... εν πλήρη συνειδήση
γιατί βλέπω θυμάμαι αναλύω... την Ανθρωπιά και την Εντιμότητα...
γιατί χάϊδεψε απαλά την φουντουκοκαρδιά...
γιατί έπιασε τόπο...όταν χρειάστηκε...
επειδή ήταν τόσο ωραίο όλο που δεν γινόταν να παρακαμφθεί...
υπόκλιση στα όνειρα μέσω των οποίων γίνεται γλυκειά η πραγματικότητα..
quote:Παράξενη ζωή, με το λιόγερμα την ανατολή τα λάθη τα πάθη.quote:
ΕΧΟΥΝ ΑΓΚΑΘΙΑ ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΓΩΝΟΜΑΙ ΟΤΑΝ Τ΄ΑΓΓΙΖΩ.
ΜΑ ΜΕΝΕΙ Η ΜΥΡΩΔΙΑ,Η ΓΕΥΣΗ ΗΛΙΟΥ, Η ΤΡΥΦΕΡΑΔΑ ΤΩΝ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΩΝ.
ΠΟΝΑΩ,ΠΕΦΤΩ ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΞΑΝΑΡΧΙΖΩ.ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ...
Πιάσε τα τριαντάφυλλα προσεκτικά...αν δεν μπορείς διάλεξε ένα άλλο άνθος.. Υπάρχουν πολλά που είναι εξίσου όμορφα και ακίνδυνα.
Η μυρωδιά σε λίγο θα έχει εξατμιστεί και ο ήλιος θα δύσει...
Η ζωή έχει απ' όλα όταν την βλέπεις, οταν την ακούς και όταν την αγγίζεις...
Αλλιώς είναι φαντασίωση...και αυτό το απορρίψαμε...
Λάθος τόπος και λάθος κόσμος...κλαίς...γιατί?
Λοιπόν άκου: Μια βόλτα στη θάλασσα, ένα εκμέκ με παγωτό, μια άτακτη γάτα, αφρός Νο 4, δύο γαλάζια χαμογελαστά ματάκια, μια ταινία με συνοδεία ποπ κορν,3-4 σφηνάκια με μπίτ μουσική.
Αυτά σου χαρίζονται για την ώρα και πρέπει να τα εκτιμήσεις.
Επειδή κανείς δεν είναι τέλειος...οι κρίσεις υποκειμενικές και αόριστες...και... ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.Με αγάπη για σένα Αφροδίτη
ΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ ΚΙ ΕΝΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ. Η ΑΓΑΠΗ ΟΜΩΣ
ΑΥΤΗ Η ΑΤΑΚΤΗ ΜΑΓΙΣΣΑ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΟΠΟΙΕΙ, ΜΑΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΜΑΣ ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ, ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΘΕΟΥΣ ΚΙ ΑΡΧΗΓΟΥΣ...
ΑΡΧΟΝΤΕΣ.
Η ΑΓΑΠΗ, ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΠΑΛΙ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕ ΤΡΥΦΕΡΟΤΕΡΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΙΣΩΣ.
ΙΣΩΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
DEC
73
ASCII
Ανάμεσα σ' αυτές /λέγω/ τις ξυραφισμένες εγκοπές
όπου οι άνθρωποι συνήθιζαν να ονοματίζουν
μάτια
εκεί όπου υπάρχει φυτρωμένος ένας μικρός τάφινος + σταυρός
και μια
μεγάλη γυναίκα καταθλιπτική με μαύρα γυαλιά
κι ένα καφέ λουρί σκύλου στο χέρι
σπάνε εκεί τις τελευταίες μέρες μου
μεγάλα σκοτεινά νερά σταλμένα από δυνάμεις σκοτεινές
καλώντας με να προχωρήσω...
Μπρούμυτα πεθαμένοι με σακάκια ανε6αίνουν σταυρωτά
μέσα από τα νερά
τάματα μπούστο πρησμένα
κολλάνε σα πεταλίθρες στο πίσω μέρος του κρανίου μου
εκεί όπου αρχίζει το τριχωτόν μου /πεινάνε
είναι πεινασμένοι όλοι τους /καταλα6αίνετε/ θέλουν να ζήσουν
κό6ουν εδώ πίσω με κοφτερές δαγκωνιές
την τελευταία μου κοινωνική μου άμυνα
αυτό που οι άνθρωποι συνήθισαν να ονοματίζουν
μυαλό μου
γι ' αυτό τώρα εμένα που με βλέπετε δεν τρώω δεν κλαίω δεν
φο6άμαι δεν 6λέπω δεν μιλώ δεν εκκενώνω δεν αντιστέκομαι
είμαι αυτάρκης και λεία των νεκρών φωσφορίζουσα
θα προχωρήσω.
Κατερίνα Γώγου
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
είναι οτι συνέλαβα
μες απ΄την έκφραση
Και μες απ την κίνηση
της ζωής. Και ειρήνη
είναι κάτι βαθύτερο
απ΄αυτό που εννοούμε
όταν δεν γίνεται
κάποτε πόλεμος.
Ειρήνη είναι όταν
τ΄ανθρώπου η ψυχή
γίνεται έξω στο σύμπαν
ήλιος.
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΨΥΧΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.
Νικηφόρος Βρεττάκος.
είτε δεκάξι,
η καρδιά κάθε πλάσματος
μπορεί να κρύβει την αγάπη
για το θαυμαστό...
την αδιάκοπη παιδική όρεξη
για το τι θα συμβεί μετά
και την χαρά για το παιχνίδι της ζωής.
Ullman.
kandinsky
Υποδεικνύω διανύω επικεντρώνομαι...
Στο δρόμο της νόησης.
Αιχμή ακοντίου.
Περισυλλέγω
το ύψιστο κι ακρότατο.
Διαπερνάω.
Διουσιώνω τα πάντα.
Διαφυλάσσω
διαφέγγω διαφωτίζω.
Εκπηγάζει το κύμα που κινεί τον λόγο.
Πνεύμα έκλειψης υπομενετικοί λογισμοί,
εύηχα πνευματικά έτη.
Σιωπηλή όψη του ηλίου
ανάλαφρα ύδατα
βυθίζομαι εντός τους
ρόδινος άνεμος
απαλό άσμα
πραγματεία ενός νοητή...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε.
Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε
Το αμετανόητο χέρι,
Δέθηκα σ' ένα κόμπο λύπης.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Διάβαζα ένα άλλο θέμα και είδα κάτι απίστευτο.
"Οι μάυροι δεν έκαναν ποτέ τίποτα, ούτε ανέπτυξαν και κανένα πολιτισμό και γενικώς είναι ολίγον άχρηστοι αποδεδειγμένα πλέον" !!!!!!!!!!!?????????????????
Ωραίοι κύριοι είστε όλοι.
Ωραίες απόψεις έχετε.
Και τις χαρακτηρίζετε και διόλου ρατσιστικές.
Βουντού σενεγαλέζικο σας ταιριάζει για να μάθετε να σέβεστε τον άνθρωπο και δη τον βασανισμένο μαύρο άνθρωπο.
Και μια κατάθεση σκέψεων που δανείζομαι από την Κ.Γώγου...
Άσπρη είναι η αρία φυλή
η σιωπή
τα λευκά κελιά
το ψύχος
το χιονι
οι άσπρες μπλούζες των γιατρών
τα νεκροσέντονα
η ηρωίνη.
Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.
Αυτό που με πείραξε πιο πολύ ήταν πως δυο-τρεις τα είπαν
πεντακόσιοι τα διάβασαν
και ουδείς αντέδρασε!
Άντε και καλά κρασιά...
Φύτεψα πάλι τα κρίνα της ψυχής μου σ'άπιστο χώμα
Edited by - kswtikoula on 08/01/2006 20:48:59