- "Η ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ" - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ας μου συγχωρεθεί ένα προσωπικό μύνημα στην ΑΤΜΑ.
Καλή μου ΑΤΜΑ, σήμερα πέρασα μια πολύ δύσκολη και επίπονη δοκιμασία που αφορούσε την υγεία μου.Αυτή εδώ η πρωτοβουλία σου ήταν αυτό που μου έδινε κουράγιο για να αντέξω λίγο ακόμα. Σ'ευχαριστώ...

Υ.Γ.: Ίσως να μην μπορέσω να βάλω τη γη στο forum, αλλά θα είμαι μαζί σας.

ΤΟ ΦΩΣ,Η ΑΓΑΠΗ & Η ΔΥΝΑΜΗ
ΑΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΟΥΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ

Vunde gurunam caranaravinde
Sandarsita-svatma-sukhavabodhe
Nihsreyase jangalikayamane
Sansara-halahala-moha-santyai
Hala hala
Ahahu-purusakaram
Sankha-cakrasi-dharinam d ha rinam
Sahasra-sirasam
Vande

THE TRUTH IS OUT THERE.THE TRUTH IS FRONT OF YOUR EYES.OPEN YOUR EYES TO SEE IT. DON'T STAY BLIND.TRY.

ta panta rei

ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ.ΠΑΝΤΩΣ ΝΟΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΣΤΟ FORUM,ΑΝ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΗΝΕΣ.ΝΑ'ΣΤΕ ΚΑΛΑ.

Είθε...

Καλοι μου, αγνωστοι-γνωστοι, φιλοι. Δεν ειμαι απο τα ατομα που μιλουν πολυ...αλλα σημερα θα κανω μια εξαιρεση!
Προσπαθω εδω και πολυ ωρα να στειλω κατι...αλλα δεν τα καταφερνω! Αρχιζω να χανω την υπομονη μου...αλλα αξοιζει μια ακομα προσπαθεια.
Ειχα προσπαθησει να ακολουθησω τους διαλογισμους σας και παλιοτερα, αλλα τις περισσοτερες φορες χανομουν στις σκεψεις μου. Τωρα, επιτελους αποφασισα να κανω αυτην την εγγραφη, για να εκφρασω κι εγω τα συναισθηματα μου.
Αγαπητη ΑΤΜΑ, δυστυχως δεν πολυκαταλαβα τι ακριβως εννοουσες με την σφαιρα...
Δεν συνηθιζω να μιλω πολυ. Δεν μ'αρεσει. Νιωθω οτι κουραζω τον συνομιλητη μου. Σημερα ομως, θα προσπαθισω να σας περιγραψω-αν κι εσεις το επιθυμητε-τι νιωθω εγω, ως ατομο, για τον πολεμο αυτο.
...Γυρναω απο το σχολειο. Ειναι η πρωτη μου χρονια στο γυμνασιο. Τα πραγματα, ευτυχως για μενα, ειναι ακομα ευκολα. Παρολη την "αναιση" που μας προσφερει η "δωρεαν παιδεια", καταφερνω και ξετρυπωνω καποιες ωρες για να σερφαρω στο Νετ. Περιεργο...Μιλω για συναισθηματα σε εναν ηλεκτρονικο υπολογιστη, που αντιστοιχει ομως σε δεκαδες ψυχες, που ειναι προθυμες να με ακουσουν. Περιεργο... Δεν συμβαινει το ιδιο και στην πραγματικη ζωη. Συναντω διαφορετικους ανθρωπους. Προσπαθω να τους καταλαβω. Ειναι ολοι διαφορετικοι. Τοσο διαφορετικοι... Τοση γοητεια! Κι ομως, αυτην την γοητεια πολεμουν οι μεγαλοι. Γιατι?? Δεν ξερω...Ισως οταν κι εγω μεγαλωσω θα καταλαβω. Προς το παρον... Μου αρκουν οι εικονες φρικης στην τηλεοραση. Μια λειραδοτρυπα για τους ευυπολοιπτους πολιτες, που δεν δεχονται να πεσουν στο επιπεδο της "Κατινας" της διπλανης πορτας, που παρακολουθει αγωνιωδως τα reallity... Η ζωη μας, ενα τηλεπαιχνιδι πια... Δεν ξερω... Ακολουθουμε την πορεια των προγωνων μας? Ο Άιν Στάιν ειχε καποτε πει οτι ο τελευταιος πολεμος θα γινει με πετρες... Εχει δικιο ετσι?? Δεν ξερω... βοηθηστε με...

* ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ *