- ΑΡΑΓΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΟΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΑ.
ΑΡΑΓΕ..........
Edited by - strangewonderer on 28/11/2002 03:09:57
Edited by - strangewonderer on 28/11/2002 03:10:30
Αγαπητέ Redivivus,εξήγησέ μου σε παρακαλώ το σχόλιο που έκανες σε προηγούμενο μήνυμά μου...
Ο Σκοτεινός Άγγελος!
"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"
FILE Redivivus KAI EGW THA SYMFONISW ME TON SKOTEINO AGGELO
PWS THA EITHELA KAI EGW ME THN SEIRA MOU NA MOU DWSEIS KAPIES AXIGISEIS EAN THA EITHELES.
SXETIKA ME THN PROHGOUMENH ANAFORA SOU
EYXARISTW
** FWS PERISSOTERO FWS **
** EAN NIOSEIS THN SKIAS SOU NA FEYGEI MHN GYRISEIS PISW NA THN KOITAXEIS **
Μάλλον όμως, πιστεύω ότι δεν θυμούνται τίποτα , ότι ζούνε μια άλλη ζωή.Το ότι είναι ψηλά και μας βλέπουν απο κει πάνω είναι για μένα λίγο απίθανο.Δεν με φόβισε ποτέ ο θάνατος,άλλωστε όλοι εκεί θα πάμε με την ώρα μας.Θα θελα μόνο ένα σημάδι, εγώ προσωπικά να ξέρω, να καταλάβω ότι είναι αλλού, να ελπίζω και να νιώθω ότι έτσι είναι και δεν έχω πέσει έξω.Ο χαμός ενός αγαπημένου προσώπου είναι μια στάση στη ζωή σου που σε κάνει και αναρωτιέσαι πολλά.Η απουσία του, δεν είναι εύκολη συνήθεια ιδίως αν υπάρχουν δεσμοί αίματος.Όπως και να ΄χει δεν θα μάθουμε γρηγορότερα...για να μάθουμε θα πάμε εκεί.Είναι ο δρόμος όμως χωρίς επιστροφή.
οι καταθέσεις όλων σας είναι συγκινητικές , πως θα μπορούσε βέβαια να είναι διαφορετικά όταν έχεις μπροστά σου ένα τέτοιο θέμα .
Ακούστε φίλοι και μια δικιά μου ιστορία .
Ακριβώς πριν 3 χρόνια από σήμερα είχα πάει για τις γιορτές στην Μάνη . Ως συνήθως άφησα τους υπόλοιπους να "γιορτάζουνε" και εγώ πήρα το αυτοκίνητο για μια εξερεύνηση στα γρήγορα .
"Γρήγορα΄" για μένα σημαίνει ότι βρέθηκα στο απέναντι πελοποννησιακό πόδι , όπου με δέος ανακάλυψα το μαγικό χωριό Κυπαρίσσι , πίσω απ τους γκρεμούς .
Γυρίζοντας προς τα πίσω βιαστικά και ως συνήθως αγχωμένα ,χτύπησε το τηλέφωνο .
«Που είσαι ? Έρχεσαι πίσω ? έλα γρήγορα ..»
Δεν μου είπαν το γιατί , αλλά από το ύφος κατάλαβα ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει .
Όταν γύρισα τους βρήκα όλους σκυθρωπούς .
«Πάρε τηλέφωνο τον Ν. »μου είπαν …
Ο Ν. είναι ο καλύτερός μου φίλος , παιδικός . Η σχέση μας είναι αυτή δύο ανθρώπων που δεν έχουν καταφέρει να μαλώσουν ποτέ ,ακόμη και όταν η ρουτίνα τους έπνιξε . Παντρεμένος με την Κ. από την Πολωνία έχουνε και ένα πεντάχρονο παιδάκι .
Ήταν πολύ τυχερός ο φίλος μου . Η Κ. ήταν ένας άγγελος , στην μορφή και στην ψυχή . Πολλοί την αμφισβήτησαν στην αρχή . Πολύ γρήγορα όμως κατόρθωσε να κερδίσει τους πάντες , σε σημείο ώστε να ζητούν όλοι την συμβουλή της . Ακόμα και μια ταλαίπωρη δική μου σχέση ,η Κ. την κρατούσε σε ζωή . Απτήν αρχή βρήκα σε αυτήν την φίλη που δεν είχα ποτέ .
Πήρα τηλέφωνο .
«Τι τρέχει ρε Νικ ?»
«Φίλε μπλέξαμε , η Κ. από το πρωί , είναι στην εντατική ,έχει πέσει σε κώμα .
Οι γιατροί λένε ότι δεν έχει ελπίδες . την κρατάνε με τα μηχανήματα
Συγνώμη ρε φίλε που σου χαλάω τα Χριστούγεννα , αλλά ήθελα κάπου να μιλήσω »
Ο Ν. την παραμονή δούλευε όλη την νύκτα ως το πρωί των Χριστουγέννων .
Η Κ. μόνη στο σπίτι με το μωρό ,είχε από νωρίς φοβερό πονοκέφαλο αλλά ως συνήθως δεν ήθελε να ενοχλήσει κανέναν , είχε συνηθίσει στον πόνο των άλλων , ο δικός της δεν ήταν ποτέ αρκετός .
Τα μάζεψα στα γρήγορα και δρόμο για ρεβεγιόν στο Τζάνειο όπου και κατασκήνωσα.
Μέχρι το βράδυ ήταν όλοι εκεί . Ο προθάλαμος της εντατικής γνώρισε μεγάλες δόξες.
Συζητήσεις επί συζητήσεων ,τηλέφωνα , ελπίδες , θαύματα , τάματα ,παλιοί γνωστοί και φίλοι . Σε τρεις μέρες όμως όλα είχαν τελειώσει .
Θυμάμαι μόνο εμένα ,την σχέση μου και την πολωνέζα κολλητή φίλη της να πηγαίνουμε στο υπόγειο του νοσοκομείου , για να την ντύσουμε .
Δεν μπορούσε να δεχτεί κανένας μας ότι θα την ακουμπούσαν βέβηλα χέρια .
Εγώ έκατσα απέξω , τα κορίτσια όμως τα θαύμασα . Μανιάτισσες .
Τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος υπερβάλει εαυτόν .
Δεν προβληματιστήκαμε ιδιαίτερα για το που έπρεπε να την πάμε . Ξέραμε ότι εκεί στην παγωμένη Βαρσοβία υπάρχει μια μάνα που την περιμένει , που αισθάνεται από μόνη της ,ότι αισθανόμαστε όλοι εμείς συνολικά .
Την παραμονή του μιλένιουμ ήμασταν εκεί . Σε μια τελετή που στην Ελλάδα δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς , καταρρεύσαμε μπροστά στην πρέσα των ημερών και στο άκουσμα του άβε Μαρία ,υπό την συνοδεία του αρμονίου .
Τα μεσάνυκτα ήμασταν εκεί στην πλατεία μαζί με όλη την πόλη για να «γιορτάσουμε» το μιλένιουμ ,εν μέσω πυροτεχνημάτων και ότι άλλο θα μπορούσε να προβλέπει μια τέτοια γιορτή .Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά και είναι λογικό νομίζω .
Κάτσαμε πέντε ημέρες στο πατρικό της σπίτι μπροστά σε ένα μόνιμα στρωμένο τραπέζι με φαγητά και βότκα . Είχαμε ένα παράξενα μόνιμο κέφι στην παρέα , θες η βότκα , θες η συναισθηματική φόρτιση … Δεν μου είναι πρωτόγνωρο το έχω ξανανιώσει και ξέρω ότι συμβαίνει .Στην θετική ατμόσφαιρα συνέβαλε και ο αδελφός της Κ. αλλά και η μαμά (έτσι συνηθίσαμε να λέμε όλοι την μητέρα της Κ.) .
Οι άνθρωποι ήταν υπεράνω κριτικής , πρώτο τους μέλημα ήταν η φιλοξενία μας και όχι η εξυπηρέτηση του πόνου τους .
Σε αυτό το σημείο να σας πω ότι σε όλο το διάστημα της παραμονής μας ,η μαμά απομονωνόταν διακριτικά κλεισμένη στην κουζίνα του μικρού σπιτιού . Και την ημέρα και την νύχτα . Μόνο αυτή έκλαιγε πλέον μόνιμα όταν δεν την βλέπαμε εμείς .
Τα δικά μας δάκρυα είχαν πια στεγνώσει .
Ή Πολωνέζα φίλη της Κ. η Ν. που μένει στην Ελλάδα και μας συνόδευσε εκτελώντας χρέη μεταφραστή , πήγαινε αρκετές φορές με την μαμά και συζητούσαν .
Όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα μας είπε τι λέγανε .
Κάθε βράδυ η Κ. ερχόταν στην μικρή κουζίνα και συζητούσε με την μαμά . Μιλούσαν ώρες για τα πάντα . Ακόμα και για το μέλλον , για το τι θα έπρεπε να γίνει με τον Ν. και το παιδί .
Ακόμη και τότε η Κ. ήταν εκεί και νοιαζόταν για μας . Ακόμη και τότε δεν έδωσε λάθος συμβουλή .
Αυτό που συνέβαινε κάθε βράδυ και που κανένας μας δεν το αντιλήφθηκε , το μάθαμε μετά την επιστροφή μας , γιατί η μαμά δεν ήθελε να «αγριευτούμε» .
Ξέρω ότι κανένας μας δεν ήταν αρκετά αγνός ώστε να καταφέρει να δει το αγγελικό της χαμόγελο , αυτό που αφόπλιζε τον οποιοδήποτε .
Ξέρω ότι μόνο η μαμά ήταν τόσο αγνή όσο αυτή .
Ξέρω ότι παρότι είχαμε υποσχεθεί ο ένας στον άλλον , σε κάποια από τις μεταφυσικές συζητήσεις μας , ότι όποιος πεθάνει πρώτος θα στείλει μήνυμα στον άλλο , δεν μετράει πια . Ο πόνος τα σκέπασε όλα .
Τρία χρόνια πριν …Ακριβώς .
Γλυκιά μου Κ. όλα αυτά τα έγραψα στην μνήμη σου
Καλή αντάμωση , αλλά αν αυτό δεν είναι δυνατόν τότε
καλή τύχη
βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις ,βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος
ta pneymata agaphmenwn mas anthrwpwn,mporoun kallista na mas vlepoun kai na mas noiwthoun,alla einai kati pou den mporoume na katalavaoume emeis,giati pithanotata ta pneymata ekpempoun se alles syxnothtes,syxnothtes pou den mporei na piasei kai na katanohsei o anthrwpinos nous.
pws kai oi anthrwpoi ekpempoun sthn idia syxnothta gi ayto o enas katalavainei thn iparksh tou allou,etsi kai ta pneymata,mallon,ekpempoun se kapoia alli syxnothta,katanohth mono se ekeinous.
Filia
είχα να γράψω μερικές ημέρες στο forum, αλλά σήμερα συγκινήθηκα ιδιαίτερα από την πολύ ανθρώπινη ιστορία που μοιράστηκες μαζί μας, και δεν άντεξα στον πειρασμό...
Θα ήθελα λοιπόν να σταθώ -εκτός των άλλων- στην παρατήρησή σου ότι
quote:
Είχαμε ένα παράξενα μόνιμο κέφι στην παρέα , θες η βότκα , θες η συναισθηματική φόρτιση … Δεν μου είναι πρωτόγνωρο το έχω ξανανιώσει και ξέρω ότι συμβαίνει .Στην θετική ατμόσφαιρα...
Την περασμένη εβδομάδα χάσαμε ένα πολύ καλό οικογενειακό φίλο, καθώς και την 1η ξαδέρφη του πατέρα μου... Με δύο μέρες διαφορά... Στην κηδεία του οικογενειακού φίλου, στον καθιερωμένο "καφέ" μετά την ταφή, πραγματικά υπήρχε ένα... θετικό κλίμα και ένα "παράξενο κέφι"... Συνέβη αυτό και παλαιότερα στην κηδεία ενός άλλου αγαπημένου προσώπου... Συμβαίνει κάθε φορά μετά την εκτόνωση της θλίψης, μετά την έντονη πίκρα και το θρήνο...
Μήπως άραγε όχι μόνο μας βλέπουν αλλά με κάποιον τρόπο -ειδικά την ημέρα του "τελευταίου ασπασμού"- επηρεάζουν συναισθήματα και καταστάσεις, καθώς και παρεμβαίνουν για το καλό μας;
Μου έχουν συμβεί κι εμένα κάποιες περιπτώσεις που κάποιος ο οποίος πέθανε ερχόταν σε επικοινωνία μαζί μου. Είτε μέσα απο όνειρα-οράματα, είτε με κάποιο άλλο τρόπο.Οι νεκροί κάθε στιγμή είναι κοντά από την ώρα που τους καλούμε στη σκέψη μας. Είθε όπου κι αν βρίσκονται να είναι καλά...
Καλές Γιορτές!
Όταν με ρωτούν για τον θάνατο ή όταν εγώ ρωτάω τον εαυτό μου για αυτό , συνοψίζω τα ερωτήματα σε ένα …
Που πάμε όταν πεθαίνουμε ?
Η απάντηση που δίνω είναι πάντα η ίδια .
«Εκεί που είμαστε πριν γεννηθούμε » .
Και είναι αυτή μια απάντηση από τον ορθολογισμό , στην οποία όμως και ο μυστικισμός κλείνει πονηρά το μάτι …
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""
Τι είναι εκεί;
Πώς πάμε εκεί;
Γιατί εκεί;
Τι κάνουμε εκεί;
quote:
Τυχαίνει μερικές φορές τα σενάρια που διαμορφώνει η τύχη μέσα στη ζωή ,να ξεπερνούν και αυτά μιας μυθιστοριματικής έμπνευσης .
Όταν με ρωτούν για τον θάνατο ή όταν εγώ ρωτάω τον εαυτό μου για αυτό , συνοψίζω τα ερωτήματα σε ένα …
Που πάμε όταν πεθαίνουμε ?
Η απάντηση που δίνω είναι πάντα η ίδια .
«Εκεί που είμαστε πριν γεννηθούμε » .
Και είναι αυτή μια απάντηση από τον ορθολογισμό , στην οποία όμως και ο μυστικισμός κλείνει πονηρά το μάτι …
""βάλε στόχους μικρούς αν θες να ευτυχίσεις , βάλε στόχους μεγάλους για να παραμείνεις νέος""