- Η ΛΕΟΝΤΗ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Στο κάτω-κάτω ας το βάλει στο επόμενο πακέτο.
Ποιό;
Τούτο:
«και τότε δη βούλευον όπως λασιαύχενα βύρσαν
θηρός τεθνειώτος από μελέων ερυσαίμην
αργαλέον μάλα μόχθον, επεί ουκ έσκε σιδήρω
τμητή ουδέ λίθοις πειρωμένω ουδέ μεν ύλην»
Στιχουργός: Θεόκριτος, πολύ παλιά, αλεξανδρινή εποχή.
Τί λέει το ποιητί;
Αναφέρεται στο λέοντα της Νεμέας και το σχετικό άθλο του ήρωα.
Λέει χονδρικά οτι ο Ηρακλέας, αφού σκότωσε τον λέοντα, ήθελε να του πάρει το τομάρι.
Παιδευόταν πολύ όμως παρά το μποντιμπίλντιγκ και το πετσί δεν τρύπαγε και δε σκιζόταν ούτε με σίδερο (σπαθί ας πούμε), ούτε με πέτρα (παλιά τεχνική του χομοερέκτου) αλλά – εδώ τα κουμπιά της Αλέξαινας – ούτε με «ύλη».
Δύο τινές αι απορίαι:
1. Τί το κερατό μου είναι αυτό το «ύλη»;
Για να τo'χει τελευταίο το ποιητί, παναπεί οτι είναι κάτι πιό σκλερό απ’τα προηγούμενα (σίδερο και πέτρα), μια τελευταία επιλογή δλδ.
Ξύλο να είναι δε λέει, χαλκό δε ματαλέει...τί είναι;
Μυστικό υπερόπλο τύπου μπέβατρον; Κάνα λέιζερ; Λέμε τώρα αλλά στην απόγνωσή μας τί να κάνουμε.
1. Αφού το τομάρι δεν κοβότανε με καμμία δύναμη, πώς το (άλλο) κερατό μου σκότωσε τον υπερμεγέθη (έτσι τονε λέει πιό πριν το ποιητί) λέοντα;
Με καράτε; Χμμμ
Με σπινθηροβόλο βλέμμα;
Με το υπερόπλο που λέγαμε;
Υπόθεσις του γράφοντος νοσηρά – νοσηροτάτη:
Ρε μπας και ο λέων ο καημένος ήτο τι το μηχανικόν δηλονότι άτρωτον από τα συνήθη εξαρτήματα εκδοροσφαγέων;
Κάτι σε Τάλω ας πούμε;
(πολύν καφέ ήπια ε; Μπορεί αλλά θέλω απαντήσεις. Μόνο σοβαρές προτάσεις που λέμε).
Λινκ:
Ποία η σχέσις της ως άνω λεοντής (τομάρι) με την του μεγίστου και διακαώς δατεινομένου ως απογόνου του Ηρακλέα κοσμοκράτορος;
Δεν έχει σημασία τι θέλουμε, ούτε τι μπορούμε... αλλά τι κάνουμε!
Τα ίδια με είπαν κι εμένα στο δημοτικό, οτι το 'πνιξε.
Και καλά του'κανε και το 'πνιξε το θηρίο, δικό μου δεν ήταν.
Δε με είπαν όμως πώς τελικά το έγδαρε, οχι πως ρώτησα κι εγώ δλδ...
Τώρα που είδα τον αθεόφοβο το Θεόκριτο, μοι εγεννήθει αυτή η απορία, περί της ακοτονομάστου ύλης βασικά.
Τώρα, θα μου πεις, ποιητής είναι, ο,τι θέλει λέει, Θεόκριτος είναι, ο θεός ας τον κρίνει.
Εγώ εξακολουθώ να απορώ ως άλλος Χριστοδουλόπουλος (btw φοβερό άσμα). 
Από άλλο ποιητί αυτό (Διόδωρο Σικελιώτη):
«και πρώτον μεν έλαβεν άθλον αποκτείναι τον εν Νεμέα λέοντα.
Ούτος υπερμεγέθης ην, άτρωτος δε ων σιδήρω και χαλκώ και λίθω
της κατά χείρα βιαζομένης προσεδείτο ανάγκης»
Τουτέστιν, (λαμόγειος αλλά πιστή μετάφραση):
«πρώτα κατάφερε και σκότωσε το λιοντάρι,
το οποίο ήτο καλοθρεμμένο και τεράστιο,
άτρωτο δε από σίδερο, χαλκό και πέτρα,
οπότε μόνο με τα χέρια θα μπορούσε να το κάνει καλά».
Οπως μας τα είπαν στο δημοτικό δλδ περίπου.
Βέβαια, εδώ απουσιάζει η ύλη και σκάει μύτη ο χαλκός αλλά τούτος είναι μαλθακώτερος του σιδήρου αν δεν κάνω λάθος...οπότε...πάλι στα ίδια είμαστε.
Τώρα που το ξανασκέφτηκα, μπορεί να ήταν μεταλλαγμένο το θηρίο...
αλλά πάλι δε με πείθω. 
ηταν τα μονα που μπορουσαν να κανουν αυτη την δουλεια
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Προσπαθήστε λίγο.
Εχει βαθύ εσωτερικό νόημα το πράμα (αλήθεια λέω).
Αντε...μη δείτε σοβαρό θρεντ...αμέσως να το ξενυχιάσετε (θάψετε).
Σύμφωνα με μια από τις διάφορες εκδοχές του μύθου το λιοντάρι βρισκόταν αρχικά στο παλάτι της θεάς του φεγγαριού , της σελήνης.
Το τίναξε από πάνω της(πως?) και έτσι έπεσε κάτω στο βουνό Απεσαντα.
Για τους συμβολισμούς του μύθου που ψάχνει το λαμογιο θα τα πούμε άλλη φορά
---
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
κουμπί ?
τηλεχειριστήριο ?
σκανδάλη ?
ό,τι και να'ναι,μπορεί να εννοεί αυτό.
Ίσως πάλι,μια σφαλιάρα από τον Ηρακλή να ήταν αρκετή...
πολλοί όμως αρχαίοι συγγραφείς υποστήριζαν ότι το τομάρι που φορούσε δεν ηταν αυτό του λιονταριού της Νεμέας αλλά ενός άλλου δύστυχου τετράποδου που είχε σκοτώσει ο Ηρακλής στα 18 του.
Μήπως τελικά δεν το έγδαρε;
Δεν έχει σημασία τι θέλουμε, ούτε τι μπορούμε... αλλά τι κάνουμε!
Edited by - orfeas7 on 03/10/2005 23:42:29
.
δεν ξερω πως τογδαρε, αλλα ξερω οτι για να "πνιξεις" με τα χερια κατι μεταλλικο αρκει να του βουλωσεις την εξατμιση...
δεν θελει κοπο, θελει τροπο!
.
ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr
Εγω πιστευω ηταν κατασκευασμα-φυλακας καποιων τεχνολογικα εξελιγμενων ανθρωπων που με το περασμα του χρονου ξεχαστηκε η τεχνογνωσια τους και εμεινε ως μυθολογια...
Η Ηρακλής το κυνήγησε, προσπάθησε να το σκοτώσει με τα βέλη και το σπαθί του, το δέρμα του όμως ήταν πολύ σκληρό και δεν το διαπερνούσε τίποτα. Όταν το λιοντάρι κρύφτηκε σε μια σπηλιά με δυο εισόδους, ο Ηρακλής, αφού σφράγισε τη μια με βράχους, μπήκε στη σπηλιά κι έπνιξε το λιοντάρι. Μετά τον φόνο προσπάθησε να το γδάρει αλλά απέτυχε ξανά με όλους τους τρόπους. Τότε εμφανίστηκε η Θεά Αθηνά και τον συμβούλευσε να χρησιμοποιήσει τα ίδια τα δόντια του ζώου για να μπορέσει να τα καταφέρει, μόνο με τον τρόπο αυτόν κατάφερε να το κάνει.
Μετά τη μονομαχία έλαβε το πανίσχυρο δέρμα του λιονταριού, τη λεοντή, και την φορούσε ως χιτώνα, για αυτό πάντοτε ο Ηρακλής εικονίζεται φορώντας χιτώνα από δέρμα λιονταριού. Αργότερα οι θεοί θέλοντας να τιμήσουν τον Ηρακλή και να θυμίζουν αιώνια στους ανθρώπους την ευγνωμοσύνη που οφείλουν στον ημίθεο αποφάσισαν να ανεβάσουν τον Λέοντα στον ουρανό κάνοντας τον αστερισμό. Το σχήμα του αστερισμού του Λέοντα θυμίζει αρκετά λιοντάρι οπότε η διαδικασία εντοπισμού γίνεται ιδιαίτερα εύκολη. Μάλιστα το λαμπρότερο αστέρι του ο Βασιλίσκος ή Regulus που βρίσκεται στη θέση της καρδιάς του Λέοντα είχε ιδιαίτερη σημασία για τους αρχαίους αφού θεωρείτο βασιλικό άστρο.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Ίσως να ήταν και μηχανή ή τεχνολογικό κατασκεύασμα άν και δέν υπάρχουν ενδείξεις ή ευρήματα που θα επιβεβαίωναν αυτή την άποψη.
Ίσως να ήταν κάποιο πολύ άγριο ζώο ασυνήθιστο και απίθανο για την περιοχή, ή κάποιο λιονταρόμορφο τέρας που προήλθε απο απίθανες διασταυρώσεις.
Ίσως να ήταν άγριες πολεμικές ομάδες ληστών που λεηλατούσαν και ερήμωναν τις συγκεκριμένες περιοχές και ο Ηρακλής (άλλη ανίκητη πολεμική ομάδα), κατάφερε να τους εξουδετερώσει.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
"[..]και του θηρίου συμφυγόντος εις την διώρυχα συνακολουθών αυτώ,
και το έτερον των στομίων έμφραξας συνεπλάκη και τον αυχένα σφίγξας
τοις βραχιοσιν απέπνιξε[..]"
Διόδωρου Σικελιώτη - Bibliotheca historica, Βιβλίο 4, Κεφ. 11, 4§6
Με απλά λόγια μόλις το παγίδεψε και αφού το τομάρι του ζώου ήταν άτρωτο στον οπλισμό, του έσφιξε τον αυχένα (πνίγοντας το) για να το σκοτώσει.
Εν συνεχεία ο Διόδωρος μας εξηγεί πως λόγο της ανθεκτικότητας και του μεγέθους του δερματός (δοραν) του λιονταριού, ο ήρωας μας:
"[..]την δε δοραν αυτου περιθεμενος, και δια το μεγεθος απαν το
ιδιον σωμα περιλαβων, ειχε σκεπαστηριον των μετα ταυτα κινδυνων."
Διόδωρου Σικελιώτη - Bibliotheca historica, Βιβλίο 4, Κεφ. 11, 4§6..8
Αποφάσισε να το φοράει ως σκέπαστρο ή καλύτερα κάπα (γνωστή απεικόνιση σε διάφορα αρχαία ευρήματα) ώστε να προστατεύεται από τους διάφορους κινδύνους.
Εκ των παραπάνω κατά την γνώμη μου ο Διόδωρος και συνολικά η αρχαία μυθιστορία τονίζει την ρωμαλεότητα και την υπερφυσική σωματική δύναμη του Ηρακλή (φιγούρας έτσι και αλλιώς ιδιαίτερα αγαπητής στην Ρωμαϊκή περίοδο) η οποία υπερίσχυσε εκεί όπου ο οπλισμός ο δικός του αλλά και τον υπόλοιπων ανθρώπων δεν μπορούσε να προσφέρει τίποτε.
Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, άλλη αίγλη έχει ο Ηρακλής να πνίγει με την σωματική του δύναμη το λιοντάρι και άλλη να το σκοτώνει με την χρήση κάποιου όπλου, όπως για παράδειγμα με το περίφημο ρόπαλο του..
Edited by - XD on 05/10/2005 08:37:39
Συμβολίζει την μάχη του καλού απέναντι στο κακό, και οτι το καλό με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί να υπερυσχήσει απέναντι στο κακό όσο ανίκητο και άν φαίνεται αυτό.
Είναι η μάχη του πνευματικού ανθρώπου απέναντι στα ζωώδη και άγρια υλικά του ένστικτα. Ο ίδιος ο Ηρακλής όταν βρέθηκε στο δίλλημα ποιόν δρόμο θα ακολουθήσει διάλεξε τον δύσκολο δρόμο της αρετής, σχετικά με τον εύκολο της κακίας. Άρα θα έπρεπε να μαρτυρήσει, να δοκιμαστεί και να υποφέρει προκειμένου να θεοποιηθεί και να φτάσει στα μεγαλύτερα ύψη της πνευματικής του ανάτασης.
Το δέρμα υποδηλώνει την υποφαινόμενη ζωώδη και υλική εμφάνιση του ανθρώπου που απο πίσω της κρύβονται δυνάμεις που δέν μπορεί να τις φανταστεί, δυνάμεις που μπορούν να υπερνικήσουν όλα τα εμπόδια δηλαδή ο ίδιος ο Ηρακλής. Ο Θησέας στην παιδική του ηλικία βλέποντας τον Ηρακλή με το δέρμα επιχείρησε να τον σκοτώσει νομίζοντας τον για πραγματικό λιοντάρι. Είναι ο υποφαινόμενος άνθρωπος που δέν έχει σχέση με τον πραγματικό και ηθικό του εαυτό.
http://www.seasite.niu.edu/Indonesian/Indonesian_Elections/Indo-pemilu99/21.jpg
"Non, nisi parento, vincitur"
ΒΑΚΩΝ
Το ίδιο το λιοντάρι ενσάρκωνε τον Άδη και τον θάνατο.
Αληθεια γιατι χρειαστηκε 30 μερες ο Ηρακλης για να νικησει το λιονταρι?
----
Σκάβε βαθειά-τρέξε γρήγορα!
Ακομα και ο Ηρακλης τα βγαζει περα...
ή αν δεν σε ενδιαφέρει άσε τουλάχιστον τους άλλους να την συνεχίσουν.... και εμείς που την παρακολουθούμε να μάθουμε κάτι παραπάνω?
Galadriel
in God we trust
Ας παρακάμψωμε (προς το παρόν) τα επικίνδυνα παραφυσικά μονοπάτια του συγκεκριμένου άθλου (βλ. «ύλη» και ανθεκτικά τομάρια, που άλλωστε ήταν κάτι σαν τυράκι).
Για το συμβολισμό της λεοντής πολλά μπορεί να πει κανείς (κάνει και ρίμα).
Περισσότερα δε, αν αναλογισθεί οτι επίσης φέρων λεοντή απεικονίζεται και ο μέγας, μέχρι να την αντικαταστήσει για προφανείς και σοβαρούς λόγους με κέρατα (άλλο μεγάλο σεντόνι αυτό).
Ακόμη, την επιμονή (του μεγάλου) να πείσει φίλιους και εναντίους οτι είναι γνήσιο τέκνο του Ηρακλέα.
Επιμονή που πιθανώτατα κληρονόμησε από τον προπάπο συνονόματο, (τον Α’ δλδ), που ήταν ο πρώτος ο οποίος το ισχυρίσθηκε-επεδίωξε διακαώς και εκείνος που έβλεπε επίσης μακριά, πιό μακριά κι απ’ τα πολύπαθα στενά και το Φίλιππο.
Ας μπούμε τώρα σε πιό επικίνδυνα μονοπάτια.
Ο πρώτος φορέσας το μοντελάκι, σύμφωνα με το βιογραφικό του, δεν ήταν κι απ’ τα καλύτερα παιδιά, τουναντίον τα μάλα προβληματικό θα το λέγαμε.
Το να σκοτώνεις εχθρούς και φίλους με την ίδια ευκολία κάπως παλεύεται.
Το να σκοτώνεις φίλους «δι ασήμαντον αφορμήν (βλ. Ιφυτος κλπ), χτυπάει λίγο...κάπως.
Το να κάνεις πόλεμο και να καταστρέφεις πολιτείες και κοσμάκη επίσης «δι ασήμαντον αφορμήν (βλ. Πόλεμο Ορχομενού-Θηβών, πόλεμο κατά Λαομέδοντα και Τροίας)...ε.
Αλλά το να σκοτώνεις τα ίδια σου τα παιδιά (με οποιαδήποτε αφορμή), ε, κάτι τρέχει.
Απο την άλλη, ο απόγονος, επίσης γενναιότατος και ικανός, υπέπεσε σε (τουλάχιστον τρία θυμάμαι εγώ) παρόμοια ανομήματα, για τα οποία μετάνοιωσε .
Δλδ την ισοπέδωση της Θήβας (πλην πινδαρόσπιτου, το σκρούμπιασμα της Περσέπολης και τους φόνους (τους βάζω ως πακέτο) φίλων και συναγωνιστών (βλ. Κλείτο, Καλλισθένη κλπ).
Κοινό σημείο αμφοτέρων η δύναμη, η τόλμη, και η οξύνοια τουλάχιστον κατά ένα κλικ πάνω απ’ το μέσο όρο των άλλων.
Επίσης κοινό, ο παρορμητισμός ενίοτε και το οξύθυμον του χαρακτήρος.
Και φυσικά η λεοντή, σύμβολο μεταξύ άλλων δύναμης και κυριαρχίας.
Οπως λέει και η διαφήμηση, η δύναμη είναι άχρηστη (μπορεί και επικίνδυνη για τον έχοντα) αν δε μπορείς να την ελέγξεις.
Και στους εν λόγω, η δύναμη περίσσευε μεν, δύσκολα ελεγχόταν δε.
Εμβόλιμα μπορεί να βάλει κανείς και σαν συνδετικό κρίκο των δύο τον έτερο, με την αδύναμη φτέρνα, απόγονο κι εκείνον του Ηρακλέα και ίνδαλμα του μεγίστου, με ομοίως παρορμητικό και εύφλεκτο χαρακτήρα και άδοξο τέλος, φυσικά αρκούντως δυνατό, γενναίο και τολμηρό. Το μόνο που του έλλειπε θα έλεγε κανείς είναι η λεοντή (γι αυτό και το «εμβόλιμα»).
Μένοντας στους δύο και φυσικά μη ξεχνώντας οτι ο ένας είναι προϊόν μύθου(;) ενώ ο έτερος αφορμή για μύθους, μην ξεχάσουμε και το τελευταίο (προς το παρόν) κοινό.
Τη θεοποίηση εν ζωή, τουτέστιν θεοποίηση της δύναμης κλπ κλπ (πρβλ με «παντοδύναμος» μεταγενέστερα.
Ε;
θενξ ντίαρ G, τώρα το είδα.