- H.P.Lovecraft και "Νεκρονομικόν" - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Αυτό ξαναπέστο, φίλε μου DAGON!Πάντως πιστεύω πως το Νεκρονομικόν δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο...
Και πιστεύω πως σημασία έχει να καταλάβει κάποιος γιατί θα διάβαζε το βιβλίο αυτό.
Για να περάσει την ώρα του ή έστω από περιέργεια ή για να....
Γεια σου Dying
Για τον ίδιο λόγο κάποιος θα διάβαζε το βιβλίο του Νόμου του Άλιστερ Κρόουλυ, την Κοσμική Βιοδυναμική του Μπαλάνου, τα βιβλία του Καστανέντα, βιβλία για αστρική προβολή κλπ. Κατ εμέ δεν είναι κακό να διαβάζει κανείς το οτιδήποτε. Αρκεί να έχει πλήρη επίγνωση όπως λες κι εσύ γιατί διοχετεύει τον χρόνο του σε αυτό το συγκεκριμένο αντικείμενο που τον διοχετεύει και κατά πόσο αξίζει τον κόπο.
Το Νεκρονομικόν των εκδόσεων Κάκτος κυκλοφόρησε το 1985 για όποιον ενδιαφέρεται και ομολογώ ότι αποτελεί μία μικρή απορία μου, καθότι οι συγκεκριμένες εκδόσεις δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια...
Το "In the mouth of madness" του Κάρπεντερ, προσωπικά, το θεωρώ πολύ λαβκραφτικό.
Η παραθαλάσσια κωμόπολη που διαδραματίζονται τα παράξενα θυμήζει τελείως Ίνσμουθ. Οι...εκφυλισμένοι κάτοικοι το επιβεβαιώνουν περίτρανα.
Η Εκκλησία που στεγάζει τις ανίερες και ακατανόμαστες 
πράξεις του σατανικού κληρι..εεε, συγγραφέα εννοώ, έχει μία δόση haunter of the dark, ναός του τρόμου σύμφωνα με τον Έλληνα μεταφραστή.
Τέλος, τα αλλοδιαστατικά τέρατα που καταδιόκουν τον ήρωα είναι σαφέστατα..μαλάκια.
Πάντως έχουν κυκλοφορήσει κι άλλες λαβκραφτικές ταινίες, μερικές μάλιστα είναι πιστή απόδοση του έργου του συγγραφέα.
quote:
Έχετε να μου προτείνετε κάνα καλό βιβλίο τρόμου???, Τπτ όπως του lovecraft
δηλαδή με τέτοιο περίπου περιεχόμενο...??
Κλάρκ Άστον Σμιθ
Άρθουρ Μάχεν
quote:durden_alie
Μην ξεχνάμε πως είναι ο δημιουργός του Hellraiser και του Candyman έτσι;
οου γιες! 
βεβαια φανταζομαι πως συμφωνεις με το οτι "αν εχεις διαβασει πρωτα το βιβλιο η ταινια φαινεται παντα λειψη..."
quote:gretel
CLIVE BARKER. Aπαιχτος. Ότι έχω διαβάσει μου έχει αρέσει πολύ.
σκληρος ο ατιμος, αλλά ανοιξε νεους οριζοντες στο τι μπορει να προκαλεσει τρομο.
αυτος δεν παρουσιασε πρωτος την κολαση παγωμενη κι οχι καυτη?
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις σας. Θα ήθελα να πω στους φίλους που έγραψαν ότι θεωρούν τον Κινγκ ή τον Μπάρκερ ή δεν ξέρω ποιον άλλο καλύτερους απο τον Λάβκραφτ, πως εγω δεν είπα ότι η γραφή του Λάβκραφτ είναι ντε και καλά η πιο σημαντική. Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ ο Στίβεν Κινγκ. Όμως ρε παιδιά όπως και να το κάνουμε ο Λάβκραφτ είναι απο τους πατέρες αυτού του είδους λογοτεχνίας και επιτρέψτε μου να πω ότι παρά το φανταστικό του θέματος, ο Λάβκραφτ πρέπει να ήταν μυημένος σε περίεργες ιστορίες. Αυτό δεν μπορεί να μου το βγάλει κανείς απο το μυαλό.
Σχετικά με τις μεταφράσεις έχω να πω ότι όντως δεν είναι και οι καλύτερες και ειλικρινά λυπάμαι που τα αγγλικά μου δεν με βοηθούν ώστε να διαβάσω τις ιστορίες στην μητρική τους γλώσσα. Άλλωστε είναι γνωστό ότι υπάρχουν και εκφράσεις που δύσκολα θα μπορούσαν να μεταφερθούν. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει με όλες τις γλώσσες. Παράδειγμα σε καμία γλώσσα του κόσμου δεν υπάρχει αντίστοιχη της ελληνικής "φιλότιμο".
Ανεξάρτητα όμως απο την ποιότητα των μεταφράσεων δεν μπορώ να ξεχάσω την ατμόσφαιρα στην οποία με είχαν μεταφέρει ιστορίες όπως "Τα βουνά της τρέλας" ή "Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουόρντ". Δεν είναι τυχαίο ότι ο άνθρωπος τοποθετείται παγκοσμίως μέσα στην πρώτη δεκάδα των συγγραφέων της φανταστικής λογοτεχνίας. Μην τρελαθούμε τώρα.
Θα ήθελα να πω μερικά λόγια και για το πως μπορεί να μας επηρεάσει ένα βιβλίο. Δεν ξέρω αν υπάρχουν βιβλία που απο μόνα τους έχουν μαγικές ιδιότητες (και επιφυλάσσομαι να αναφέρω αργότερα μια ιστορία περί αυτού) και επηρεάζουν το περιβάλλον ή τους ανθρώπους οι οποίοι τυχαίνει να τα έχουν στα χέρια τους, όμως προσωπικά το βιβλίο "Νεκρονομικόν" και ειδικά η εισαγωγή του με είχε υποβάλλει. Δεν ξέρω αν θα το διάβαζα τώρα θα είχα τήν ίδια αίσθηση. Δεν σκοπεύω να το επιχειρήσω. Ο λόγος είναι ότι συμφωνώ απόλυτα με την τοποθέτηση της "G" η οποία είπε ότι κάθε τι που μας επηρεάζει αρνητικά πρέπει να το βγάζουμε απο την ζωή μας. Αυτός είναι και ο λόγος άλλωστε που αποφεύγω πια την πολύ τηλεόραση, τους μίζερους ανθρώπους και πολλά άλλα πράγματα.
Εν κατακλείδι θέλω να πω ότι άνθρωποι σαν τον Λάβκραφτ, τον Μάχεν, τον Μπάρκερ, τον Κινγκ παρότι λένε ότι όλα αυτά που γράφουν είναι αποκύημα της φαντασίας τους και κατά τεκμήριο είναι, δεν παύουν να είναι άνθρωποι που έρχονται σε επαφή με τα άδυτα του υποσυνείδητου και περιοχές με αρχέγονες γνώσεις απο τις οποίες χωρίς στην ουσία να το γνωρίζουν αντλούν πάρα πολλά απο τα στοιχεία τα οποία περνούν στο έργο τους.
Δεν είναι τυχαίο που αν παρατηρήσετε προσεκτικά θα δείτε ότι και οπτικά έχουν κάποια ιδιαίτερα και παράξενα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και η ζωή τους γενικά είναι επηρεασμένη απο την dark side απο την οποία αντλούν ιδέες. Ενδεχομένως πολλές φορές η ενασχόληση αυτή κρύβει και κινδύνους για την φυσική τους υπόσταση. Παράδειγμα είναι η περίπτωση του Κίνγκ απο τους πιο πρόσφατους ο οποίος πριν λίγα χρόνια παραλίγο να σκοτωθεί απο ένα περίεργο ατύχημα και ταλαιπωρείτο για πολύ καιρό. Δεν είμαι σίγουρος αν του έχει αφήσει και κουσούρι ίσως άλλοι να το έχετε διαβάσει κάπου...
Φιλικά...
Oculatis Abis (Φεύγεις οξυδερκής)
Ο ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ...
"ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ" (Δυστυχώς...)
Edited by - Απέριττος on 23/03/2006 08:06:06
Ναι, δεν έχεις άδικο σε όσα αναφέρεις και σαφώς χρειάζεται επίγνωση είτε διαβάσεις το Νεκρονομικόν, είτε το βιβλίο του Νόμου είτε την Κοσμική Βιοδυναμική (νομίζω είχες ανοίξει και topic για αυτό το βιβλίο, σωστά?), είτε οποιοδήποτε βιβλίο.
Για να είμαι ειλικρινής το Νεκρονομικόν δεν το έχω διαβάσει κι η αιτία είναι οτι δεν το έχω βρεί κάπου.
Αν το έβρισκα θα το αγόραζα μόνο και μόνο για να διαβάσω αυτό για το οποίο έχουν ειπωθεί τόσα πράγματα.
Απλά θεωρώ υπερβολική όλη αυτή την παραφιλολογία που ακούω οτι ο άλλος θέλει να το πάρει για να μάθει επικλήσεις, ο άλλος γιατί πιστεύει οτι θα του δώσει τεράστια δύναμη κτλ κτλ.
Μου ακούγεται τουλάχιστον χαζό και μου δείχνει άτομο το οποίο δεν έχει πίστη στις δικές του δυνάμεις.
In anticipation of my resurrection...
Ως φανατικός του είδους, επιτρέψτε μου να παρέμβω. Εάν προσπαθήσουμε να βρούμε συγγραφείς που να αποτέλεσαν "πατέρες" του μεγάλου Λαβκραφτ είναι (σχετικά) εύκολο. Μια μελέτη σε κείμενα του Εντγκαρ Άλαν Πόε σαφέστατα θα βοηθήσει. Αυτό που κάνει μοναδικά τα κείμενα του Λαβκραφτ είναι το δημοσιογραφικό, ντοκουμενταρίστικο ύφος που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια ή ψέμμα τα γραφόμενα του (μούσια είναι, αλλά τώρα συζητάμε για τη τεχνική...). Κι αν θέλετε τη γνώμη μου πιο πολύ γουστάρω το Χάουαρντ με το Κόναν και τα σπαθιά του: οι κακοί είναι κακοί, οι καλοί καλοί, οι γυναίκες γκομενάρες (όλες, κακές καλές, πρόθυμες, δεν έχουν ποτέ περίοδο... ) και τα τέρατα πεθαίνουν μετά από μερικά χτυπήματα με τ' ατσάλι...
Όσο για το Κινγκ: παιδιά ο άνθρωπος στέρεψε... Πού η υποβλητική ατμόσφαιρα του Μίζερι ή των Νυχτεριτών... Γι' αυτό το γύρισε και στις συν-συγγραφές (Φυλακτό).
Για τις ταινίες: καμμιά σχεδόν ταινία δεν φτάνει τα επίπεδα ενός βιβλίου. Με εξαίρεση κάποιου μεγάλου σκηνοθέτη (Πολάνσκι- το μωρό της Ρόζμαρυ), Κάρπεντερ (Ζουν ανάμεσα μας, για να συνεισφέρω κι εγώ) οι περισσότερες είναι πατάτες, κοινώς splatter (και ο Εξορκιστής μεγάλη πατάτα ήταν. όταν την πρωτοείδαμε μας πέταξαν έξω από το σινεμά διότι είχαμε πεθάνει στα γέλια και ενοχλούσαμε τους άλλους θεατές...)
Τέλος: παιδιά πρέπει να είμαι φοβερά αναίσθητος. Μόλις διαβάσω το πιο τρομακτικό βιβλίο τρόμου, πλακώνομαι άνετα στα σουβλάκια και αφού περάσω όμορφα με τη σύντροφο μου ρίχνω κάτι ύπνους...
Και οι Μεγάλοι Παλαιοί θα έπεφταν νεκροί με μια καλή βολή με σφαίρα ντουμ ντουμ...
dim.kar
Eίπαν: "το αναρχοκουμμούνι ο dim.kar ... να ξέρει ότι είναι ο μεγαλύτερος ΦΑΣΙΣΤΑΣ από όλους όσους έχω δεί"
by Peronosporos
Τhanks!!!
quote:
βεβαια φανταζομαι πως συμφωνεις με το οτι "αν εχεις διαβασει πρωτα το βιβλιο η ταινια φαινεται παντα λειψη..."
Αν συμφωνώ λέει! Το μοναδικό παράδειγμα αξιόλογης μεταφοράς βιβλίου του είδους στη μεγάλη οθόνη που μπορώ να σκεφτώ είναι η "Λάμψη", αλλά χρειάστηκε ένας Kubrick κι ένας Nicholson για να γίνει αυτό...
quote:
Αυτό που κάνει μοναδικά τα κείμενα του Λαβκραφτ είναι το δημοσιογραφικό, ντοκουμενταρίστικο ύφος που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν είναι αλήθεια ή ψέμμα τα γραφόμενα του (μούσια είναι, αλλά τώρα συζητάμε για τη τεχνική...).
Μου θύμισες τι έγραφε ο ίδιος ο Lovecraft για τη μέθοδό του...Εδώ :
Notes On Writing Weird Fiction
quote:
Δεν είναι τυχαίο που αν παρατηρήσετε προσεκτικά θα δείτε ότι και οπτικά έχουν κάποια ιδιαίτερα και παράξενα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και η ζωή τους γενικά είναι επηρεασμένη απο την dark side απο την οποία αντλούν ιδέες. Ενδεχομένως πολλές φορές η ενασχόληση αυτή κρύβει και κινδύνους για την φυσική τους υπόσταση. Παράδειγμα είναι η περίπτωση του Κίνγκ απο τους πιο πρόσφατους ο οποίος πριν λίγα χρόνια παραλίγο να σκοτωθεί απο ένα περίεργο ατύχημα και ταλαιπωρείτο για πολύ καιρό. Δεν είμαι σίγουρος αν του έχει αφήσει και κουσούρι ίσως άλλοι να το έχετε διαβάσει κάπου...
Γι'αυτό ακριβώς μου αρέσει να βάζω φωτογραφίες.
Αυτό το κάτι αδιόρατο και κοινό συνάμα σε φυσιογνωμίες που δεν μοιάζουν μεταξύ τους.
Ο Κίνγκ μετά το ατύχημα έβγαλε ένα βιβλίο -το πήρα δεν το έχω διαβάσει ακόμα- λέγεται "Περι συγγραφής" Εκδόσεις Μπελλ.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
quote:
Για τις ταινίες: καμμιά σχεδόν ταινία δεν φτάνει τα επίπεδα ενός βιβλίου. Με εξαίρεση κάποιου μεγάλου σκηνοθέτη (Πολάνσκι- το μωρό της Ρόζμαρυ), Κάρπεντερ (Ζουν ανάμεσα μας, για να συνεισφέρω κι εγώ) οι περισσότερες είναι πατάτες, κοινώς splatter (και ο Εξορκιστής μεγάλη πατάτα ήταν. όταν την πρωτοείδαμε μας πέταξαν έξω από το σινεμά διότι είχαμε πεθάνει στα γέλια και ενοχλούσαμε τους άλλους θεατές...)
Έχεις απόλυτο δίκιο φίλε dim.kar. Όταν λέω "πιστή απόδοση του έργου" αναφέρομαι στην πλοκή. Κατά τα άλλα το βιβλίο είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ο γραπτός λόγος σου αφήνει το περιθώριο να φανταστείς, να δώσεις το σχήμα που εσύ θέλεις ανάλογα με την δική σου αντίληψη σε αυτό που λαμβάνεις. Η οπτικοποίηση μίας πλοκής είναι ένα καλούπι, το σχήμα που έδωσε ένας σκηνοθέτης, η δική του φαντασία και όχι η δική σου.
Και μία συνταρακτική ανακάλυψη
Ω διαβολική σύμπτωση!
Το ελληνικό αντίτυπο του Νεκρονομικόν που έχω στα χέρια μου,με την συγκλονιστική εισαγωγή με τις υποτιθέμενες εμπειρίες που βίωσε ο μεταφραστής κατά την διάρκεια της μετάφρασης του φοβερού βιβλίου είναι ολόιδιο με αυτό που υπάρχει εδώ:
Μα τον Κθούλου!
ΥΓ. ΔΕΝ παραθέτω το ακριβές λινκ όχι γιατί υπάρχει περίπτωση να πεταχτεί κανα τριβόλι στον υπολογιστή σας αλλά γιατί υπάρχουν και άνθρωποι ανώριμοι και συγκεκριμένες ηλικίες που πρέπει να προφυλάξουμε.
Αν αυτή μου η πράξη αντιβαίνει τους κανόνες του φόρουμ παρακαλώ να σβηστεί αμέσως το λινκ από κάποιο διαχειριστή
Edited by - DAGON on 23/03/2006 17:08:32
Ο Κινγκ, από την άλλη, δεν είναι ο τυπικός μπεστ-σελλεράς. Μου αρέσει ιδιαίτερα σαν ευφυής και διεισδυτικός χρονογράφος της αμερικάνικης κοινωνίας και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Πολλοί συγγραφείς που θεωρούνται "καλλιτεχνικότεροι" [χμ..] ωχριούν μπροστά του σ'αυτό τον τομέα. Σαν συγγραφέας τρόμου, πάντως, συχνά με αφήνει ανικανοποίητο. Η κορύφωση και η λύση του δράματος που προτείνει, συνήθως βρίσκω πως υστερεί σε σχέση με το πρώτο μισό των βιβλίων του όπου θέτει τους χαρακτήρες και το περιβάλλον. Το ταλέντο, όμως, του δε μειώνεται με το χρόνο. Εξελίσεται. Από τα αρτιότερα βιβλία του βρήκα το "Καρδιές στην Ατλαντίδα" κι ας είναι κυρίως κοινωνικό παρά φαντασίας (ή ίσως εξαιτίας αυτού).
Ο Μπάρκερ ήρθε στη λογοτεχνία φαντασίας και την πυρπόλησε!
Δεν ξέρω δυνατότερο ντεμπούτο από τα "Βιβλία του Αίματος". Και ήταν μόνο η αρχή. Υφαντόκοσμος, Ιμάτζικα, Αείπολις... Πάντως όσο περνά ο χρόνος είναι σα να ξεθυμαίνει και να επαναλαμβάνεται κουρασμένα. Μακάρι να κάνω λάθος ή να είναι προσωρινή κόπωση. Τέτοια ένταση ταλέντου είναι κρίμα να σβήσει.
Συστήνω ανεπιφύλακτα τους:
1. Άρθουρ Μάχεν (Ο Μικρός Λαός, Ο Μέγας Θεός Παν, Η Νουβέλλα της Λευκής Σκόνης)
2. Άλτζερνον Μπλάκγουντ (Οι Ιτιές, Γουέντιγκο) [επηρέασαν βαθύτατα τον Λαβκραφτ]
3. Ράμσεϋ Κάμπελ στα διηγήματά του (το Alone with the Horrors είναι εκπληκτική συλλογή)
4. Charles Stross (στο Atrocity Archives και το υπέροχο A Colder War, προσοχή γιατί τα άλλα του είναι επιστημονικής φαντασίας).
5. Φριτς Λάϊμπερ - Our Lady of Darkness (η γέννηση της... Μεγαπολεομαντείας!)
6. Τα πρώτα βιβλία της σειράς βιβλίων τσέπης της Ωρόρα (επιμέλεια-μετάφραση Γιώργου Μπαλάνου). Όσα είναι τρόμου αποτελούν μια θαυμάσια εισαγωγή στο έργο σπουδαίων ονομάτων σε κορυφαία έργα. Και κάμποσα σπάνια. Ακόμα ψάχνω στα αγγλικά την Επιστροφή των Λλοϊγκόρ του Κόλιν Γουίλσον!
No Method, No Guru, No Teacher
Edited by - wendigo on 23/03/2006 23:06:05
ARTHUR MACHEN
ALGERNON BLACKWOOD
CAMPBELL
Charles Stross
Φριτς Λάϊμπερ
Εχουν κάτι όμως !!!
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως μια σημαντική μερίδα συγγραφέων του φανταστικού έχει περάσει από διάφορα (και συχνά θεοπάλαβα) επαγγέλματα και να συνάντησαν μια τρομερή ποικιλία ανθρώπων.
No Method, No Guru, No Teacher
Neil Gaiman
Ό,τι ήταν ο Μπάρκερ λίγα χρόνια πριν φαίνεται να είναι τώρα αυτός ο εξαίρετος συγγραφέας. Άξια βραβευμένος, γερός στην πένα και στην πρωτότυπη φαντασία. Νομίζω πως ο,τιδήποτε δικό του είναι εγγύηση αναγνωστικής απόλαυσης.
Frank Belknap Long
Φίλος του Λάβκραφτ ο μακαρίτης, και μέλος του κύκλου του! Δεν έχω διαβάσει πολλά δικά του μα όσα διάβασα ήταν από πολύ καλά έως κλασικά! Σαφώς και τον προτιμώ από τον Κλαρκ Άστον Σμιθ, αν αυτό σας λέει τίποτα.
William Hope Hodgson
Το "Σπίτι της Αβύσσου" και οι "Βάρκες του Γκλεν Γκάριγκ" -που υπάρχουν στα ελληνικά- έχουν, αντίστοιχα, κάτι από Λάβκραφτ και από Πόε αλλά με την χαρακτηριστική, ονειρική σφραγίδα του συγγραφέα. Ειδικά το πρώτο είναι "εκ των ων ουκ άνευ". Κοσμικός τρόμος με ψυχεδελικά στίγματα (πολύ-πολύ πριν την κουλτούρα της ψυχεδέλειας).
Και κάποιοι που, σύμφωνα με αποκλειστικά δικά μου κριτήρια, με έχουν απογοητεύσει. Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη αν κάποιος από τους παρακάτω σας αρέσει. Είναι απλά η προσωπική μου γνώμη:
Graham Masterton: Νομίζω πως οι χαρακτήρες του είναι καρικατούρες χωρίς κανένα ψυχολογικό βάθος και λογική εξήγηση του γιατί μπλέκουν εκεί που μπλέκουν. Η πλοκή του είναι σχηματική σαν από σειρά "νεανικής λογοτεχνίας". Δεν θα ξανακάνω τον κόπο. Ίσως αν είμαι σε διακοπές και δεν έχω κάτι καλύτερο...
Brian Lumley: Το Λαβκράφτιο έργο του -με συνήθη ήρωα τον Τίτο Κρόου- είναι τόσο απογοητευτικό που δεν το πίστευα! Φτιάχνει δύσκολα ατμόσφαιρα και την καταστρέφει πανεύκολα. Ώρες-ώρες νόμιζα πως διάβαζα περιπέτειες των Χιούι, Λιούι και Ντιούι. Δοκίμασα και το Demogorgon επειδή διαδραματιζόταν στην Ελλάδα. Πίκρα σκέτη! Τόσο, που δε μου έμεινε καμμία διάθεση να δοκιμάσω κάτι από την επιτυχημένη σειρά του Necroscope.
Dean Koontz: Άθλιος. Απερίγραπτος. Το μεγαλύτερο ξενέρωμα που έχει πέσει στα χέρια μου με την ταμπέλα "θρίλερ". Σαν κακή αμερικάνικη ταινία αλλά πιο προβλέψιμος. Τον κατάλαβα ακόμα κι όταν τον πέτυχα με ψευδώνυμο (Leigh Nickols): κανείς άλλος δεν θα ήταν τόσο ανούσιος. Και κάποιοι τον συγκρίνουν με τον Κινγκ! O tempora, o mores!
ΥΓ: Αν βρίσκετε πως είμαι τρομερά εκτός θέματος και πως οι λογοτεχνικές μου απόψεις δεν αφορούν κανένα, συμμαζέψτε με πριν εκτροχιαστώ κι άλλο!
No Method, No Guru, No Teacher
quote:
madame gretel
Galadriel, madame G., `madame gretel εγώ, μήπως να κάνουμε σωματείο?
Για να δούμε πώς είναι οι κύριοι αυτοί, wendigo. Κατά σειρά:
Neil Gaiman
================
Frank Belknap Long
========================
William Hope Hodgson
===================
Graham Masterton
====================
Brian Lumley
====================
Dean Koontz
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΘΛΙΟΣ ΧΕ ΧΕ. ΣΑΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥ 1950 ΕΙΝΑΙ.
====================
quote:
ΥΓ: Αν βρίσκετε πως είμαι τρομερά εκτός θέματος και πως οι λογοτεχνικές μου απόψεις δεν αφορούν κανένα, συμμαζέψτε με πριν εκτροχιαστώ κι άλλο!
Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα η πορεία του τόπικ. Εκτός αν έχει πρόβλημα ο δημιουργός ο Απέριττος.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Έχω βρει πολλές φορές την αναφορά στο σουμεριακό KUTULU, το οποίο σημαίνει Ο Άρχοντας της Αβύσσου (χρειάζεται να αναφέρω πως δεν γνωρίζω σουμεριακά και πως δε μπορώ να το επιβεβαιώσω; ελπίζω όχι!).
Μια σπανιότερη αναφορά είναι στο αραβικό "al khadulu": αυτός που ξεχνά, αυτός που εγκαταλείπει ή αυτός που προδίδει. Με την τελευταία (μάλλον) έννοια βρίσκεται και στο Κοράνι (Σούρα 25, στίχος 29), ως χαρακτηρισμός του Σαϊτάν (του Κακού, του Σατανά των χριστιανών) που θα εγκαταλείψει/θα προδώσει τον άνθρωπο.
Σύμφωνα με άλλη εξήγηση σημαίνει πως θα προδώσει το Ισλάμ: αυτό μπορεί να συνάδει με μια άλλη έννοια του al khadulu, κατά την οποία είναι μια πνευματική δύναμη που ενισχύει τεχνικές που βοηθούν τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από/ξεπεράσει/εγκαταλείψει το Δόγμα και τον κοινωνικό προγραμματισμό.
Σε τι μας χρησιμεύουν τα παραπάνω; Μάλλον σε τίποτα.
Αλλά στο εσωτέρικα γράφω, ας βάλω και λίγο αλατοπίπερο στο πράγμα!
No Method, No Guru, No Teacher
1. Ο Κουντζ είναι σαν κακέκτυπο του ηθοποιού Μπαρτ Ρέϋνολντς (και πολύ που του ταιριάζει θα έλεγα!).
2. Η δεύτερη φωτογραφία του Hodgson -μορφονιός φαίνεται, δεν τον είχα δει ποτέ- δεν είναι ο Hodgson αλλά ο καλός μας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.
No Method, No Guru, No Teacher
quote:
2. Η δεύτερη φωτογραφία του Hodgson -μορφονιός φαίνεται, δεν τον είχα δει ποτέ- δεν είναι ο Hodgson αλλά ο καλός μας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.
Ο δαίμων του φορουμακίου!
Παρεξηγήθηκε φαίνεται ο Howard που σε δικό του θέμα μιλάμε και γι' άλλους και είπε να τρυπώσει!
quote:
Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω είναι ότι κάποια πράγματα όταν αρχίσουν και μας επηρεάζουν περίεργα πρέπει να τα προσέξουμε και ίσως να βρούμε τρόπο να τα βγάλουμε απο την πραγματικότητά μας.
Θα συμφωνήσω απόλυτα.
quote:
Θα ήθελα να ακούσω και άλλους φίλους οι οποίοι πιθανόν να είχαν ανάλογες εμπειρίες...
Όταν, σε εφηβική ηλικία, διάβαζα το ελληνικό "Νεκρονόμικον" είχα φοβηθεί αρκετά. Καθόλου παράδοξο αν σκεφτούμε το περιεχόμενό του και τη θεματολογία του. Μέχρι εκεί όμως. Τίποτα ενοχλητικό.
Μου έχει, πάντως, τύχει κατά τη διάρκεια ανάγνωσης βιβλίων σχετικής θεματολογίας να παρατηρήσω κάποιες ενοχλητικές συμπτώσεις. Τίποτε για να στηρίξει κανείς θρίλερ! Απλά μικροπράγματα που έπαιρναν άλλες διαστάσεις από τα τεντωμένα μου νεύρα, χωρίς αξιοσημείωτη διάρκεια. Αν υπήρξε κάτι που "ενεργοποίησε" αυτές τις καταστάσεις θεωρώ ως πιθανότερο να ήμουν εγώ ο ίδιος.
Βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τα λεγόμενά σου. Θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας τις εμπειρίες σου ή εκείνη την ιστορία του πατέρα σου;
No Method, No Guru, No Teacher
quote:
Παρεξηγήθηκε φαίνεται ο Howard που σε δικό του θέμα μιλάμε και γι' άλλους και είπε να τρυπώσει!
Ο Δαίμων εις διπλούν Durden! Είχα γράψει ανάλογο σχόλιο το οποίο τελικά έσβησα -για να μην πικράνω τον ντροπαλό Χάουαρντ!
No Method, No Guru, No Teacher
quote:quote:
Παρεξηγήθηκε φαίνεται ο Howard που σε δικό του θέμα μιλάμε και γι' άλλους και είπε να τρυπώσει!
Ο Δαίμων εις διπλούν Durden! Είχα γράψει ανάλογο σχόλιο το οποίο τελικά έσβησα -για να μην πικράνω τον ντροπαλό Χάουαρντ!No Method, No Guru, No Teacher
quote:
2. Η δεύτερη φωτογραφία του Hodgson -μορφονιός φαίνεται, δεν τον είχα δει ποτέ- δεν είναι ο Hodgson αλλά ο καλός μας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ.
H oποία βέβαια ανέβηκε κατά λάθος, το αντιλήφθηκα αφού είχε παρέλθει το 3ωρο και δεν μπόρεσα να το διορθώσω. Και δεν είναι η μόνη. Πολλά ευτράπελα γίνανε ανεβάζοντας τις φωτο χε χε χε.
quote:
Hodgson -μορφονιός φαίνεται
Συμφωνώ....!!!!
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Παρεπιπτόντως για να μην παρεξηγηθεί ο κύριος Hodgson και μας πεταχτεί πουθενά αλλού, η φωτο που ήταν να μπει ήταν αυτή:
http://www.thenightland.co.uk/nightlin.html
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"