- "ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ".... Απο το Esoterica.gr στον Alpha - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Πολυ εδιαφερον το μηνυμα σου και πολυ αισιοδοξο.
Πιστευω οτι σε μεγαλο βαθμο εχεις δικιο γιατι οταν εγινα καλα εγινα επειδη πηρα τον ελεγχο των σκεψεων μου,δηλαδη απο αρνητικες τις εκανα θετικες αλλα για να πιασει αυτο (και επιασε) ηθελε καθε μερα και καθε λεπτο αλλιως μετα βυθιζεσαι αυτοματως στις αρνητικες σκεψεις και στον παραξενο κοσμο σου.
Επισης αγνοουσα αμεσως το συναισθημα χωρις να επιτρεπω να βυθιστω σε αυτο. Το εκανα αμεσως με το που ενιωθα περιεργα.
Θα κοιταξω το βιβλιο που προτεινες αν το βρω πουθενα.
Να σαι καλα.
H zωη ειναι ενα συντομο σχολειο...
Edited by - Κωστας on 07/12/2003 11:38:35
Το μύνημά μου ήταν απλά ρεαλιστικό!Πιστεύω ότι η αποπροσωποποιήση είναι ένα συναίσθημα τόσο τρομακτικό και επώδυνο που όσοι το έχουν βιώσει είναι συναισθηματικά τόσο κουρασμένοι και απελπισμένοι που είναι δύσκολο να δούν το πρόβλημα αισιόδοξα ! Γι'αυτό και σε διάφορα forums όπως του dpselfhelp που ανέφερες παραπάνω θα πρόσεξες ένα κλίμα "γενικά αποδεκτής" από τα μέλη απαισιοδοξίας (καταθλιπτική ατμόσφαιρα ) !!!
Το αξιοπρόσεκτο στην υπόθεση είναι ότι άν μελετήσεις όλες τις περιπτώσεις ανθρώπων που πλέον έχουν ξεπεράσει το πρόβλημα αυτό θα δείς ότι το αντιμετοπίζουν τόσο απλά , έυκολα και χωρίς φόβο που κάνει τα υπόλοιπα μέλη να αντιδρούν με την απλότητα αυτή !!
>>Επισης αγνοουσα αμεσως το συναισθημα χωρις να επιτρεπω να βυθιστω σε αυτο.
Αυτό είναι πολύ σπουδαίο φίλε ! Γιατί στην ουσία η αποπροσωποποίηση είναι ενα συναίσθημα που μπορεί να νοιώσεις για χίλιους δύο λόγους ! Άν εσυ την αίσθηση αυτή την ερμηνεύσεις λάθος και την φοβηθείς τότε αρχιζει το πραγματικό σου πρόβλημα ! Μπαίνεις σε έναν φαύλο κύκλο φόβου και αύξησης της έντασης του συναισθήματος! Έτσι δειαρκώς επιβεβαιώνεις τους φόβους σου !!!
Η λύση λοιπόν είναι να δείς το λάθος που κάνεις!
Να το αποδεκτείς !
Και απλά όταν το νοιώσεις αυτο το συναίσθημα να το αφήσεις να περάσει
απο μέσα σου !(να νοιώσεις σαν ένα φύλλο που το παρασέρνει το ποτάμι )
Να μήν αντισταθείς καθόλου !
Τότε θα δείς ότι το συναίσθημα θα αρχίζει να μειώνεται σε ένταση και δέν θα καταλάβεις ποσο γρήγορα θα εξαφανιστεί !
Trust me I'm not a doctor !!!! :-)
Περιμένω ευχάριστα νέα σου !!!Πραγματικά θέλω να μαθαίνω πως τα πηγαίνεις !Και είμαι σίγουρος ότι θα έρθει η μέρα που θα συζηταμε απο την ίδια πλευρά το πρόβλημα αυτό !Μήν δυστάσεις να μου στείλεις mail, θα χαρώ !
Το δυσκολο στο θεμα με εμενα ειναι οτι εχω ζησει ετσι επι 10 χρονια και ετσι... χωρις να το γνωριζα.
Ειναι λιγα χρονια που γνωριζω τι συμβαινει.
Μην ξεχνας και την αποπραγματοποιηση. Ειναι δυο που πανε μαζι αυτα συνηθως.
Θα το νικησω ομως γιατι μου εχει φαει την παιδικη ηληκια και συνεχιζει ακαθεκτο.
Επισης πολυ σωστα ανεφερες οτι ειναι ενα συναισθημα και τιποτα αλλο.
Αυτο να φανταστεις οτι το ειπε και ο ψυχολογος που ειχα.
Επισης πολυ σωστα ειπες οτι αν το φοβηθεις πολαπλασιαζεται.
Οταν το νικησα πρωτα το δεκτηκα και δεν το πολεμουσα και μετα το αντιμετωπισα χωρις φοβο και δεν του εδινα αξια σαν το ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΙΚΗΤΟ προβλημα.
Οντως φιλε γνωριζεις αρκετα και με εντυπωσιασες.ουτε οι γιατροι δεν τα γνωριζουν αυτα.
Το χειροτερο (ενα απο ολα) οτι δεν εχεις αισθηση του χρονου και ετσι περνανε σαν δευτερολεπτα τα χρονια!!
Μετα υπαρχουν χιλιαδες αλλα...
H zωη ειναι ενα συντομο σχολειο...
Edited by - Κωστας on 08/12/2003 18:03:46
Edited by - Κωστας on 08/12/2003 18:17:48
Δυστυχως βρεθηκανε καμποσοι
Η ιστορια μου απο το δημοσιευμα:
Ηταν στην περίοδο της εφηβείας, όταν ο Φ.Μ. εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα.
«Ολα άρχισαν εκεί γύρω στα 14, ένιωθα έντονη ανασφάλεια, φόβους και ανησυχία. Αρχισα σιγά- σιγά να βλέπω τον κόσμο και τα πράγματα γύρω μου μονότονα, σαν μέσα από ένα τζάμι. Ενιωθα πολύ περίεργα με τον εαυτό μου εκείνη την εποχή».
Τον εαυτό μου τον ένιωθα ξένο και το περιβάλλον αλλόκοτο . Τα πράγματα γύρω μου είχαν χάσει την ζωντάνια τους, την φυσική τους όψη, την πραγματική τους υπόσταση. Πως μπορούσα να συγκεντρωθώ στα μαθήματα. Δεν θυμάμαι τίποτα από ότι έλεγαν οι καθηγητές, επίσης από αυτά που διάβαζα δεν μπορούσα να συγκρατήσω κάτι στη μνήμη μου. Τελικά δεν κατάφερνα να συγκεντρωθώ και να διαβάσω και έτσι παράτησα το σχολείο.
Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι περνούσα και εγώ αισθανόμουν ανίσχυρος να διορθώσω την κατάσταση. Ενιωθα να σαν έχω τοίχους μέσα στο μυαλό μου, πως να σας το εξηγήσω, ένιωθα σαν φυτό. Λρχισα να γίνομαι επιθετικός νευρικός μελαγχολικός , και αυτό το νιώθω ακόμα και σήμερα. Γι αυτό τον λόγο άρχισα ν’ απομονώνομαι, δεν είχα φίλους, ένιωθα διαφορετικός, σαν τρελός. Κάθε στιγμή που ζούσα αυτή την κατάσταση ήταν απαίσια. Δεν μ’ενδιέφερε τίποτα, και ένιωθα απέραντη θλίψη".
Ομως και μετά την εφηβεία, η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Αντίθετα: «Οσο περνούσε ο καιρός αυτά τα περίεργα αισθήματα γινόνταν όλο και περισσότερο έντονα. Κανείς όμως δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Τότε επίσης θυμάμαι ότι άρχισα να παραπονιέμαι πως έχανα την αίσθηση του εαυτού μου, ένιωθα ότι δεν υπήρχα.
Ημουν απλώς ένα πράγμα, χωρίς συναισθήματα, που απλώς παρατηρούσε. Πίστευα ότι θα τρελαθώ, ότι μου έχουν κάνει μάγια. Πως αλλιώς μπορούσα να το εξηγήσω; Ενα αόρατο τζάμι με χώριζε από τον κόσμο. Οτι έβλεπα γύρω μου ήταν μία φωτογραφία μπροστά στα μάτια μου. Κοιτούσα στον καθρέφτη τον εαυτό μου και έβλεπα ένα ξένο».
Οι γονείς του μη γνωρίζοντας τι ακριβώς συνέβαινε τον πήγαν στον γιατρό όπου διέγνωσε την αποπροσωποποίηση. Κανείς όμως δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν και πως θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Ο Φ. συνέχισε να νιώθει το περίεργο εκείνο αίσθημα ότι χάνει τον εαυτό του, ότι δεν υπάρχει, δεν ζει, το οποίο σχεδόν πάντα συνοδευόταν και από μια εντύπωση ότι τα πράγματα γύρω του έμοιζαν σαν να μην ήταν αληθινά, σαν τυλιγμένα σε μία ομίχλη , σαν να ήταν σταματημένα από τον χρόνο.
«Είναι σαν να έχει εξαφανιστεί η ομορφιά και η ζεστασιά του ήλιου. Εχανα την αίσθηση ότι πατούσα στο έδαφος. Ηταν σαν να έβγαινα έξω από το σώμα μου και να στέκομαι δίπλα του, από πάνω του ή από πίσω του. Επαψα να νιώθω τους γονείς μου σαν δικούς μου ανθρώπους. Εγιναν για μένα δύο άγνωστοι....Με στεναχωρούσε επίσης το γεγονός πως αργότερα ένιωθα ότι οι άλλοι με κοιτούσαν περίεργα, ενώ ήμουν σε παρέες, δεν ήμουν πραγματικά εκεί, αλλά κάπου αλλού, απομονωμένος.»
Ο καιρός περνούσε και ο Φ ένιωθε αβοήθητος. Στα 22 του μετά από πίεση των γονιών του, αποφάσισε να δει ξανά κάποιο ειδικό για να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα . Η διάγνωση τότε ήταν κατάθλιψη και η όλη προσπάθεια χωρίς αποτέλεσμα.
«Τα χρόνια έφευγαν χωρίς να τα ζω. Η στεναχώρια μου μεγάλωνε. Οι άλλοι λέγανε ότι είμαι μία χαρά αλλά εγώ μέσα μου ήμουν νεκρός. Κλεινόμουν όλο και περισσότερο στον εαυτό μου. Δεν ήθελα να βγαίνω, να βλέπω ανθρώπους, δεν ήθελα τίποτα γιατί απλά δεν ένιωθα τίποτα».
Στα 25 του ο Ν μέσα στην απεγνωσμένη προσπάθεια του να απαλλαγεί από αυτό το συναίσθημα επισκέπτεται κάποιο ψυχίατρο και μαθαίνει για πρώτη φορά τι είναι αυτό από το οποίο πάσχει .
«Μου εδωσε φαπμακα και μου συστησε ψυχοθεραπεία. Τα πήρα και με αγωνία περίμενα κάποια αλλαγή. Ομως δεν είδα. Απογοητεύτηκα και εγκατέλειψα την προσπάθεια.
Μετά από μερικά χρόνια μία φίλη μου με σύστησε σε εναν ψυχολόγο. Πήγα να τον δω, μετά την παρότρυνση του αδερφού μου που με στήριζε πολύ όλα τα χρόνια. Ηθελα να ξαναπροσπαθήσω αλλά δεν ήλπιζα σε θαύματα, ήμουν πολύ απογοητευμένος και ουσιαστικά δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να με βοηθήσει. Ημουν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση αλλά ήλπιζα σε κάποιο φάρμακο το οποίο θα με έκανε να νιώσω καλύτερα. Μετά από μήνες κατάφερα έστω και για λίγο να δω τον εαυτό μου και τον κόσμο όπως ακριβώς ήταν. Χωρίς φάρμακα και μόνο με τις δικές μου προσπάθειες, μέσα από την ψυχοθεραπεία και τις γνωσιακες τεχνικες.
Επιπλέον η παρότρυνση του να έρθω σε επαφή, μέσω διαδικτύου και με άλλους νέους που έπασχαν από αποπροσωποιήση, μου έδωσε την δύναμη να παλέψω ενάντια στην πάθησή μου και να ελπίζω. Προσπαθούσα μόνος και παράλληλα έβλεπα τον ψυχολόγο και συζητούσαμε τις εξελίξεις. Αυτό που μου συνέβαινε ήταν πάρα πολύ όμορφο.
Δοκίμασα και εγώ μετά από τόσα χρόνια να βγάλω από το μυαλό μου αυτά που σκεφτόμουν συνέχεια: ότι δεν υπάρχω, ότι όλα είναι πολύ μακριά από εμένα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι μετά από λίγες εβδομάδες άρχισα να νιώθω τα πράγματα γύρω μου αληθινά, φυσικά, φωτεινά, τους ήχους να με αγγίζουν, τα χρώματα ξαναβρήκαν την ζωντάνια τους, οι άνθρωποι ξανάγιναν πραγματικοί και όχι οι φιγούρες που περπατάνε μέσα σε όνειρο».
Η χαρά του ήταν μεγάλη. Ο Φ πίστεψε ότι το "θαύμα" έγινε και θα κρατούσε . Η αλήθεια είναι όμως ότι μετά από 6 μήνες ο προσωπικός του αγώνας συνεχίζεται . Σήμερα έχει καταφέρει να έχει μια καλύτερη επικοινωνία με τον εαυτό του, νιώθει περισσότερο πραγματικός και ζωντανός. Υιοθετεί μια θετικότερη στάση για την ζωή και τον κόσμο, μαθαίνοντας να προσφέρει στον εαυτό του και στους άλλους.
«Υπάρχουν οι καλές μέρες και οι κακές μέρες (εξηγεί όσον αφορά την αποπροσωποποίηση). Δεν ξέρω αν θα ζήσω κάποτε μία τελείως φυσιολογική ζωή, όμως πάντα ελπίζω. Θέλω όμως να πω σε όλους όσους έχουν το ίδιο πρόβλημα με μένα να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι τρελοί και κυρίως ότι δεν είναι μόνοι. Χρειάζεται μεγάλη θέληση και προσπάθεια».
Μην το φοβηθειται ειναι απλα ενα συναισθημα (προστατευτικο) που σκεπαζει ολα τα αλλα συναισθηματα.
H zωη ειναι ενα συντομο σχολειο...
Edited by - Κωστας on 08/12/2003 18:16:17
Edited by - Κωστας on 08/12/2003 18:22:04
Διαβάζω τώρα τις τοποθετήσεις σου, στο topic που άνοιξες
quote:
Ημουν απλώς ένα πράγμα, χωρίς συναισθήματα, που απλώς παρατηρούσεΕνα αόρατο τζάμι με χώριζε από τον κόσμο. Οτι έβλεπα γύρω μου ήταν μία φωτογραφία μπροστά στα μάτια μου.
Δεν ξέρω πώς πραγματικά αισθάνεσαι, ούτε μπορώ να σε συμβουλεύσω για κάτι.
Το μόνο, όμως, που με σιγουριά μπορώ να πω είναι πως πριν από 3 μήνες, που ήρθα σ' αυτό το χώρο,
εσύ ήσουν αυτός που πραγματικά ενδιαφέρθηκες.
Εσύ ήσουν αυτός που μου έλυσε κάποιες απορίες.
Εσύ ήσουν αυτός, που χωρίς να σε ξέρω και να με ξέρεις, άλλωστε ούτε σήμερα γνωριζόμαστε, πέραν από κάποιες ανταλλάγές απόψεων, συμπεριφέρθηκες και αισθάνθηκες μία φιλική διάθεση απέναντι σε κάποιον άλλον, άγνωστο κατά τα άλλα.
Φίλε Κώστα, βλέποντας τις διαμάχες μεταξύ των ανθρώπων, σε όλα τα επίπεδα, δεν ξέρω αν εσύ είσαι αυτός που πρέπει να αισθάνεσαι διαφορετικός ή όλοι εμείς που φερόμαστε με αυτόν τον τρόπο.
Ζήσε τη στιγμή!
Ξερεις θα μπορουσα να γραψω βιβλιο για αυτα που εχω αισθανθει αν καταφερνα να τα γραψω σε χαρτι γιατι πιο πολυ αισθανεσαι οτι κατι συμβαινει,δεν ειναι σωστο,αλλα ειναι δυσκολο να βρεις λεξεις να το εξηγησεις.
Μια πολυ μικρη επεξηγηση για μερικα απο τα συμπτωματα ειναι οτι οι ανθρωποι χωρις αποπροσωποποιηση βλεπουν τον κοσμο τρισδιαστατο,εγω τον βλεπω μονοδιαστατο και δισδιαστατο (αν ειναι αυτη η σωστη λεξη).
Χωρις αποπρωσοποποιηση νιωθεις οτι υπαρχεις και καθε δευτερολεπτο ειναι ενα συναισθημα. Με αποπροσωποποιηση καθε δευτερολεπτο ειναι ολοιδιο επι 10 χρονια ακομα κι αν πας στο εξωτερικο (το οποιο εχω κανει). Δεν αλλαζει τιποτα δηλαδη.
Νιωθεις οτι ο χρονος εχει σταματησει δεν κυλαει.
Χωρις αποπροσωποποιηση ο κοσμος γυρω σου ειναι αλληθινος (το εχω νιωσει μια φορα) Με αποπροσωποποιηση η αισθηση του αληθινου,του πραγματικου απλα δεν υπαρχει.
Και τελευταιο γιατι δεν θελω να σας κουρασω xωρις αποπροσωποποιηση τα δικα σου προσωπα (φιλοι,οικογενεια,γνωστοι) τα βλεπεις και νιωθεις χαρα,κατι.. Με αποπρωσοποποιηση δεν νιωθεις τιποτα (απαθεια) γιατι πολυ απλα δεν τους αναγνωριζεις. Σαν να τους βλεπεις πρωτη φορα.
Τα τελευταια σου λογια μου δωσανε μια χαρα στην ψυχη.
Ο αγωνας μου για να βρω τον εαυτο μου,τα συναισθηματα μου,την φυση και την πραγματικοτητα κραταει 10 χρονια και... και συνεχιζεται.
Ισως για αυτο εγω δεν κανω διαμαχες με αλλους ανθρωπους γιατι ο μονος μου σκοπος ειναι να αποκτησω παλι κατι που οι πιο πολλοι ανθρωποι το εχουν σαν δεδομενο: να νιωθουν
Να σαι καλα φιλε μου.
Πρεπει να πιασεις πατο για να μπορεσεις να συνηδειτοποιησεις καποια πραγματα και για να βρεις την δυναμη να ξανασηκωθεις...Για παντα ομως αυτη την φορα...
Edited by - Κωστας on 07/03/2004 11:00:53
ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΑ ΠΩΣ ΣΠΑΝΙΖΕΙ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟ ΣΥΜΠΤΩΜΑ..ΚΑΙ ΕΓΩ ΛΟΙΠΟΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ,ΚΟΙΤΑΖΩ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΝ.ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΒΙΩΝΕΙ ΑΥΤΟ.
ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΕΓΟ ΚΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΕΣ ΟΝΤΟΤΗΤΕΣ.ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟ?
...ΙΣΩΣ....
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΦΙΛΕ ΚΩΣΤΑΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΧΤΕΙΣ ΩΣ ΕΧΕΙ...
Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΣΟΥ ΜΙΛΑΕΙ,ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ,ΚΑΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ.
ΚΑΙ ,ΑΝ ΘΕΣ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ,ΒΙΩΣΕ ΤΟ.ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΖΕΙ...ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΧΗΜΙΚΑ....
ΤΙ ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕΣ ΤΩΡΑ......
ΦΟΒΟΥ ΤΟΥΣ ΔΑΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΡΑ ...ΦΕΡΟΝΤΕΣ.....
Τα συμπτωματα αυτης της παθησης ειναι τρομακτικα , ουσιαστικα σου αφαιρουν το δικαιωμα να ζεις .
αυτα τα λογια σου με αγγιξαν
quote:
Μια φορα την εχω νικησει ΤΕΛΕΙΩΣ δηλαδη φυγανε ολα τα περιεργα συναισθηματα,οι αντιληψεις και οι αισθησεις.
Ενιωσα δηλαδη οπως νιωθουν οι ανθρωποι κανονικα και το εχουν σαν δεδομενο:Να αισθανονται,να συμετεχουν,να καταλαβαινουν,να αναγνωριζουν τα παντα,να τους ειναι γνωριμα και να τα νιωθουν στερεα,υλικα, να βλεπουν τον ηλιο και να αισθανονται οτι ειναι ηλιος και οχι μια φωτογραφια.. και το πιο ωραιο ηταν οτι τοτε ενιωσα οτι ημουν εγω και οχι αερας...
Επισης γυρισαν και οι μνημες μου τοτε. Κανονικα δεν υπαρχουν μνημες σαν να μην υπηρξα παλια, αντε ελαχιστες,κοματιασμενες και απομακρες.Τοτε οσο κρατησε αυτη η ομορφη κατασταση αναρωτηθηκα πως γινεται να νιωθουν οι ανθρωποι και παρολ'αυτα να βγαζουν κακιες και να παραπονιουνται..
Ειλικρινα δεν μπορουσα να το καταλαβω και φαντασου κρατησε για ενα μηνα.
ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ
Ολοι μας οταν χανουμε κατι που το θεωρουμε δεδομενο , ανατρεχουμε στο παρελθον και σκεφτομαστε ποσο ευτυχισμενοι ημασταν και δεν το ξεραμε τοτε που το ειχαμε .
Γι αυτο πρεπει να ζουμε σαν ετοιμοθανατοι τη καθε μερα , να ζουμε τη καθε στιγμη , μοναδικα , να τη ξεζουμιζουμε
να κατανοησουμε το δωρο που εχουμε , οτι ειμαστε ζωντανοι , ΖΟΥΜΕ , ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ , ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ .
-Τι εστί Θεός;
-Ανθρωπος Αθάνατος
-Τι δε Ανθρωπος;
-Θεός Θνητός
Ειναι πασιγνωστο οτι και απο τραυματικη εμπειρια,σοκ μπορει καποιος να εμφανισει το συμπτωμα της αποπροσωποποιησης. Σαν συμπτωμα ομως και οχι μονιμα οπως στην δικη μου περιπτωση.
Το καλο ειναι οτι επειδη ειναι συμπτωμα ξεπερνιεται πολυ πιο ευλολα με ψυχοθεραπεια.
Φιλε Γητευτη απο τα τοσα πολλα χρονια με αυτον τον δαιμονα εχω μαθει να τον νικαω που και που και εχω μαθει τι τον ταιζει.
Ο φοβος μου και οι επιμονες σκεψεις για αυτη την κατασταση.
Οσο το αγνοω αργοπεθαινει ο δαιμονας. Αν του δωσω ομως ενα δευτερολεπτο σημασια με ρουφαει στην αββυσο.
Τον εχω μαθει ομως τωρα πια 
Πρεπει να πιασεις πατο για να μπορεσεις να συνηδειτοποιησεις καποια πραγματα και για να βρεις την δυναμη να ξανασηκωθεις...Για παντα ομως αυτη την φορα...
quote:
Φιλε Κωστα τρομερα ενδιαφερον το θεμα σου . Πραγματικα δεν ειχα ακουσει για αποπροσωποιηση . Οτι ειχα ακουσει ηταν πολυ γενικευμενοΤα συμπτωματα αυτης της παθησης ειναι τρομακτικα , ουσιαστικα σου αφαιρουν το δικαιωμα να ζεις .
Ακριβως αυτο αγαπητε φιλε το δικαιωμα να ζεις.
Το καταλαβες πολυ σωστα.
Ξερεις τι συμβαινει ομως?
Επειδη ειναι πολυ δυνατη αυτη η διαταραχη και σου αφαιρει τον εαυτο,την χαρα,τις μνημες,την πραγμαματικοτητα (χωρις να τα χεις χαμενα ομως) δεν μπορεις να σκεφτεις πως ειναι να ζεις και να συμετεχεις,να υπαρχεις,γιατι πολυ απλα δεν εχεις αυτη την μνημη,σαν να εισαι σε ενα αλλο επιπεδο της συνειδησης και μονο μεχρι καποια πραγματα μπορεις να σκεφτεις και να νιωσεις.
Τελος να συμπληρωσω οτι αυτο το θεμα το ανοιξα οχι για να κλαιγομαι (το σιχαινομαι αυτο) αλλα για να το διαβασει καποιος που μπορει να ενιωσε κατι απο αυτα και νομιζε οτι τρελαινοταν,οπως εγινε στην δικια μου περιπτωση οπου μετα απο πολλα χρονια εμαθα επιτελουσ τι μου συμβαινει.
Εκει ειναι και ολη η ζημια¨Να ζεις χρονια με κατι τοσο περιεργο και να μην ξερεις τι συμβαινει,να μην μπορεις να το εξηγησεις σε κανεναν.
Συντομα ομως θα 
γιατι το επιθυμω πραγματικα
Πρεπει να πιασεις πατο για να μπορεσεις να συνηδειτοποιησεις καποια πραγματα και για να βρεις την δυναμη να ξανασηκωθεις...Για παντα ομως αυτη την φορα...