- Mission in-Possible - "Μουσείο" Απολιθωμένων Θεμάτων/Συζητήσεων...

Έχω βάσιμες και ισχυρές ενδείξεις πως η λέξη "μπινελίκι", είναι σύνθετη και ακολουθεί τους ίδιους συνδεσμολογικούς κανόνες για το ερέθισμα του κοχλία με κάποιες άλλες λέξεις. (Ας μην επεκταθούμε προς το παρόν). Διάβασε και λίγο Τόλκιν ρε μωρό δηλ. Κατ' αρχήν να σημειώσουμε πως το πρώτο συνθετικό είναι μπίνε και όχι μπινέ για να αποφύγουμε τυχόν παρερμηνείες από τους παρεξηγιάρηδες εσωτεριστές μου.

Το "μπίνε" λοιπόν, προέρχεται από το ρουμάνικο (βλ. Μολδαβία, η Ατμάνοβιτς ξέρει) "bine", που σημαίνει "καλά". Το δεύτερο συνθετικό, ε, δεν χρειάζεται να το ψάξουμε και πολύ. Είναι το γνωστό μας "λίκι" που το χρησιμοποιούμε ευρέως, ως αντιβιοτική κατάληξη με δραστική συμπεριφορά στις λέξεις μας.

Προσοχή τώρα. Αν συνδέσουμε το "καλά" με το "λίκι", χρειαζόμαστε το "μπα" ενδιάμεσα, ως μοριακό καταλύτη. Τι φτιάξαμε ? Το "καλα-μπα-λίκι". Το μπινελίκι λοιπόν, είναι ίδιο με το καλαμπαλίκι, όσο κι αν αυτό σου φαίνεται παράλογο.

Ε, το καλαμπαλίκι, ξέρουμε όλοι τι σημαίνει...

E, ρε, πάλι διαφωνώ.

Ο έρωτας είναι πόλεμος και ο πόλεμος είναι έρωτας μις Τζι μου. Θυμάσαι τους Σογκούν ? Και πολύ ερωτιάρηδες πολεμιστές δηλ.

Φυσικά! Αφού την ξέρεις την παρτενέρ μου...

Ποιο ορθός τίτλος είναι ο.....''πόση ανωριμότητα μπορεί να επιδείξει η galadriel και ο Deva''

Ότι και να θέλετε να πείτε, με αυτόν τον τρόπο γίνεστε κουραστικοί και γελοίοι. Ίσως είναι καιρός να σταματήσετε αυτό το παιχνίδισμα, είστε ενοχλητικοί.

Δεν υπήρχε ποτέ θέμα φίλτατε Μορφέα. Τα θέμα ανοίχθηκε ως υπονοούμενο για κάτι η για κάποιον. Κάνω λάθος Miss κουτοπόνηρη 2006;

Ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Γύρω μου, θάλασσα και βουνό. Και τέσσερις τοίχοι. Καινούργια εξορία. Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ. Δεν μου θυμίζει τίποτε το μέρος. Κάνω να σ’ αγκαλιάσω – τζίφος - δεν έχω χέρια. Κάνω να σηκωθώ – ακόμη χειρότερα – δεν έχω πόδια. Τώρα το ξέρω. Είμαι δέντρο. Θέλω να ουρλιάξω – τι βλάκας θεέ μου – είμαι δέντρο, δεν έχω στόμα. Ύστερα θυμάμαι – τα θυμάμαι όλα – ανακουφίζομαι. Πάντα ήμουν δέντρο. Ή τουλάχιστον από τότε που άρχισε να μετράει ο χρόνος μου σ’ αυτήν την ζωή. Υπάρχουν κι άλλες ζωές ? Δεν είμαι σίγουρος, υποπτεύομαι πως ναι. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα όνειρα. Ναι, είμαι ένα δέντρο που ονειρεύεται.

Χθες, ας πούμε, ήμουν πιτσιρικάς, έπαιζα μπάλα στην αλάνα, μέχρι που νύχτωσε και γύρισα σπίτι με γρατσουνισμένα γόνατα. Η μάνα μου με μάλωσε αλλά πριν κοιμηθώ, την ένοιωσα να μου φιλάει το μέτωπο. Ή τις προάλλες, δελφίνι ακολούθησα την ρότα του πλοίου μέχρι να φτάσει στην μπούκα του λιμανιού. Πότε αετός, πότε περιστέρι. Πότε αντιλόπη, πότε τίγρης. Κάθε φορά μια άλλη ζωή, ένας άλλος ρόλος. Αλλά πάντα δέντρο, πάντα ξυπνάω στην μέση του πουθενά. Πάντα, θάλασσα και βουνό. Και τοίχοι.

Δεν μου παραπονέθηκες ποτέ. Κι έτσι δεν μου έδωσες την ευκαιρία να σε λυπάμαι. Εκείνο το βράδυ που κάγχασες ότι έχεις όλο το χρόνο που σου λείπει από εμένα, σώπασα. Πρώτον, γιατί είχες δίκιο. Και δεύτερον, γιατί δεν με ξεγελάς με το δίκιο σου. Ξέρω καλά, τι ευχή και κατάρα είναι τα όνειρα.

Μην φρικάρεις όταν σου λέω πως σ’ αγαπώ.