- Μετεμψύχωση & μετενσάρκωση - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

1. Φαινομενολογία

Βρισκω πολύ ενδιαφερουσες τις σκεψεις σου, καθοσον εμφιλοχωρει πνευμα κατανοησεως, τα ζητηματα ευπρεπως αρχομενα, μη βαλλων κατά η σκεψις τον σκεπτομενο. Η ισορροπια εν τη μεση οδω, η εγνωσμενη μεσοτης είναι αρετη και δη μαθησεως εδρα ακαταθλιπτος. Διοτι αναφερεις συμπαθεια για τις μεσες οδους. Εξοικονομων απαραιτητον πειραν, τον μαθητην διαδεχεται ο συμπαθων και διδασκων, και την μαθητειαν η εγκυρος διδασκαλια και η φροντις της ερευνης και της μεταδοσεως. Το πραγμα per se (καθεαυτο) ανηκει στην μεταφυσικη, βασικη παντος συστηματος μελετη η του Αριστοτελους πραγματεια - μετα τα φυσικα - «παλαι τε και νυν και αει ζητουμενον και αει απορουμενον, τι το ον, τουτο εστι τις η ουσια» (αντε μη με πιασει το αριστοτελικο μου και εντεινω [τεντωσω] μανικως την χορδην.) Η βασικη μεθοδος της φαινομενολογιας ονομαζεται αναγωγη η οποια συνισταται, όπως ωραια σημειωνεις, στην ενπαρενθεση του κοσμου, δηλ. απεχομε από κάθε διαβεβαιωση περιεχομενου της συνειδησεως, το υπαρχον και συγκεκριμενο εκ της συνειδησεως του κοσμου αναβαλλεται, προκειμενου η δημιουργια υπερβατικου πεδιου και η ανακαλυψις της ουσιας του φαινομενου και καθαρου νοηματος. Η φαινομενολογια οριζεται ως ειδητικη επιστημη, ο Χουσσερλ δανειστηκε τον ορο ειδος από τον Αρστ. «παντες ανθρωποι του ειδεναι ορεγονται φυσει» πλην χρησιμοποιει τον ορο με διαφορετικη σημασια.

2. Θεία Χάρις

Ο ειρηνευων και εναρμονιος προς το θελημα του θεου, ο επιζων δικαιος, δεν διοριζεται δικαιουχος αξιομισθος της δοσεως ην χρωστα και οφειλει να καταβαλει θεος. Αυτό δεν σημαινει ότι ο δικαιος δεν δικαιουται ή δεν αξιωνεται της θειας χαριτος. Δεν λεμε αυτό. Στις ανθρωπινες σχεσεις ισχυει νομιμοτης και νομιμον αντικρυσμα, λογω οτι ενδεχόμενες ψευδος και απατην. Ενδεχεται ψευδος η σχεσις θεου ανθρωπου ;; Ποιον ευρισκεται το αντικρυσμα ;; Η σχεσις θεος ανθρωπος δεν προσδιοριζεται βασει νομικου πλεγματος υποχρεωνων τον θεο εις ανταμοιβην χαριτος, δηλ επικυρωθέν μισθωτηριον το οποιον ο ανθρωπος δικαιος ων επικαλειται δια νομιμον δικαιωμα και απαιτει εκ του θεου τηρησην μισθαποδοσεως. Παραδειγμα ο Ιωβ. Ουδε λογικως στηριζεται η θεση, κατά πρωτον ο θεος εφαρμοζων νομον και διαταξεις του νομου, τις ο δικαιος ;; Κατά δευτερον εισαγομε ανωτερον δικαστηριον, δηλ. κατωτερον θεον ελεγχομενου υπο ανωτερας αρχης του νομιμου δικαιωματος και υποχρεου εις αντικαταβολην μεριδιου.
Ο χρεωνων αποκτα χρεωστην και χρεωνεται ο ιδιος. Ποιος χρεωνει, θεος ή αντιθεος ;; Ο δικαιος, εναρετος, ευσεβης κλπ προπαρασκευαζει εαυτον και γινεται δεκτικος. Η θεια χαρις αποβλεπει εις το προσωπον, ο δικαιος αξιωνεται της χαριτος δωριζομενης δηλ.δωρον της θειας αγαπης. Το δωρον αυτό το δινεις επειδη αγαπας καποιον, όχι επειδη καποιος είναι δικαιος, δηλ. αγαπων δωριζεις χωρις να θετεις ορον τον δικαιον, η θεια αγαπη και αγαπη τελεια υπαρχουσα, είναι δωρεαν ανευ ορων δικαιου-αδικου. Τα γνωριζεις αυτα, ότι η βροχη επι δικαιων και αδικων. Υπο την εννοιαν αυτην, είναι δυνατον να συμβει ο ληστης να αξιωνεται χαριτος, ο αποσταδά (=μακροθεν) του ληστου απλος εκφωνητης ειδησεων να μην αξιωνεται, μπορει φαρισαισμος, εμεις τι γνωριζομε κατά βαθος καρδιας (;) καθεις η ψυχη του.

Αντιθετοι προς την δωρεαν της χαριτος, φερονται οι ημιπελαγιανοι, δηλ. demi – πελαγιανοι. Η χαρις εξαρταται προκαταρκτικως από την ανθρωπινη ενεργεια, ο ανθρωπος αυτοδυναμα αρχιζει μονος εργαζομενος εις την σωτηριαν αυτου, η χαρις συνεχιζει προηγουμενο εργο του ανθρωπου ενισχυοντας τις δυναμεις της φυσεως. Ο φυσικος ανθρωπος αρξαται (=αρχιζει) κτιζων γεφυρα προς το απειρον θειον καθ’ οδον στηριζομενος επι της χαριτος, ητις είναι αυτή η οφειλομενη αμοιβη.
Αλλα μεταξυ φυσεως και χαριτος το χασμα παραμενει απληρωτον. - «Γυμνος ο Αδης ενωπιον αυτου, και ουκ έστι περιβολαιον εν τη απωλεια» - δηλ. ο αδης ξεσκεπαστος μπροστα στον θεο, ακαλυπτος η αβυσσος, βυθος που δεν τερματιζει ποτέ πουθενα, δεν υπαρχει καλυμμα στο βλεμμα του θεου ο κατω κοσμος και το βλεμμα του θεου δεν τελειωνει πουθενα ουτε εκει που ολα χανονται - «εκτεινων βορεα επ’ ουδεν, κρεμαζων γην επι ουδενος» - δηλ.ουδεν υπαρχει στηριγμα ουρανου πολου ( = βορεας), η δε γη κρεμεται εις το κενον του μηδενος. Αναμεσα στον θεο και τον ανθρωπο, ουδεν μεσολαβει ειμη οδος ανω, ουδεις αναβας ειμη ο καταβας εξ ουρανου, ουρανος και γη ανεπαφος, δηλ δεν υπαρχει σημειον επαφης.
Εχω ηδη φλυαρησει. Ευχαριστω για τις σημαντικες εξηγησεις στο ζητημα του χρονου. Μαθαινει καποιος από σενα και ωφελειται, διοτι καλλιεργεις σαφηνεια και ξεκαθαριζεις τα νοηματα. Πλωτινος και χριστιανισμος εχουν διαφορες στις λεπτομερειες. Στον Πλωτινο η ψυχη είναι απορροια της ουσιας του Ενός, δηλ. εχομε πανθεισμο, στον χριστιανισμο η ψυχη είναι κτισμα του Θεου. Η ψυχη είναι αθανατος κατά χαρην όχι κατά φυσην όπως στον Πλωτινο. Αυτά, παραπανω δεν κατεχω.

Wiccan;)

________________________
"Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις"

quote:

---

Στην δίκια μου θρησκεία, αλλα και εγώ προσωπικά πιστεύω, πως αναγεννιόμαστε, ώστε να εξελίσσουμε τον εαυτό μας, και κάποτε να ενωθούμε με την θεα (το θείο).

---

Αγαπητέ Wiccan89, όταν λες ότι αναγεννιόμαστε εννοείς ότι επανενσαρκωνόμαστε;

Η λέξη πάντως που χρησιμοποίησες μου έδωσε το έναυσμα για να κάνω κάποιες σκέψεις γύρω από την αναγέννηση και την σημασία της, ειδικά όσον αφορά την πνευματική μας αναγέννηση.
Είναι πολύ πιθανόν στην διάρκεια της ζωής μας να νιώσουμε ότι έρχεται μια στιγμή - ή και περισσότερες - που είναι σα να ξυπνάμε από έναν βαθύ ύπνο, να ανοίγουμε τα μάτια μας και τότε να συνειδητοποιούμε ότι αφενός μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα, τους ανθρώπους, την ζωή πιο καθαρά και περισσότερο ουσιαστικά απ' ό,τι πριν κι αφετέρου ότι πριν από αυτή την αφύπνιση βρισκόμασταν στο σκοτάδι κι αυτά που πιστεύαμε ως αληθινά ήταν στην ουσία ψευδαισθήσεις και σκιές.
Αρχίζεις να κατανοείς περισσότερο το μυστήριο της ζωής, το ρόλο που σου έχει ανατεθεί να εκπληρώσεις αλλά και τους δεσμούς αλληλεξάρτησης σου με τα πάντα.

Ίσως βέβαια αυτή η αναγέννηση να μην έρχεται με ένα μαγικό τρόπο αλλά να είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς διεργασίας κατά την οποία το άτομο προσπαθεί να μετουσιώσει τα προσωπικά εργαλεία που διαθέτει σε εργαλεία και μέσα που θα είναι "ευγενέστερα", καλύτερης ποιότητας και θα μπορούν να βοηθήσουν τόσο αυτόν όσο και τους συνανθρώπους του.
Ίσως πάλι αυτά τα νέα εργαλεία να τον βοηθήσουν στο να έρθει ένα βήμα πιο κοντά στην πραγματοποίηση των στόχων του και να τον βοηθούν υποδεικνύοντας του τον ορθότερο δρόμο για να τους προσεγγίσει.

Επανέρχομαι λοιπόν στην τάξη!

quote:

---

Δηλαδή, εμείς οι ίδιοι καταδικάζουμε τον εαυτό μας, αλλα μπορούμε πάντα να ξεπεράσουμε αυτά τα λάθη και να στοχεύσουμε στην τελειότητα και εξέλιξη.

---

Για να είμαι ειλικρινής, η λέξη "καταδικάζουμε" μου ακούγεται κάπως βαριά.
Θεωρώ ότι τα λάθη είναι ένα αναπόσπαστο προϊόν της ανθρώπινης φύσης μας και μπορούν και να μας βλάψουν αλλά και να μας ωφελήσουν αν κοιτάξουμε την πραγματική τους αιτία και τι είναι αυτό που τελικά τα έκανε να πραγματοποιηθούν.
Εάν όμως πούμε ότι ενσαρκωνόμαστε ξανά και ξανά για να μπορέσουμε να φτάσουμε στην τελειότητα και στην εξέλιξη - δεν διαφωνώ - μπορούμε να πούμε ότι αυτό είναι μια καταδίκη;

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Αγαπητέ Wiccan89, όταν λες ότι αναγεννιόμαστε εννοείς ότι επανενσαρκωνόμαστε;

---

Για να είμαι ειλικρινής πάντως, δεν ξέρω αν πολλοί ψυχολόγοι αποδέχονται ότι γεννιόμαστε ξανά και ξανά.

In anticipation of my resurrection...

Wiccan

________________________
"Όταν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, οι άνθρωποι πρώτα θα σε αγνοούν, μετά θα σε κοροϊδεύουν, μετά θα σου επιτίθονται, μετά θα νικήσεις"

Αγαπητέ μου ΠΛΑΤΩΝΑ,

quote:

---

Kαλη μου Unseen, ευχαριστως να κανω και άλλες προσπαθειες, μα ειληκρινα το μονο που δεν θα ηθελα, είναι να πεισω καποιο για τα οσα γραφω

---

Πιστεύω ότι αυτή είναι ειλικρινά μια παράμετρος μέσα σου, να είσαι δηλ. απαλλαγμένος/μη προσκολλημένος στο αποτέλεσμα των λεγομένων σου. Ωστόσο διαβλέπω ότι συνυπάρχει με μια άλλη παράμετρο, αντίθετη, και δεν θα προσφύγω στα κλισέ «κακά τα ψέμματα, όλοι γράφουμε γιατί θέλουμε να επιβεβαιώσουν τη γνώμη μας οι άλλοι» που συνήθως γράφονται, θα σε παραπέμψω σε μια συζήτησή σου με τον el.elyon σε άλλο θέμα, όπου καταφανώς ήθελες να τον πείσεις για το λανθασμένο της άποψής του (και το ορθό της δικής σου) αιτιολογώντας έτσι κάτι που σου είχα γράψει παλιότερα, ότι βλέπω να υπάρχουν μερικές φορές αντιφάσεις ανάμεσα στο τι λες και το πώς φαίνεσαι/συμπεριφέρεσαι/αποδεικνύεσαι μέσα στο φόρουμ.

Θα επαναλάβω ότι μιλάω όχι για τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο, αλλά για τα γραπτά του. Σαφώς δέχομαι ότι δεν είμαστε όλοι εδώ μάστορες του λόγου, καθώς επίσης και ότι είμαστε όντα στην οδό προς την τελείωση, όχι τελειωμένα για να αναζητεί και να απαιτεί κανείς το τέλειο… Μάλιστα αυτή η διάσταση, της αντιφατικότητας, την οποία βλέπω και μέσα μου συχνά, σε κάνει πιο «ανθρώπινο» στα μάτια μου και πιο αγαπητό…

quote:

---

Στο παιχνιδι (με τον εαυτο), μην αρκεσθεις στο να το καταλαβεις με το ΝΟΥ (μα να το ζησεις)

---

Καλέ μου, γι’ αυτό ακριβώς το σημείο σε ζηλεύω. Είναι φορές που ο νους μου δεν μου επιτρέπει να ζήσω. Υποχρεώνομαι κάπως ψυχαναγκαστικά σε μια ανάλυση των πάντων που με κρατά μακριά από την εμπειρία. Άλλες φορές ακροβατώ επικίνδυνα ανάμεσα σε μια θεωρία των πάντων και σε μια θεωρία του τίποτα. Και δεν είναι τυχαίο που τις πιο αξιοσημείωτες «μεταφυσικές» μου εμπειρίες τις είχα σε περιόδους μεγάλης προσωπικής αποδιοργάνωσης, όταν ο νους δεν λειτουργούσε και τόσο άρτια… Αν καταφέρω να βιώσω αυτό το σημείο που αναφέρεις ξανά και ξανά στα γραπτά σου, θα είμαι πραγματικά ευτυχής…

Είναι - όπως γράφεις στο δεύτερο ποστ σου - σα να έχω κολλήσει στο επίπεδο της διάνοιας. Γνωρίζω πότε ο νους κάνει πολύ καλά τη δουλειά του, όταν μας δείχνει και το ένα και το άλλο, όλες τις όψεις μιας υπόθεσης, γιατί αυτό είναι προορισμένος να κάνει. Γνωρίζω επίσης ότι από κει και πέρα πρέπει να αναλαμβάνει κάτι άλλο, η ψυχή, με τις πέντε της αισθήσεις (κατά Πλάτωνα, τις θυμάσαι;), μεταξύ των οποίων η κρίση, η φαντασία και η φορά, και να αξιολογεί τα πορίσματα του εγκεφάλου και να τα μεταπλάθει σε πορεία ζωής. Αλλιώς παραλύεις.

Τα γνωρίζω από πρώτο χέρι όλα αυτά γιατί περνάω μια φάση προσωπικής δοκιμασίας με πολλά στάδια, που κρατάει ενάμιση ίσως και δύο χρόνια τώρα. Και ενώ μπορώ να παρακολουθήσω τα στάδια και ξέρω (θεωρητικά αλλά και διαισθητικά μερικές φορές) την οδό διαφυγής, δεν μπορώ να την ακολουθήσω. Κάτι μέσα μου αντιστέκεται. Κάτι βρίσκεται σε αναμονή.

Ευχαριστώ και τον φίλο kost για τις ανταλλαγές μεταξύ σας, πολύ διαφωτιστικές, έστω κι αν ξέφυγαν από το θέμα, ήταν μια ωραία ανάσα…

Αγαπητέ μου τζίτζικα,

Δεν παύεις να με εκπλήττεις ευχάριστα, φίλε μου. Άρση της παρεκτεινόμενης από τα ανθρώπινα δρώμενα νομικής σχέσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου και της απαιτούμενης από τον δεύτερο μισθαπόδοσης…

Ωραία τότε. Ο άνθρωπος διάγει δίκαιο βίο. Ο Θεός τον αγαπά, όπως ένας στοργικός πατέρας. Η Χάρη πέμπεται αδιακρίτως. Τι λείπει ώστε ο άνθρωπος να λάβει τη Χάρη; Η πίστη; Η αφύπνιση; Η σωστή συγκυρία;

Έγραψες σε προηγούμενο ποστ σου ότι δεν ωφελεί να σώσει κανείς τον κόσμο αλλά να χάσει την ψυχή του και σε ρώτησα πώς είναι δυνατόν να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Όμως κατάλαβα. Μπορεί κανείς να βοηθά, μπορεί κανείς να κάνει αγαθοεργίες, μπορεί να προσφέρει, όμως να το κάνει απών, να ντύνει την ψυχή του ένας μανδύας, ένα φίλτρο που δεν επιτρέπει να διεισδύσει ένα αληθινό συναίσθημα, η αγάπη. Μπορεί κανείς να κάνει καλό από φόβο; Η απάντηση είναι «ναι». Επομένως, η απάντηση στο ερώτημά μου «πώς αξιώνεται κανείς τη θεία Χάρη» είναι η ουσία με την οποία περιενδύει κανείς την όποια πράξη του, το κομμάτι του εαυτού του που επενδύει σε αυτήν. Και η επίγνωση της επένδυσης σε συνδυασμό με την αποστασιοποίηση από το αποτέλεσμα του πρακτέου.

Σε ευχαριστώ και για τις υπόλοιπες διευκρινήσεις, θα μπορούσαμε να συζητάμε ώρες.

Αγαπητέ/ή Wiccan89,

quote:

---

Ο πόνος, η η αρνητική ενέργεια (που ίσως οι ίδιοι να εκπέμπουμε, ώστε να τραβήξουμε κοντά μας ενέργειες, της ενεργειακής συχνότητα μας, που να αντιστοιχούν σε αυτό που εκπέμπουμε), είναι η αρχή της κατανόησης.

---

Πού πιστεύεις, όμως, ότι βρίσκεται η απαρχή του πόνου; Είναι ανθρώπινο δημιούργημα ή θεϊκό; Δηλαδή ο Θεός, όταν έφτιαχνε τον κόσμο, έβαλε μέσα του την ίνα του πόνου ή ο πόνος είναι αποτέλεσμα των ανθρώπινων επενεργειών στον κόσμο;

quote:

---

Υπάρχει και μια ειδική θεραπεία, που θεραπεύει τραύματα της προηγουμενης ζωής μας, που είναι οι ρίζες σημερινών προβλημάτων μας.

---

Αναφέρεσαι στην SRT?

Καλέ μου Dying Incubus,

Ευχαριστώ για τη συμβολή σου ώστε να «κρατηθεί» το φρούριο στη θέση του και για τις πάντα ενδιαφέρουσες απόψεις σου…

Με αγάπη,
Unseen

Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.

Edited by - Unseen on 08/01/2008 13:35:34

quote:

---

Πιστεύω ότι αυτή είναι ειλικρινά μια παράμετρος μέσα σου, να είσαι δηλ. απαλλαγμένος/μη προσκολλημένος στο αποτέλεσμα των λεγομένων σου. Ωστόσο διαβλέπω ότι συνυπάρχει με μια άλλη παράμετρο, αντίθετη, και δεν θα προσφύγω στα κλισέ «κακά τα ψέμματα, όλοι γράφουμε γιατί θέλουμε να επιβεβαιώσουν τη γνώμη μας οι άλλοι» που συνήθως γράφονται, θα σε παραπέμψω σε μια συζήτησή σου με τον el.elyon σε άλλο θέμα, όπου καταφανώς ήθελες να τον πείσεις για το λανθασμένο της άποψής του (και το ορθό της δικής σου) αιτιολογώντας έτσι κάτι που σου είχα γράψει παλιότερα, ότι βλέπω να υπάρχουν μερικές φορές αντιφάσεις ανάμεσα στο τι λες και το πώς φαίνεσαι/συμπεριφέρεσαι/αποδεικνύεσαι μέσα στο φόρουμ.

---

Χαίρομαι που σε διαβάζω και πάλι.
Πιστεύω πως η σιωπή είναι μια κατάσταση που δηλώνει μια τάση εσωτερίκευσης του ατόμου στα ενδότερα του με σκοπό να μπορέσει να κατανοήσει και να αξιοποιήσει τα όσα έλαβε στην φάση του "ανοίγματος" του, την φάση εξωτερικοποίησης.
Με αυτή την έννοια λοιπόν, είναι δύο φάσεις αλληλοσυμπληρούμενες.

Νομίζω πως το γεγονός ότι νιώθεις πολλές φορές να κινείσαι ανάμεσα σε μια θεωρία των πάντων και σε μια θεωρία του τίποτα είναι πολύ ωφέλιμο σε ένα μεγάλο βαθμό διότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να μειωθούν οι πιθανότητες προσκόλλησης σε μια συγκεκριμένη θεωρία κι υπερβολικής εστίασης σ' αυτήν, με αποτέλεσμα να προσπερνάς όλες τις υπόλοιπες χωρίς να αναγνωρίζεις τις αξίες που προκύπτουν από αυτές.
Άλλωστε ένας αληθινός φιλό-σοφος μπορεί να χτίσει και να γκρεμίσει τα οικοδομήματα του με την ίδια ευκολία με σκοπό να προχωρήσει παραπέρα.

quote:

---

Και δεν είναι τυχαίο που τις πιο αξιοσημείωτες «μεταφυσικές» μου εμπειρίες τις είχα σε περιόδους μεγάλης προσωπικής αποδιοργάνωσης, όταν ο νους δεν λειτουργούσε και τόσο άρτια…

---

Κι αν σε αυτή σου την πρόταση βρίσκεται το κλειδί του αινίγματος;
Ίσως ένας από τους τρόπους για να βιώσεις και να αισθανθείς κάποια πράγματα υψηλότερων κραδασμών, είναι να κάνεις τον συγκεκριμένο νου να παύσει για λίγο και να αποσυρθεί ρίχνοντας το βάρος της συνείδησης σου σε ένα σκαλοπάτι παραπάνω.
Υπάρχουν περιπτώσεις που για να δούμε κάποια πράγματα πιο καθαρά θα πρέπει να βάλουμε στην άκρη τα συναισθήματα μας και να τα δούμε μέσα από το πρίσμα της λογικής.
Για να αντιληφθούμε κάποια πράγματα ανώτερα ενδεχομένως να χρειάζεται να βάλουμε στην άκρη τις σκέψεις και τις αναλύσεις μας κι απλά να τα διαισθανθούμε.
Να αφεθούμε ελεύθεροι προκειμένου να αφήσουμε νέες καταστάσεις να έρθουν και να χτυπήσουν την πόρτα μας.
Όσο πιο βαριά είναι η πόρτα αυτή τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες να μπορέσουμε να ακούσουμε το κάλεσμα τους.

Κι ο νους και τα συναισθήματα κι η διαίσθηση μας είναι απλά τα εργαλεία μας, τα εφόδια μας για να πορευθούμε στον κόσμο αυτό.
Θα πρέπει όμως να ανακαλύψουμε το σημείο ισορροπίας και να ανακαλύψουμε τον τρόπο που θα τα χρησιμοποιήσουμε όσο χρειάζεται προκειμένου να μην τα στρέψουμε άθελα μας εναντίον μας.

In anticipation of my resurrection...

Σε ευχαριστώ πολύ για τη βοήθειά σου. Έχω ξαναγράψει πως ένας από τους λόγους που με ωθούν να γράφω στο εσοτέρικα είναι γιατί στα γραφόμενα όλων σας βρίσκω συχνά απαντήσεις σε ερωτήματα που άλλοτε γνωρίζω και άλλοτε δεν γνωρίζω ότι έχω.

quote:

---

Μην το πιεζεις, αν είναι θα ερθει μονο του.

---

Νομίζω πως έχεις δίκιο, όμως έχω συνηθίσει τα αποτελέσματα να έρχονται μόνο μετά από σκληρή δουλειά από μέρους μου. Αιγόκερως είμαι εξάλλου… Βέβαια, με τον Δία στον Αιγόκερω φέτος, μπορώ ίσως να περιμένω και μερικά συμπαντικά δώρα, όπως λένε όλοι οι αστρολόγοι…

quote:

---

Προσεξα στην αδερφη μου πριν χρονια, (ηταν εγκιος) το ποσο ομορφη την εκανε, η ζωη που κουβαλουσε μεσα της.
Εχε επιγνωση πως όταν υπαρχουν οι προυποθεσεις, οριμαζει και ερχεται φυσιολογικα, όπως ενα παιδι.

---

Ένα από τα στάδια της δοκιμασίας που σου έλεγα είναι και η εγκυμοσύνη μου, η οποία με υποχρέωσε να μείνω ακίνητη στο κρεβάτι για σχεδόν δύο μήνες στην αρχή. Φυσικά δεν ήταν η εγκυμοσύνη που το προξένησε αυτό, αλλά κάποια άλυτα ζητήματα μέσα μου και η ψυχή μου που προσέταξε την ακινητοποίηση, σα να μου είπε «σταμάτα, δες τι σου συμβαίνει και λύσε το». Σπάνια ευκαιρία, αν το συλλογιστείς, να πρέπει αναγκαστικά να μείνεις και να κοιτάξεις τον εαυτό σου γιατί δεν σου μένει τίποτε άλλο να κάνεις.
Κι αφού στην αρχή αρνήθηκα πεισματικά να κοιτάξω μέσα μου και παραδόθηκα σε χιλιάδες φόβους που ξόρκιζα βλέποντας σκουπίδια στην τηλεόραση από το πρωί ώς το βράδυ και λύνοντας χιλιάδες σταυρόλεξα και sudoku, εντέλει κατάλαβα πως δεν θα σηκωνόμουν ποτέ από το κρεβάτι αν δεν έβρισκα το σθένος να αντιμετωπίσω τις εκκρεμότητες μέσα μου. Κι έτσι ξεφλούδισα το κρεμμύδι και κατέληξα σε κάποιες παρελθοντικές μου πράξεις που είχα εκλάβει ως σοβαρά ολισθήματα, απ’ αυτά που σου κοστίζουν την ψυχή, και σε έναν φόβο που νόμιζα ότι είχα ξορκίσει: τον φόβο του θανάτου αγαπημένων προσώπων. Αυτά προσπαθώ να λύσω ακόμη, αυτά με κρατούν σε αναμονή.

quote:

---

Είναι αληθεια, αν και είναι σπανιες οι φορες, πως συκωνω τους τονους, και πως πειραζω καποιον περαν των οριων του Χιουμορ, (συνηθως Χριστιανους, που πανε γυρευοντας) μα ισως και να είναι κατανοητα καταλοιπα... των παιδικων χρονων.
Τοτε στο περιβαλλον κυριαρχουσε….δικτακτορια, και με το ζορι, εκκλησιασμος….Χριστανισμος…. Ταλιμπανισμος.

---

Αν μου επιτρέπεις, μια και έχουμε πέσει στη βαριά ψυχανάλυση, μέσα από τέτοιου είδους συζητήσεις σου προσωπικά είδα ότι εσύ είσαι που έχεις τα κατάλοιπα/απωθημένα, μην έχοντας καταφέρει να συμφιλιωθείς με τη συγκεκριμένη παράμετρο της παιδικότητάς σου. Προσωπικά όχι μόνο έχω συμφιλιωθεί μαζί της, αφού πέρασα μια πολύ μεγάλη περίοδο καθολικής απόρριψης (εγγονή παπά γαρ και παιδί του κατηχητικού για 10 τουλάχιστον χρόνια), αλλά την έχω και αγκαλιάσει, την έχω αποδεχτεί σαν ένα καταφύγιο που έχω μερικώς αποκηρύξει, αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την αξία του. Ακόμη και από λογοτεχνικής πλευράς να το πάρεις, σε ποιο άλλο σώμα παράδοσης βρίσκεις τόσο γοητευτικές φράσεις όπως «ειρήνης απέραντο πέλαγος» (στους Χαιρετισμούς);

Ίσως βέβαια σε μένα να δρουν και άλλοι μηχανισμοί. Η εκκλησία, στην οποία πήγαινα κάθε Κυριακή με τη μητέρα μου, είναι πάντα ένας τόπος να συναντήσω εκείνη (τη μητέρα μου) που πέθανε ενώ ήμουν παιδί. Αν η μόνη καταγραφή που έχεις μέσα σου είναι η δικτατορία του εκκλησιασμού, δεν έχεις πολλά στα οποία να μπορείς να στηριχτείς για να συμφιλιωθείς με κάτι που ωστόσο οφείλεις να αποδεχθείς ως συνιστώσα της πολιτιστικής σου ταυτότητας, ακόμη κι αν ζεις στο εξωτερικό και έχεις υιοθετήσει μια άλλη κουλτούρα. Ο el.elyon ήταν που, όταν του ζήτησα ένα παράδειγμα αμιγούς αλήθειας, δηλ. χωρίς ίχνος πλάνης, μου απάντησε “το DNA”. Και είχε φυσικά δίκιο. Τι λέει το DNA σου, ποιος είσαι;

Καλέ μου Dying Incubus,

Σε ευχαριστώ πολύ, κι εγώ χαίρομαι που σας ξαναδιαβάζω όλους.

quote:

---

Άλλωστε ένας αληθινός φιλό-σοφος μπορεί να χτίσει και να γκρεμίσει τα οικοδομήματα του με την ίδια ευκολία με σκοπό να προχωρήσει παραπέρα.

---

Αυτό για μένα είναι βασική αξία οποιουδήποτε ανθρώπου θέλει να προχωρήσει στο ταξίδι του με ανοικτό νου και χωρίς παρωπίδες. Δεν σου κρύβω βέβαια ότι μέσα από την αλληλεπίδρασή μου με συζητητές από εδώ, το εσοτέρικα, με έκπληξη διαπίστωσα στον εαυτό μου μια άλλου είδους προσκόλληση: προσκόλληση στην ιδέα της μη προσκόλλησης (!), σε βαθμό που να μη μπορώ να σεβαστώ το γεγονός ότι κάποιος άλλος άνθρωπος μπορεί να είναι ολοκληρωτικά δοσμένος σε μια ιδέα, μια θεωρία ή ένα δόγμα.

quote:

---

Να αφεθούμε ελεύθεροι προκειμένου να αφήσουμε νέες καταστάσεις να έρθουν και να χτυπήσουν την πόρτα μας.

---

Μα το γνωρίζω, το ζήτημα είναι ότι δεν μπορώ να το κάνω… Ίσως θα πρέπει πρώτα να λύσω τις εκκρεμότητες μέσα μου, ίσως να είναι το ότι με τις εκκρεμότητες αυτές αισθάνομαι ότι δεν αξίζω την απελευθέρωση, ίσως… Ας είναι.

Εύχομαι σε όλους μια όμορφη και ειρηνική μέρα.

Με αγάπη,
Unseen

Στον κόσμο του Πνεύματος είμαστε πάντα στην αρχή.