- Τα Κομμάτια του Όσιρι - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Αρχικά θα θελα να πω πως διάβασα και γω το site για τους Έλληνες και τη Μακεδονία. Τα πρώτα ιστορικά στοιχεία τα διάβασα με προσοχή αλλά από ένα σημείο και μετά ανατρίχιασα! Σας λέω αλήθεια..
Είμαι ανοιχτός σε νέες ιδέες και προτάσεις,χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω δική μου άποψη βασιζόμενη σε πράγματα που έχω διαβάσει.Αλλά ρε παιδιά αυτό παρά πάει...
Θα θελα να πω πως ο Όμηρος δεν αναφέρει πουθενά τους Έλληνες, γιατί απλά ήταν άλλος ένας εμφύλιος από τους πολλούς που έχουν πραγματοποιηθεί στο ρουν της ελληνικής ιστορίας. Οι Τρώες μιλούσαν, σκέφτονταν και γενικότερα ζούσαν ελληνικά. Αυτό που ανέφερα τώρα παραδέχομαι ότι είναι δική μου γνώμη,μιας και όσα έχω διαβάσει για αυτό το θέμα,είτε διαφωνούν με άλλες αρχαιολογικές απόψεις είτε παρουσιάζουν κενά.Με πείθει περισσότερο η άποψη της ελληνικότητάς της.Παρόλα αυτά τη γνώμη μου αυτή μπορείτε να την προσπεράσετε.
Οι λέξεις Έλλην και Γραικός είναι γνωστές από την ελληνική μυθολογία, η οποία συμβολικά <<όμως: "μυθολογία αλήθεια λέγει" κατά τη σημασία της λέξεως>> παραθέτει την ιστορία και μυθολογία των Ελλήνων(ή όπως αλλιώς τους αρέσει ας ΜΑΣ πουν) στα πανάρχαια εκείνα χρόνια,όπως άλλωστε κάνει κάθε μυθολογία κάθε άλλου λαού.Τώρα αν μερικοί ενστερνίζονται την άποψη του Γκρέκου ως υποτιμητική λέξη λατινόζουσας καταγωγής, τότε πάσο ρε παιδιά...
Η συμβατή και επικρατούσα αρχαιολογία δεν βασίζεται σε μυθολογίες, γιατί απλά δεν μπορεί να την εξηγήσει(ή απλά δεν ΘΕΛΕΙ!!!).Όπως ομοίως δεν μας εξηγούν γιατί η Αίγυπτος λέγεται έτσι,γιατί υπάρχουν οι Θήβες και η Ηλιούπολη της Αιγύπτου,γιατί το Γιβραλτάρ λέγεται στήλες του Ηρακλέους από τα αρχαία χρόνια αφου οι Έλληνες δεν "γνώριζαν" τα θαλάσσια κόλπα όπως οι "Φοίνικες" κ.λπ κ.λπ.Εγώ δεν ξέρω,ψάχνω όμως.
Επίσης,είναι λίγο αφέλεια να αποδεχόμαστε την καταγωγή της λέξης Αλέξανδρος από τη λατινική Licenter.Αφού ρε παιδιά είναι γνωστό της πάσι ότι η λατινική γλώσσα έχει τη βάση της στην ελληνική..Δεν μιλάω για την "σπρωχνόμενη" σανσκριτική γλώσσα η οποία αρχίζει και αμφισβητείται,αλλά την ελληνική..Έιναι κρίμα να υποστηρίζουμε πως εκείνα τα χρόνια που ο Ελληνισμός ήταν πρωταγωνιστικός να έχουμε αναδανεισμό λέξεως Έλληνα βασιλιά.Ο αναδανεισμός του αναδανεισμού!!
Όσο για τους Βούλγαρους..
Τελειώνοντας,όλοι οι κατεκτημένοι από τον μέγα Αλέξανδρο μιλούν για ΕΛΛΗΝΕΣ κατακτητές και χωρίς,όπως θα περίμενε κανείς άλλωστε,εθνικό εγωισμό,μίσος ή πικρόχολα σχόλια.Δεν είναι τυχαίο πως στους λαούς αυτούς οι Έλληνες έχουν ξεχωριστή και καλή φήμη ακόμα και σήμερα, το οποίο οφείλεται στον Αλέξανδρο.Θα μου πείτε σκότωσε!Εντάξει.Εκείνη την εποχή τα κριτήρια,όμως, ήταν πολύ διαφορετικά από τα σημερινά.Δεν τον απαλλάσει αυτό,όμως υπάρχει κάτι παραπέρα από τις κατακτήσεις και τους πολέμους του.Οι περισσότεροι Άραβες και Ινδοί αρχαιολόγοι το αποδέχονται αυτό(βλέπε εκπομπές της ΝΕΤ με αυτοπρόσωπες συνεντεύξεις).
Αυτά...Θα χαρώ πολύ να διαβάσω περαιτέρω στοιχεία και απόψεις σας και νέες κατευθύνσεις συζητήσεων..

Υ.Γ.
Αν ο Σωκράτης ήταν μαύρος τελικά δεν θα το σχολιάσω καν(Παναγία μου!! Ήμαρτον ρε παιδιά!)

Δηλαδή δεν θυμάμαι πώς ήταν το παλιό κτίριο στην Ακαδημίας & Ιπποκράτους, κατά συνέπεια δεν θυμάμαι και πώς ακριβώς ήταν διαμορφωμένη η είσοδος της Ακαδημίας 58Α. Περνούσα από εκεί μόνο βράδια! (Μην τρομάξεις, με πήγαιναν οι γονείς μου στους κινηματογράφους της Ακαδημίας, τα πάλαι ποτέ «Ίρις» και «Έλλη».)

Στη δεκαετία του 60 περνούσα πια και κάθε μέρα από εκεί, αλλά εκείνο που θυμάμαι ήταν πια το χτισμένο ξενοδοχείο το οποίο είχε «καπελώσει», όπως είπαμε, την παλιά μυστηριώδη είσοδο. Τόσο καλά, που όπως υπήρχε αυτή η βαριά πόρτα νόμιζα πως επρόκειτο για πόρτα… υπηρεσίας του ξενοδοχείου και ήταν φτιαγμένη με κάποια καλαισθητική διάθεση (συν το δρακουλίνι που υπήρχε από πάνω). Βέβαια υπήρχε μια μικρή πινακίδα που έγραφε «Μουσείο Λοβέρδου» ή κάτι τέτοιο, πολύ μικρή όμως που περνούσε απαρατήρητη. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει ένα μουσείο μέσα σε ένα ξενοδοχείο (!) αλλά ποτέ δεν είδα την πόρτα ανοιχτή και ούτε έτυχε να ακούσω συζήτηση περί τέτοιου μουσείου. Όλος ο καλός κόσμος συζητούσε τότε μόνο για τον «Κήπο του Μουσείου», ένα αναψυκτήριο με καλλιτεχνικό πρόγραμμα που η αίγλη του επισκίαζε το παρακείμενο Αρχαιολογικό Μουσείο. (Γι’ αυτό και το αναψυκτήριο το κατεδάφισαν από τη ζήλεια τους.)

Άλλωστε ως παιδί προτιμούσα να χαζεύω τις φωτογραφίες του κινηματογράφου «Ακαδημία» (μετέπειτα «Ακαδήμεια» και «Ακάδημος») παρά τις κλειστές μυστηριώδεις πόρτες του ίδιου κτιρίου.

Ίσως να πέτυχα σε καμιά φάση που ήταν ανοιχτό ή σπασμένο κάποιο απο τα τζάμια που υπάρχουν επάνω στο θόλο στης κορυφής της πόρτας (τα μικρά τριγωνικά τζαμάκια)

Τέλος πάντων spiral μου , μάλλον θα ξαναπεράσω απο εκεί...

Αυτό με το φωταγωγό καλό μου ακούγεται, ποια υπηρεσία στεγάζεται εκεί ?

Να ξέρω τι να ζητήσω δηλαδή και με την ευκαιρία να πάω και σε καμιά τουαλέτα με προσανατολισμό προς το σπίτι...

Κατ' αρχήν μια φωτογραφία της πρόσοψης.

Από όσα μου λένε και οι δικές μου θολές αναμνήσεις, το δρακουμέλ ήταν πάνω από το ημικυκλικό παράθυρο, εκεί όπου τώρα υπάρχουν τρεις προεξοχές.

Στη φωτογραφία επίσης φαίνεται πόσο αριστοτεχνικά έχει ενσωματωθεί προς τα πάνω και προς τα δεξιά η είσοδος στο παρακείμενο κτίριο (το οποίο δεν θυμάμαι τι υπηρεσία στεγάζει, πάντως κάτι για να περνάει η ώρα).

Βρήκα επίσης μια κάτοψη που δεν πολυκαταλαβαίνω αλλά την παραθέτω λόγω ευσυνειδησίας.

Το κυριότερο όμως που βρήκα είναι αυτή καθαυτή η διεύθυνση από την οποία υφήρπασα τις παραπάνω εικόνες:

http://www.iranon.gr/ATHINA/ATHINA.htm

Εδώ είμαστε.

πάντως περνώ κάθε μέρα από εκεί....τώρα πια....δεν έχω παρατηρήσει ποτέ τίποτα αν και το μέρος με κάνει να αισθάνομαι παράξενα....θα ήθελα να το εξερευνήσω....

μήπως κανεία από 'σας γνωρίζει περισσότερα για τον Ziller εκτός από τα λίγα και τετριμμένα που κυκλοφορούν στο ineternet?

Δυστυχώς, τα πιο ιδιωτικά του Τσίλλερ δεν είναι γνωστά. Υπάρχει η πιθανότητα να ανήκε, όπως πολλοί καλλιεργημένοι άνθρωποι της εποχής του, σε μια αδελφότητα. Δεν ξέρουμε όμως αν το θρυλικό «εκκλησάκι» ήταν ιδέα του Τσίλλερ ή έγινε μεταγενέστερα από το Λοβέρδο.

Θα δανειστώ κάτι από την πολύ καλή διεύθυνση που αναφέρω παραπάνω:

«Ο Διονύσιος Λοβέρδος τώρα, συνιδρυτής μαζί με τον αδελφό του Σπυρίδωνα Λοβέρδο και διοικητής ο ίδιος της "Ιωνικής και Λαϊκής" Τράπεζας, προφανώς λόγω και της εκκλησιαστικής κλίσης πολλών από τους προγόνους του, ήταν ένθερμος συλλέκτης Βυζαντινών εικόνων και λοιπών έργων τέχνης. Μετασκεύασε λοιπόν τους δύο ορόφους του κτιρίου της οδού Ακαδημίας 58α (Ακαδημίας 53α τα χρόνια εκείνα), το οποίο, όπως είπαμε, επικοινωνούσε εσωτερικά με την κυρίως οικία του στη Μαυρομιχάλη 8 (Μαυρομιχάλη 6 τότε και οδός Παρθεναγωγείου παλαιότερα), σε ένα μικρό, αλλά πολύ αξιόλογο ιδιωτικό Μουσείο Νεοβυζαντινής Τέχνης. Στις αίθουσες του τοποθέτησε τις 600 περίπου εικόνες της ιδιωτικής του συλλογής, βασικό πυρήνα της οποίας αποτελούσαν οι 200 πίνακες της συλλογής του φιλολόγου Αλεξίου Κολυβά και οι οποίοι αγοράστηκαν μετά το θάνατο του τελευταίου από τον Δ. Λοβέρδο. Τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου Λοβέρδου έγιναν τον Οκτώβριο του 1930, κατά τη διάρκεια του τρίτου βυζαντινολογικού συνεδρίου που διοργανώθηκε τις μέρες εκείνες στην Αθήνα.

…Βοηθούσης της οικονομικής ευχέρειας του Δ. Λοβέρδου, ο όλος χώρος απέκτησε μια υποβλητική μεγαλοπρέπεια, ενώ τα διάφορα εκθέματα και παραστάσεις, σιωπηρά αν και φορτωμένα με ιστορίες από αλλοτινές εποχές, προσέδιδαν σ' αυτόν μια έντονη αίσθηση θρησκευτικού μυστικισμού. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται και στον παραπάνω κατάλογο εκθεμάτων του Μουσείου: «Προς τούτοις κατεσκευάσθησαν μωσαϊκά δάπεδα και τρούλλοι μετά ψηφιδωτών επίσης παραστάσεων κατά την βυζαντιακήν τεχνοτροπίαν και άλλαι διακοσμήσεις, δι' ων προσδίδεται εις το Μουσείον τούτο βυζαντιακή όντως μεγαλοπρέπεια και θρησκευτική μυστικοπάθεια.».

Σε αυτόν τον υποβλητικό, διακοσμημένο με ξυλόγλυπτα, ψηφιδωτά και λοιπές παραστάσεις χώρο, ο Δ. Λοβέρδος διοργάνωνε τακτικά εκθέσεις έργων τέχνης, δεξιώσεις και λοιπές συναντήσεις με μέλη της τότε «υψηλής κοινωνίας» των Αθηνών.»

Και από την ίδια διεύθυνση μια φωτογραφία:

Η οποία φωτογραφία μπορεί και να σημαίνει ότι το «εκκλησάκι» ήταν οργανικά ενταγμένο στο περιβάλλον ενός Μουσείου και να μην είχε καμιά σχέση με όσα θέλει να πλάθει η φαντασία μας.

Για τις ψαλμωδίες τώρα, τι να σου πω. Δεν ξέρω αν πρακτικά ήταν δυνατό να φτάνουν μέχρι την Ακαδημίας τέτοιοι ήχοι, ή μήπως πάλι πρόκειται για αυθαίρετες φήμες. Όσο για τον κύριο που έμπαινε… πάλι καλά που έμπαινε κάποιος, όποιος και αν ήταν.

Θα ήταν καλό αν στα δυο κτίρια –που θεωρητικά προορίζονται για μουσεία– έμπαινε μια επιγραφή, στην κατάσταση που βρίσκονται τώρα, και έγραφε «Μουσείο νεοελληνικής αδιαφορίας».

Εζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του (50 περίπου χρ.) στην Ελλάδα που υπεραγαπούσε και έφτιαξε περίπου 500 έργα, όχι μόνο στην Αθήνα.

Να μερικά:

- Ιλίου Μέλαθρο (σήμερα νομισματικό μουσείο), ίσως το καλύτερο.
- Ανάκτορα (σημερινό προεδρικό μέγαρο).
- Εθνικό Θέατρο.
- Μπάγκειο ξενοδοχείο (Ομόνοια).
- Μέγας Αλέξανδρος ξενοδοχείο (Ομόνοια).
- Ιντεάλ (σινεμά).
- Αττικόν (σινεμά).
- Ζάππειο
- Αρσάκειο (πρόσοψη)
- Ακαδημία Αθηνών (επίβλεψη και σχέδια)
- Βιβλιοθήκη (σχέδια και επίβλεψη)
- Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (σχέδια)
- Ιταλική πρεσβεία.
- Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα (Θες/νίκη)
- Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς (Θες/νίκη)
- Δημοτικό Θέατρο Πάτρας
- Δημοτικό Θέατρο Ζακύνθου
- Αγία Μαρίνα (Βέλο Κορινθίας)
- Πολλές ιδιωτικές κατοικίες
- Στοές (αγορές)
- Εκκλησίες κλπ που δε χωράνε όλες εδώ και βαριέμαι κιόλας.

Το συγκεκριμένο δε θεωρείται από τα σπουδαία του.

Παρ’ όλο το μεγάλο ταλέντο και το πλούσιο έργο του, πέθανε στην ψάθα αφού δεν το ενδιέφερε το εμπορικό κομμάτι της δουλειάς.
Διετέλεσε καθηγητής του Πολυτεχνείου (τότε Σχολή των Τεχνών).

Μαζί με τους Χάνσεν και το Μουλανζέ και τους Ελληνες Καυτατζόγλου και Μεταξά έφτιαξαν τα περισσότερα και πιό σημαντικά νεοκλασικά της Αθήνας.

Δείγμα της αγάπης του για την Ελλάδα είναι το οτι αγόρασε έκταση (κάμποσα στρέμματα) στο σημερινό Παναθηναϊκό Στάδιο με σκοπό να κάνει ανασκαφές καθώς και το οτι πίεζε το Σλήμαν (που είχε λεφτά) να κάνει ανασκαφές και στην Ελλάδα.

Ολα σχεδόν τα έργα του μπορεί να τα δει κανείς στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων (οδ. Ακαδημίας).

Για όποιον θέλει περισσότερα, στο βιβλίο
Ernest Ziller – Αναμνήσεις – εκδ. Καρδαμίτσα.

Σόρι, ξέχασα ένα σπουδαίο, το δημαρχείο Ερμούπολης Σύρου (αυτό που φαίνεται από χιλιόμετρα, το σήμα κατατεθέν του νησιού).

Edited by - lamogio on 09/02/2005 17:54:34

Αν έχεις αυτό το ωραίο βιπεράκι, μήπως γράφει και κάτι περισσότερο για το πώς έφτιαξε ο Ερνέστος το σπιτάκι του; Ή επειδή δεν θεωρείται από τα καλύτερα έργα του το κατάλαβε και ο ίδιος και το πούλησε;

Το μόνο που έχω να ψιλο-διορθώσω είναι ότι το «Ιντεάλ» δεν είναι έργο του Ερνέστου, αλλά το έργο είναι το κτίριο ολόκληρο. Ο κινηματογράφος (που έχει καεί τρεις φορές ως τώρα) πρέπει να είναι η πρώην αυλή του κτιρίου που απέκτησε αποδοτικότερη (;) χρήση. Από πάνω έχει λαμαρίνα, ήμουν κάποτε με βροχή μέσα –πριν βάλουν τα ντόλμπια– και ο ήχος της βροχής (επί της λαμαρίνας) σκέπαζε τον ήχο της ταινίας. Τώρα δεν ξαναπάω, μετά την τελευταία πυρκαγιά το «Ιντεάλ» έγινε χάλια. Αν το έβλεπε ο Ερνέστος θα ξαναπέθαινε.

quote:

---

Τι βλέπω εδώ, κι εσύ ακαδημαϊκός, Lamogio;

---

Σε βρίζω εγώ; ...άκου εκεί "ακαδημαϊκός"...

Οσο για το βιπεράκι, δεν το έχω ή μάλλον...το έχω μόνον ακουστά.

Προσεχώς φωτογραφίες φρομ ινσάιντ 58Α.

Ασύλληπτη δουλειά και χίλια ευχαριστώ σ αυτούς που κάνανε όλη αυτή την έρευνα και τη έθεσαν στη διάθεσή όλων μας..

Είναι ένα άλλο εργάκι του αγαπητού μας Ερνέστου. Ήταν το σπίτι του Ανδρέα Συγγρού στο εξωτικό Αμαρούσιον Αττικής π.χ. (προ χάλια). Η ατυχής Ιφιγένεια, σύζυγος του Ανδρέα, είχε την έμπνευση (@#!**x) να το δωρίσει στο κράτος, το οποίον κράτος, ως είθισται, αφήνει το κτίσμα να καταρρέει μέχρι να δούμε στη θέση του κάποιο fun park. Ε, ρε, fun!

Βέβαια, για να χτίζουμε μέγαρα μετά μουσικής, λεφτά έχουμε. Ω, δεν το αγνοεί κανείς, είναι η γη η ελληνίς. Σιχτίρ!

Κατά τα άλλα αρχαίο πνέυμα αθάνατο, επίλεκτος λαός και ..στάσου μύγδαλα !!

Ντροπή!

Moυ βάζεις ιδέες...

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Τι να πω, στενοχωριέμαι όταν βλέπω την εγκατάλειψη εκεί όπου υποτίθεται ότι υπάρχει "προστασία". Τώρα θα γράψω μερικές φιλοσοφίες: Έχουμε πολλά κτιριακά κειμήλια (και είχαμε πολύ - πολύ περισσότερα) και σύμφωνοι, δεν έχουμε τα απαιτούμενα ευρά να τα αποκαταστήσουμε όλα (αν και για άλλα πράγματα, έχουμε). Από την άλλη μεριά όμως, δεν ακούγεται ειρωνικό το ότι αυτά τα κειμήλια "προστατεύονται" και "θα" αναδειχθούν; Μόνο η αδιαφορία αναδεικνύεται.

Τουλάχιστον ας αποδίδονταν σε ιδιώτες να τα χρησιμοποιήσουν. Πάω παρακάτω από την Ακαδημίας, στου Ψυρρή. Αρκετοί γκρινιάζουν που η ιστορική αυτή περιοχή μετατράπηκαν σε σούπερ μάρκετ διασκέδασης. Έτσι όμως τα παλιά κτίσματα εξωραΐστηκαν.

Μην πάμε μακριά. Κάπου απέναντι από την Ακαδημίας 58, στη Φειδίου, το παλιό κτίριο του Ωδείου καταρρέει. Ήμουνα νιος και γέρασα, όπως λέμε, και από πιτσιρίκι θυμάμαι "σχέδια" για την ανακαίνιση του κτιρίου. Λίγο πιο κάτω, στην Πανεπιστημίου και στην Ομόνοια, κάτι παλιά κτίρια που μετατράπηκαν σε γραφεία ή καταστήματα είναι όμορφα.

Τέλος πάντων, αν δεν έχεις "δόντι", ούτε ερείπιο δεν μπορείς να είσαι!

quote:

---

Κατά τα άλλα αρχαίο πνέυμα αθάνατο, επίλεκτος λαός και ..στάσου μύγδαλα !!

---

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Σκέπτομαι ότι το κτίριο Ακαδημίας 58Α δεν είναι το μόνο συγκινησιακό της Αθήνας. Υπάρχουν και τόσα άλλα…