- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

και πάντα.... δεν μπορούν να απαντήσουν ... την ίδια (κάθε φορά) ....απλή ...ερώτηση...

"που είναι το χρυσάφι" ? ..... (ρε καργίολη...)

Γιώργος
αλχημιστικές σκέψεις...

Η μέρα τρέμει στη γη που μένω
Χίλια σύννεφα κλαίνε
Δεν είσαι εδώ

Τον άδειο κόσμο
Κοιτάζω έξω
Όσο πίσω κι αν τρέξω
Δε θα σε βρω

Κάποτε ήσουν πληγωμένη
Βιαστικό πουλί του Νότου
Δε μπορούσες να πετάξεις
Δε μπορούσες να ξεχάσεις

Σ` ένα άδειο σπίτι
Σαν παραμύθι
Έχτισες στην καρδιά μου
Ζεστή φωλιά
Μα τώρα ξέρω τα παραμύθια
Τα νικάει η συνήθεια, η λησμονιά

Κάποτε ήσουν πληγωμένη
Βιαστικό πουλί του Νότου
Δε μπορούσες να πετάξεις
Δε μπορούσες να ξεχάσεις

Η μέρα τρέμει στη γη που μένω
Όλα μοιάζουν να λένε
Δεν είσαι εδώ

Καπνός και σκόνη
Δεν ανασαίνω
να το τέλος γραμμένο πια τι ζητώ

<<Σε φοβάμαι ανθρωπάκο. Σε τρέμω, επειδή από σένα εξαρτάται το μέλλον της ανθρωπότητας. Σε φοβάμαι, επειδή το κύριο μέλημα σου στη ζωή είναι να δραπετεύεις από τον εαυτό σου. Σου λείπει το σθένος να επιτρέψεις στον ενθουσιασμό σου να κορυφωθεί, να αφήσεις την έμπνευση σου να σε ανυψώσει όλο και ψηλότερα>>
Βιλχεμ Ραϊχ.

Ο εαυτός μας δεν ανυψώνεται με την βοήθεια μια σκάλας φτιαγμένης απο τα υλικα της υποτίμησης ενος άλλου, οποιος κι αν είναι αυτός.
Μόνο μια αυταπάτη ετοιμη να ραγίσει σαν αντικρίσει το πρόσωπο ενός αρρωστημένου εγωισμού.
Ακόμη κι αν μια άποψη φαντάζει λάθος είναι πάλι μια φαντασία που επικυρωνεται απο τον δημιουργό της και μόνο σε αυτόν ανήκει. Το λάθος και το σωστό δεν θα το ορίσουμε παρα για την σκιά μας.
Παρακολουθήσαμε ενα υπέροχο νούμερο του πιο απίθανου τσίρκου αλλά είναι καιρός να σβήσουνε τα φώτα και αθόρυβα να αποχωρήσουμε.
Αθόρυβα ναι, γιατί το φως ποτέ δεν φοβήθηκε το σκοτάδι...φωτίζει ακόμη και την ομίχλη ...

Οι επιθυμίες είναι προβολές, δεν είναι αληθινές ανάγκες.

Ο άνθρωπος που μπορεί να ζει στην ανασφάλεια είναι ευτυχισμένος, επειδή αυτός είναι ο μοναδικός, που είναι ασφαλής στα χέρια της ίδιας της ζωής.

Η γνώση είναι ζωντανή μόνο όταν τη γνωρίζεις εσύ ο ίδιος, όταν είναι άμεση εμπειρία. Όταν όμως την ξέρεις από τους άλλους, δεν είναι ζωντανή εμπειρία, δεν είναι γνώση, είναι απλώς μνήμη.

Το αύριο σημαίνει απλώς αυτό που δεν έρχεται ποτέ. Είναι αναβολή της ζωής. Είναι μια άτολμη στρατηγική για να εξακολουθείς να υποφέρεις.

Όσσο

Οπου κι αν είσαι θέλω να είσαι όπως θα ήθελες να είσαι

.Αυτό που είναι σημαντικό δεν το βλέπουμε….
Σίγουρα….
-Είναι όπως και με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σε κάποιο αστέρι, είναι γλυκό να κοιτάζεις τον ουρανό. Όλα τ’αστέρια τότε είναι ανθισμένα.
-Σίγουρα….
- Είναι όπως με το νερό. Ότι μου είχες δώσει να πιω ηταν όπως μια μουσική, εξ αιτίας του ΄ήχου που έκανε το μαγκάνι και το σχοινί….θυμάσαι…..ηταν πολύ ωραίο.
- Και βέβαια…
- Θα κοιτάζεις την νύχτα τα’ αστέρια. Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω που βρίσκεται. Έτσι είναι καλύτερα. Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα από τ΄αστέρια. Τότε θα σ’αρέσει να κοιτάζεις όλα τα’ αστέρια….Ολα θα είναι φίλοι σου. Κι ύστερα, θα θελα να σου κάνω δώρο….
Γέλασε πάλι.
-Α! μικρό μου ανθρωπάκι, μικρό μου ανθρωπάκι, μου αρέσει να σ’ ακούω να γελάς!

-Ακριβώς αυτό θα είναι το δώρο μου…αυτό θα να όπως με το νερό …
-Τι θέλεις να πείς?
-Οι άνθρωποι έχουν αστέρια που δεν είναι ίδια. Για εκείνους που ταξιδεύουν, τ’ αστέρια είναι οδηγοί. Για άλλους δεν είναι παρά μικρά φώτα. Για άλλους τους σοφούς, είναι προβλήματα. Για τον μπίζνεσμαν μου, ηταν από χρυσάφι. Μα όλα τούτα τ΄αστέρια σωπαίνουν. Εσύ θα εχεις αστέρια που κανείς άλλος δεν θα έχει…
-Τι θέλεις να πείς?
-Αφού εγώ θα είμαι ένα από αυτά , κι αφου θα γελάω σ’ ένα απ’ αυτά, τότε για σένα θα είναι σαν να γελούν όλα τ’ αστέρια. Θα έχεις εσύ αστέρια που ξέρουν να γελάνε!
Και γέλασε πάλι.
-Κι όταν θα εχεις παρηγορηθεί [ πάντα παρηγοριέται κανείς], θα είσαι ευχαριστημένος που μ’ έχεις γνωρίσει..
Θα είσαι πάντα φίλος μου. Πάντα θα γελάς με μένα. Και θ΄ανοίγεις καμία φορά το παράθυρο σου, έτσι, για την ευχαρίστηση…Και οι φίλοι σου θα σε κοιτάζουν κατάπληκτοι να γελάς, κοιτάζοντας τον ουρανό. Τότε, εσύ θα τους λές:<< Ναι, τα’ αστέρια με κάνουν πάντα να γελάω>>! Και θα σε περνάνε πάντα για τρελό. Σου σκάρωσα ένα πολύ πονηρό παιχνίδι….
Και γέλασε ξανά.
-Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι αστέρια, μικρά κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν………………….

Απόσπασμα από το << Μικρό Πρίγκηπα>>
Αντουάν ντε Σαίντ- Εξυπερύ

Η ώρα πάει ακριβώς και οι χορωδοί παίρνουν τις θέσεις τους στη μικρή αίθουσα της πρόβας. Οι παρτιτούρες δεν έχουν μοιραστεί ακόμη. Ο μαέστρος προτείνει ένα σύντομο ζέσταμα. Έτσι κι αλλιώς πάντα είναι απαραίτητο ένα ζέσταμα, το ξέρει καλά – πόσο μάλλον όταν η πρόβα γίνεται πρωί. Το περίεργο είναι ότι ο ίδιος δεν το τηρεί πάντα αυτό – συνήθως μόνο όταν το έργο ξεκινά με τεχνικές απαιτήσεις ή ανήκει σε καταξιωμένο (μόνο κλασικό φυσικά!) συνθέτη.

Η χορωδία είναι ακόμη με την τσίμπλα στο μάτι – το ζέσταμα όμως ξεκινά δυναμικά. Ο μαέστρος προτείνει μιας μέτριας ταχύτητας αρπισμούς, σε ποικιλία φωνηέντων, εξαντλώντας από πολύ νωρίς όλη σχεδόν την έκταση των φωνών. Βαριέται όμως. Ζητά μια αύξηση της ταχύτητας. Οι χορωδοί ανταποκρίνονται στα νεύματά του και με αύξηση έντασης. Οι φωνές τους πιέζονται. Εκείνοι το αντιμετωπίζουν σαν πρόκληση... και σαν κόντρα μεταξύ τους. Ο ήχος γίνεται τραχύς και εκκωφαντικός.

Ο μαέστρος προτείνει μια δεύτερη άσκηση – ίδιας λογικής... Οι χορωδοί συνεχίζουν την ίδια τακτική. Μερικοί απ' αυτούς καταλαβαίνουν ότι αυτό δεν οδηγεί πουθενά. Δε διαμαρτύρονται – ποιος θα τους καταλάβει; Μόνο κοιτάζονται αναμεταξύ τους, μήπως και αισθανθούν ότι δεν είναι εντελώς μόνοι... Κάποιες ματιές διασταυρώνονται. Κάποιες μόνο...

Το ζέσταμα έλαβε τέλος. Οι χορωδοί έχουν καταπονηθεί πολύ, αλλά τώρα νιώθουν έτοιμοι να ξεκινήσουν το πρώτο έργο. Οι νότες έρχονται στα χέρια τους – πρώτο κομμάτι: ένα τρυφερό μαδριγάλι του Μοντεβέρντι. Βάλσαμο για τις φωνές, αλήθεια! Οι περισσότεροι όμως δεν το βλέπουν και τόσο τρυφερό – συνεχίζουν με την ίδια τραχύτητα. Μάταια ο μαέστρος προσπαθεί να τους χαλιναγωγήσει. Τους μιλά για το αποτέλεσμα που θέλει... αλλά δεν τους το δείχνει στην πράξη. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρει πώς να το κάνει – εκτός εάν... δε θέλει να το κάνει...

Η καταπόνηση συνεχίζεται για τρεις ώρες – μουσικά αδιάφορες. Διακόπτεται μόνο από ένα χορταστικό διάλειμμα. Εκεί οι χορωδοί συζητούν. Κυρίως για το μισθό τους ή άλλα άσχετα πράγματα. Κάποιοι σκέφτονται ακόμα την πρόβα – με θλίψη. Δεν μπορούν να μιλήσουν στο μαέστρο, ούτε στην πλειονότητα των συναδέλφων – ξέρουν πως δε θα βρουν ανταπόκριση πουθενά. Σιγοψιθυρίζουν μόνο τις τρυφερές φράσεις του Μοντεβέρντι και κάπου-κάπου τις διακόπτουν με πικραμένες απορίες όπως: «άραγε εκείνο το ζέσταμα τι σκατά χρειαζόταν;»...

[Η παραπάνω ιστορία είναι καθ' όλα φανταστική. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική. Θα μπορούσε, ωστόσο, να έχει συμβεί πραγματικά. Το «κλίμα» της χώρας μας το επιτρέπει!]

Μετά από λίγη σκέψη λοιπόν,
η ερώτηση που θα ήθελα να ξέρω την απάντηση είναι:

Δηλαδή κάθε ερώτηση (σωστή ή όχι) έχει μόνο ΜΙΑ απάντηση?
Και η σωστή απάντηση από το σύνολο είναι η απλούστερη? Το παράδοξο Occam's razor αν δεν απατώμαι...

"Ποιό το αληθινό μέγεθος της σκιάς σου;"

Απέριττος

Όντως πολλές φορές βλέπω τα πράγματα
πιο πολύπλοκα από όσο είναι στην ουσία.
Εγώ πιστεύω η αιτία για αυτό είναι η αμφιβολία
που μου διαβρώνει την αυτοπεποίθηση.

Καλή και χρήσιμη η αμφιβολία ως εργαλείο
για την εύρεση απαντήσεων.
Μπορεί όμως να γίνει και αιτία άσκοπης αναζήτησης
και να οδηγήσει στην εγκατάλειψη ικανοποιητικών λύσεων.
Θέλει κι αυτή μέτρο στην εφαρμογή της.

"Πριν μιλήσεις βούτα την γλώσσα στο μυαλό σου"
έλεγε η γιαγιά μου και ήταν σοφά λόγια.
"Πρόσεξε μην ξεχάσεις να την βγάλεις μετα"
συμπληρώνω εγώ σήμερα κι ας με συγχωρήσει.

Φίλε darkangel έθιξες κάτι σημαντικό.
Συμφωνώ πως δεν υπάρχει πάντα μια μόνο απαντηση.
Θα συμφωνήσεις κι εσύ όμως φαντάζομαι πως
μία είναι η βέλτιστη,
και μία είναι η τελικώς αποδεκτή προς εφαρμογή.
(δυστυχώς όχι πάντα η ίδια με την βέλτιστη)

EPOMENWS SE EMAS ANOIKEI H DYNATOTHTA ALLA KAI TO DYSKOLO ERGO NA KANOUME THN SWSTH ERWTHSI KAI NA DIAKRINOUME KAI THN SWSTH APANDISH.

KAI THA EITHELA NA PW STON FILO Απέριττο PWS OI THRYSKEIES DEN EINAI SKOTADISTIKES ...
*** ALLA TA IERATEIA POU KRYBONDAI APO PISW ****
TA IERATEIA EINAI POU DIMHOURGISANE TA *** DOGMATA ***

KAI EAN DIABASEI KANENAS KALA TON XRISTIANISMO OXI TA DIAFORA PATERIKA KEIMENA ALLA TA ARXIKA KOIMENA TWN EYAGGELEIWN THA DEI PWS EINAI POLY DIAFORETIKA METAXH TOUS ... EXOUN BALEI TA PREPEI KAI POLLA POLLA ALLA.
AS MHN XEHNAME PWS THN MATHIMATIKO YPATHEIA THANATOTHIKE DIOTI TO APETHSE O
*** MEGAS ATHANASIOS ***

ALHTHEIA FILOI MOU MIPWS THA EITAN KALO KAPIA STIGMI NA MILISOUME KAI GIA AYTA TA IERATEIA ????????????

EYXARISTW

DEN TO GNWRIZW.
EAN BOREI KAPIOS /KAPIA AS MOU EXIGISEI.

EYXARISTW KAI SYGNOMH GIA THN DEYTEROLOGIA.

Όποια οπτική γωνία και να διαλέξεις,
όσες απόψεις κι αν σκεφτείς ή ακούσεις,
μία θα είναι η βέλτιστη (υποκειμενικά πάλι) και
μια η τελικώς αποδεκτή.

Φίλε Avatargr όπως έγραψα περιληπτικά παραπάνω,
το ξυράφι του Occam είναι ένα εργαλείο σκέψης.
Λέει πως αν έχουμε δύο (ή παραπάνω) ικανούς τρόπους
να εξηγήσουμε κάτι, επιλέγουμε τον πιο απλό.