- ΟΡΑΜΑΤΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Αφορμή για να ανοίξω αυτό το τόπικ, στάθηκε ένα τηλεφώνημα που πήρα πριν από λίγο από τη μαμά μου, σχετικά με κάτι που είδε ο πατέρας μου: Ενα όραμα. Πριν σας αναφέρω λοιπόν σχετικά, προσκαλώ όσους έχουν βιώσει μια τέτοια εμπειρία να την καταγράψουν εδώ.

Ο πατέρας μου που λέτε, είναι ένας πολύ προσγειωμένος και σοβαρός άνθρωπος, και δεν ασχολείται ιδιαίτερα με το παράξενο ή τη μεταφυσική, θα έλεγα μάλιστα, ότι είναι αρκετά σκεπτικιστής, και κάθε φορά που μπορεί να του ανφερθεί κάτι παράξενο, είναι ο πρώτος που θα ψάξει να βρει μια λογική εξήγηση.

Χθες το βράδυ, έβλεπε κάπως αργά τηλεόραση, κι ως είθισται, τον πήρε ο ύπνος στην καρέκλα. Ξύπνησε μετά από λίγο για να πάει στο κρεββάτι του, και λίγο πριν σηκωθεί από την καρέκλα, βλέπει απέναντί του κοντά στο παράθυρο, την εδώ και κάμποσα χρόνια νεκρή αδελφή της μητέρας μου. Της έκανε μάλιστα νόημα με το χέρι να φύγει, κι εκείνη μετά από λίγο, όντως έφυγε. Διηγήθηκε το περιστατικό στη μητέρα μου, η οποία θεώρησε ότι ο μπαμπάς άρχισε να έχει αλσχαίμερ ή ότι κοιμόταν όρθιος... Αλλά εγώ τον ξέρω πολύ καλά, ξέρω και τον τρόπο που κοιμάται και είμαι σίγουρη ότι αυτό που είπε δεν ήταν ούτε φαντασία ούτε όνειρο.
Το ίδιο και πριν από κανα χρόνο, που βράδυ πάλι, είδε την κυρία Ανθούλα τη γειτόνισσα μέσα από τη τζαμαρία να τον κοιτάζει, και εκείνη τη φορά, δεν είχε καν κοιμηθεί.
Στο ίδιο σπίτι (στο επάνω πάτωμα), πριν από ενάμιση χρόνο, ο θείος μου που τώρα έχει πεθάνει, για ένα ολόκληρο βράδυ έψαχνε ένα άτομο, που εκείνος το έβλεπε, εμείς όμως όχι. Το οποίο κατά το θείο μου βρισκόταν σε μία γωνία του σπιτιού, όπου η Κάρμεν (η σκυλίτσα μας), πριν από 5 χρόνια γαύγιζε επίμονα προς τη γωνία αυτή, και δεν σταμάτησε παρά όταν είπα 3 φορές "Ιησούς Χριστός νικά κι όλα τα κακά σκορπά" και έλεγα μέσα μου στο "κάτι" να φύγει.

Οράματα λοιπόν, από ανθρώπους και σκύλους.
Εχω κι άλλα να πω.
Αλλά ας συνεχίσει και κάποιος άλλος το τόπικ...

Θέλω να διηγηθώ κάτι που έγινε χθές το βράδυ.Μέχρι στιγμής δεν έχω δεί κανένα όραμα, αλλά αυτό που είδα χθές το βράδυ με έβαλε σε σκέψεις.Η αλήθεια είναι ότι κοιμόμουν, και έβλεπα όνειρο κανονικά.Όταν ξύπνησα, ήταν ακόμη σκοτάδι..
Στα γόνατα μου στεκόταν μια ψηλή λευκή μορφή.Ήταν γύρω στα δυόμιση μέτρα.. φαινόταν ολοκάθαρα το λευκό της ένδυμα που στην κορυφή είχε μία κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι.Έμεινα να κοιτώ το πρόσωπο της, που ήταν κι αυτό μία λευκή μορφή, χωρίς μάτια, μυτη, στόμα..Έτριψα τα μάτια μου γιατί καταλαβα ότι μόλις είχα ξυπνήσει.. κι όμως πάλι εκεί.
Δεν τρόμαξα ..το κοιτούσα με δέος.
Πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο.
Και χαθηκε σε ένα βλεφάρισμα ..
Την θέση του πήρε ένα κάδρο , κι άλλο ένα δίπλα από αυτό..Το έβλεπα και μετρούσα αν χώραγε ανάμεσα τους.. Το μυαλό μου γύρισε στο πρόσωπο!
Αυτό δεν ήταν εκεί.Μια γαλήνια λευκή φιγούρα δεν ήταν εκεί.
Και σκέπασα το συμβάν .. κάτω από λίγη λευκή άμμο.Μην το ακούσει κανείς και μου το χαλάσει!Πιστεύω σε αυτό που πήρα .. -γαλήνη-
Κι αυτό ήθελα να σας αφήσω ..

Κασσιόπη.

Ας είσαι καλά Αμαλία μου..

Που κοιμόμουν, αλλά ξάφνου ξύνησα, και μέσα από το παράθυρο που ήταν πάνω από το προσκέφαλό μου, βλέπω σα σε ζουμ, την πλαγιά του βουνού αμφιθεατρικά, πολλές γυναίκες μαυροφορεμένες και με μαντήλες στο κεφάλι να βρίσκονται ολόγυρα σα σε αρχαίο θέατρο, και στη μέση, τη λευκή ντυμένη φιγούρα, με σκεπασμένο το κεφάλι. Και βέβαια δεν φοβήθηκα, έμεινα εκστασιασμένη να κοιτάζω, και κάποια στιγμή που η λογική εισέβαλλε ρωτώντας με επιτακτικά τι είναι αυτό που έβλεπα, η εικόνα απομακρύνθηκε από τα μάτια μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Για ένα δευτερόλεπτο εστίασα περίπου 10 εκατοστά μπροστά από τα μάτια μιας κουκουβάγιας που καθόταν σε ένα κλαδί και αμέσως μετά, απομακρύνθηκε για να την δω τελικά περίπου 5 μέτρα από το παράθυρο, και βέβαια να την ακούσω να κρώζει μέσα στη νύχτα...

Κάτι παρόμοιο είδε και η αδελφή μου εκείνο το βράδυ.

τα περσινα Χριστουγεννα το βραδυ, γυρω στις 5.00 γυρισαμε απο καποιο παρτυ. πεσαμε να κοιμηθουμε, εγω και η Αμαλια στο σπιτι των γονιων μας. αφου ειχα πεσει στο κρεββατι, η Αμαλια ηδη πρεπει να κοιμοτανε, εγω ημουν ξυπνια και στρυφογυριζα στο κρεββατι. ακουω ν ανοιγει η εξωπορτα και να με φωναζει με το βαπτιστικο μου ονομα... καποιος. στην αρχη σκεφτηκα οτι ηταν ο πατερας μου, μα τι εκανε τετοια ωρα ξυπνιος? μετα απο δευτερολεπτα συνειδητοποιησα οτι με αυτο το ονομα ελαχιστοι ανθρωποι με φωναζουν -οχι ο πατερας μου που ουτος η αλλως δεν ηταν εκει, αλλα ο θειος μου. και μετα συνειδητοποιησα οτι η φωνη ηταν 100% του θειου μου. ακουσα επισης τα βηματα του να σουρνονται στο σαλονι.
μονο που ο θειος μου δεν ηταν εκει... ηταν στο νοσοκομειο!

KaTaPeLoS
iparxoun ta panta! pistepseto kai tha dis

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!

quote:

---

ΠΑΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΠΕΡΠΑΤΑΩ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΕΙΤΑ ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΤΥΧΑΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΟ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΤΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΕ ΟΝΕΙΡΟ,Η ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΝ ΤΥΧΑΙΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΛΕΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΟ ΝΟΥ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ!ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ....ΤΟ ΨΑΧΝΩ ΠΑΝΤΩΣ...

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!

---

μαλον φενομενο deja vu ειναι αυτο, ριξε μια ματια σε παλιοτερα θεματα για να δεις φιλε
τα λεμε

---

Don't Try to Give Days in your Life, just try to Give Life in your Days

Τελειώνοντας θα ήθελα να παραθέσω πως περιγράφει η Dion Fortune την ιστορία με τον Λύκο…
Λέει λοιπόν :
“Η πλειονότητα των επιθυμιών μας – συνειδητές και υποσυνείδητες – πρέπει να απομακρυνθεί από τα αντικείμενα των αισθήσεων και να στραφεί στις πνευματικές επιδιώξεις, και καθώς ο υποσυνείδητος νους περιέχει πολλές επιθυμίες που αφορούν την παιδική ηλικία της φυλής και τείνουν προς την πιο παχυλή ύλη, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε την συνείδησή μας τόσο ώστε να συμπεριλάβει και τις περιοχές του υποσυνειδήτου, με σκοπό να αφομοιωθούν οι ενστικτώδεις επιθυμίες από τους σκοπούς της πνευματικής μας φύσης.
Για να επιτευχθεί όμως αυτή η αφομοίωση προϋποθέτει την γνώση των πρωτόγονων όψεων του εαυτού μας και τον εξευγενισμό τους, μέχρι να αφομοιωθούν από την προσωπικότητα, δηλαδή την μονάδα που ενσαρκώνεται.”

Tο ίδιο πράγμα βέβαια το λένε και άλλοι, έστω με διαφορετικά λόγια. Αυτό που δεν λένε είναι…πόσο ζωντανός μπορεί να γίνει τελικά αυτός ο Λύκος…τώρα μιλάω μεταφορικά ή κυριολεκτικά;

Y.Γ. Μια που μιλάμε για Λύκο, θυμήθηκα...εκτός από τον καλό μου φίλο Ράμογλου...και την κοκκινοσκουφίτσα...γιατί άραγε ήθελε να την φάει ο Λύκος;

Tiger! Tiger! burning bright
In the forests of the night,
What immortal hand or eye,
Dare frame thy fearful symmetry?
WILLIAM BLAKE

ΤΩΡΑ ΒΛΕΠΩ ΦΙΛΕ ΜΟΥ Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

quote:

---

Y.Γ. Μια που μιλάμε για Λύκο, θυμήθηκα...εκτός από τον καλό μου φίλο Ράμογλου...και την κοκκινοσκουφίτσα...γιατί άραγε ήθελε να την φάει ο Λύκος;

---

Είδες φίλε μου Ryche;;;
Νομίζω πώς είχες ΒΙΑΣΤΕΙ να μας στερήσεις ένα όμορφμο και ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ θέμα...

Θα κρατήσω τα λόγια του φίλου ΑvatarGr...

quote:

---

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ = ΖΩΗ Ο ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΥΡΟ ΜΑΣ , Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΜΑΣΚΑ ΚΑΙ ΡΟΥΧΑ = ΤΟ ΠΕΡΙΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ
ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΟ ΜΑΣ.

---

"μια πανακοτα με καραμελα ,παρακαλω..."
σταθερη αξια η αληθινη.-

τιποτα το "μεταφυσικο" στα επιδορπια...^(*_*)^

αλλο ενα ξημερωμα με οδηγει στο γαλάκτωδες.
...ενα trance ταξιδι .

"...το πετραδι στο λωτο"

Αναρωτιέμαι για κάτι όμως
Λέμε "ο εαυτός μου".... κ αυτόματα αποστασιοποιούμαστε από αυτόν...
Διαιρούμαστε...ο εαυτός μου...κ γω;;;
Πως ονομάζουμε ΤΟ ΑΛΛΟ κομμάτι; Αυτό που μιλάει για τον "εαυτό";
Κ ποιοί είμαστε τελικά; Οι εαυτοί μας; Οι "άλλοι"; Κ τα δύο μαζί;

When I fell from grace
I never realized
how deep the flood was around me.
A man whose life was toil
was like a kettle left to boil,
and the water left scars on me.

I know now who I am.
If only for a while,
I recognize the changes.
I feel like I did before the
magic wore thin and the "baptism
of stains" began.

They used to say I was
nowhere, man,
heading down
was my destiny.
But yesterday, I swear,
that was someone else not me.

Here I stand at the crossroads edge,
afraid to reach out for eternity,
One step, when I look down,
I see someone else not me.

Looking back and I see
someone else.

All my life they said I
was going down,
but I'm still standing,
stronger, proud.
And today I know there's
so much more I can be.

From where I stand at the crossroads edge,
there's a path leading out to sea.
And from somewhere
deep in my mind,
sirens sing out loud
songs of doubt
as only they know how.
But one glance back reminds, and I see,
someone else not me.

I keep looking back
at someone else... me?

Θεωρώ πως όλοι μας το κάνουμε αυτό. Μα μερικοί όμως απογοητεύονται από αυτό που βλέπουν, επειδή δεν έμαθαν να αποδέχονται την φύση τους. Γι’αυτό και η μάσκα είναι ένα σύμβολο μοναξιάς.

Μα και η πραγματική μας εικόνα μπορεί να είναι η ίδια η μοναξιά. Γιατί εάν περιγράψουμε σε κάποιον τι είδαμε μέσα στο αληθινό μας βλέμμα, μέσα σε εμάς, θα την νιώσουμε. Μόνο που αυτή η μοναξιά θα είναι γλυκιά και όμορφη, σχεδόν ερωτική.
Δεν θα μας φοβόμστε ποια, ούτε θα μας υπερεκτιμάμε. (και το αντίθετο)