- ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

ΣΦΕ-Ν

Εάν αξιολογήσουμε τις πολλές εργασίες των εσωτεριστών, μπορούμε να δούμε , ότι τους ενώνει η μεγάλη εξάρτηση από τα ιδανικά, την πνευματικότητα, την ευγένεια, την νίκη του καλού πάνω στο κακό.
Σε τελική ανάλυση προκύπτει ο ολοένα πιο ισχυρός προσανατολισμός στην συνείδηση, που μετατρέπεται σε κύριο σκοπό.
Ο Θεός- αγάπη εστίν, ο άνθρωπος- συνείδηση εστίν. Όλο το Σύμπαν – είναι μορφή συνειδήσεως. Οι σκέψεις μας αποτελούνται ταυτοχρόνως από την συνείδηση, τον χρόνο και την ύλη. Οι σκέψεις είναι υλικές. Η συνείδηση διαιρεί τον κόσμο σε δεξιό και αριστερό, σε δικαίους και αδίκους, σε φως και σκότος, σε ανωτερότητα και κατωτερότητα.
Αλλά η πραγματική αγάπη δεν συγκρίνει, δεν ζυγίζει, δεν κατηγορεί, δεν καταδικάζει για έναν και μοναδικό λόγο:- αυτή βρίσκεται πέραν των ορίων του χώρου και του χρόνου. Μέσα της τα πάντα είναι ένα: και το όμορφο και το άσχημο, και το καλό και το κακό.
Η επιθετικότητα εμφανίζεται μόνον όταν υπάρχει η δυνατότητα σύγκρισης και εκτίμησης της καταστάσεως. Η σύγκριση είναι δυνατή μόνον σε συνθήκες του χώρου και του χρόνου. Εάν ο άνθρωπος επιθυμεί να ζει με τα ιδανικά της ευγένειας και της καθαρότητας , θέλει να βλέπει τον κόσμο μόνον όμορφο, - τότε αυτός δεν ζει πια με την Αγάπη, παρά μόνον με την συνείδηση…Όσο πιο πολύ αποθεώνει ο άνθρωπος το καλό, τόσο πιο δυνατά μισεί και περιφρονεί αυτός το κακό.
Όσο πιο δυνατά προσευχόμαστε εμείς στο καλό, τόσο πιο γρήγορα αυτό μετατρέπεται σε κακό. Π.χ. μία γυναίκα ερωτεύεται έναν άνδρα και ζωγραφίζει μέσα της την εικόνα του με τα πιο φωτεινά χρώματα. Και όσο πιο πολύ αυτή θαυμάζει την πνευματικότητά του, την ευγένειά του και την ομορφιά του, τόσο περισσότερη περιφρόνηση αυτή νιώθει προς τους άλλους άνδρες, στους οποίους βλέπει το κατώτερο και το ατελές. Όσο πιο πολύ ενθουσιάζεται η γυναίκα με τις αξίες της συνειδήσεως, τόσο πιο πολύ αυτή εκτοπίζει την Αγάπη από την ψυχή της. Κάποια στιγμή γίνεται το απαρατήρητο πέρασμα. Οι αξίες της συνειδήσεως έρχονται στην πρώτη θέση και η Αγάπη- στην δεύτερη. Τα ιδανικά της δικαιοσύνης, της πνευματικότητας, της ομορφιάς και της καθαρότητας γίνονται σπουδαιότερα της Αγάπης και της ζωής. Τότε και η παραμικρή ατέλεια στον αγαπημένο άνθρωπο προκαλεί τον εκνευρισμό και την δυσαρέσκεια.
Η συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα σε τελική ανάλυση καταστρέφει την συνείδηση.

Κάθομαι και σκέπτομαι: ποιο είναι το νόημα του προπατορικού αμαρτήματος, που το κουβαλάμε μέσα μας από την εποχή του Αδάμ και της Εύας? Δεν μπορώ να καταλάβω το εξής: ένας άνδρας και μια γυναίκα τρέχουν ολόγυμνοι μέσα σε τροπικό δάσος, τρώνε κάτι, μετά άρχισαν να ντρέπονται και μετά και αμάρτησαν από πάνω…Χάριν του γεγονότος αυτού όλοι μας πάνω στην αμαρτωλή μας Γη είμαστε ήδη ένοχοι έναντι του Θεού από την γέννησή μας. Αργότερα την ιστορία αυτή την είδα με άλλο μάτι.
Ο άνθρωπος ήταν στον Παράδεισο αναμάρτητος ως που να γευτεί τους καρπούς της γνώσης, τους καρπούς του καλού και του κακού, με άλλα λόγια- ο άνθρωπος γεύτηκε τον καρπό της συνειδήσεως.
Σχηματίστηκε η συνείδηση, που διαχωρίστηκε από την Αγάπη και μέσα στην συνείδηση σχηματίστηκαν ο χρόνος, ο χώρος και η ύλη.
Εμφανίστηκε το προσωπικό, ατομικό «Εγώ» και αυτό το «Εγώ» άρχισε να συγκρίνει, να εκτιμά, να ζυγίζει, να αναλύει. Εμφανίστηκε η ντροπή ως αποτέλεσμα εκτίμησης της καταστάσεως. Το ανθρώπινο «Εγώ» άρχισε να δουλεύει για τον εαυτό του. Εμφανίστηκε η δυνατότητα της γνώσης και η συνείδηση έγινε αυτοσκοπός. Το ανθρώπινο διαχωρίστηκε από το Θεϊκό. Αυτό το πράγμα βέβαια έδωσε την ταχεία εξέλιξη, αλλά και τον ταυτόχρονο πειρασμό να κάνεις την συνείδηση κύριο σκοπό και όχι την Αγάπη. Όταν αγαπάμε, μέσα στην αγάπη μας υπάρχουν ταυτόχρονα δύο επίπεδα: το Θεϊκό και το ανθρώπινο. Δια της σεξουαλικής έλξης και της επιθυμίας του αυξάνεσθαι εμείς αποκτούμε την πανίσχυρη ώθηση στην ανάπτυξη του παντός ανθρώπινου και ζωντανού. Εάν όμως μέσα σ’ αυτήν την ώση η φυσική απόλαυση γίνεται η σημαντικότερη, τότε γίνεται μια ισχυρή στροφή προς την συνείδηση και όχι προς την Αγάπη.
Με άλλα λόγια η λαθεμένη στάση προς τα σεξουαλικά αισθήματα μπορεί να μας κάνει δούλους του παντός ανθρώπινου. Και τότε η Θεϊκή η άνευ όρων Αγάπη εκτοπίζεται από την υπό όρους ανθρώπινη αγάπη.
Η αληθινή Αγάπη εκτοπίζεται από την αγαποφάνεια.
Εμφανίζονται αναπόφευκτα η ζήλια, ο φόβος, το μίσος και η περιφρόνηση.
Με άλλα λόγια, όταν ο άνθρωπος δεν είχε ατομική συνείδηση- η Αγάπη γι’ αυτόν ήταν σημαντικότερη, το ανθρώπινο δεν επισκίαζε το Θεϊκό.
Όσο προχωρεί η εξέλιξη του ανθρώπου- τόσο ομορφότερα γίνονται το σώμα του, το πνεύμα του και η ψυχή του. Και ακριβώς τόσο πιο πολύ μεγαλώνει ο πειρασμός του να προσανατολιστεί στις ύψιστες ανθρώπινες αξίες σαν τις πρωταρχικές. Η υπέρβαση του προπατορικού αμαρτήματος σε τελική ανάλυση είναι η υπέρβαση του προσανατολισμού μας στον χώρο, τον χρόνο και την ύλη, στην συνείδηση και τις ανθρώπινες ύψιστες αξίες. Και αυτό είναι δυνατόν μόνο με την ασταμάτητη στροφή προς την Αγάπη και τον Θεό.

η ανεκτονωτη λιμπιντο θαλεγα...

quote:

---

Λες φίλε?

---

ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ- ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ
ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ Ο ΒΑΛΚΑΝΟΝΕΟΕΛΛΗΝ- ΤΟ ΡΙΧΝΕΙ ΣΤΟ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ.
ΠΟΛΥ ΠΕΙΝΑ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΕΛΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΤΡΩΕΙ...

ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΒΡΕ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΟΥ ΕΧΕΤΕ ΠΑΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΜΑ ΕΛΛΑΔΑ?

Ε ΡΕ ΤΖΟΝΥ ΜΠΙΓΚΟΥΝΤΙ...

ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ "ΟΙ ΕΞΥΠΝΟΙ" ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΟ ΠΑΙΔΙ

quote:

---

Θυμήθηκα μια σοφή παροιμία:

ΟΤΙ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ Η ΑΛΕΠΟΥ- ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΚΡΕΜΑΣΤΑΡΙΑ

---

Ξέρω ήδη τα αδύνατα σημεία σου.

Και είναι πιο τρωτά, απ'ότι το έχω φανταστεί...

ΑΚΟΥΣΑΣ ΤΑ ΔΕΟΝΤΑ Ο ΙΕΡΕΥΣ ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΕΛΑΒΕΝ...ΑΜΑ ΤΗ ΣΕΛΗΝΗΣ ΕΛΕΥΣΕΙ ΠΡΟΣ ΗΛΙΟΝ...

quote:

---

Ο άνθρωπος ήταν στον Παράδεισο αναμάρτητος ως που να γευτεί τους καρπούς της γνώσης, τους καρπούς του καλού και του κακού, με άλλα λόγια- ο άνθρωπος γεύτηκε τον καρπό της συνειδήσεως.
Σχηματίστηκε η συνείδηση, που διαχωρίστηκε από την Αγάπη και μέσα στην συνείδηση σχηματίστηκαν ο χρόνος, ο χώρος και η ύλη.
Εμφανίστηκε το προσωπικό, ατομικό «Εγώ» και αυτό το «Εγώ» άρχισε να συγκρίνει, να εκτιμά, να ζυγίζει, να αναλύει. Εμφανίστηκε η ντροπή ως αποτέλεσμα εκτίμησης της καταστάσεως

---

Αντε, και αμα μου πεις 7-8 ματσακια, θα σου βρω εγω ακρη για να εκτονωσεις τη λιμπιντο.

Χαιρετισματα στους πανω... (ε, ρε πραγματα μπορει να παθει κανεις!)

_________________________

Tότενες το μαύρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βιά:

*Μου φαίνεται αρκετά ρεαλιστική η οπτική της "Ανεκτόνωτης Λίμπιντο" ως μείζον πρόβλημα του χώρου των εσωτεριστών.*

Φίλε wendigo,

Εσύ τουλάχιστον χρησιμοποίησες την προσεκτική και πιο έξυπνη φράση : « μου φαίνεται», αφήνοντας περιθώρια και άλλων ερμηνειών, διότι υποσυνείδητα η συνειδητά ίσως γνωρίζοντας, ότι είναι αδύνατον να ερμηνεύεις εξ αποστάσεως τον κόσμο με έτοιμες θεωρίες.

Η ιδέα της « ανεκτόνωτης λίμπιντο»… είναι και αυτή μια ιδέα, δεν λέω, λέω μόνο, ότι αυτή δεν θα ερμηνεύσει τελικά τον κόσμο, διότι αν θα ερμήνευε τα πραγματικά τεκταινόμενα- θα είχε γίνει πραγματικό δόγμα, όπως πραγματικά δόγματα έγιναν πολλά πράγματα στα οποία δεν τολμά κανείς να εκφράσει τις αντιρρήσεις του ούτε σήμερα στην εποχή της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Πριν απ’ όλα με απασχολεί η αναζήτηση της αλήθειας- αυτό είναι το μείζων ζήτημά μου.

Επέλεξα αυτήν την οδό αναζήτησης. Καθαρά προσωπική.
Εύκολα παρεξηγήσιμης, αυθαίρετα ερμηνεύσιμης.
Αλλά είναι δική μου οδός, χωριστή από τους άλλους.
Με ενδιαφέρει εγώ αν θα φτάσω στην αλήθεια και όχι τι θα νομίσουν οι άλλοι.

Σήμερα νομίζουν, αύριο ξενομίζουν, για να νομίσουν κάτι άλλο και ούτω καθεξής.
Τρέχα γύρευε…

Ως προς τον χώρο των εσωτεριστών:

δεν ανήκω σε κανέναν χώρο ούτε εσωτεριστών, ούτε εξωτεριστών.
Πεισματικά αρνούμαι να εντάξω εαυτόν κάπου.
Είναι αυτό, που λέμε- έθεσε εαυτόν εκτός κινήματος ιδία βουλήσει και επιλογή.

Διότι είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι στην αλήθεια ο καθένας θα φτάσει μόνος του και όχι παρέα με κάποιους άλλους.
Η φώτιση αν γίνει- θα γίνει ως ατομικό φαινόμενο, ποτέ συλλογικό.
Δεν είμαι σοσιαλιστής σ’ αυτά τα πράγματα…

Τον εσωτερισμό τον χρησιμοποιώ ως εργαλείο και όχι ως πίστη.
Αν το εργαλείο αυτό αποδειχτεί ακατάλληλο- απλά θα το πετάξω στην άκρη ως άχρηστο για μένα.
Αυτή είναι όλη μου η πίστη στον εσωτερισμό και στους εσωτεριστές.

Ο σκοπός είναι- η εύρεση της αλήθειας, και όχι ο εσωτερισμός.
Τώρα τι προβλήματα έχουν οι του εσωτερικού χώρου- δεν με απασχολεί.
Δεν κρίνω.
Ούτε κάνω επίθεση.
Οι άλλοι κρίνουν.
Οι άλλοι κάνουν επίθεση.
Ακριβώς σε μια τέτοια τακτική αντιδρώ.

Αντιδρώ στην ανικανότητα ορισμένων να κρατούν ένα επίπεδο διαλόγου, να υποβιβάζουν με το έτσι θέλω τα λεγόμενα των άλλων μόνο και μόνο διότι οι άλλοι δεν έτυχε να χωράνε στα στενούτσικα καλούπια τους.
Αντέδρασα ανθρώπινα στην αρχή.
Θα αντιδρώ με αδιαφορία στη συνέχεια.
Διότι δεν μου χρησιμεύει απολύτως σε τίποτα.
Συνεπώς δεν αξίζουν της προσοχής μου.

Ποτέ δεν ξεχνώ τον στόχο μου, που είναι υπεράνω μιας στιγμιαίας ανθρώπινης αντίδρασης.

Η επιμονή φανατική μάλιστα ορισμένων να συνεχίζουν να με προκαλούν με όλα τα μέσα να μπω οπωσδήποτε στο επίπεδό τους –δείχνει ότι κάτι τους ενόχλησε για τα καλά.

Προσωπικά δεν θα ασχολιόμουν μαζί τους, ήδη δεν ασχολούμαι μαζί τους- ασχολούνται αυτοί.
Κάτι τους κρατάει απ την ανάποδη κοντά μου.
Σαν να μου λένε: κοίτα εδώ! υπάρχουμε και μεις! Μη μας αγνοείς!
Εντάξει, υπάρχουν.
Διάφοροι υπάρχουν.
Αλλά θα πορευόμαστε χωριστά.

Δεν τους παρακάλεσα ντε και καλά να έρθουν.
Μπουκάρανε μόνοι τους .
Ελεύθερα, δημοκρατικά, ατιμώρητα.
Κρυβόμενοι πάντα πίσω από το παραβάν της ελεύθερης έκφρασης ιδεών, στην πραγματικότητα του ελεύθερου υβρισμού των άλλων, που δεν καταδέχονται να τους μοιάσουν.
Τετοιοι καιροί, τέτοια ήθη...
Μόδα είναι, θα περάσει...

*Οφείλω να παρατηρήσω πως η θαυμαστή ταχύτητα με την οποία η παραπάνω άποψη αντιμετωπίστηκε με απαξίωση και ορολογία "εχθροπραξιών" με εντυπωσίασε.*

Πάντα το καινούριο, το ασυνήθιστο, το έξω απ’ τα παραδεκτά, το όντως ανεξάρτητο με προσωπική φωνή προκαλεί αντιδράσεις πολλές φορές ντροπιάστηκες για το επίπεδο του δήθεν μορφωμένου ανθρώπου.

Η γκρίζα μάζα της μετριότητας δεν συγχωρεί εκείνους, που δεν εντάσσονται σ’ αυτήν, που πάνε αντίθετα απ’ αυτήν.

Έναντι του ενός αμφισβητία σχηματίζεται ο συνασπισμός των τιποτένιων και των μετρίων.
Είναι νόμος της ζωής στο υλικό επίπεδο.

"Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα μικρό καλάθι".
Μπορεί και να προτρέχω, όμως. Θα φανεί.*

Τουλάχιστον εσύ αφήνεις περιθώρια, υπακούοντας στην φωνή της λογικής.
Ναι.
Θα φανεί.

*No Method, No Guru, No Teacher*

Ακριβώς αυτό και γω κάνω φίλε: δεν θέλω μεθόδους, δεν θέλω γκουρού, δεν θέλω δασκάλους πάνω απ’ το κεφάλι μου.
Ότι κάνω- θα το κάνω μόνος μου.

Να είσαι καλά.
Και σ’ ευχαριστώ όχι διότι συμφώνησες μαζί μου, αλλά διότι είσαι ικανός να καταλαβαίνεις και να αναρωτιέσαι, αντί να φωνάζεις ότι σου κατέβει.

Αυτό είναι πολύ σημαντικότερο από το να συμφωνείς με τον κάθε τυχόντα.
Γεια.

quote:

---

*Μου φαίνεται αρκετά ρεαλιστική η οπτική της "Ανεκτόνωτης Λίμπιντο" ως μείζον πρόβλημα του χώρου των εσωτεριστών.*

Diostas

Η ιδέα της « ανεκτόνωτης λίμπιντο»… είναι και αυτή μια ιδέα, δεν λέω, λέω μόνο, ότι αυτή δεν θα ερμηνεύσει τελικά τον κόσμο, διότι αν θα ερμήνευε τα πραγματικά τεκταινόμενα- θα είχε γίνει πραγματικό δόγμα, όπως πραγματικά δόγματα έγιναν πολλά πράγματα στα οποία δεν τολμά κανείς να εκφράσει τις αντιρρήσεις του ούτε σήμερα στην εποχή της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

---

'Ελα, ησύχασε.

και εδώ πιστεύω είναι το τυφλό σημείο των περισσότερων...

μας προειδοποιεί και ο Πλάτωνας .... στον Φαίδρο...

quote:

---

Λοιπόν άκουσα πως κάπου στη Ναύκρατη της Αιγύπτου υπάρχει ένας από τους αρχαίους τοπικούς θεούς. Το όνομά του είναι Θώθ. Αυτός είναι που βρήκε πρώτος τους αριθμούς και τον μαθηματικό συλλογισμό και τη γεωμετρία και την αστρονομία, και ακόμα τα παιχνίδια με τους πεσσούς και τους κύβους, και τέλος τους χαρακτήρες των γραμμάτων. Και εκείνη την εποχή βασιλιάς όλης της Αιγύπτου ήταν ο Θαμούς, που έμενε στη μεγάλη πόλη της επάνω περιοχής, την οποία οι Έλληνες την ονομάζουν Αιγυπτιακές Θήβες. Και τον θεό της τον ονομάζουν Αμμωνα. Ήρθε σ' αυτόν ο Θώθ και του έδειξε τις τέχνες του, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να διαδοθούν και στους άλλους Αιγυπτίους. Και ο Θαμούς ρώτησε ποια είναι η χρησιμότητα της καθεμιάς.

Καθώς ο Θώθ τις εξηγούσε μία προς μία, ο βασιλιάς επαινούσε ό,τι έκρινε πως λεγόταν καλά και κατηγορούσε ό,τι έκρινε πως δεν ήταν καλό. Λέγεται πως ο Θαμούς είπε στον Θώθ πολλά και υπέρ και κατά κάθε τέχνης, που αν τα εξετάσουμε αναλυτικά, θα μακρηγορούσαμε. Πάντως όταν έφθασαν στα γράμματα, ο Θώθ είπε: "Βασιλιά μου, η γνώση αυτών των πραγμάτων θα κάνει τους Αιγυπτίους πιο σοφούς και δυνατότερους στη μνήμη, γιατί βρέθηκε το φάρμακο της σοφίας και της μνήμης".

Όμως ο Αμμωνας απάντησε: "Θωθ, που κατέχεις τόσες τέχνες, να ξέρεις πως άλλος έχει την ικανότητα να δημιουργεί τις τέχνες, και άλλος εκείνη την ικανότητα που θα του επιτρέπει να κρίνει πόσο πρόκειται να ωφελήσουν και πόσο να βλάψουν όποιους πρόκειται να τις χρησιμοποιήσουν. Και τώρα εσύ, σαν πατέρας της τέχνης των γραμμάτων, από ευμενή διάθεση προς το έργο σου, απέδωσες τα αντίθετα από αυτά που μπορεί πραγματικά τούτη η τέχνη να κάνει. Γιατί τα γράμματα θα προκαλέσουν λήθη στις ψυχές όσων θα τα μάθουν, εφόσον οι ίδιοι δε θα φροντίζουν για την άσκηση της μνήμης τους, μια και, αποκτώντας εμπιστοσύνη στη γραφή, θα φέρνουν τα πράγματα στo μυαλό τους όχι από μόνοι τους, από μέσα τους, αλλά από έξω, διαμέσου ξένων σημείων.
Δε βρήκες, λοιπόν, το φάρμακο της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και έτσι παρέχεις στους μαθητές σου μια φαινομενική σοφία, όχι όμως και την αλήθεια. Γιατί, με την τέχνη που προσφέρεις, θα ακούσουν πολλά χωρίς να τα διδαχθούν, και, επομένως, θα πιστέψουν ότι ξέρουν πολλά, ενώ στην πραγματικότητα, στις περισσότερες περιπτώσεις θα στερούνται της γνώσης και θα είναι δύσκολο να τους συναναστρέφεται κανείς, αφού, αντί σοφοί, θα έχουν γίνει δοκησίσοφοι". ......

---

Γιώργος
κατά τας γραφάς ....

σορυ για την παρεμβαση στην ροη, αλλά οταν εγραψα οτι το προβλημα του εσωτερικου χωρου ειναι η ανεκτονωτη λιμπιντο, ξεχασα να αναφερω τον Εγωισμο

α- τη συνάφεια μεταξύ της εσωτερικής φιλοσοφίας ενός ατόμου(σε κάθε επίπεδο)με την στάση ζωής και την καθημερινοτητά του(ηθική συμπεριφορά,κοινωνικοποίηση,κ.τ.λ.).

β- αν ένα τάγμα/ομάδα/κέντρο/κ.τ.λ. λογαριάζει το άνω σε κάθε μέλος του ή όχι -και το αν ξεπέφτει εμμέσως πλην σαφώς σε...κερδοσκοπικούς(ή "υλικώς ιδιοτελείς")σκοπούς.

quote:

---

Ingmar33o

α- τη συνάφεια μεταξύ της εσωτερικής φιλοσοφίας ενός ατόμου(σε κάθε επίπεδο)με την στάση ζωής και την καθημερινοτητά του(ηθική συμπεριφορά,κοινωνικοποίηση,κ.τ.λ.).

---

quote:

---

πως μπορει ενα ατομο να διατηρει την ατομικοτητα του μεσα σε ενα ταγμα?

---

με την ίδια λογική όμως, πως ένα άτομο διατηρεί την ατομικότητά του σε μία κοινωνία γεμάτη νόμους και κανόνες?

**Είναι η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη, να βρει Θεό**

quote:

---

αν η εσωτερικη φιλοσοφια του εμπεριεχει βια ή απαξιωση των ανθρωπων ή της ζωης γενικως, ειναι θετικο να συναδει με την καθημερινοτητα του?

---

Συνηθως τετοιες "φιλοσοφιες" (βια, χωριστικοτητα, απαξιωση) βρισκουν οδο να γινουν πραξη στην καθημερινη ζωη.

Οι φιλοσοφιες "Του Ωραιου, Του Μεγαλου, Του Αληθινου" συνηθως κωλυονται!

quote:

---

απορια βου: αφου μιλαμε για "εσωτερικη αναζητηση", "εσωτερικη φιλοσοφια", "ενδον σκαπτε", "γνωθι σαυτον", κτλ, κτλ, τι χρειαζονται τα καθε ειδους ταγματα στο ατομο?

το βοηθανε στο ενδον σκαψιμο?

---

1. η σχεση δασκαλου - μαθητη διαποτιζει την κοινωνια μας και εχει εγκατασταθει μεσα μας απο τα παιδικα μας χρονια. Ετσι πιο ευκολα ενας ανθρωπος μπορει να ενστενιστει για μια ακομα φορα το ρολο του μαθητη και να μαθει μεσω αυτου του ρολου.
2.οι συνοδοιποροι μεσα στο ταγμα, εχουν κοινα ενδιαφεροντα και επιπλεον αλληλο-ενισχυουν την διαθεση να συνεχισουν την προσπαθεια.
3.Αν εισαι τυχερος και εχεις καλη κριση , πιθανον να συναντησεις καποιο ατομο με πραγματικη γνωση και καλλιεργεια στη θεση του "δασκαλου".
4. Ο ανθρωπος ειναι κοινωνικο ον και αρεσκεται να ειναι μελος ομαδας.

Μπορω να παραθεσω και αλλους πιθανους λογους αλλα θα τους παρακαμψω για να παραθεσω τον καθοριστικο νομιζω:
Για μια μεγαλη μεριδα ειναι ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ. Τοσο απλα. Μονοι τους κουραζονται/ απογοητευονται/ μπερδευονται/ ..., ως μελος ομαδας τα καταφερνουν καλυτερα.
Αφου εκεινοι εχουν αποτελεσμα, εγω δεν θα τους αμφισβητησω.

quote:

---

πως μπορει ενα ατομο να διατηρει την ατομικοτητα του μεσα σε ενα ταγμα?

---

Αυτο ειναι το ευκολο.....

Εμεις το μεταφεραμε σε ενα πιο πρακτικο-κοσμικο επιπεδο.

Ομως Diosta οπως ορισες το θεμα ηταν αναμενομενο να μην ειναι ευρεως κατανοητο και να μην ειναι ευκολος ο χειρισμος του.

quote:

---

quote:

---

πως μπορει ενα ατομο να διατηρει την ατομικοτητα του μεσα σε ενα ταγμα?

---

another star

με την ίδια λογική όμως, πως ένα άτομο διατηρεί την ατομικότητά του σε μία κοινωνία γεμάτη νόμους και κανόνες?

---