- Η εξομολογηση προλαμβανει τις τυψεις?μας "θεραπευει"? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
quote:
Νομίζω ότι οι τύψεις είναι ένας τρόπος για να μπορούμε να κρατάμε ψυχική ισορροπία. Αν έχουμε κάνει μια πράξη, όπως πολύ σωστά, κατά την άποψή μου, ανέλυσε η λίλιθ, που είναι έξω από την εν γένει ηθική μας, οι τύψεις είναι ένα υποκατάστατο τιμωρίας. Προκειμένου να μην αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο το ζήτημα, εξισορροπούμε το χρέος με την μορφή των τύψεων.
Αγαπητέ Trovadouros δεν νομίζω ότι οι τύψεις είναι εξισοροπιστικός παράγων, αλλά στοιχείο δημιουργίας σύγκρουσης, αν δεν αναλυθεί.
Ο στόχος μας είναι να ορίσουμε κατά πρώτον τι εννοούμε όταν λέμε ηθική και που αυτή ανταποκρίνεται. Είναι κάτι που όντως συνάδει με την εσωτερική μας άποψη ή κάτι που έχει παραδοθεί απ’ έξω και με ποιόν τρόπο?
Τα '' ζητήματα'' δεν λύνονται με την υπεκφυγή , δυστυχώς ή ευτυχώς…..EMEIΣ είμαστε αναγκασμένοι να τα αντιμετωπίσουμε, αφού θέλουμε να μάθουμε να τα ''βλέπουμε''.
quote:
Κατα πόσο πιστέυεις οτι αυτή η ανάγκη για πράξεις είναι τελικά δεσμά στην ζωή σου; Κάποιες φορές ορισμένοι άνθρωποι μή μπορώντας να απεξαρτήσουν τον εαυτό τους από τις τύψεις αναγκάζουν τον εαυτό τους σε πράξεις ΄΄θετικές’’ για το άτομο που έχουν αδικήσει, και τελικά δεσμέυονται σε αυτές.
Η άποψη μου είναι ότι οι πράξεις είναι η επιβεβαίωση του ορθού της διαδρομής μας και μάλλον είναι αναπόφευκτες. Όταν μπούμε στην διαδικασία να δούμε την πραγματικότητα χωρίς τα παραπετάσματα που μόνοι μας προβάλλουμε ως αντίσταση στο ''βόλεμα'' τότε είναι αναγκαίο να πράξουμε...διαφορετικά παραμένουμε στο επίπεδο της πληροφορίας και δεν προχωράμε στην εμπειρία.
Αυτό που αναφέρεις σαν <<αναγκάζουν τον εαυτό τους σε πράξεις ''θετικές'' για το άτομο που έχουν αδικήσει, και τελικά δεσμέυονται σε αυτές>> θεωρώ ότι είναι και η έκφραση της ελεύθερης βούλησης ή η φωνή της συνείδησης μας, αν δεχθούμε την θεωρία ότι << ]b]βούληση δεν είναι να κάνουμε αυτό που επιθυμούμε αλλά αυτό που ΔΕΝ θέλουμε >>.[/b] [ Oυσπένσκι]
[ Προσωπικά αν και δύσκολο και σκληρό δεν μπορώ να μην την δεχθώ σαν σωστή θεση]
quote:
Πολλοί είναι αυτoί που έχουν τύψεις μόνο όταν ο κοινωνικός περίγυρος γίνεται μάρτυρας μιας πράξης. Και ακρίβώς επειδή αυτή η κοινωνία έχει σε μεγάλο ποσοστό την τάση να σταυρώνει καταντάμε και μείς να σταυρώνουμε τον εαυτό μας για χάρη τρίτων, επειδή δεν αντέχουμε μια εκ νέου αντιπαράθεση.
Ο στόχος μας είναι να ορίσουμε κατά πρώτον τι εννοούμε όταν λέμε ηθική και που αυτή ανταποκρίνεται. Είναι κάτι που όντως συνάδει με την εσωτερική μας άποψη ή κάτι που έχει παραδοθεί απ’ έξω και με ποιόν τρόπο?
Φιλικά
quote:
Μηπως ειναι καποιος τροπος αυτοματης αντιδρασεις,και ακομα οταν γνωριζουμε πεφτουμε στις ιδιες παγιδες?
Aγαπητή whiz,
Θεωρητικά αυτή η μηχανική αντίδραση είναι που μας κάνει και επαναλαμβάνουμε το ίδιο μοτίβο συναισθημάτων, σκέψεων και ακολούθως πράξεων.
Νομίζω ότι η αλήθεια φαίνεται όταν ξεφεύγουμε από αυτή την μηχανικότητα.
Για μένα αυτή η '' μηχανικότητα'' είναι και αυτό που ονομάζουμε ''αρνητικό'' , πράγμα που παρουσιάζεται με πολλές παραμέτρους.
ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ , όταν το γνωρίζουμε αποφεύγουμε να ξαναπέσουμε στην παγίδα του αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ είναι πολύ δύσκολο επειδή θέλει κόπο, προκαλεί πόνο και απαιτεί μόνιμη εγρήγορση...δλδ υπερβάσεις...
Ας ελπίσουμε ότι θα είμαστε εμείς οι νικητές απέναντι στο θηρίο…
Φιλικά
Επειδή ως επι το πλείστον οι άνθρωποι μαθαίνουμε να μήν πάμε σε κατά μέτωπο επίθεση. Αυτό συνήθως συνεπάγεται με μεγάλο ψυχικό κόστος με άνάλυψη ευθυνών, κλπ. Επειδή λοιπόν δεν το αντίμετωπίζουμε ή καλύτερα δεν αντέχουμε να το αντιμετωπίσουμε, δεν έχουμε το σθένος, σαν εσωτερική αντίδραση είναι οι τύψεις. Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε στον εαυτό μας μια τιμωρία που ψυχικά μπορούμε να την αντέξουμε ή και να την απόφύγουμε ή και να την ξεχάσουμε για λίγο ή για πολύ. Δεν λέω οτι είναι σωστό (οχι οτι δεν το έχω κάνει) απλά πιστέυω οτι έτσι γίνεται.
Σαφώς είναι καλύτερο και υγειές να ξέρουμε και να μπορούμε να παραδεχθούμε τα λάθη και να προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε, αν μπορούμε την όποια λάθος πράξη.
... αφού θέλουμε να μάθουμε να τα βλέπουμε.... μπορούμε πάντα να θέλουμε;
Ερώτηση: πότε νομίζεις οτι αυτή η βούληση, η πράξη του δεν θέλω κάνει περισσότερο κακό από καλό στον εαυτό σου. Πόσο πιστέυεις βοηθάει, την απομάκρυσνση των τύψεων. Για πόσο καιρό...Και αν τελικά τα καταφέρεις και δεν έχεις τις τύψεις να σε κατατρώνε, πως μπορείς να προσδιορίσεις οτι η λύτρωση δεν ήρθε από το πέρασμα του χρόνου ή από αυτή την βούληση;
Φιλικά
Trovadouros
Αρκεί να μην μείνουμε στο γεγονός των τύψεων αλλά να τις δούμε από μια άλλη σκοπιά, ως μια αφετηρία έναρξης για τη μετάνοια μας και την προσπάθεια βελτίωσης μας.
Σε αυτά που λες αγαπητέ Dying_Incubus με βρίσκεις σύμφωνο. Αλλα... πιστεύεις οτι εμμένουμε στις τύψεις όταν εμείς δεν προχορούμε στην μετάνεια;
Και ακόμα αν δεν μπορούμε να επαναφερουμε τα πραγματα τότε τι; Αρκουμαστε στην βελτίωση; φτανει αυτο για να απεμπολύσουμε τις τύψεις;
Φιλικά
Trovadouros
Προσωπικά το έχω περάσει αλλά χωρίς να έχω κλείσει το κεφάλαιο.
Οπότε έστω και καθυστερημένα καλωσορίζω το θέμα σου...
Οποια κατάσταση αν κάτσεις να την σκεφτείς και να την αξιλογίσεις κάπως αντικειμενικά, ωριμάζεις και λίγο πολύ βοηθάει. Τώρα αν θα πράξεις κατα τον ίδιο τρόπο στο μέλλον σε κάποια παρόμοια κατάσταση... θα δείξει δεν μπορεί κάποιος να το προβλέψει νομίζω εκτός και αν η αλλάγή είναι πράγματι μεγάλη ή οι συνέπειες της πράξης είναι παρα πολύ βαριές.
Το μόνο σίγουρο είναι οτι την επόμενη φορά θα είσαι πιο συνείδητός σε αυτό που κάνεις, πιο κατασταλαγμένος, πιο σιγουρός είτε στο σωστό έίτε στο λάθος.
Φιλικά
Trovadouros
Καλησπερα καλοι μου φιλοι,
Λιγο πολυ ολοι εχουμε περασει απο αυτο το σταδιο,αλλοτε με μεγαλυτερο κοστος και αλλοτε με μικροτερο.
Ομολογω πως με βαλατε σε σκεψεις!
Τελικα καταληγω πως λειτουργουμε οπως και ο ιδιος μας ο οργανισμος.
Οπως καποιο ξενο σωμα ή θα απορροφηθει απο τον οργανισμο μας ή θα αποβληθει.
Ετσι και ψυχολογικα,θα το πολεμησουμε και ή θα το αποδεχθουμε με τον καιρο και θα το κανουμε κομματι του εαυτου μας,ή θα το παλεψουμε ωστε να το αποβαλλουμε,να το βγαλουμε απο μεσα μας.
Δεν ξερω αν συμφωνειτε,μα αυτη την εικονα λαμβανω απο τις συζητησεις μας.Χωριζω τον τροπο που χειριζομαστε αυτες τις καταστασεις σε 2 περιπτωσεις.
1η περιπτωση
"ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ , όταν το γνωρίζουμε αποφεύγουμε να ξαναπέσουμε στην παγίδα του αλλά ΠΡΑΚΤΙΚΑ είναι πολύ δύσκολο επειδή θέλει κόπο, προκαλεί πόνο και απαιτεί μόνιμη εγρήγορση...δλδ υπερβάσεις...
"
Την περιπτωση αυτη την τοποθετω στο να το κανουμε κομματι μας.Και ειναι μια υπερβαση γιατι στις τυψεις πολλες φορες θα μπορουσαν τα πραγματα να ηταν κι αλλιως,αυτο εμεις δεν το ξερουμε ομως.Οποτε κραταμε αυτο που εχουμε σαν αντισωματα για το επομενο.
2η περιπτωση
"Οποια κατάσταση αν κάτσεις να την σκεφτείς και να την αξιλογήσεις κάπως αντικειμενικά, ωριμάζεις και λίγο πολύ βοηθάει. Τώρα αν θα πράξεις κατα τον ίδιο τρόπο στο μέλλον σε κάποια παρόμοια κατάσταση... θα δείξει δεν μπορεί κάποιος να το προβλέψει νομίζω εκτός και αν η αλλάγή είναι πράγματι μεγάλη ή οι συνέπειες της πράξης είναι παρα πολύ βαριές.
Το μόνο σίγουρο είναι οτι την επόμενη φορά θα είσαι πιο συνείδητός σε αυτό που κάνεις, πιο κατασταλαγμένος, πιο σιγουρός είτε στο σωστό έίτε στο λάθος."
Ενω σε αυτη την περιπτωση το αποβαλλουμε και την επομενη φορα δεν επιτρεπουμε στον εαυτο μας να ξανα βιωσει το ιδιο,ακομα κι αν εχουμε τις καλυτερες προθεσεις.
Γνωμη μου ειναι πως η 1η εκδοχη,της υπερβασης ειναι αυτη που δεν μας αφηνει καταλοιπα.Δεν μας αλλαζει.Ενω στην 2η εκδοχη εγω αλλαζω την λεξη οριμαζουμε και την αντικαθιστω με την λεξη ψυχραινομαστε.
Οι ιδιοι ανθρωποι ομως μπορει σε καποιες περιπτωσεις να αντιδρουμε με τον ενα και σε καποιες αλλες με τον αλλο τροπο.Το βλεπω αυτο και στον εαυτο μου.
Τι να το οριζει αυτο αραγε?
Πως θα κανουμε τις τυψεις να φυγουν?
Ποιον τροπο αντιδρασης θα εχουμε την καθε φορα?
Μηπως με την εξομολογιση δεν λυνετε το προβλημα?
Απλα λειτουργει σαν καταλυτης ωστε να μην εχουμε την ιδια φορτιση?
Περιμενω τις αποψεις σας.
Mε εκτιμηση Άντα
quote:
Σε αυτά που λες αγαπητέ Dying_Incubus με βρίσκεις σύμφωνο. Αλλα... πιστεύεις οτι εμμένουμε στις τύψεις όταν εμείς δεν προχορούμε στην μετάνεια;
Και ακόμα αν δεν μπορούμε να επαναφερουμε τα πραγματα τότε τι; Αρκουμαστε στην βελτίωση; φτανει αυτο για να απεμπολύσουμε τις τύψεις;
Ναι, φίλε μου Trovadouros!
Ειλικρινά πιστεύω κάτι τέτοιο...
Πως θα γίνει να απαλλαχθούμε από τις τύψεις αν εμείς οι ίδιοι ύστερα από τη μετάνοια δεν προχωρήσουμε στην συγχώρεση μας?
Η πράξη που μας κάνει να νιώθουμε τύψεις έχει ήδη πραγματοποιηθεί, είναι κάτι το πεπραγμένο.
Πως θα ξεφύγουμε λοιπόν από την δίνη της επιρροής της σε εμάς?
Αν μας στοιχειώσει θα μας ωφελήσει ή θα πρέπει να την δούμε μέσα από ένα άλλο πρίσμα για να προχωρήσουμε ένα επίπεδο παραπέρα?
Σίγουρα στην ζωή μας έχουμε νιώσει τύψεις για πολλά πράγματα.
Κι εγώ έχω νιώσει άπειρες φορές...
Όταν όμως φορτώνεσαι με τις τύψεις σου κάποια στιγμή βουλιάζεις, είναι σα να βαλτώνεις.
Πως θα ξεφύγεις από αυτόν τον βάλτο αν εσύ ο ίδιος δεν προσπαθήσεις να βγεις από αυτόν?
In anticipation of my resurrection...
quote:
Ερώτηση: πότε νομίζεις οτι αυτή η βούληση, η πράξη του δεν θέλω κάνει περισσότερο κακό από καλό στον εαυτό σου. Πόσο πιστέυεις βοηθάει, την απομάκρυσνση των τύψεων. Για πόσο καιρό...Και αν τελικά τα καταφέρεις και δεν έχεις τις τύψεις να σε κατατρώνε, πως μπορείς να προσδιορίσεις οτι η λύτρωση δεν ήρθε από το πέρασμα του χρόνου ή από αυτή την βούληση;
Kατά την άποψη μου ο Ουσπένσκι με την παραπάνω πρόταση εννοεί οτι η βούληση συνίσταται στην δύναμη να αποφασίζουμε να ΄πράξουμε αυτό που πρέπει, αυτό που ορίζει η ανώτερη συνειδητότητα μας, άσχετα αν αυτό αρέσει η όχι στα ένστικτα, στις εφήμερες επιθυμίες που αλλάζουν η αν αυτό διαταράσει την βολή μας.
Προσωπικά σαν θεωρία την δέχομαι αλλά συγχρόνως παραδέχομαι οτι είναι πολύ δύσκολη.
Οι τύψεις [για μένα] αρχίζουν να υπάρχουν σαν τιμωρία όπως είπες και εσύ, όταν δεν καταφέρουμε να βγούμε απο την σύγκρουση του πρέπει και του επιθυμώ η αλλιως απο την σύγκρουση της πολλαπλότητας μας.
Θεωρώ οτι υπάρχει ένα σημείο που δρά σαν αναγνωριστικό της ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ μας αλήθειας και αυτό είναι η φωνή της συνειδήσεως μας [ η θεϊκή πνοή μέσα μας] αν όμως δεχθούμε να την ακούσουμε.
Η φωνή αυτή είναι άσχετη απο εξωτερικά δεδομένα και κοινωνικές επηρροές. Το ηθικό πλαίσιο σε αυτή την περίπτωση ορίζεται απο εσένα αν και συνήθως συμπίπτει με το γενικό.
Οταν πράτουμε χωρίς να αγνοήσουμε αυτό το ήχο, δεν εχουμε καταιγισμό τύψεων αλλά κατανόηση.
Ο χρόνος που περιγράφεις ίσως απαλύνει το συναίσθημα αλλά για μένα μόνο η εξήγηση και η κατανόηση [ του εαυτού μας] μπορούν να το διαλύσουν.
quote:
Οι ιδιοι ανθρωποι ομως μπορει σε καποιες περιπτωσεις να αντιδρουμε με τον ενα και σε καποιες αλλες με τον αλλο τροπο.Το βλεπω αυτο και στον εαυτο μου.
Τι να το οριζει αυτο αραγε?
Πως θα κανουμε τις τυψεις να φυγουν?
Ποιον τροπο αντιδρασης θα εχουμε την καθε φορα?
Μηπως με την εξομολογιση δεν λυνετε το προβλημα?
Απλα λειτουργει σαν καταλυτης ωστε να μην εχουμε την ιδια φορτιση?
Είμαστε πάντα οι ίδιοι ή είμαστε πολλά διαφορετικά αντικρουόμενα εγώ που το ένα προσπαθεί να επιβληθεί στο άλλο και άλλοτε υπερισχύει το ένα και άλλοτε το άλλο? Πόσες φορές δεν ξεκινάμε να κάνουμε κάτι και στο δρόμο κάνουμε κάτι άλλο?
Οταν αυτά ενωθούν αρμονικά μέσα απο την αυτογνωσία που όλοι ζητάμε τότε υπάρχει μια βεβαιότητα στις αποφάσεις και μια ηρεμία στο συναίσθημα.
Κατα την γνώμη μου η εξομολόγηση είναι μια πράξη δειλίας και υπεκφυγής.
Αναλύω.
Μεταφέρουμε αυτά που ήδη γνωρίζουμε οτι δεν μας ταιριάζουν αν και τα κάναμε σε έναν άλλο άνθρωπο, έχοντας την ψευδαίσθηση οτι αυτός θα << σηκώσει την αμαρτία μας και θα την εξαγνίσει>> Τι είναι αμαρτία? Η μη συνειδητή και παράλογη πράξη. Δλσ μια πράξη που έρχεται σε αντίθεση και με την καρδιά και με τον νου μας. Αν την διαλύσουμε κομμάτι κομμάτι και αντικρύσουμε με θάρρος την κρυμμένη αλήθεια κάτω απο αυτήν, αυτόματα παύει να υπάρχει.
Σε τι ωφελείται το ''θύμα μας'' αν απλώς έχουμε τύψεις? Μήπως είναι πιο σωστό να ζητήσουμε συγνώμη η να παρακάψουμε τα λόγια και να δράσουμε με μεταμέλεια αντί να πνιγόμαστε και εμείς και αυτό?
Πως μπορεί να πάψει να υφίσταται με το στρουθοκαμηλισμό το λάθος και πως ''θεραπεύεται'' επειδή απλώς το ανακοινώσαμε?
Ισως μια μικρή εκτόνωση της πίεσης που ασκεί η αρνητική ενέργεια να υφίσταται χωρίς κάτι ουσιαστικότερο όμως.
Πάντως αφόυ μιλάμε για τύψεις και λάθη ίσως θα πρέπει να ξεχωρίσουμε κάποια στιγμη τι εννοούμε οταν λέμε λάθος και σωστό και για πότε μιλάμε....
Συμπαρασματικά ξεφέυγουμε απο την μηχανική ως ετυχε συμπεριφορά οταν ''προσέχουμε'' τον εαυτό μας σε κάθε σκέψη, συναίσθημα και πράξη του.
ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ...
φιλικά, αναζητώντας
μήπως αμαρτία είναι μια παράλογη πράξη αλλά άκρως συνειδητή; και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο μας κατατρώει, επειδή αντιλαμβανόμαστε την ώρα της πράξης οτι είναι λάθος. Ακόμα και αν την διαλύσουμε κομμάτι κομμάτι, θα δούμε ακριβώς με ποια βήματα πουλήσαμε το πιστεύω μας. Ούτε και πάει να υπάρχει. Πάντα θα βρίσκεται στο ενεργητικό μας. Απλά ψάχνουμε για την παιδεία της. Αλλά αυτό είναι η μία πλευρά του πράγματος.
Η άλλη είναι το δεύτερο πρόσωπο που μπορεί να αφορά μια πράξη μας. Και εδώ περνάω στην εξομολόγηση. Κατά την δική μου άποψη νομίζω οτι είναι κάθε άλλο παρά δειλία ή υπεκφυγή. Θα σου πω αρχικά οτι κάνοντας αυτό το βήμα το πιο πιθανό είναι οτι θα έχεις πραγματικά να αντιμετωπίσεις ένα κυκεώνα αντιδράσεων από το περιβάλλον σου. Μπορεί να μείνεις τελείως μόνος, κατακριτέος για την πράξη σου, και την επιλογή σου. Και κατά δεύτερο, δεν του το λές μόνο και μόνο για να ζητήσεις συγχώρεση, αν και στην περίπτωση που σου δίνεται είναι μεγάλη βοήθεια για να ξεπεράσεις την όλη κατάσταση. Το λές για να παραδεχθείς το λάθος σου. Γιατί είναι πιθανό μην γνωστοποιώντας την πράξη σου να περάσεις στην λήθη. Να ξεχαστεί ανώδυνα και με πολύ ήπιο τρόπο. Δεν ξέρω αν με αυτόν τον τρόπο μπορείς να βελτιωθείς . Αν απλά το ανακοινώνεις η αλήθεια είναι πως δεν κάνεις τίποτα, αλλά ελπίζεις στον οίκτο. Τότε όμως δεν είσαι ειλικρινείς.
Filika
Trovadouros
quote:
Γνώμη μου είναι πως η 1η εκδοχή,της υπέρβασης είναι αυτί που δεν μας αφήνει κατάλοιπα. Δεν μας αλλάζει. Ενώ στην 2η εκδοχή εγώ αλλάζω την λέξη ωριμάζουμε και την αντικαθιστώ με την λέξη ψυχραινόμαστε.
Εγώ πάλι θα διαφωνήσω. Γιατί λές οτι ψυχραίνεσαι; ως προς τί; το να είσαι πιο συνειδητός στις πράξεις σου δεν είναι προς όφελός σου; θα έλεγα όμως οτι ψυχραίνεται η ψυχή μας όταν βάλουμε στην αδρανεια μας πράξεις που είναι αντίθετες με την λογική μας και την ηθική μας.
Δεν μας αφήνει κατάλοιπα... σωστά ουτε ουλές ούτε σημάδια, αλλά γεμίζουμε απόβλητα. Και το χειρότερο είναι πως αρκετές φορές ούτε που το καταλαβαίνουμε. Βρομίζουμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Πόσα όμως αντισώματα αναπτύσσουμε πριν πραγματικά μολυνθούμε;
Filika
Trovadouros
quote:
Όταν όμως φορτώνεσαι με τις τύψεις σου κάποια στιγμή βουλιάζεις, είναι σα να βαλτώνεις.
Πως θα ξεφύγεις από αυτόν τον βάλτο αν εσύ ο ίδιος δεν προσπαθήσεις να βγεις από αυτόν
Δεν έχεις άδικο φίλε. Αλλά ξέρεις κάποιες φορές βρίσκεσαι ήδη μέσα στον βούρκο που ο ίδιος δημιούργησες. Και όσο και να κουνηθείς βουλιάζεις όλο και περισσότερο. Από την άλλη το να περιμένεις τον από μηχανής θεό είναι κάπως σαν να παραδίνεις και την τελευταία σου ελεύθερη πνοή ζωής.
Filika k Aftosxediazontas
Trovadouros