- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - vol 3 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Μιά βουτιά στα καθαρά ύδατα τέτοιων λαμπερών αισθήσεων...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Στο βαθμό που γνωρίζετε την αγάπη γίνεστε η αγάπη!Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από ένα συναίσθημα!Είναι μία φυσική δύναμη και πρέπει συνεπώς να περικλείει την αλήθεια.
I can tell by the way you sigh
That you know I've been thinking of you
And you know what I want to do.
Oh Jean,
Oh Jean,
Oh Jean,
Oh Jean
When you smile I see stars in the sky,
When you smile I see sunrise,
And I know you've been thinking of me,
And I know how you want to be.
Oh Jean,
Oh Jean,
Oh Jean,
Oh Jean.
I can tell by the things you say,
I can tell that you know the way,
And I know what you want me to do,
Oh, I've got hearts and flowers for you,
If you leave me you'll make me cry,
When I think of you,
Saying good bye,
Oh the sky turns a deeper blue,
That's - that's how I'd feel if I lost you.
Jean,
Oh Jean
Uh - Don't go and leave me,
Just love,
I love you,
I love you,
Don't leave me,
Don't make cry when I think about you,
Don't you go and leave me.
To call my own
The slightest correction
Couldn't finely hone
The sweetest infection
Of body and mind
Sweetest injection
Of any kind
I stop and I stare too much
Afraid that I care too much
And I hardly dare to touch
For fear that the spell may be broken
When I need a drug in me
And it brings out the thug in me
Feel something tugging me
Then I want the real thing not tokens
The sweetest perfection...
Things you'd expect to be
Having effect on me
Pass undetectedly
But everyone knows what has got me
Takes me completely
Touches so sweetly
Reaches so deeply
I know that nothing can stop me
Sweetest perfection
An offer was made
An assorted collection
But I wouldn't trade
The sweetest perfection...
Takes me completely
Touches so sweetly
Reaches so deeply
Nothing can stop me
quote:And I just can't seem to get enough
ΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜμμμμμμμμμμμμμμμμΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜμμμμμμμμμμμμμμμμ!!!!!
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ...
Χμμμμμμμμμ, επειδή δεν μπορώ να αντισταθώ στις... προκλήσεις, εγώ θα πάρω όλη τη σοκολάτα (άντε καλά θα σας αφήσω την... άσπρη χιχιχιχιχι) αυτό είναι παιδιά, συγνώμη, αλλά είμαι πάααααααααααρα πολύ εγωίστρια, τη θέλω όλη για μένα χιχιχιχιχιχι
Ευχαριστώ πάρα πολύ καλέ μου Pixeldream, μου έφτιαξες τη μέρα 
Nemesi
Στη μέση ενός μικρού σπιτιού που ’χω νοικιάσει
Το γέλιο ενός μωρού παιδιού μ’ έχει αγκαλιάσει
Τα ζήτησα όλα απ’ τη ζωή μου
Τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
Να ’χει έναν τόπο η καρδιά μου πριν να γεράσει
Έχει πανσέληνο απόψε κι είν’ ωραία
Είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου ’χει λείψει
Το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου ’χει λείψει
Το λάγνο ψέμα σου που τα ’κανε όλα ωραία
Είναι σκληρό για μια γυναίκα να ’ναι μόνη
Στο λέω τώρα που η αλήθεια δε θυμώνει
Όση και να ’ναι η δύναμη μου
Θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει
Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είν’ ωραία
Το σπίτι μου έρημο, μα κάναμε παρέα
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου ’χει λείψει
Το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου ’χει λείψει
Το λάγνο ψέμα σου που τα ’κανε όλα ωραία
Nemesi
ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
Arthur Rimbaud
Αν θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη γιορτή
που άνοιγαν όλες οι καρδιές καί όλα τα κρασιά κυλούσαν.
Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
Και τη βρήκα πικρή.
Και τη βλαστήμησα.
Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Δραπέτευσα.
Ω Μάγισσες, Μιζέρια, Μίσος, εσείς θα
διαφυλάξετε το θησαυρό μου.
Κατόρθωσα να σβύσω από το λογικό μου κάθε
ελπίδα ανθρώπινη.
Μ' ύπουλο σάλτο, χύμηξα σα θηρίο πάνω σ' όλες
τίς χαρές να τις σπαράξω.
Επικαλέστηκα τους δήμιους να δαγκάσω, πεθαίνοντας,
τα κοντάκια των όπλων τους.
Επικαλέστηκα κάθε Οργή και Μάστιγα να πνιγώ
στο αίμα, στην άμμο.
Η απόγνωση ήταν ο θεός μοu.
Κυλίστηκα στη λάσπη.
Στέγνωσα στον αέρα του εγκλήματος.
Ξεγέλασα την τρέλλα.
Κι' η άνοιξη μου προσκόμισε το φρικαλέο γέλιο
του ηλίθιου.
Μα τώρα τελευταία, πριν τα τινάξω για καλά,
λέω ν' αποζητήσω το κλειδί του αρχαίου συμπόσιου
μήπως βρω ξανά την όρεξή μου.
Τό κλειδί αυτό είν' η συμπόνοια.
Η έμπνευση τούτη δείχνει πως ονειρεύτηκα.
«Θα μείνεις ύαινα...». ολολύζει ο διάβολος :
και με στεφανώνει με πλήθος ιλαρές παπαρούνες.
«Φτάσε στό θάνατο μ' όλες τις αχαλίνωτες ορέξεις σου,
τη φιλαυτία σου, και κάθε ασυγχώρητο αμάρτημα !»
Αχ ! απαύδησα.
Αλλά, Σατανά, φίλτατέ μου, να χαρείς, όχι βλοσυρές ματιές.
Περιμένω μερικές βδεληρότητες, αναδρομικά.
Ωστόσο, για σάς, τους εραστές της απουσίας του
περιγραφικού η διδακτικού ύφους σ' έναν συγγραφέα,
για σάς αποσπώ τις λίγες ελεεινές αυτές σελίδες από
το σημειωματάριο ένός κολασμένου.
Kακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί
και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων.
HPAKΛEITOΣ
Des milliers d'âmes tombent du ciel,
Et les vies et les morts se mélangent,
La terre s'est ouverte de part le cimetière,
Ébranlant les croix et les sépultures.
Les deux armées se sont unis par le feu,
Au milieu des brumes et des vents,
Faisant ainsi vaciller le monde,
Détruisant la vie et gavant la mort.
Les corps tombent du ciel ,
De sang chaud encore ruisselant,
Comme pour nourrir la terre,
Affamée par tant de haine.
De ces deux magnifiques royaumes,
Personne ne viendra fêter la victoire,
Les anges et les démons sont morts,
Dans les entrailles de ce purgatoire.
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...
Μια μικρή στο περιστέρι
Μες στου Λαναρά δουλεύει
Όλη μέρα μασουρίζει
Και το βράδυ μου γυρίζει
Βάζει πούντρα και κραγιόνι
Και έρχεται και μ ανταμώνει
Στην ταβέρνα ξεκινάμε
και το γλέντι αρχινάμε
Σαν σουρώσει η μικρούλα
Μου φωνάζει αχ μανούλα
Το μυαλό μου μασουρίζει
Και σαν αργαλειός γυρίζει
Τότε φεύγουμε για σπίτι
Και στο δρόμο σαν μαγνήτη
Με τραβά στην αγκαλιά της
Και μου δίνει τα φιλιά της
Το πρωί βαλαντωμένη
Σαν την κλώσα τη βρεγμένη
Μες στου Λαναρά πηγαίνει
Και τον αργαλειό της `φαίνει.
Κ. ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ.
!!!!
`...Nachtischende
Edited by - rizitis on 30/09/2005 13:38:24
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
Kακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί
και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων.
HPAKΛEITOΣ
Πάμπλο Νερούντα
Εχω αναγκη τη θαλασσα γιατι με διδασκει:
δεν ξερω αν μου δινει μουσικη η συνειδηση:
Δεν γνωριζω αν ειναι κυμα μοναχα η πλασμα βαθυ
η μοναχα βραχνη φωνη η θαμβωτικη εικασια
ιχθυων και καραβιων.
Γεγονος ειναι ότι και κοιμισμενος ακομα
με καποιο μαγνητικο τροπο
κυκλοφορω
στην παγκοσμιοτητα των κυματων.
Δεν ειναι μοναχα τ άλλοιωμενα κοχυλια,
σα ν άναγγελνε καποιο αργο θανατο
τρεμουλιαρης πλανητης,
οχι, με τη λεπτομερεια ανοικοδομω την ημερα,
με μια ριπη αλατιου το σταλακτιτη,
και με μια κουταλια τον απειρο θεο.
Διατηρω ο,τι με διδαξε.
Τον αγερα, τον αδιακοπο ανεμο, το νερο και την αμμο.
Μοιαζει ελαχιστο για τον νέο
που ρθε εδω να ζησει με τις πυρκαγιες του,
αυτος ο παλμος ομως που κατερχοταν
κι ανεβαινε στην αβυσσο του,
το ψυχος του γαλαζιου που κροταλιζε καιγομενο,
και η στειρωση του αστρου,
το τρυφερο ξεκαθαρισμα του κυματος
που σπαταλαει το χιονι με τον αφρο,
η ειρηνικη κι ασαλευτη εξουσια
σαν πετρινος θρονος στα βαθη,
αντικαταστησανε τον περιβολο
που μεγαλωνε η πεισματαρικη θλιψη,
συσσωρευοντας λησμονια,
κι αλλαξε ξαφνου η υπαρξη μου:
Προσχωρηση στην καθαρια κινηση.
Kακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί
και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων.
HPAKΛEITOΣ
Μητροπάνος Δημήτρης
.
.
.
Άλλη μια μέρα που ξημερώνει
και περιμένεις να βγει ξανά
πέρασαν χρόνια κι εσύ ακόμη
στα ίδια μέρη τριγυρνάς
.
.
Δεν μας χωράνε οι ίδιοι δρόμοι
κι εσύ δεν έχεις που να πας
κι όλο φωνάζεις φτάνει και παρακαλάς
να γίνει κάτι και για μας
.
.
Κάνεις δεν είναι όπως παλιά
ούτε κι εσύ δε μ' αγαπάς
μονάχα πίνεις και μεθάς
κι ότι σου λείπω δε ξεχνάς
.
.
Κανείς δε ξέρει πια γιατί
κι εσύ ποτέ δεν απαντάς
μονάχα πίσω σου κοιτάς
και νοσταλγείς κι αναζητάς
.
.
Άλλη μια μέρα φεύγει τελειώνει
κι έρχεται η νύχτα που σε πονά
που σου θυμίζει και σε πληγώνει
σε βασανίζει και σου μιλά
.
.
Σου λέει για μένα, σου λέει για σένα
Μιλάει για λάθη και για σωστά
Μα για τα μάτια τα βουρκωμένα
Δε λέει λέξη, δεν απαντά
έγινε.... 
Galadriel
in God we trust
Μανώλης Ρασούλης
Ένα πουλί θαλασσινό, λέει σε πουλί βουνίσ'ο:
"Θέλω ν' ανέβω στα ψηλά, για να σε πολεμήσω".
- Δεν πολεμώ σέ πέρδικα, τρυγώνα, περιστέρα,
μόν' κατεβαίνω κι έρχομαι, να σου περάσω βέρα.
Εγώ είμ' αητός και πέτουμε, στα ζύγια του συννέφου.
Οχτροί είναι και με χαιρετούν, φίλοι κι ουδέ μου γνέφουν.
Η ανέμη του παραμυθιού πήρε και ξετυλιέται,
είναι κρυφήν η αγάπη μου, και δεν 'ξομολογιέται...
Στίχοι : Στέλιος Ξυνιάς - Μουσική : Νίκος Παπάζογλου
Μ' ένα μπουζούκι τρίχορδο,
θα 'ρθω στην γειτονιά σου,
να τραγουδήσω τον καημό,
όπου με δέρνει και πονώ,
απ' την σκληρή καρδιά σου.
Το ξέρω ότι θα με πουν,
καψούρη και στριμμένο,
θα τραγουδώ και θα γελούν,
γιατί γι' αγάπη δεν πονούν,
μα 'γω για σε' πεθαίνω.
Μ' ένα μπουζούκι τρίχορδο,
και μια καρδιά κομμάτια,
θα τραγουδώ πως σ' αγαπώ,
με μια φωνή όλο λυγμό
και δάκρυα στα μάτια...
Ανδρεάτος Γεράσιμος
.
.
.
Να μπω μέσα στη σκέψη σου, να δω μόνο για λίγο
τι σκέφτεσαι για μένανε και ύστερα να φύγω
τι σκέφτεσαι για μένανε και ύστερα να φύγω.
.
.
Να μπω μέσα στα μάτια σου, να δω ότι κοιτάζεις
Να γίνω διάφανο φιλί την ώρα που πλαγιάζεις
Να γίνω διάφανο φιλί την ώρα που πλαγιάζεις.
.
.
Να πιω απ' το ποτήρι σου, να δω τα μυστικά σου.
Κάθε γουλιά απ' το κρασί με φέρνει πιο κοντά σου
κάθε γουλιά απ' το κρασί με φέρνει πιο κοντά σου.
.
.
Να μπω μέσα στο σώμα σου και μέσα σου να ζήσω.
Με της ψυχής σου τη φωνή απόψε να μιλήσω.
Να μπω μέσα στην αύρα σου, το μύθο σου να κλέψω.
κι όσο θα ξετυλίγεται στο φως να ταξιδέψω
G.
in God we trust
Edited by - galadriel on 30/09/2005 17:46:12
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Σαν μπαλαρίνα διάφανη περνάς μπροστά μου,
και τ' άρωμά σου συνταγή για εφηβικές παρανομίες.
Ομορφούλα μου, ο κακός ο λύκος είμαι,
και σε κυνηγώ,
στων παιδεραστών την όχθη,
εξώκειλα θαρρώ.
Η μέλισσα βγάζει κερί κι ο μάγος θάμα,
και το δικό μου το πουλί, βγάζει φωνή και αλαλλάζει.
Ομορφούλα μου, ο κακός ο λύκος είμαι,
και σε κυνηγώ,
στων παιδεραστών την όχθη,
εξώκειλα θαρρώ.
Νυχτερινά εμβατήρια με προσκαλούνε,
στην μάχη για τα μάτια σου ήρθα με λιγοστές ελπίδες.
Ομορφούλα μου, ο κακός ο λύκος είμαι,
και σε κυνηγώ,
στων παιδεραστών την όχθη,
εξώκειλα θαρρώ.
Edited by - Deva_Parinito on 30/09/2005 17:55:56
Τσανακλίδου Τάνια
Κραουνάκης Σταμάτης/Νικολακοπουλου Λίνα
.
.
.
Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα, να πέφτει μπρος στα πόδια μου το φως
τη μάνα μου τη λέγανε Κατίνα και σπίτι μου και αγάπη μου ο βυθός
.
.
Μ' αρέσουνε τα όμορφα φουστάνια, που έχουνε στο πλάι τη ραφή
εκεί μετράω εγώ την περηφάνια, φαρμάκι όταν στάζει η οροφή
.
.
Και πάω και αγαπάω τα πιο μεγάλα αγόρια, την πόρτα τους χτυπάω
μετά κοιμάμαι χώρια...
.
.
Το πρώτο μου φθινόπωρο φανήκαν τα κλαράκια μου
και κάθισα και μέτρησα κι εγώ τα φυλλαράκια μου
Στα χέρια μου κουβάλησα τα νιάτα μου τα υπάρχοντα
και φαίνεται του γυάλισα του έρωτα του άρχοντα
.
.
κι άλλο τραγούδι δεν θα πω...
.
.
Καλύτερα με σκούρα ζελατίνα να πέφτει μπρος στα πόδια μου το φως
που αγόρασα καινούρια καμπαρντίνα και μια βροχή δεν έβρεξε ο Θεός
Αρχή και Τέλος με Τ.Τ.....
τι άλλο?
Galadriel
in God we trust
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Βαθιά πληγή, παλιά πληγή,
μονάκριβη, δική μου,
την ξεριζώνω απ' την καρδιά,
φυτρώνει στην αυλή μου.
Ανθίζει καταχείμωνο,
που οι φωνές κοπάζουν,
έχει την φυλλωσ'ά πυκνή,
και νύχια που χαράζουν.
Αγαπημένα πρόσωπα, αγαπημένα μάτια,
έρχονται σαν τα κύματα κι αφήνουν κατακάθια.
Μαραίνεται απ' το γέλιο μου,
πίνει απ' τα δάκρυά μου,
έρχεται στις παρέες μου,
και κλέβει την μιλιά μου.
Βαθιά πληγή, παλιά πληγή,
πες μου, τι να κοιτάξω ?
Να μπω σε κόσμο σκοτεινό
ή πάλι ν' αγκαλιάσω ?
Edited by - Deva_Parinito on 30/09/2005 18:18:27
Μανώλης Ρασούλης
Πετάω μαργαριτάρια στα γουρούνια,
πετάω γάτες στους περιστερώνες,
πετάω πέτρες στο φεγγάρι,
πετάω τα παλιά μου τα παπούτσια,
πετάω το καπέλο απ' την χαρά μου
και γενικά...
πετάω πάνω απ' την καρδιά μου...
goodbye and hello
PHANTASMAGORIA IN TWO
if a fiddler played you a sond, my love
and if i gave you a wheel
would you spin for my heart and loneliness
would you spin for my love
if i gave up all of my pride for you
and only loved you for now
would you hide myfears and never say
"tomorrow i must go"
everywhere there's rain my love
everywhere there's fear
if you tell me a lie i'll cry for you
tell me of a sin and i'll laugh
if you tell me of all the pain you 've had
i'll never smile again
i can plainly see that our parts have changed
our sands are shifting around
need i beg to you for one more day
to find our lonely love
Αφιερωμένο σε όλους σας με ευχές για ενα καλό Σαββατοκυριακο
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ