- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Εσωτερικό τοπίο
Έχω ένα ταξίδι μέσα μου
χίλιες αλήθειες, σ' αδιέξοδη πορεία
Δυο πράσινα μάτια, στο μελανό του ορίζοντα
Ένα κρυμμένο δάκρυ, παιδικό
Έχω ένα παράπονο, κλεισμένο
σ' Αυγουστιάτικα φεγγάρια
Ένα χαμόγελο, που δεν κράτησε
Μιας ώρας ειρήνη, να αγγελοθωρεί
στο αντιφέγγισμα των εκρήξεων
Έχω ένα ταξίδι μέσα μου
Μια πλεξούδα άστρα, χάντρες
καλοκαιριάτικης νύχτας
Μα σώθηκαν οι μέρες
περιμένοντας ένα άλλο αύριο.
Έχω ένα ταξίδι μέσα μου
Έχω μια άνοιξη μέσα μου
που με κυκλώνει και περιμένει...
Γ.Kαλπούζος
Va(l)nta ......
Δεν ξέρω...γιατί με επισκέπτεται η νοσταλγία αυτή τη στιγμή...
γιατί γυρίζουν εικόνες στο κεφάλι μου..κ λέξεις...κ φωνές...
θα ήθελα..ενώνοντας τα χέρια μου//να φτιάξω μια κρυψώνα
να τους βάλω όλους εκεί...κ ο χρόνος να περάσει....
κ η μοίρα να μη θυμηθεί τι έχει για τον καθένα μας γραμμένο..
θέλω να τους κρύψω όλους//κ να τους εμφανίσω πάλι..
όταν ο ήλιος θα'χει βγει..
**tiapfmm//milu//ewbf!!//tiacfma&mmat!!hmp!
quote:
Γ.Kαλπούζος
Valnta μπορείς, αν ξέρεις κι αν θες, να μου πεις περισσότερες λεπτομέρειες για αυτόν τον "Γ.Καλπούζο;"
που νοιώθεις περίεργα
Ώσπου μια μικρή βαρκούλα,
φτάνει την κατάλληλη στιγμή...
στον προορισμό της
να σε ταξιδέψει μακριά…..
ως εκεί, που τέρμα δεν υπάρχει
θα σε αγκαλιάσω
θα σε αγκαλιάζω
ώσπου το στήθος μου
πύλη των ονείρων σου να γίνει
ΠEPAΣA
Because these wings are no longer wings to fly T.S. ELIOT
Περπατώ και νυχτώνει.
Aποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Yπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ'όλα. Λίγο απ'όλα.
Tα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ'ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ'αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Kαι μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Tα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Eίδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.
Mίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Kαι πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Tαξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από δω, πήγα κι από κει...
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από δω, έχασα κι από κει.
Kι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ'την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Mου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Tους είδα να πέφτουν
απ'το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Kαι ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Kαι δεν μου'λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
H χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Όσο μπόρεσα έφερ'αντίσταση σ'αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.
K.Δημουλά
Σας ξερω καλα εσας...
Σας ξερω απο μεγάλα παιδιά!
Εξόριστοι σ' ερήμους
σε μεγαλουπόλεις...
Απομεινάρια ενος ονείρου
Χαιρετηθήκαμε μπροστα σε γκρεμισμένα κτίρια
Θυμάσαι;
Σας ξέρω εσας...
Είστε Παλιές Ψυχές...
Θυμάσαι;
Στους δρόμους που ξανοίγονταν
ποτάμια στη Μεγάλη Γιορτή
Σταματούσαμε ποταμόπλοια να μας πάρουν
Θυμάσαι;
Θα βρεθούμε ολοι εκει
Στη Μεγάλη Γιορτή
Και θ' αγναντεύουμε τη θαλασσα για πρώτη φορά
Και θ' αφουγραζόμαστε
τη μόνη αλήθεια...για πάντα
Edited by - 1900 on 29/03/2004 18:01:20
Σε νεκρούς επαρχιακούς δρόμους με έναν φίλο που πεθάναμε μαζί εκεί στο παρελθόν.
Και ξερνάω μαλακισμένο παρελθόν
Αποσυντονιστικός είναι ο ρόλος των πουλιών που δεν κελαηδούν, αλλά αίμα χύνουν αντί για σπέρμα στα φτερά τους με περίσσια χάρη και ερμαφρόδιτους λυγμούς. Στης γονιμότητας τα στήθη θα ασελγήσω μήπως και κονομήσω λίγη συμπόνια.
Μαλακισμένες ώρες, χαζά στιχάκια $*&^%ΕΙ
Ωωωωωωωωωωωωωκκκκκκκκκκκκ
Αλλά δεν τρέχει και τπτ………..
Δσνιωο[ιςεθξηπ937υη807τ975ΕΡΙΘ^ΤΙΥΚΓΩΙΚΩΞΘΛΒΝΙ&Τα^(
Δεν νοιώθουν πόνο μα ούτε και οδύνη, είναι παιδιά λένε. Στα εκεί χρώματα στο γκοφρέ χαρτόνι θα ταξιδέψω πάλι. Μόνος όπως πάντα.
Θα με βρει ο χρόνος ο ανύπαρκτος να συλλογίζομαι μικρές ιδέες που τέμπερα και ακουαρέλα θα ξεβράζουν, αναθυμιάσεις μελαγχολίας. Ήχους νεκρούς για τα αυτιά των άλλων, που ποτέ δεν κατάλαβαν πώς είναι να εισχωρείς μέσα στον κήπο ενός μολυβένιου δέντρου με μεγάλα κλαριά και τεράστια μαύρα μάτια που είναι γεμάτα καλοσύνη αλλά και τρόμο πού και πού.
9.43… η ώρα που όλα τελειώνουν και άλλα τόσα αρχίζουν. Δεν θα μπορέσω να εκφράσω τίποτα απολύτως. Είναι ακόμα μια προσπάθεια να παρουσιάζω την μοναξιά του πλίθους. Του πλίθους που φθείρετε.
Ένα τσιγάρο (καπνός) και καφές χλιαρός, έτσι άρχισαν όλα, όταν άκουσα τον ήχο του καφέ που φουσκώνει μέσα στο μπρίκι και μύρισα τα χρώματα του πρωινού εκείνου.
Κάποιος κάποτε με ρώτησε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και που πηγαίνουμε, ήταν ίδιος εγώ. Τα ίδια μαλλιά, τα ίδια μάτια, το ίδιο σώμα ο ίδιος άνθρωπος με την βαλίτσα και την ομπρέλα. Ο άγνωστος ταξιδιώτης. Δεν κατόρθωσα να του δώσω μια απάντηση. Η μάλλον δεν έκανα καμία προσπάθεια να απαντήσω. Δεν γνώριζα ούτος η άλλος.
Όλα αυτά είναι περιγραφές υπαρκτών στιγμών που ποτέ δεν διαδραματίσθηκαν. Σαν τον άνθρωπο που μπαίνει μέσα στο σεντούκι, και ο δρόμος από εκεί τον οδηγεί πάλι έξω από αυτό, στο ίδιο ακριβός σημείο. Τον καλεί να ξαναμπεί και να ακολουθήσει ξανά την ίδια διαδρομή. Για πάντα.
Απόκοσμα είναι όλα τα κοσμικά και κοσμικά όλα τα απόκοσμα. Κανείς δεν γνωρίζει όταν συλλογίζεται την γνώση. Γνωρίζει όμως όταν δεν συλλογίζεται. Τι παράξενα παιχνίδια, αυτά του αγνώστου.
Ακούω ξανά το πιάνο, το ίδιο ηχεί, απόκοσμο, ανάμεσα σε στήλες τιτάνιου κτίσματος σκοτεινού, ξεδιπλώνονται οι νότες, με σκούρο μπλε παγωμένο, μάρμαρο στο προσκέφαλο. Σιλουέτες διακρίνονται να πηγαίνουν και να έρχονται, σαν φαντάσματα που απρόσκλητα, σε προσκαλούν να δεις. Να δεις τα ξύλινα πατώματα, όπου παράξενοι γυμνοί χορευτές κέντησαν αόρατους ιστούς με της απαλές, αργές κινήσεις τους, που έπειτα χάθηκαν μέσα στους τοίχους σαν φαντάσματα και αυτοί.
Αυτοί οι ιστοί είναι τα νήματα που περίτεχνα δομημένα ως σκέπασμα λειτουργούν, να σε ζεσταίνουν της κρύες νύχτες και να σε πνίγουν ως ιμάντες θαλπωρής. Σαν την θερμότητα της ασφυξίας και μετά στο φως.
Έχω πολλά να δώσω, αφήστε με να σας πω, να σας δείξω, να σας παρουσιάσω όλα όσα εγώ βλέπω με τα δικά μου μάτια και αφουγκράζομαι με την φύση μου που είναι παράξενη για αυτούς. Αυτούς που χρόνια τώρα μου μιλούν και με νανουρίζουν.
Όχι εσύ. Εσύ είσαι δροσιά. Είσαι το ων που τα βράδια στην αγκαλιά μου σφίγγω, πάνω στην σάρκα μου ο ιδρώτας σου μορφές παράξενες παίρνει, μέχρι που μου μιλά. Ψιθυρίζει λόγια που ο σοφότερος των σοφών δεν θα ακούσει ποτέ. Πάρε μορφή σε παρακαλώ, θέλω να σε ζωγραφίσω.
Τίποτα δεν ξέρω.
Απλά, γνωρίζω.
Ακούω ξανά τους ήχους……
Πάντως, υπάρχει μία συζήτηση εδώ και καιρό εάν τελικά είναι καλύτερα να δημιουργηθεί ένςς ιδιαίτερος χώρος που θα φιλοξενεί όλα τα θέματα που τα χαρακτηρίζει μία Ποιητική, Λογοτεχνική ή εν γένει Καλλιτεχνική χροιά.
-------------------------
"Ζήτησε από τη γη, τον
αέρα και από το νερό, τα
μυστικά που κρατούν για
σένα"
-------------------------
το στέρνο μου να ανοίξει και να ξεπροβάλει σύμπαν
αργοπεθαίνω…
πιάσε το χέρι μου να φύγουμε
δεν θέλεις;
μεσα σε μιαν ανοιξη που γεμισε απο στιγμιαιο χειμωνα...μπροστα σενα αξημερωτο ατελειωτης βουβης νυχτας σκοπο...παλι σε συνανταω..
τυχαια ισως..μα σε ακουσα...σιωπη...και σεκφτηκα να σου απαντησω..
πονας...;
μα ετσι μοναχα ερχεται η εμπνευση...
ελα...ειμαι εδω ..και εγω εχω πληγες που με πονουν..
αδικα//δικαια δεν ξερω αληθεια...
δωσε του το χερι σου...
ω!εμπνευση στου πολυτιμου υιου....την κενοτατη ωρα...ελα και παλι...
κι αν φυγει μονος...θε ναξαναρθει....ελαχε ο τιτλος του....τελειωμο να μην εχει...
συγχωραμε μικρο μου αλλα μου'λειψες...
αν θελεις....ελα παμε ενα βραδυνο περιπατο...περιμενωντας...να ερθει...παλι..η ανοιξη...μεσα στην ανοιξη....
exe....
επαψαν πια οι λεξεις να δυσκολευουν τις στιγμες..σου...;
επαψε η σιωπη να θελει ανεκδηλωτη να παραμενει...;
να αποζητα απο το σκοτεινο των ματιων σου..μοναχα να εκδηλωθει...στο ενιοτε....μου....
μα ελα..
ειναι καιρος....να ξαναδεις...
αν τα καλοκαιρια..χωρανε σε νυχτες που ποτε δεν τελειωσαν...
ελα...ειναι καιρος(.-.)...ακομη κι αν αναποδα κοιταξω....
οι στιγμες μου παλι...ιδιες μοιαζουν..τον εαυτο μου παντου διασκορπισα και προσωπα πολλα τους ρολους μου παιζουν...
η πρωταγωνιστρια μου κουραστηκε..
η ψυχη μου κομπαρσους+κασκαντερ για τα αυριο της ψαχνει...η αναγκαζεται να βλεπει σε παραστασεις που ακομη να αποκωδικοποιηθουν απεγνωσμενα θελησαν...
μα θα σιωπησω...δνε θα παραπονεθω για τιποτε πια.
γνωιρζω την πολυτιμη υπαρξη μου πολλι να πεθανουν θελησαν....
μα μπορω και μονη μου...
να δες...!
ελα..
ζωγραφισεμεσατηςολεςτιςαληθειεςπουεμαθεςναδιαβαζειςμεσααποταματιαμουπαλιμιαναλληθαναι...
ξημερωσεμεμελεξειςπουποτεδενειπωθηκανεπειδημπορετοναζωγραφιστουνδενηταν.....
Technoshamanism
Edited by - ΑΤΜΑ on 16/04/2004 04:41:18
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 20/04/2004 14:22:55
Προσδεθείτε....η πολυθρόνα είναι επικίνδυνη
πρέπει να την δαμάσετε...
Σιγά σιγά σε ανακαλύπτω, μα ο δρόμος δίχως δάκρια δεν νοείτε…νοσταλγώ το πρώτο βήμα… ποιος ξέρει πότε θα με βγάλει ο δρόμος προς την καρδιά…
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 20/04/2004 14:23:48
Κοιμάσαι αυτήν την ώρα, μα εγώ είμαι εδώ. Ξέρω πως ονειρεύεσαι χρώματα….
Αγαπώ εσέ, που μέσα στο χρώμα σου θερμαίνεις το κορμί μου.
Ένα ουράνιο τόξο από μέλι και κανέλα..
Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 20/04/2004 14:24:43
Eίναι μια ωραία περιπλάνηση, σχεδόν μια δραπέτευση ―
δεν ξέρω από πού και για πού, ― μια μυστική δραπέτευση που δίνει
μια μυστικότητα στην κάθε κίνησή μας, στον ίσκιο μας πάνω στον τοίχο,
στις απίθανες σχέσεις των δακτύλων μας, στον ήχο των βημάτων μας
― μια εξαίσια αίσθηση παρανομίας προς όλα, σαν του μοιχού, του κλέφτη,
του φονιά, του αρσενοκοίτη ή του λαθρεπιβάτη,
κ' η αίσθηση της παρανομίας αυτής σου επιβάλλει
μιαν άγρυπνη προσοχή για ν' αποφύγεις τη σύλληψη,
ενώ η προσοχή σου αυτή συλλαμβάνει
το νόημα μιας αρχικής ενοχής, συλλαμβάνει
τις πιο αδιόρατες εκφράσεις της σιωπής· μα τότε πάλι
νιώθεις πως έτσι παραβιάζεις μ' αντικλείδι ένα μεγάλο, ξένο
σκοτεινό χρηματοκιβώτιο
ύστερα από σκάλες πολλές και μεγάλους πλακόστρωτους διαδρόμους
που κάνουν ν' αντηχούν απεριόριστα οι κλειδώσεις σου,
κ' ένα καχύποπτο φεγγάρι μπαίνει από φεγγίτες καγκελόφραχτους
μεγάλο, κίτρινο, προδοτικό, φέρνοντάς σε αντιμέτωπο
με την ίδια πελώρια σκιά σου που κρατάει
μεγεθυσμένες τις σκιές των κλειδιών, που εσύ κρατάς,
σα νάναι κιόλας τα κάγκελα της φυλακής που θα σε κλείσει ισόβια·
ώσπου τέλος ανακαλύπτεις πως αυτό το χρηματοκιβώτιο
είναι δικό σου, ολότελα δικό σου
και μπορείς να τ' ανοίξεις ελεύθερα....
H γέφυρα -απόσπασμα-Γ.Pίτσος
στεγνη ψυχη/χωρις μια σταγονα
ουρανο/να περνουν οι ωρες/να
περνουν οι μερες/να περνουν τα
ματια σου/
και να αφηνουν το πληθος στην σιωπη/
και να αφηνουν και μενα αγαλμα/
μισοσπασμενο/φθαρμενο απο το χρονο
που το πνιξαν τα αγριοχορτα της αδιαφοριας/
ετσι να περνουν οι μηνες/ετσι να περνουν τα χρονια/
ετσι να περνας εσυ/και οι υποσχεσεις/
οι πιο πολλες αναμνησεις μας/αυτες οι υποσχεσεις σου/
μου δωσαν ολο το κουραγιο/να μεινω ακινητος/
ακομα και στο χρονο/παντα σ'αγαπω/απο τοτε που
πες το πρωτο Θα...
να περνα το πρωι/να περνα η νυχτα/
να περνουν τα ματια σου/
να με αφηνουν αιωνια
τυφλο...
Εχε καλω...
