- Είναι η πίστη δικαίωμα; Κι άν...;;; - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Παρακαλούνται όλοι οι συμμετέχοντες να προσπαθήσουν να παραμείνουν στα αρχικά πλαίσια συζήτησης του θέματος.

In anticipation of my resurrection...

---

Η ανοχή έχει κι αυτή τα όριά της.

quote:

---

Η ανοχή έχει κι αυτή τα όριά της.
macedon

---

(βλ. Εντυπωσιακά τα στοιχεία που μας παρέθεσες Μακεδώνα και πολύ θα ήθελα να τα σχολιάσω, αλλά θα πλακώσουν οι Τοτοί κλπ, κλπ.Αλλή φορά!) και επίσης

(Αλλά που θα πάει; Τοτοί είναι αυτοί...
Ολο και κάτι τούς ξεφεύγει ε;
Ευτυχώς...

Πότε θα τελειώσει η ώρα του παιδιού λεβεντιές;
).

Είναι δέον να χρησιμοποιούνται προσωπικοί χαρακτηρισμοί για τους συνομιλητές;

Πως αισθάνεσαι κι εσύ macedon, που συνεπικουρείσαι από συνομιλητές που εμφανώς, κατά τύχη βρεθήκαν εδώ μέσα, δίχως διάθεση σοβαρής αντιπαράθεσης?

Αν καταδικάσεις κι εσύ, και όλοι όσοι συμμετέχουν εδώ, αυτή τη φρασεολογία πεζοδρομίου, τότε θα προχωρησω σε σοβαρή απάντηση στο τελευταίο μήνυμα σου. Διαφορετικά δεν έχει νόημα..

quote:

---

isNGood
Πως αισθάνεσαι κι εσύ macedon, που συνεπικουρείσαι από συνομιλητές που εμφανώς, κατά τύχη βρεθήκαν εδώ μέσα, δίχως πνευματικά προσόντα και δίχως διάθεση σοβαρής αντιπαράθεσης?

---

Ο καθένας εδώ μέσα είναι υπεύθυνος για το περιεχόμενο και τον τρόπο κατάθεσης των απόψεών του. Ο καθένας εδώ μέσα δίνει απ'αυτό που έχει. Και κανείς δεν έχει ανάγκη ούτε από τιμητές ούτε από συνηγόρους.

Η φράση του Αίολου που αναφέρεις, και που κατακρίνεις ("Εντυπωσιακά τα στοιχεία που μας παρέθεσες Μακεδώνα και πολύ θα ήθελα να τα σχολιάσω, αλλά θα πλακώσουν οι Τοτοί") μπορείς να διακρίνεις και μόνος σου πως ήταν άκρως προφητική γιατί ο Τοτός (Ψηλός) κατέφτασε για να δώσει αυτό που είχε. Τη φαιδρότητά του και την πρόκληση μέσα από την ανοχή που του παρέχεται παρά τις επανηλειμμένες συστάσεις. Άλλωστε είναι γνωστή η τακτική του της πρόκλησης και δημιουργίας προβλημάτων στα διάφορα topics όταν αυτά δημιουργούν επικίνδυνα ερωτήματα, με αποτέλεσμα το κλείσιμο από τους συντονιστές. Εγώ όμως δεν θα τον βοηθήσω σ'αυτό. Υπάρχουν τα κατάλληλα άτομα και για να τον συμμαζέψουν και για να τον νουθετήσουν, αν βέβαια το θεωρήσουν απαραίτητο.

Φυσικά την παραπάνω "παρέμβαση" του Τοτού δεν την είδες και δεν τη σχολίασες... Ας είναι.

Εν πάσει περιπτώσει, εγώ θεώρησα καθήκον μου να παραθέσω μερικά στοιχεία (με αφορμή ένα σχόλιο του Sesostris) τα οποία μάζεψα με πολύ κόπο από διάφορες πηγές και υπηρεσίες (π.χ. προϋπολογισμός ΥΠΕΠΘ, Εθνικό Τυπογραφείο, κτλ.). Ο Συντονιστής το θεώρησε εκτός θέματος και σέβομαι την άποψή του.

Το αν θα μου απαντήσεις ή όχι στο μήνυμά μου είναι δικό σου θέμα όπως επίσης και το ΠΩΣ θα απαντήσεις.

macedon

Αυτό που λέει είναι σε απλά ελληνικά πως η εκκλησία κοστίζει κάθε χρόνο στον ελληνικό λαό 1.249.380.000 ευρώ. Τα χρήματα αυτά είτε πάνε στην εκκλησία από το δημόσιο (σαν μισθοί) είτε δεν πάνε στο δημόσιο (σαν φοροαπαλλαγή). Δεν είναι χρήματα της εκκλησίας. Χρήματα του δημοσίου είναι.

Δεν ζητάει κανείς να δώσει την περιουσία της η εκκλησία. Δικιά της είναι, ας την κάνει ό,τι θέλει. Αλλά τα χρήματα του δημοσίου είναι χρήματα του ελληνικού λαού.

Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την ερώτησή σου.

Εννοείς κάτι άλλο, από αυτό που λες; Δεν εννοείς ότι καλό θα ήταν η περιουσία της εκκλησίας να δοθεί υπέρ των πασχόντων, κλπ, κλπ;

Θέλω να θέσω ένα νέο θέμα για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων, όπως επίσης και για παράθεση αντίστοιχων δικών σας εμπειριών.
Παίρνω σαν αφορμή ένα περιστατικό που μου έτυχε κάποτε στο υπόγειο του σταθμού του ηλεκτρικού στην Ομόνοια και ένα άλλο που είχε συμβεί πριν από περισσότερα χρόνια όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο. Απλό το πρώτο, περισσότερο σύνθετο το δεύτερο.
Στο πρώτο επεισόδιο, ενώ διάβαζα τις εφημερίδες που ήταν κρεμασμένες σ’ ένα περίπτερο στην Ομόνοια, λίγο πριν κατέβω για να πάρω το τραίνο, ήρθε ξαφνικά στη σκέψη μου ένας φίλος από την εποχή που υπηρετούσα στο στρατό, τη δεκαετία του 70. Ποτέ δεν είχα νέα του από τότε που απολύθηκα, αφήνοντάς τον πίσω. Γνώριζα μάλιστα ότι κατοικούσε σε μια πόλη της Θεσσαλίας. Λάρισα, Τρίκαλα…δεν ήμουν σίγουρος. Όχι πάντως στην Αθήνα.
Όταν λοιπόν κατέβηκα τις σκάλες…τον είδα μπροστά μου !!...και το πιο εκπληκτικό είναι ότι πριν προλάβω να αρθρώσω λέξη…τον άκουσα να μου λέει…
« Ρε συ Γιάννη !!...πριν από πέντε λεπτά σε σκεφτόμουν…έτσι ξεκάρφωτα…χωρίς να έχεις έρθει στη σκέψη μου, από την εποχή που υπηρετούσαμε παρέα !...Αν είναι δυνατόν !...»
«Αν είναι δυνατόν ;…» απάντησα γελώντας αφού στο μεταξύ σκούπισα τον ιδρώτα που είχε αναβλύσει στο μέτωπό μου… « Πώς να μην είναι δυνατόν ρε Βαγγέλη, τη στιγμή που κι εγώ πριν από πέντε λεπτά σ’ έφερα στη σκέψη μου ;…»
………………………………………………………….
Αρκετά χρόνια πριν, φοιτητής στο δεύτερο έτος της Ανωτάτης Εμπορικής, μια μέρα πριν δώσω κάποιο μάθημα, είχα πάει βόλτα με μια μοτοσυκλέττα στη Πάρνηθα για να ξεφύγω από τη πίεση των εξετάσεων. Ήταν πολύ ζεστή μέρα και σκέφτηκα ότι, ίσως εκεί πάνω, να κατάφερνα να συγκεντρωθώ και να μελετήσω κάτι που στο σπίτι μου φαινόταν αδύνατο.
Αφέθηκα όμως στη σαγηνευτική ατμόσφαιρα, χαλάρωσα και το μόνο που απέφυγα ήταν το ν’ ανοίξω το βιβλίο που είχα μαζί μου. Όταν έπειτα από δυο τρεις ώρες ετοιμαζόμουν για να φύγω, με αρκετές μάλιστα τύψεις για την «ανόητη» φυσιολατρική φυγή μου, μια παράξενη σκέψη πέρασε από το νου μου.
«Αν ο καθηγητής, αντί για το συνηθισμένο τρόπο παροχής εξεταστέων θεμάτων, θελήσει να φτιάξει θέματα με σύνθεση πολλών κεφαλαίων, σαν μια επιτομή κατά κάποιο τρόπο, των ενοτήτων του συγγράμματός του, τότε τι γίνεται;…» ψιθύρισα στον εαυτό μου.
«Ας κατέβω λοιπόν, να ρίξω μια ματιά στα περιεχόμενα του συγγράμματός του, να φτιάξω τρία τέτοια θέματα, να τα γράψω εγώ ο ίδιος, παίρνοντας εδάφια από τα κεφάλαια που ανήκουν και μελετώντας τα καλά, να πάω να γράψω…έτσι κι αλλιώς με την ελάχιστη έως ανύπαρκτη μελέτη μου, είναι το καλύτερο που έχω να κάνω…»
Πήγα σπίτι, άνοιξα το βιβλίο και σε κατάσταση χαλάρωσης, αυτοσυγκέντρωσης και μιας «αδικαιολόγητης» αισιοδοξίας, αρχίζοντας στις 7 το απόγευμα, μέχρι τις 10 το βράδυ, είχα ολοκληρώσει μια καταπληκτική πεντασέλιδη εργασία, που κάλυπτε τη πρώτη από τις τρεις ενότητες κεφαλαίων του βιβλίου του. Είχα μάλιστα, μέσα στον ενθουσιασμό μου, δώσει και τίτλο στην εργασία μου. Τίτλο που κάλυπτε τρείς ολόκληρες γραμμές του τετραδίου!...
Μόλις τελείωσα το γράψιμο, ήπια τη τελευταία γουλιά από τον καφέ, έσβησα το τσιγάρο, πήρα μια βαθειά ανάσα και είπα χαρακτηριστικά… «Ένα τέτοιο θέμα είναι αρκετό…είναι κι η ώρα περασμένη, δεν έχω διάθεση για τίποτε περισσότερο.»…Άνοιξα μια εφημερίδα κι έψαξα έργο για καλοκαιρινό σινεμά.
………………………………………….
Την επόμενη μέρα, γράφαμε στις 8 το βραδάκι. Είχαμε μαζευτεί στο προαύλιο της σχολής και ρίχναμε ματιές στο βιβλίο, όπως κάνουν συνήθως όλοι πριν από διαγώνισμα. Γινόταν και καλαμπούρι ανάμεσα σε μας που δεν είχαμε διαβάσει σχετικά με το ποιος θα πάρει το χαμηλότερο βαθμό, από έναν καθηγητή που συνήθιζε να ’χει σαν άριστα το 8…Εγώ θέλοντας να σαρκάσω τη κατάσταση, είπα σε τρεις τέσσερις φίλους που ήταν δίπλα, ότι είχα διαβάσει τόσο πολύ που είχα μάλιστα κάνει και μελέτη σύνοψης του συγγράμματος…έδωσα μάλιστα τις σημειώσεις στους άλλους για να τις δουν, για να εισπράξω απλόχερα την ειρωνεία τους…
Όταν μπήκαμε στο αμφιθέατρο κι ήρθε ο καθηγητής να δώσει τα θέματα, άρχισε να λέει…
«Χτες στις 7 το απόγευμα που έφτιαχνα τα θέματα των εξετάσεων, σκέφτηκα πως… αντί για το συνηθισμένο τρόπο παροχής εξεταστέων θεμάτων, να σας δώσω δύο θέματα με σύνθεση πολλών κεφαλαίων, σαν μια επιτομή κατά κάποιο τρόπο, των ενοτήτων του συγγράμματος… μετάνιωσα όμως και σκέφτηκα ότι ένα τέτοιο θέμα είναι αρκετό…για να δώσω ευκαιρία επιτυχίας και σ’ όσους μελέτησαν με τη κλασσική μέθοδο…Η επιλογή σας είναι ή το θέμα ενοτήτων μόνο του ή και τα δύο άλλα θέματα που αναφέρονται σε συγκεκριμένα εδάφια του βιβλίου. Γράψτε τον τίτλο του θέματος ενοτήτων πρώτα…»
Άρχισε, λοιπόν,…να εκφωνεί τον τίτλο που είχα δώσει εγώ στη δική μου εργασία !! …για να γυρίσουν και να με κοιτάξουν με μια έκφραση ανάμεσα σε δέος, τρόμο και καχυποψία οι συμφοιτητές που τους είχα δώσει να διαβάσουν την εργασία μου, πριν με ειρωνευτούν…
……………………………..
Το 10 που έβαλε ο καθηγητής δίπλα στο όνομά μου στον πίνακα αποτελεσμάτων, είναι νομίζω ελάχιστα σημαντικό, σε σχέση με όσα είχαν προηγηθεί. Η βαθμολογία μου είναι βέβαια κατατεθειμένη στη γραμματεία της σχολής και είναι η εξέχουσα των επιδόσεών μου, σ’ έναν μέτριας βαθμολογικής συγκομιδής κύκλο σπουδών.
Τηλεπάθεια ή Μετατόπιση στο Χρόνο και ταχύτατη επαναφορά, ώστε το περιστατικό αντί για καταχώρισή του σαν ανάμνηση, να καταχωρείται ως…προαίσθηση, μια και η χρονική μεταφορά είναι «απαγορευμένη» ;;;;…Περιμένω τις δικές σας εμπειρίες και απόψεις.

Ευχαριστώ για την υπομονή που δείξατε διαβάζοντας το θέμα μου

Η Δική μου εμπειρία είναι η εξής, βρίσκομε στο σπίτι ενός φίλου μου χωρίς να έχω κλείσει κανένα άλλο ραντεβού, εκεί που κάθομαι και ακούω τον φίλο μου να μου μιλάει ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό ένας άλλος φίλος μου μαζί με ένα συγκεκριμένο στενάκι και μαζί με ένα (μήνυμα μυαλού) ας πούμε με ότι με ψάχνει, μέσα σε 2 δευτερόλεπτα ακούω το κινητό μου να χτυπάει, το μήνυμα έλεγε (Έλα, είμαι ο Μαρίνος, βρίσκομε στο τάδε στενάκι, αν είσαι εδώ κοντά έλα σε θέλω) αυτό με ανατρίχιασε τελείως.

Μου έχουνε συμβεί και άλλα πιο μικρά περιστατικά, με το να νοιώθω έντονα ποτέ κάποιος νευριάζει, χωρίς να μπορώ να σκεφτώ με την λογική ότι έχει κάποιο λόγο να νευριάσει και χωρίς να το δείχνει η να τον βλέπω καθόλου. (πάντα στο τέλος δικαιώνονταν η αίσθηση αυτή)

(Σημειώνω ότι όλα τα παραπάνω μου τύχανε μαζικά σε περίοδο που έκανα ασκήσεις τηλεκίνησης ασυνείδητα, τώρα πως γίνεται αυτό? Είναι άλλο θέμα)

Τώρα αν είχε κάτι ο xtremefast να προσθέσει πιστεύω ότι θα βοηθούσε.

Σας ευχαριστώ.

Ευχαριστώ και καλή συνέχεια

quote:

---

Κι αυτό επειδή πριν από χρόνια σε μια συζήτηση κάποιος φίλος που σπούδαζε Φυσική, είχε πεί ότι πολλά από τα φαινόμενα Τηλεπάθειας, είναι αποτέλεσμα μιας μεταφοράς στο μέλλον, μιας εκτροπής από τη συνιστώσα που αποκαλούμε ΠΑΡΟΝ, στη θεώρηση της διάστασης ΧΡΟΝΟΣ. Μια ασυνείδητη μετάβαση στη συνιστώσα ΜΕΛΛΟΝ. Οπότε με την επιστροφή μας, τα όσα βιώσαμε, πριν απωθηθούν ση μυστηριώδη δεξαμενή του ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ και «λησμονηθούν» φορούν το ένδυμα που αποκαλείται ΠΡΟΒΛΕΨΗ, ΠΡΟΓΝΩΣΗ, ΤΗΛΕΠΑΘΕΙΑ κλπ.

---

<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>

quote:

---

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΕΝΟΙΩΣΑ ΣΑΝ Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΝΑ ΒΓΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΑΛΟ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΙΔΑ ΤΟΥΣ ΓΥΡΟ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΝΕ....
ΛΕΣ ΚΑΙ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ/ΔΕΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ Η ΝΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΑ ΓΝΩΣΤΗ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. (ΑΘΕΛΑ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ)

---

<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>

Θαρσείν χρή ταχ΄ αύριον έσετ΄ άμεινον