- Κυνήγι Μαγισσών - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Η έκφραση «κυνήγι μαγισσών» αναφέρεται σήμερα σε μαζικές διώξεις με ανυπόστατες ή προσχηματικές κατηγορίες. Αυτή η έκφραση προέρχεται όμως από τα χρόνια του Μεσαίωνα, οπότε εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, κατηγορήθηκαν, βασανίστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν με φρικτό τρόπο! Η κατηγορία ήταν στερεότυπη: Καλλιέργεια πνευματικών και σωματικών δεσμών με τον σατανά, πρόκληση ασθενειών και οικονομικών προβλημάτων, επηρεασμός του καιρού κλπ. κλπ. Οι μάγισσες ήταν «υπεύθυνες» για όλα τα κακά που συνέβαιναν στους ανθρώπους και η μόνη λύτρωση ήταν ο θάνατός τους! Αποτέλεσμα αυτών των αντιλήψεων ήταν ένα απίστευτο για τις μέρες μας συλλογικό έγκλημα από την οργανωμένη εξουσία, το κράτος και τον εκκλησιαστιό μηχανισμό. Η συνήθως κακή οικονομική διαχείριση και αύξηση των χρεών οδηγούσε τους ηγεμόνες στην όλο και βαρύτερη φορολόγηση του λαού, μια που δεν υπήρχε άλλος τρόπος συλλογής χρημάτων. Η απόγνωση των απλών και αγράμματων ανθρώπων ήταν το καλύτερο έδαφος για να ευδοκιμήσουν μάγοι, θαυματοποιοί, αλχημιστές, αστρολόγοι και σωτήρες! Η ιατρική αποτελούσε μυστική τέχνη με αμφίβολα αποτελέσματα και μόνο λίγοι εκλεκτοί και ευνοημένοι μπορούσαν να αξιοποιήσουν τις υπηρεσίες της - πενιχρές μέχρι μηδενικές, όπως μπορούμε να γνωρίζουμε σήμερα. Με την πάροδο του χρόνου γινόταν η υποψία του κόσμου βεβαιότητα ότι οι ασθένειες ήταν αποτέλεσμα μαγικών και απόκρυφων δραστηριοτήτων. Οι θεολόγοι πρόβαλαν δε προς ενίσχυσή τους το ατράνταχτο επιχείρημα ότι, αν οι ασθένειες οφείλονταν σε θέλημα θεού, δεν θα ασθενούσαν και οι πιστοί χριστιανοί! 'Αρα ορισμένες επιδημικές ασθένειες όπως η χολέρα, η ευλογιά και η πανώλη, μόνο συνέπειες διαβολικής έμπνευσης θα μπορούσαν να αποτελούν. Οι ρίζες της πίστης σε μαγικές δυνάμεις, μάγους, πνεύματα και δαίμονες βρίσκονται στα βάθη της ιστορίας του ανθρώπινου είδους. Οι χειριστές της φωτιάς, οι άνθρωποι που εξασφάλιζαν τροφή και νερό για την μεγάλη οικογένεια, οι πολεμιστές που προστάτευαν τους συγγενείς και οπαδούς από εχθρικές επιθέσεις ή από τα στοιχεία της φύσης, έπαιρναν στα μάτια όσων είχαν συμβιώσει μαζί τους και, μέσω μυθοπλασιών, στο μυαλό των επόμενων γενεών διαστάσεις ημίθεων και γιγάντων. Ο χριστιανισμός υιοθέτησε πολλούς από αυτούς του μύθους και τους ενσωμάτωσε στη διδασκαλία του, άλλοτε προσαρμόζοντας τη διδασκαλία και άλλοτε μεταπλάθοντας τους μύθους. Ο ιδρυτής της θρησκείας απέκτησε ιδιότητες και χαρακτηριστικά που είχαν παλιά διάφοροι εθνικοί θεοί (Μίθρας, 'Αττις, Όσιρις, Ορφέας, Ηρακλής κ.ά.) και οι άγιοι αντικατέστησαν τη στρατιά των ημίθεων και εθνικών ηρώων. Επειδή υπήρχαν δε στην επικράτεια διάδοσης του χριστιανισμού πολλές και διαφορετικές εθνικές θρησκείες και παραδόσεις, οι προσαρμογές ήταν παράλληλες και πολλαπλές και, για ευνόητους λόγους, συχνότατα αντιφατικές. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που προέκυψε διαφορά αντιλήψεων στην εφαρμογή της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία πήρε σταδιακά άλλη μορφή κατά την προσαρμογή της στους ανατολικούς λαούς της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων και διαφορετική μορφή στους «βαρβαρικούς» λαούς της βόρειας και δυτικής Ευρώπης. Έτσι ενσωματώθηκαν στις αντιλήψεις και στο λατρευτικό τυπικό της χριστιανικής θρησκείας αντιλήψεις, χειρισμοί και τελετουργίες, οι οποίες είχαν αμιγώς προχριστιανική προέλευση και, με την πάροδο των αιώνων, υποκατέστησαν με νέα ονόματα και νέα νοηματοδότηση διάφορες εμπεδωμένες εθνικές θρησκευτικές συνήθειες και πρακτικές. Τα διάφορα «άγια» υγρά, το λεγόμενο τίμιο ξύλο, διάφορες τούφες από μαλλιά αγίων, αλλά και μακάβριες συλλογές από δάκτυλα, πόδια, αυτιά και άλλα λείψανα αγίων της Εκκλησίας έγιναν αναπόσπαστα εξαρτήματα της χριστιανικής ζωής, όπως περίπου χρησιμοποιούνταν ανάλογα μαγικά υγρά και αντικείμενα στις ειδωλολατρικές εποχές. Από τις προχριστιανικές εποχές των ευρωπαϊκών λαών προέρχονταν επίσης οι θρύλοι για γυναίκες που διέσχιζαν τον ουρανό πάνω σε περίεργα ζώα, οι οποίοι πέρασαν στα μυαλά των ανθρώπων και μετά τον εκχριστιανισμό των λαών. Η πίστη και οι δεισιδαιμονίες ήταν λοιπόν, μετά από πολλούς αιώνες χριστιανισμού, αλληλένδετες και αλληλοτροφοδοτούμενες. Οι εκκλησιαστικοί κήρυκες, εξέδιδαν φυλλάδια και τεύχη (υπάρχουν ακόμα στα ευρωπαϊκά μουσεία) με αναλύσεις για το σατανά, για τα όνειρα και την ερμηνεία τους, για τέρατα, νάνους και μάγισσες, για σημάδια στον ουρανό και στα βουνά που προανήγγειλαν την καταστροφή του κόσμου και άλλες όμοιες ιστορίες. Κύριο μοτίβο σ' αυτές τις διδασκαλίες ήταν το χωρικό της Παλαιάς Διαθήκης (Έξοδος 22,18), επίσης προχριστιανικής προέλευσης, που αναφέρει στη μετάφραση σε ευρωπαϊκές γλώσσες, να μην αφήσετε να ζήσουν οι μάγισσες! Με αξιοποίηση δε ενός χωρίου από την προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου «... και εκάστου το έργον οποίον εστί το πυρ δοκιμάσει. ει τινός το έργον μενεί ο επωκοδόμησε, μισθόν λήψεται, ει τινός το έργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αυτός δε σωθήσεται, ούτως δε ως δια πυρός» (Α' Κορ. γ', 13-15), ήταν δεδομένο ότι η όποια «εξυγίανση» θα επέλθει με την πυρά. Ο στόχος και η μέθοδος είχαν προκαθοριστεί λοιπόν, χρειαζόταν πλέον η οργάνωση για τη σωστή διεκπεραίωση των εγκλημάτων! Στην εποχή του Μεσαίωνα καταγράφονται πάντως αποδεδειγμένα πρώτη φορά ιστορίες για μάγισσες που πετάνε πάνω σε σκουπόξυλα και άλλα συναφή, περί τις αρχές του 10ου αιώνα. Μέχρι τότε η εξουσία δεν είχε κανένα λόγο να αξιοποιήσει τέτοιες δεισιδαιμονίες και θεωρούσε άπιστους και αιρετικούς, όσους ισχυρίζονταν ότι έβλεπαν τέτοια εξωπραγματικά φαινόμενα. Μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα περίπου ίσχυαν και τιμωρίες για όσους διέδιδαν ιστορίες με μάγισσες, δεν είναι γνωστό όμως αν επρόκειτο για απλές επιπλήξεις ή κάτι αυστηρότερο.


Με την πάροδο των δεκαετιών έκαναν την εμφάνισή τους όλο και περισσότεροι μάγοι, αιρετικοί, σωτήρες κ.ά., οι οποίοι δημιουργούσαν κύκλο ακροατών ή μαθητών και διέδιδαν την, υποτίθεται, μαγική ή αιρετική γνώση τους. Έτσι, το έτος 1232 ανατέθηκε στους δομινικανούς μοναχούς η συγκρότηση «'Αγιου δικαστηρίου ενάντια στην αιρετική κακία», το οποίο από το έτος 1542 ονομάστηκε «Ιερά Εξέταση». Στόχος αυτού του δικαστηρίου ήταν να τιμωρεί με θάνατο κάθε απόκλιση από τη «σωστή» διδασκαλία, τόσο στα πλαίσια υιοθετημένων προχριστιανικών αντιλήψεων, όσο και στα πλαίσια της έκτοτε συσσωρευόμενης πανεπιστημιακής σοφίας. Ο γερμανόφωνος χώρος στην κεντρική Ευρώπη αποδέχθηκε την υλοποίηση αυτού του «ιερού» σκοπού με ενθουσιασμό και για την επιτυχία του συσστρατεύτηκαν τα πολιτικά δικαστήρια και οι κρατικές υπηρεσίες αυτών των χωρών. Ο ενθουσιασμός αυτός είναι ευεξήγητος, γιατί η περιουσία των καταδικασμένων θυμάτων της μαζικής υστερίας μοιραζόταν εξ ίσου στις υπηρεσίες που συμμετείχαν και στην εκκλησία, στην οποία ανήκε ο ιεροεξεταστής! Όταν με το χρόνο άρχισαν οι ιεροεξεταστές να κατηγορούν και άτομα, κυρίως γυναίκες, από εύπορες οικογένειες, των οποίων η περιουσία ήταν απείρως σημαντικότερη από αυτή των φτωχοδιαβόλων στα χωριά, οι πλούσιοι έμποροι και βιοτέχνες αντέδρασαν και οργάνωσαν ομάδες προστασίας. Κάποια στιγμή συνέλαβαν τον ιεροεξεταστή Konrad von Marburg και τον λιντσάρησαν. Η εκκλησία απαγόρευσε κατόπιν αυτού την απασχόληση των ιερωμένων με αυτά τα θέματα και ο γερμανόφωνος χώρος έμεινε ήρεμος για περίπου 250 χρόνια. Το έτος 1431 κάηκε στην πυρά ως μάγισσα και αιρετική η εικοσάχρονη Ιωάννα της Λωραίνης (Jeanne d'Arc), η οποία ανακηρύχθηκε αργότερα αγία της καθολικής εκκλησίας. Τέλη του 15ου, αρχές του 16ου αιώνα επικρατεί σ' όλη την Ευρώπη και πάλι μια βαθειά πολιτική, κοινωνική, οικονομική και θρησκευτική κρίση. Νέες, άγνωστες μέχρι τότε φρικτές ασθένειες διαδίδονται στην Ευρώπη, οι οποίες φαίνεται να έφτασαν από την Αμερική, μετά τις επισκέψεις του Κολόμβου και των άλλων θαλασσοπόρων. Η πιο φρικτή από αυτές τις «καινούργιες» ασθένειες ήταν η σύφιλις η οποία, μετά από οδυνηρή εξέλιξη 10-20 ετών, παραμόρφωνε υα θύματά της σε απίθανο βαθμό. Μέσα σ' αυτή την ατμόσφαιρα κρίσης, απόγνωσης και υστερίας, άρχισαν στα τέλη του 15ου αιώνα πάλι οι δίκες από την «Ιερά Εξέταση» με βάση κάποια παπική απόφαση του έτους 1484. Οι δομινικανοί μοναχοί ανέλαβαν και πάλι να «εξυγιάνουν» τον κόσμο και φυσικά απαγορευόταν σε οποιονδήποτε να εμποδίσει το έργο τους. Οι δύο σημαντικότεροι ιεροεξεταστές στη Γερμανία, Sprenger και Institoris, έγραψαν ένα βιβλίο με τίτλο «Malleus Maleficarum» (Σφυρί κατά των Μαγισσών, ), το οποίο περιέγραφε με κείμενα και εικόνες τα υποτιθέμενα έργα και τη δράση των μαγισσών! Για 2-3 αιώνες έγιναν πολλές επανεκδόσεις αυτού του βιβλίου και πρέπει να είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα βιβλία εκείνης της εποχής! Οι δραστηριότητες μιας μάγισσας, σύμφωνα με το «Σφυρί», ήταν συνεργασία, σεξουαλικές σχέσεις και σαββατιάτικες συνεδριάσεις με το σατανά, πτήση στον ουρανό πάνω σε σκούπες, καλάμια κ.ά. Ο σατανάς, εισαγόμενη φιγούρα από την ιουδαϊκή θρησκεία, ανακηρυσσόταν έτσι σε κεντρικό παράγοντα και ρυθμιστή της ζωής των ανθρώπων στην Ευρώπη! Πέρα από αυτά, οι μάγισσες είχαν και διάφορες σατανικές «δυνάμεις», όπως να επηρεάζουν τον καιρό και να προκαλούν καταρρακτώδεις βροχές, χαλάζι, κεραυνούς, παγωνιά και απρόβλεπτες χιονοπτώσεις, να επιφέρουν ξηρασία και πτώση της στάθμης νερού σε ποτάμια και λίμνες, να μεταμορφώνουν ανθρώπους και ζώα και να καταστρέφουν σπίτια με κεραυνούς, να διαδίδουν ασθένειες σε ανθρώπους, να προκαλούν στειρότητα σε άνδρες και γυναίκες και άλλα πολλά - όλα όσα ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους στην καθημερινή ζωή τους.

Οι ιεροεξεταστές διαχώρισαν με την πάροδο των δεκαετιών τις υποθέσεις, αφενός σε αμιγώς αιρετικού περιεχομένου που δικάζονταν σε εκκλησιαστικά δικαστήρια και αφετέρου με αντικείμενο μάγους και μάγισσες, για τις οποίες αρμόδια ήταν τα πολιτικά δικαστήρια. Είναι προφανές ότι ένα κατηγορητήριο με τέτοιες φανταστικές «παρανομίες» δεν ήταν δυνατόν να υποστηριχτεί παρά μόνο με ψευδομάρτυρες και με «ομολογία» των κατηγορουμένων. Διάφοροι ηγεμόνες είχαν εκδώσει διατάγματα, σύμφωνα με τα οποία ήταν υποχρεωμένοι όλοι οι πολίτες να καταγγείλουν μαγικές και συναφείς δραστηριότητες, ακόμα και με απλή υποψία. Όσοι αμελούσαν να καταγγείλουν «μαγικές» δραστηριότητες, θεωρούνταν συνένοχοι και συνεργοί! Έτσι είχαν ανοίξει οι πύλες για κάθε συκοφαντία που μπορούσε να επινοήσει κάθε ιδιοτελής γείτονας. Οι ανακρίσεις σε βάρος κάποιου προσώπου άρχιζαν με απλές προφορικές, ακόμα και ανώνυμες καταγγελίες. Οι μάρτυρες ήταν, είτε κακοί γείτονες που ήθελαν να εκδικηθούν για κάποιο λόγο, είτε μυθομανείς θρησκόληπτοι που εκτελούσαν δήθεν θεάρεστο καθήκον. Οι προδιαγραφές των προβλεπόμενων ποινών δεν έδιναν στους κατηγορούμενους πολλές διεξόδους απαλλαγής:
· Ο δράστης που επικοινωνεί άμεσα με το σατανά και τον προσκυνά, τιμωρείται με θάνατο στην πυρά.
· Ο δράστης που επικοινωνεί έμμεσα με το σατανά, αποκεφαλίζεται πριν από την πυρπόλησή του.
· Ο δράστης που προκαλεί με τα μαγικά του ζημιά στους συμπολίτες του, βασανίζεται με καυτά σίδερα πριν παραδοθεί ολόκληρος στην πυρά.

Τις πρώτες δεκαετίες φαίνεται οι καταγγελίες να αφορούσαν κυρίως περιθωριακές γυναίκες σε αγροτικές περιοχές που ζούσαν μόνες και απροστάτευτες για διάφορους λόγους. Από περιγραφές για το παρουσιαστικό που έχουν διασωθεί, διαπιστώνουμε ότι η τυπική «μάγισσα» έχει περίπου την εμφάνιση που μαθαίνουν τα μικρά παιδιά ακόμα και σήμερα στα παραμύθια. Μια ξεδοντιασμένη ηλικιωμένη γυναίκα, αναμαλλιασμένη και ατημέλητη που βγάζει ακατανόητες κραυγές και δεν επικοινωνεί με τους ανθρώπους γύρω της. Σήμερα θα λέγαμε ότι πρόκειται για έτομα με γεροντική άνοια ... Για την απόσπαση ομολογίας των κατηγορουμένων προβλέπονταν βασανιστήρια! Το «Σφυρί» που προαναφέρθηκε, είχε ειδικό κεφάλαιο για τα βασανιστήρια, από κόψιμο δακτύλων, μέχρι διάτρηση χεριών και ποδιών με πυρακτωμένα σίδερα. Και όταν οι κατηγορούμενοι δεν άντεχαν και δέχονταν να «ομολογήσουν», αυτή η ομολογία τους χρησιμοποιείτο στη δίκη σε βάρος τους, οπότε είχαν σίγουρη καταδίκη. Μάρτυρες ή συνήγοροι υπεράσπισης δεν υπήρχαν, γιατί κατά κανόνα κατηγορούνταν κι αυτοί για συνεργασία με το σατανά. Μάλιστα οι δικαστές, απέφευγαν να συζητούν με το κατηγορούμενο άτομο, μήπως και παρεξηγηθεί κάποια κουβέντα τους ως έκφραση συμπάθειας προς το σατανά! Οι μάρτυρες κατηγορίας ήταν πολλοί, από κάθε κοινωνική ομάδα και ηλικία, ακόμα και παιδιά. Στις χιλιάδες σελίδες πρακτικών από τέτοιες δίκες που έχουν διασωθεί, αναδύονται φρικιαστικές ιστορίες συκοφαντιών που κατέθεταν ακόμα και επιφανείς πολίτες (συχνά από φόβο), ότι η κατηγορούμενη «μάγισσα» διέσχιζε τον ουρανό καβάλα σε σκούπα (!) πάνω από τα σπίτια τους, ότι η ίδια κατηύθυνε τους κεραυνούς να πέσουν πάνω στο χωριό, ότι πραγματοποιούσε οργιαστικά γλέντια με το σατανά και κάθε άλλη φανταστική ή πραγματική ιστορία, όπου όλα μετρούσαν σε βάρος του κατηγορουμένου! Τυχόν καλές πράξεις που έκανε ο κατηγορούμενος στο παρελθόν, θεωρούνταν παραπειστικές και απόδειξη της διαβολικής του πρόθεσης, τυχόν προστριβές με γείτονες για οικονομικά ή άλλα θέματα, αποτελούσαν έτσι κι αλλιώς χειροπιαστές αποδείξεις του σατανικού χαρακτήρα του. Οι κατηγορούμενοι κατέδιδαν συχνά, μέσα στην απόγνωσή τους, ψευδώς κάποιους συγγενείς ή γείτονες για να απαλλαγούν πρόσκαιρα από τα σωματικά και ψυχικά βασανιστήρια. Τότε άρχιζαν νεότερες ανακρίσεις σε βάρος των νέων «υπόπτων» και έτσι διευρυνόταν ο κύκλος των κατηγορουμένων με σχεδόν βέβαιη κατάληξή τους στην πυρά. Κανένας απολύτως πολίτης δεν ήταν εξασφαλισμένος, όποια δημόσια ή προσωπική συμπεριφορά κι αν επέλεγε. Η ζωή των ανθρώπων ήταν απόλυτα παραδομένη στη μοχθηρή βούληση των κληρικών και λαϊκών ιεροεξεταστών. Σε όσους κατηγορούμενους δεν ομολογούσαν, παρά τα σκληρά βασανιστήρια, επιβάλλονταν δοκιμασίες, οι οποίες οδηγούσαν έτσι ή αλλιώς στο θάνατο! Με δεμένα χέρια και πόδια ριχνόταν το κατηγορούμενο άτομο, με ρούχα και παπούτσια ή γυμνό, σε ένα ποτάμι ή σε μια λίμνη. Αν επέπλεε, πράγμα σπάνιο βέβαια, ήταν αυτό απόδειξη ότι πρόκειται για συνεργάτη του σατανά και οδηγείτο στην πυρά για «εξαγνισμό». Αν βυθιζόταν στο νερό, έδειχνε ότι δεν υπήρχε επιρροή του διαβόλου, αλλά είχε ήδη πνιγεί. Επιτρεπόταν τότε να κηδευτεί χωρίς να καεί προηγουμένως! Επίσης, μια γνωστή δοκιμασία ήταν το πέταμα στο κενό από ύψωμα. Αν η μάγισσα αιωρείτο, το οποίο προφανέστατα δεν μπορεί να συνέβη ποτέ, θα ήταν απόδειξη της σατανικής φύσης της, αν έπεφτε και σκοτωνόταν, αποδιδόταν αθώα ... στο θάνατο!

Το κάψιμο των καταδικασμένων προσφερόταν ως δημόσιο θέαμα στις κεντρικές πλατείες των πόλεων και των χωριών! Όταν τύχαινε δε ο καταδικασμένος σε θάνατο από την «Ιερά Εξέταση» να πεθάνει πριν από την εκτέλεση της ποινής, από φυσικά αίτια ή λόγω των βασανιστηρίων, διατασσόταν και πάλι το κάψιμο του πτώματος για να «εξαγνιστεί ο καταδικασθείς και να παραδοθεί στον Κύριο απαλλαγμένος από αμαρτίες». Αν τυχόν είχε δε ενταφιαστεί κρυφά, διατασσόταν εκταφή και κάψιμο! Για το πλήθος των δολοφονημένων ανθρώπων από τους πολιτικούς και κληρικούς κυνηγούς μαγισσών, υπάρχουν μόνο εκτιμήσεις, αν και έχουν βρεθεί σε μοναστήρια και υπόγεια φρουρίων πολλές αποθήκες με πρακτικά δικών και εκτελέσεων σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Καταρχήν για το φύλο των εκτελεσμένων εκτιμάται ότι ένα ποσοστό περί το 80% ήταν γυναίκες και το υπόλοιπο άντρες και σε μερικές περιπτώσεις παιδιά. Κατά το 16ο αιώνα εκτελέστηκαν στην πόλη Trier περί τις επτά χιλιάδες, στην Toulouse περί τις τετρακόσιες και στη Βρετανία πάνω από επτακόσιες «μάγισσες»! Ο μεγάλος αριθμός «μαγισσών» στην Trier οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι μεταφέρονταν εκεί κατηγορούμενα άτομα από μια ευρύτερη περιοχή της σημερινής Γερμανίας και Γαλλίας. Το 17ο αιώνα κάηκαν σ' όλη τη Γερμανία περί τις εκατό χιλιάδες «μάγισσες». Μεταξύ 1560 και 1630 κάηκαν ζωντανοί στη Βαυαρία πάνω από 5.000 άνθρωποι. Οι διαφοροποιήσεις μεταξύ καθολικών και προτεσταντικών περιοχών δεν ήταν σημαντικές. Ο Λούθηρος και ο Καλβίνος ήταν σταθεροί εχθροί κάθε «μαγικής» νοοτροπίας και συνηγορούσαν στο κυνήγι «μαγισσών». Ο βασιλιάς της Αγγλίας James (Τζαίημς, 1566-1625) νομοθέτησε το έτος 1603, μόλις ανήλθε στο θρόνο, το βασανισμό και τη θανάτωση όλων των «αιρετικών και μάγων» της χώρας του. Ως προς τις εθνικές διαφοροποιήσεις, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι στην Ολλανδία εκτελέστηκαν αναλογικά προς τον πληθυσμό λιγότερα άτομα από ότι στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αγγλία. Στην ιβηρική χερσόνησο (Ισπανία, Πορτογαλία) δεν δόθηκε μεγάλη σημασία στις διώξεις «μαγισσών» όσο σε αυτές εναντίον «αιρετικών». Μάλιστα, οι ισπανοί συγκρότησαν σώμα ιεροεξεταστών και στις κτήσεις τους στο Μεξικό και στο Περού, εναντίον των ιθαγενών που δεν ενδιαφέρονταν να προσχωρήσουν στην «αληθινή θρησκεία»! Στο χώρο του Βυζαντίου είχε «θωρακιστεί» η Εκκλησία με νόμους της αυτοκρατορίας και δεν χρειαζόταν άλλους μηχανισμούς. Οι δίκες και καταδίκες των «αιρετικών» εξελίσσονταν ως γεγονότα της κοινής ποινικής δικαιοσύνης. Ο νόμος 407 του Ιουστινιανού «κατά Μανιχαίων» ορίζει τη θρησκευτική αίρεση ως έγκλημα και προβλέπει για τους παραβάτες θανατική ποινή: «Μαθών δε ο βασιλεύς (εννοεεί τον Ιουστινιανό) εκέλευσεν πάντας ... ανακριθήναι και τους εμείναντας τη πλάνη πυρί παραδοθήναι.» (=Πληροφορηθείς ο βασιλιάς τα καθέκαστα διέταξε να ανακριθούν όλοι και όσοι επέμειναν στην πλάνη τους να παραδοθούν στη φωτιά, σύμφωνα με αναφορά του Πέτρου Σικελιώτη). Ο δε Πατριάρχης Φώτιος γράφει επ' αυτού: «Ιουστινιανός δε ... τους αμεταμελήτως έχοντας (αιρετικούς) ... τον δια πυρός υποστήναι προσέταξε θάνατον» (Ed. Travaux Memoires, κεφ. 4 και 71.) Εκτός του προαναφερόμενου περιστατικού, γνωρίζουμε ακόμη ότι «Ο Αλέξιος Α' θα ανακρίνει το έτος 1118 για την πίστη του τον ηγέτη των Βογομίλων Βασίλειο με φρικτά βασανιστήρια και θα τον θανατώσει στην πυρά. Την ίδια τύχη έχουν πιθανόν μερικοί μαθητές του Βασιλείου» Τ.Λουγγή: Επισκόπηση Βυζαντινής Ιστορίας.) Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός ήταν πολύ κοντά στον αυτοκράτορα, ο οποίος αναλάμβανε με την κρατική διοίκηση τη δίωξη, πέρα από τους κάθε είδους «αιρετικούς», και «μάγους, αστρολόγους, μαθηματικούς» κ.ά., όπως αναφέρεται στην ΞΕ' Νεαρά του Λέοντος Σοφού και στους Κανόνες της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου. Από διάφορες εποχές του Βυζαντίου υπάρχουν επίσης περιγραφές για σφαγές κατά εθνικών, αθέων ή «αιρετικών» (Κρήτη, Λακωνία κ.ά.), όπως επίσης και γραπτές οδηγίες του Γεώργιου Σχολάριου και μετέπειτα υπότουρκου πατριάρχη Γεννάδιου προς τον κυβερνήτη Πελοποννήσου για την αντιμετώπιση των «Ελληνιστών». Από ενέργειες τέτοιου είδους έλειπε βέβαια η μαζικότητα που χαρακτηρίζει τις διώξεις στη Δύση και επιπλέον αυτές είχαν στόχο συγκεκριμένες ομάδες διανοουμένων που αμφισβητούσαν, σε ιστορικό βάθος την κεντρική επιλογή του χριστιανισμού έναντι του ελληνικού πολιτισμού και, βραχυπρόθεσμα, την επιλογή της υποδούλωσης στους Οθωμανούς έναντι της συνδιαλλαγής με την καθολική εκκλησία. Τέτοιες δολοφονικές διαστροφές δεν είναι βέβαια μοναδικές στην ιστορία. Στη νεότερη εποχή γνωρίζουμε ότι πολλά ολοκληρωτικά καθεστώτα χρησιμοποίησαν ή χρησιμοποιούν ακόμα όμοιες μεθόδους, αν και με πιο συγκεκριμένες κατηγορίες (προδοσία, συνωμοσία, κατασκοπεία κ.ά.) Συναφή συστηματικά εγκλήματα με τεχνοκρατική μεθόδευση είναι αναμφισβήτητα, αφενός η δολοφονία Εβραίων, τσιγγάνων και αριστερών διανοητών κατά τη (σχετικά) σύντομη κυριαρχία των Ναζιστών στην Ευρώπη και αφετέρου των σταλινικών διώξεων για λόγους πολιτικής επικράτησης στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό κατά τα μέσα του 20ου αιώνα. Η δολοφονία με μεθοδικό τρόπο και με τελείως φανταστικές κατηγορίες εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων για πολλούς αιώνες, όπως πραγματοποιήθηκε από την κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία του ύστερου Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, μόνο με αυτά τα ναζιστικά και σταλινικά εγκλήματα μπορεί να συγκριθεί! Είναι γεγονός ότι μερικά φωτεινά πνεύματα που έζησαν αυτούς τους αιώνες, γιατροί, ερευνητές, φιλόσοφοι και κληρικοί, διαφωνούσαν με τις αντιλήψεις περί «μαγισσών» και με τις δολοφονίες ανύποπτων πολιτών, οι οποίες είχαν επεκταθεί σε όλη την Ευρώπη. Στο τέλος του 16ου αιώνα κατάσχονται στην Ολλανδία τα έργα του πανεπιστημιακού καθηγητή Cornelius Loos (Λους, 1546-1595), ο οποίος είχε αμφισβητήσει την ύπαρξη «μαγισσών» και «σεξουαλικών σχέσεων» μεταξύ κατηγορούμενων γυναικών και του σατανά και είχε αποκαλέσει «τυράννους» τους ηγέτες της κίνησης κατά των «μαγισσών». Ο Λους κρατήθηκε φυλακισμένος μέχρι να ζητήσει γονατιστός συγγνώμη από τις εκκλησιαστικές αρχές. Ο συνάδελφός του καθηγητής Dietrich Flade (Φλάντε, 1534-1589), αρχιδικαστής, θεωρήθηκε ύποπτος για τις ελαφρές ποινές που επέβαλε σε κατηγορούμενες ως «μάγισσες». Συλλαμβάνεται από τις εκκλησιαστικές αρχές με την κατηγορία ότι έχει «πουλήσει την ψυχή του στο σατανά», υποβάλλεται σε βασανιστήρια και αφού «ομολογεί» όλα όσα ήθελαν οι ιεροεξεταστές, θανατώνεται με στραγγαλισμό. Στη συνέχεια καίγεται το πτώμα του για εξαγνισμό!

Γνωστότερος από τους κληρικούς αντιπάλους της μεθοδευμένης υστερίας έγινε ο μοναχός Friedrich von Spee (φον Σπεε, 1592-1635), ο οποίος συνόδεψε ως ιερωμένος πάμπολλες φορές καταδικασμένους σε πυρπόληση. Το έτος 1631 δημοσίευσε ο von Spee με ψευδώνυμο ένα βιβλίο με τίτλο «Cautio Criminalis», στο οποίο εξιστορούνταν περιστατικά σε δίκες «μαγισσών». Ο πραγματικός συγγραφέας έγινε σύντομα γνωστός και ήταν αναμενόμενη η σύλληψη και καταδίκη του, αλλά προέκυψε απρόβλεπτα ο πόλεμος των γερμανικών χωρών με τη Σουηδία, οπότε αναβλήθηκαν οι ιεροεξεταστικές δραστηριότητες για ευθετότερο χρόνο. Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του πέθανε ο von Spee από την πανώλη που διαπέρασε για άλλη μια φορά την κεντρική Ευρώπη. Ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα είχε αρχίσει να υποχωρεί η υστερία, κυρίως με την άνοδο και διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού. Η πίστη υποκαταστάθηκε από την ορθή σκέψη και τον ορθό λόγο, τα βασανιστήρια απαγορεύτηκαν, το ποινικό δίκαιο και η δικονομία εξανθρωπίστηκαν σταδιακά. Με τη γαλλική επανάσταση και τις ανακατατάξεις που προκάλεσαν οι συνεπακόλουθοι πόλεμοι στην Ευρώπη, ανατράπηκαν τα κέντρα εξουσίας, κυρίως οι επισκοπές και τα μοναστήρια, που καθοδηγούσαν και ήλεγχαν τους εγκληματικούς μηχανισμούς. Πιστεύεται ότι μία από τις τελευταίες εκτελέσεις «μάγισσας», ήταν αυτή της υπηρέτριας Anna Goeldi, που έγινε στην περιοχή Glarus της Ελβετίας το έτος 1782, επτά χρόνια πριν από την κατάληψη της Βαστίλης. Η εκκλησία, ιδίως η καθολική που είχε για αιώνες πρωταγωνιστικό ρόλο στο «κυνήγι των μαγισσών», προβάλει σήμερα το πάγιο αντεπιχείρημα ότι, δεν επιτρέπεται να κρίνεται μια παρελθούσα εποχή με σημερινά μέτρα και σταθμά. Όσο σωστή είναι αυτή η γενική παρατήρηση, άλλο τόσο σωστό είναι να τονιστεί ότι σε καμιά περίοδο του ανθρώπινου πολιτισμού δεν ήταν ηθικά αποδεκτό να δολοφονούνται άνθρωποι με ανύπαρκτες, φανταστικές κατηγορίες. Όπου και όποτε συνέβησαν δε τέτοια μαζικά εγκλήματα, προσπαθούσαν ή προσπαθούν ακόμα σήμερα οι απολογητές τους, είτε να τα διαψεύσουν, είτε να τεκμηριώσουν την επιδίωξη (δια των εγκλημάτων!) ενός δήθεν ανώτερου αγαθού, τη σωτηρία της πατρίδας, του έθνους, του λαού, του καθεστώτος κλπ. Για τις «μάγισσες» αναγνωρίζουν βέβαια όλοι ως κινητήρια δύναμη την εγκληματική διαστροφή, δεν βγάζουν όμως τα απαιτούμενα συμπεράσματα για την ιδεολογία και το πνευματικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο αναπτύχθηκαν αυτές οι δολοφονικές δραστηριότητες. Χρησιμοποιείται ενίοτε από εκκλησιαστικούς κύκλους επίσης το επιχείρημα ότι το «κυνήγι των μαγισσών» γινόταν από τον (αγράμματο) λαό και η χριστιανική εκκλησία μαζί με την κοσμική εξουσία αναγκάζονταν να συμμετέχουν για να μην έρθουν αντιμέτωπες με τη θέληση του κόσμου! Καταρχήν είναι ενδιαφέρον ότι ο «λαός» δεν έχει αξιοποιηθεί σε καμιά άλλη περίπτωση από την Εκκλησία, παρά μόνο ως συνένοχος γι' αυτά τα συλλογικά εγκλήματα! Η ουσία είναι όμως ότι, οι παραδοξολογίες περί μάγων και μαγισσών καλλιεργούνταν στα πλαίσια των προλήψεων για το σατανά και τους διάφορους δαίμονες μόνο από την Εκκλησία, ώστε ο λαός που τον κρατούσαν συστηματικά στην αγραμματοσύνη και την εξάρτηση, να αποπροσανατολίζεται και να θεωρεί «περίεργους» γείτονες ή άγνωστους διερχόμενους από το χωριό ως υπεύθυνους για όλα τα δεινά που τον έπλητταν. Να σημειώσουμε δε ότι η καλλιέργεια της αμάθειας, της θαυματολαγνείας και των δεισιδαιμονιών εκ μέρους της Εκκλησίας συνεχίζεται μέχρι των ημερών μας ...

Το 1692 συνέβη στη μικρή πόλη του Σάλεμ της Μασσαχουσέτης κάτι που θα έκανε το όνομα της πόλης γνωστό σε κάθε γωνιά της γης. Την χρονιά εκείνη σημειώθηκε στην πόλη η μεγαλύτερη για κάποιους άθροιση περιπτώσεων δαιμονικών καταλήψεων, ή , για κάποιους άλλους, η μεγαλύτερη μαζική υστερία της Ιστορίας.Όπως οι περισσότερες πουριτανικές αποικίες στην Αμερική, έτσι και οι κάτοικοι του Σάλεμ, πίστευαν ότι βρίσκονται σε διαρκή μάχη με το Σατανά. Ο πάστορας Samuel Parris, παλιά διαπραγματευτής στις Δυτικές Ινδίες, είχε φέρει μαζί του μια γυναίκα, την Tituba.

Η Tituba, γνώστης του Obeah, μιας μαγικής λατρείας της ευρύτερης περιοχής των Αντιλλών του Ειρηνικού, έλεγε το μέλλον στις νεαρές κοπέλες του Σάλεμ, οι οποίες σπρώχνονταν κυριολεκτικά για να τη δούν και να τη συμβουλευτούν αλλά και να σκοτώσουν κατά κάποιον τρόπο τα βαρετά χειμωνιάτικα απογεύματά τους.Εκείνη την εποχή, κάθε λατρευτική εκδήλωση πέρα των καθιερωμένων απαγορευόταν αυστηρά γιατί θεωρούνταν ότι είχε να κάνει με το Διάβολο. Οι νεαρές του Σάλεμ γνωρίζοντας τις ποινές που θα τους επιβάλλονταν εφόσον συμμετείχαν σε ανάλογες εκδηλώσεις καταλήφθηκαν από τρόμο όταν τα πράγματα άρχισαν να διαδίδονται, αλλά και όταν κάποιες από αυτές έδειχναν να έχουν καταληφθεί από ένα είδος έκστασης, και πρώτες απ' όλες οι Elisabeth Parris και Abigail Williams, κόρη και ανιψιά αντίστοιχα του πάστορα Parris. Όλη η πόλη ανησυχούσε για την τύχη των δύο κοριτσιών. Ο πάστορας θα ζητήσει βοήθεια από το Beverly, μια γειτονική πόλη. Εισακούγοντας την έκκλησή του, μια ντουζίνα πάστορες θα έρθουν και θα προσευχηθούν στο προσκέφαλο των κοριτσιών, αλλά κάθε φορά που το όνομα του Κυρίου αναφέρεται, οι νεαρές καταλαμβάνονται από σπασμούς τόσο βίαιους που οι πάστορες αναγκάζονται να διακόψουν τις ενέργειές τους.Ο Parris, έχοντας αρχίσει να υποψιάζεται διάφορα, αρχίζει να παρακολουθεί την Tituba και κάποια στιγμή τη βλέπει να βγάζει κάτι από τις στάχτες στο τζάκι και να το δίνει στο σκύλο τους. Την πιάνει με τρόπο βίαιο και απαιτεί απάντηση γι' αυτό το κάτι που έβγαλε από το τζάκι. Θα του απαντήσει ότι είναι το "γλυκό των μαγισσών" και ότι το έφτιαξε στοχεύοντας τη θεραπεία των κοριτσιών. Ο πάστορας θα τη χτυπήσει για να την αναγκάσει να ομολογήσει ότι είναι εκείνη η υπεύθυνη για την κατάσταση των κοριτσιών. Στη συνέχεια θα κατευθυνθεί στην κόρη του Elisabeth και θα της ζητήσει να του μιλήσει για το αν πράγματι συμβαίνουν πρακτικές μαγείας στην πόλη. Εκείνη θα τα ομολογήσει όλα. Έπειτα θα ρωτήσει το ίδιο και την ανιψιά του Abigail, η οποία θα πει ότι κάποια άτομα στο Σάλεμ έχουν συνάψει συμφωνία με το Πονηρό.

Από κει και πέρα θα ξεκινήσει μια άνευ προηγουμένου φονική μανία καταδίωξης στη μικρή πόλη. Η Abigail θα καταδώσει ως αναμεμιγμένη στην ιστορία τη Sarah Good, μια δύστυχη φτωχή ρακένδυτη γριά, η οποία κοιμόταν στα χωράφια και δεν πήγαινε και ποτέ στην εκκλησία. Το ίδιο θα συμβεί και με μια άλλη γυναίκα του χωριού, τη Sarah Osborne.Στις 29 φεβρουαρίου του 1692 βγαίνουν εντάλματα σύλληψης για τις Tituba, Sarah Good και Sarah Osborne.Δυο δικαστές φτάνουν στη μικρή πόλη την επόμενη μέρα. Η Good απολογούμενη αρνείται ότι έχει σχέση με μαγείες και πάσης φύσεως μαγικές γνώσεις. Την ίδια όμως στιγμή, μια από τις νεαρές αρχίζει να καταλαμβάνεται από σπασμούς και οι υπόλοιπες, ακολουθώντας το παράδειγμά της, ουρλιάζουν πως το πνεύμα της Sarah Good τις δαγκώνει και τις τσιμπάει με μανία. Μια γυναίκα που βρίσκεται στον τόπο της δίκης, η Martha Cory, σηκώνεται και σκάει στα γέλια βλέποντας τις νεαρές να παίζουν ολοφάνερα θέατρο. Όταν η ηρεμία επανέρχεται, είναι η σειρά της δεύτερης κατηγορούμενης να απολογηθεί. Η Sarah Osborne, αρνείται κι αυτή εκείνα που της προσάπτουν. Ταυτόχρονα, το θέατρο που παίζουν οι νεαρές ξεκινά και πάλι...
Οι κατηγορούμενες θα οδηγηθούν σε κελιά φυλακής, όπου και η Osborne μετά από δυο μήνες θα πεθάνει.Τώρα είναι η σειρά της Tituba να δικαστεί. Με το που εισέρχεται στην αίθουσα του δικαστηρίου, οι κοπέλες ξεκινούν πάλι το θέατρο, ουρλιάζοντας τώρα με όλες τους τις δυνάμεις. Θα γίνει μια ερώτηση στην Tituda: "έχεις ποτέ σου συναντήσει το Διάβολο;" Εκείνη, καταλαβαίνοντας πως αν ομολογούσε θα τελείωναν όλα για εκείνη αλλά και για τις άλλες, απαντά: "Ο Διάβολος με επισκέφτηκε και μου ζήτησε να τον υπηρετήσω." Για τρεις ολόκληρες ημέρες η Tituba αφηγείται στο δικαστήριο τα Sabbats τα οποία τελούσε και προσθέτει πως στη συντροφιά του Διαβόλου βρίσκονται κι άλλα άτομα πέρα από εκείνη. Αυτό το τελευταίο έσπειρε τον πανικό στην κοινότητα του Σάλεμ, και άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό για να ανακαλυφθούν και οι υπόλοιπες μάγισσες. Η πρώτη ήταν η Marha Cory, την οποία κατήγγειλε η Ann Putnam, η οποία θα καταγγείλει επίσης και την Rebecca Nurse, μια γυναίκα την οποία όλοι θεωρούσαν έως τότε άγιο άνθρωπο...Από εκείνη τη στιγμή, όποιος καταγγέλεται από τα κορίτσια συλλαμβάνεται και περνά από δίκη.

Μέχρι τον Ιούνιο, πάνω από 100 άτομα έχουν καταγγελθεί από τα κορίτσια. Οι φυλακές δε χωρούσαν άλλο κόσμο και ήταν μια ευκαιρία να αρχίσουν να εφαρμόζονται τιμωρίες. Πρώτη η Bridget Bishop θα περάσει πάλι από δίκη και στη συνέχει θα οδηγηθεί στην πλαγιά του Gallows Hill όπου και θα την κρεμάσουν. Ακολουθεί η Rebecca Nurse και 40 άλλες γυναίκες, μέσα στις οποίες και η Sarah Good. 'Οταν όμως ξαναπερνούν κι αυτές πριν την εκτέλεσή τους πάλι από δίκη, οι δικαστές διστάζουν να καταδικάσουν τη Rebecca Nurse μιας και υπήρξε πάντα μια γυναίκα αξιοσέβαστη μέσα στη μικρή κοινωνία του Σάλεμ. Τότε θα μπει με μεγάλο θυμό στην αίθουσα ο William Stoughton, δικαστής χωρίς οίκτο, και θα ζητήσει από το δικαστήριο να επανεξετάσει την υπόθεση. Η δεύτερη απόφαση του δικαστηρίου θα οδηγήσει τη Rebecca Nurse στην αγχόνη στις 19 Ιουλίου.Μετά από αυτό, πολλοί κατηγορούμενοι θα δηλώσουν ένοχοι για να σώσουν τη ζωή τους.Θα υπάρξει μια τρίτη μεγάλη δίκη με έξι κατηγορούμενους τον Αύγουστο. Θα κρεμαστούν κι' αυτοί, με εξαίρεση την Elisabeth Proctor , η οποία είναι έγκυος, γεγονός που θα καθυστερήσει την εκτέλεσή της, και θα της σώσει τελικά τη ζωή. Το Σεπτέμβριο το δικαστήριο θα συνεδριάσει και πάλι και θα αναγγείλει ακόμα 15 καταδίκες, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται αυτές της Tituba, της Martha Cory και του 80χρονου άντρα της. Θα κρεμαστούν τρεις μέρες αργότερα. Η κοινότητα αρχίζει να αμφιβάλει για το πόσο φερέγγυα είναι τα γεγονότα που καταγγέλουν τα κορίτσια της πόλης. Κι αυτό γιατί κάποια στιγμή κατέγγειλαν και κάποιους δικαστές, πράγμα άτοπο, εφόσον οι δικαστές προστατεύονταν από τον ίδιο το Θεό... Ο κυβερνήτης της περιοχής απαλλάσσει τον φρικτό δικαστή Stoughton των καθηκόντων του και σταματά τη λειτουργία εκείνου του δικαστηρίου που είχε συγκροτήσει. Συνθέτει ένα καινούργιο δικαστήριο και δίνει χάρη στους δυστυχείς κατηγορουμένους.

13 Ιανουαρίου 1693. Ο κυβερνήτης Phips δίνει αμνηστία σε όλους τους τελευταίους κατηγορούμενους που είχαν απομείνει.

Στην πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας των ΗΠΑ υπάρχει νόμος που απαγορεύει δια ροπάλου τη μαγεία. Οι περίεργες ικανότητες της μάντισσας-μάγισσας Τζόαν Ντέντον την δεκαετία του 1970 προκάλεσε τις αντιδράσεις των συγγενικών προσώπων ανθρώπων που κατηγόρησαν τη μάντισσα για ό,τι είχε συμβεί.

Όλα ξεκίνησαν από την ακριβή πρόβλεψη της Ντέντον για το θάνατο κάποιας άλλης γυναίκας. Η κόρη της νεκρής κίνησε όλες τις απαιτούμενες νομικές διαδικασίες εναντίον της μάντισσας. Όταν προσήλθε στο δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι οι υπερφυσικές ικανότητες της Ντέντον ήταν τέτοιες ώστε να μπορεί να προβλέπει το μέλλον με κάθε λεπτομέρεια και ακόμα να φτάνει στο σημείο να ανασταίνει νεκρούς. Όταν η κατηγορούμενη κλήθηκε να καταθέσει στη δίκη, δεν κρίθηκε ένοχη από τους δικαστές. Σε αντίθετη περίπτωση θα την καταδίκαζαν σε 5μηνη φυλάκιση και θα της επέβαλαν πρόστιμο 600 δολαρίων.

Τα γενόμενα είχαν ως εξής: Την Άνοιξη του 1975 απεβίωσε σε ηλικία 48 ετών η Ντόροθι Ράμσεϊ. Η γυναίκα που δεν αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας σύμφωνα με τα λεγόμενα της κόρης της πέθανε από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών σύμφωνα με την ιατροδικαστική έρευνα. Ενδείξεις αυτών των στοιχείων εντοπίστηκαν στο αίμα της άτυχης γυναίκας. Επίσης η αστυνομία γνωστοποίησε ότι βρέθηκαν πολλά σημειώματα στο σπίτι της νεκρής στα οποία αναγράφονταν η λέξη «αυτοκτονία» όπως και αρκετά μπουκαλάκια με ηρεμιστικά χάπια.
Η Ντέντον προέβλεψε τον θάνατο της Ράμσεϊ ένα μήνα νωρίτερα. Ο σύζυγος της Ράμσεϊ είχε ζητήσει να γίνει μια πνευματιστική συγκέντρωση στο σπίτι τους. Η συγκέντρωση στην οποία κλήθηκε η Ντέντον έγινε μετά την επιμονή του συζύγου να επικοινωνήσει με το πνεύμα ενός φίλου του που είχε χάσει τη ζωή του πριν από χρόνια στο Βιετνάμ. Αφού αυτοσυγκεντρώθηκε, η Ντέντον κοιτάζοντας πάντα προς μία κατεύθυνση άρχισε να μιλάει εξ ονόματος του χαμένου φίλου με το όνομα Τζάκ Ρόμπινσον, λέγοντας ότι η Ντόροθι Ράμσεϊ θα έχανε τη ζωή της από μία σπάνια και άγνωστη ασθένεια στις 10 Απριλίου.

Τρομοκρατημένος από την πρόβλεψη της μάντισσας, ο σύζυγος της Ράμσεϊ έσπευσε αμέσως μετά τη συγκέντρωση να κάνει μια ασφάλεια ζωής στη γυναίκα του με μοναδικό κληρονόμο τον ίδιο. Παρότι ζούσαν χωριστά για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ο σύζυγος συγκλονίστηκε αρκετά από όσα άκουσε στην πνευματιστική συγκέντρωση. Η κόρη τους είπε πως ήταν φοβερό να προβλέπουν την ακριβή ημερομηνία του θανάτου σου και ότι τα όσα είχαν ειπωθεί επηρέασαν σε αφάνταστο βαθμό την μητέρα της ώστε να την ωθήσουν στην αυτοκτονία ακριβώς την ημέρα που είχε προβλεφθεί να πεθάνει.

Η συγκεκριμένη υπόθεση συγκλόνισε τόσο την πολιτεία της Βόρειας Καρολίνας όσο και ολόκληρη την Αμερική. Ανεξάρτητα όμως από τα επιμέρους ερωτήματα η απορία που εξακολουθούσε να υπάρχει ήταν: Πως κατάφερε η Ντέντον με την επίκληση του πνεύματος του σκοτωμένου στο Βιετνάμ Ρόμπινσον να προβλέψει συγκεκριμένη ημερομηνία του θανάτου της Ντόροθι Ράμσεϊ. Η μάντισσα μετά το περιστατικό δήλωσε στα ΜΜΕ πως δεν καταλάβαινε γιατί έγινε τόσος ντόρος γύρω από το όλο θέμα ρωτώντας τους δημοσιογράφους. «Νομίζετε ότι είναι δύσκολο να προβλέψει κάποιος άνθρωπος το θάνατο ενός άλλου ανθρώπου»; Η Ντέντον θεωρούσε εύκολο κάτι που ο απλός ανθρώπινος νους έβλεπε εξαιρετικά δύσκολο ως και ακατόρθωτο. Συνεχίζοντας η Ντέντον επισήμανε ότι κάτι τέτοιο ήταν εύκολο να γίνει αν κάποιος διέθετε τις δικές της ικανότητες και σύμφωνα με τα λεγόμενα της, τέτοια άτομα που να μπορούσαν να προβλέψουν όπως εκείνη, υπήρχαν στον κόσμο εκατοντάδες.

Όσα δημοσιεύτηκαν από τον τύπο δημιούργησαν αντικρουόμενες απόψεις στους κατοίκους της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας. Από τη μία πλευρά κυρίως οι θρησκευόμενοι οι οποίοι κατηγόρησαν την Ντέντον ότι κατάφερε να γίνει γνωστή από τη μία άκρη της Αμερικής ως την άλλη χρησιμοποιώντας τη Ντόροθι Ρέμσεϊ. Υποστήριξαν ότι συνεργάστηκε με το Σατανά προκειμένου να βγουν αληθινά όσα προέβλεψε. Από την άλλη ήταν όσοι υποστήριζαν ότι η Ντέντον ήταν η μεγαλύτερη πνευματίστρια της Αμερικής.

Η μάντισσα δεχόταν καθημερινά δεκάδες τηλεφωνήματα για διάφορες υποθέσεις. Ο Κάρλ Ράινερ ήταν ένας από τους τυχερούς που μετά από αρκετές προσπάθειες κατάφερε να συναντήσει τη Ντέντον στο σπίτι της στο Μόργκαντον της Βόρειας Καρολίνας. Προς μεγάλη του έκπληξη ο Ράινερ, πριν καν προλάβει να μιλήσει άκουσε την Ντέντον να αναφέρεται σε προσωπικά στοιχεία που αφορούσαν τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένεια του. Του είπε ότι ήταν πολύ δυστυχισμένος γιατί δύο χρόνια πριν είχε χάσει τη γυναίκα του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα και ότι τώρα υπέφερε από μία πολύ σοβαρή αρρώστια ο μονάκριβος γιός του Στίβ. Επικαλούμενη το πνεύμα της γυναίκας του Έθελ, με το οποίο είχε έρθει σε επαφή, του είπε ότι ο μικρός Στίβ θα ξεπέρναγε γρήγορα τον κίνδυνο και ότι θα γινόταν καλά. Μάλιστα προέβλεψε ότι η υγεία του θα είχε αποκατασταθεί μέχρι τον Οκτώβριο. Ο Ράινερ στο άκουσμα των όσων είχε πει η Ντέντον έμεινε άφωνος. Πριν την επισκεφθεί ήταν ένας άγνωστος που έφτασε εκεί από ένα άγνωστο μέρος και το σημαντικότερο ήταν ότι στην τηλεφωνική επικοινωνία για να κλείσουν το ραντεβού, έδωσε ψεύτικο όνομα και στοιχεία. Η μάντισσα συνέχισε να μιλάει χρησιμοποιώντας αρκετές από τις φράσεις που έλεγε η σύζυγος του. Και δεν σταμάτησε εκεί. Αμέσως μετά αναφέρθηκε στον εργασιακό του περιβάλλον, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια τους χώρους αλλά και τους συναδέλφους του. Η Ντέντον ακόμα είδε ότι η Τζούλι μία νέα γυναίκα που είχε μπει στη ζωή του Ράινερ ήταν το πρόσωπο με το οποίο θα έπρεπε να παντρευτεί για να ξαναφτιάξει τόσο τη δική του ζωή όσο και του γιου του Στιβ. Αυτό άλλωστε ήθελε και το πνεύμα της Έθελ. Τα πράγματα έγιναν ακριβώς όπως τα είχε προβλέψει η Ντέντον και ο Ράινερ αναγνώρισε στο έπακρο τις εκπληκτικές ικανότητες της.

Το μεγάλο αυτό χάρισμα που διέθετε το χρησιμοποίησε σε αρκετές περιπτώσεις όχι μόνο ανώνυμων ανθρώπων αλλά και επωνύμων. Ένα από τα σημαντικότερα κατορθώματα της ήταν η πρόβλεψη του τραγικού τέλους της ηθοποιού Νάταλι Γούντ. Όπως έγραψε μια τοπική εφημερίδα της πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας και αναδημοσιεύτηκε από όλα σχεδόν τα έντυπα μέσα της Αμερικής, η Ντέντον ήρθε σε επαφή με το πνεύμα του μεγάλου ηθοποιού Τζέιμς Ντιν (που σκοτώθηκε με τη μοτοσικλέτα του πριν από πολλά χρόνια). Η μάντισσα ενημερώθηκε από το πνεύμα του Ντιν ότι η Νάταλι Γούντ επρόκειτο να χαθεί σύντομα και ότι η απώλεια της θα συγκλόνιζε ολόκληρο τον κόσμο του κινηματογράφου. Μάλιστα το πνεύμα είπε ότι η γνωστή ηθοποιός θα πνιγόταν μια φεγγαρόλουστη βραδιά.

Όταν η ηθοποιός άκουσε για την προφητεία της μάντισσας από τη Βόρεια Καρολίνα αφού αντέδρασε χαμογελώντας ψύχραιμα, είπε «Ότι είναι γραμμένο από τη μοίρα ας γίνει». Και η μοίρα όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, της έπαιξε το παιχνίδι που έλαχε να γράψει ένα απίστευτα συγκλονιστικό φινάλε για τη ζωή της σπουδαίας ηθοποιού
____________________________________________________________

Ρουμανία, οι μάγισσες της Ρουμανίας απειλούν το ... ΝΑΤΟ

Οι μάγισσες της Ρουμανίας απείλησαν σήμερα να χρησιμοποιήσουν τη μαγική τους τέχνη για να εμποδίσουν τη χώρα τους να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αν η κυβέρνηση δεν άρει την απαγόρευση που έχει επιβάλει στα μέσα ενημέρωσης να παρουσιάζουν εκπομπές με θέμα τη μαγεία.''Έδωσα εντολή σε όλες τις μάγισσες αυτής της χώρας να σταματήσουν κάθε μαγεία που θα μπορούσε να βοηθήσει τη Ρουμανία να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ή την ΕΕ'', δήλωσε η Μαρία Κάμπινα, η εκλεγμένη Αληθινή και Αυθεντική Βασίλισσα της Λευκής Μαγείας της Ρουμανίας. ''Θα δουλέψουμε εναντίον της ένταξής της''.Η Κάμπινα δήλωσε προς το Ρόιτερ ότι οι λευκές μάγισσες, που υπολογίζεται ότι υπερβαίνουν τις εκατό, ανησυχούν για την απόφαση που έλαβε τη περασμένη εβδομάδα το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο να απαγορεύσει τη μετάδοση από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση εκπομπών που έχουν σχέση με τη μαγεία.''Γιατί θα πρέπει να επιτρέπεται στους πολιτικούς να ενεργούν σαν σταρ στην τηλεόραση ... και εμείς να είμαστε απαγορευμένες;'' είπε η Κάμπινα και πρόσθεσε ότι οι έξι θυγατέρες της και περίπου 80 άλλες μάγισσες μπορούν να συνδιάσουν τις υπερφυσικές δυνάμεις τους για να εμποδίσουν την ένταξη της Ρουμανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ.Η Ρουμανία αναμένεται να λάβει πρόσκληση ένταξης στο ΝΑΤΟ κατά τη διάσκεψη κορυφής της Συμμαχίας το Νοέμβριο και ελπίζει να γίνει δεκτή στην ΕΕ το 2007
_______________________________________________________________

Το πρώτο ευρωπαϊκό σχολείο για την εκπαίδευση μάγων και μαγισσών ιδρύθηκε στην Αυστρία!!!

Το σχολείο βρίσκεται στα βουνά του Klagenfurt στη νότια Αυστρία. Οι μαθητές μπορούν να παρακολουθήσουν τα εξάμηνα μαθαίνοντας διάφορες τεχνικές όπως τα μαγικά φίλτρα, τα ξόρκια και να πάρουν το δίπλωμα του μάγου η της μάγισσας. Σύμφωνα με το διευθυντή του σχολείου κύριο Andreas Starchel "η μαγεία είναι πολύ κοντά στη φύση και δεν αποτελεί είδος θρησκείας." Πρόσθεσε ότι ο στόχος του σχολείου είναι να περάσει στους μελλοντικούς "μάγους" και "μάγισσες" την αρχαία γνώση που έχει σχεδόν, με την πάροδο του χρόνου, ξεχαστεί. Το σχολείο έχει σύνολο 15 μαθητές που θα διδαχθούν τα μαθήματα της αστρολογίας, μαγείας, ιστορία της μαγείας, διαλογισμού και προφητείας. Αργότερα οι μαθητές θα βάλουν την θεωρητική αυτή τη γνώση σε πρακτική, δηλαδή θα μάθουν να φτιάχνουν φίλτρα, φυλαχτά και να κάνουν τελετουργικά. Αφού περάσουν και τις τελικές εξετάσεις αποφοιτούν και λαμβάνουν το πιστοποιητικό αυθεντίας ενός μάγου η μάγισσας

_________________________________________

Για όλη την Ευρώπη, από την αρχαιότητα μέχρι ακόμα και σήμερα, η γάτα σχετίζεται με τις Μάγισσες. Δεν νοείται Μάγισσα χωρίς γάτα, και λόγω αυτής της παράδοσης, κατά την διάρκεια των Χρόνων της Φωτιάς («Κυνήγι των Μαγισσών» του Μεσαίωνα) η ύπαρξη γάτας στο σπίτι ήταν αποδεικτικό πως η κάτοικος είναι Μάγισσα.
Το 1718, ο Μοντγκόμερυ του Caithness, υποστήριζε πως κάθε βράδυ, έξω από το σπίτι του, μαζεύονταν ένα πλήθος γάτες όπου μιλούσαν με ανθρώπινη μορφή. Υποστήριξε πως ένα βράδυ κατάφερε να σκοτώσει 2 από αυτές και να τραυματίσει άλλη μια και ότι την επόμενη ημέρα, έμαθε πως 2 ηλικιωμένες γυναίκες βρέθηκαν νεκρές στο κρεβάτι τους και άλλη μια άσχημα τραυματισμένη. Η ιστορία του έγινε πασίγνωστη στον τότε ευρωπαϊκό κόσμο, και βάση αυτής, ενισχύθηκε ο μύθος ότι οι Μάγισσες το βράδυ μεταμορφώνονται σε γάτες.

_________________________________________________

TΟ 16ο ΚΑΙ ΤΟ 17ο ΑΙΩΝΑ ολόκληρη η Ευρώπη είχε εξαπολύσει ένα ανηλεές κυνηγητό κατά των μαγισσών. Η Καθολική Εκκλησία πρωτοστατούσε σε αυτό το απερίγραπτο ιστορικό φαινόμενο, με την Ιερά Εξέταση. Εκείνους τους σκοτεινούς χρόνους, η αμάθεια, η θρησκοληψία και ο φόβος έκαναν τις αρχές και τους απλούς ανθρώπους να βλέπουν παντού μάγισσες. Κάτι σαν τη σημερινή κατάσταση δηλαδή, αλλά στο πιο αφελές και πρωτόγονο.

Δεν έλειπαν βέβαια και οι αναφορές σε κυνήγι μάγων, αλλά αυτές ήταν σπάνιες. Σε μια κατεξοχήν ανδροκρατούμενη κοινωνία, η μαγεία και όλα τα αποτρόπαια που τη συνόδευαν δεν μπορούσαν παρά να έχουν φορείς και λειτουργούς γένους θηλυκού.

Εκείνη η εποχή έβριθε από επαγγελματικές ειδικότητες που αφορούσαν τις μάγισσες. Υπήρχαν κυνηγοί μαγισσών, ντετέκτιβ μαγισσών, αποκρυπτογράφοι μαγισσών, ανακριτές μαγισσών, δήμιοι μαγισσών. Τα ονόματα που είχαν εφεύρει οι ιεροεξεταστές για τους δαιμόνους και τα υλικά των μαγισσών ήταν χιλιάδες.

Ένας ιεροεξεταστής της Βουργουνδίας το 1710 περιέγραψε την περίφημη όσο και αποτρόπαιη «αλοιφή της μάγισσας» ως εξής: Κλέβουν αντίδωρο από την εκκλησία και ταίζουν με αυτό βατράχους. Μετά καίνε τους βατράχους και προσθέτουν στη στάχτη τους σκόνη από τριμμένα κόκαλα κρεμασμένων ανδρών, μαζί με αίμα νεογέννητων παιδιών. Με αυτή τη φρικαλέα αλοιφή σκέπαζαν το κορμί τους οι μάγισσες και έπαιρναν το διαβατήριο να πετάξουν με τη σκούπα τους προς το σημείο συγκέντρωσης τους, το αποτρόπαιο «Σαμπάθ», που και μόνο η αναφορά του σε οδηγούσε κατευθείαν στην πυρά.

Μην αναρωτηθείτε ποιος πίστευε αυτές τις ανοησίες, διότι, σύμφωνα με τα αρχεία της Καθολικής Εκκλησίας, κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα στην Τριέρ κάηκαν εφτά χιλιάδες μάγισσες, στην Τουλούζη τετρακόσιες, στη Γένοβα πεντακόσιες, στη Βαμβέργη εξακόσιες, στη Βρετανία χίλιες, ενώ το 17ο αιώνα κάηκαν στη Γερμανία εκατό χιλιάδες μάγισσες. Με λίγα λόγια, εκείνα τα φοβερά χρόνια όσοι γλίτωσαν από τον πόλεμο και την πανούκλα κάηκαν από την κακία των γειτόνων τους και το φανατισμό των δήθεν αληθινών εκπροσώπων του πραγματικού Θεού.

_____________________________________________________

Ως η αρχαιότερη απεικόνιση μαγείας αναγνωρίστηκε από έναν Bρετανό πανεπιστημιακό μια νωπογραφία, που ήρθε στην επιφάνεια στην Tοσκάνη. Eνα βιβλίο που εξέδωσε ο Tζορτζ Φερτσόζο, διευθυντής του Kέντρου Mελετών για την Tοσκάνη στο Πανεπιστήμιο του Λέστερ, ισχυρίζεται πως τουλάχιστον δύο από τις γυναίκες της σχεδόν πορνογραφικής τοιχογραφίας είναι μάγισσες. «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι μακράν η πλέον πρώιμη απεικόνιση μαγισσών στην τέχνη», αναφέρει χαρακτηριστικά. H νωπογραφία, που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα, ανακαλύφθηκε πριν από τέσσερα χρόνια στη Mάσα Mαριτίμα, μια πόλη στα νοτιοδυτικά της Σιέννας. O Δρ Φερτσόζο πιστεύει πως ο ρόλος της τοιχογραφίας ήταν προειδοποιητικός, καθώς οι υποστηρικτές του Πάπα επέσειαν την αναρχία και το χάος που θα πλήξει την πόλη αν πέσει στα χέρια των πολιτικών τους αντιπάλων. H διαπίστωση αυτή δίνει στην περίεργη νωπογραφία μία πρόσθετη σημασία, αφού την καθιστά το μοναδικό παράδειγμα μεσαιωνικής πολιτικής «αφίσας». «Δεν γνωρίζω κάποιο άλλο έργο, που έστω πλησιάζει το συγκεκριμένο εύρημα σε επίπεδο ξεκάθαρης κομματικής προπαγάνδας», επισημαίνει ο Bρετανός πανεπιστημιακός.
Πολύχρωμη ζωγραφιά
H μεγάλη, πολύχρωμη ζωγραφιά έχει ύψος εφτά μέτρα και εντοπίσθηκε κάτω από στρώματα διαδοχικών απεικονίσεων, δίπλα σε ένα σιντριβάνι στο κέντρο της πόλης Mάσα Mαριτίμα. Eνα ψηλό δέντρο κυριαρχεί στη μέση της τοιχογραφίας και δύο ομάδες γυναικών στέκονται πίσω του.
Tο πρώτο πράγμα που υπέπεσε στην αντίληψη των ερευνητών είναι τα ασυνήθιστα «φρούτα» του δέντρου. Aπό τα κλαριά του ξεπηδούν 25 φαλλοί! Γι’ αυτό και αρχικά η τοιχογραφία θεωρήθηκε σύμβολο γονιμότητας. Mετά όμως τη λεπτομερή εξέταση, ο Δρ Φερτσόζο συνειδητοποίησε ότι δεν περιλαμβάνεται σε αυτήν την κατηγορία. Tο κλειδί της ερμηνείας της νωπογραφίας είναι μία γυναίκα στο αριστερό κομμάτι, η οποία κρατάει ένα ξύλο. H υπόθεση των επιστημόνων ήταν πως προσπάθησε να ρίξει τον «καρπό» από το δέντρο ή να τρομάξει τα πουλιά, που υπερίπτανται.
«Oυδείς πρόσεξε ότι στην άκρη του ραβδιού της υπάρχει η φωλιά του πουλιού», υπογραμμίζει ο συγγραφέας της μελέτης, ο οποίος, μόλις εντόπισε τη φωλιά, θυμήθηκε ένα εδάφιο από το «εγχειρίδιο των ιεροεξεταστών», το Malleus Maleficarum, που επί μακρόν διασκέδαζε και αιφνιδίαζε τους ερευνητές. Στην περιγραφή των πρακτικών των μαγισσών, που είχε στόχο να συνδράμει τους κυνηγούς μαγισσών στον εντοπισμό της λείας τους, επισημαίνεται η συνήθεια των μαγισσών να κλέβουν από τους άνδρες τα γεννητικά τους όργανα. «Oι μάγισσες συλλέγουν μαζικά τα ανδρικά όργανα, περίπου 20 ή 30, τα βάζουν σε μια φωλιά πουλιού ή τα κλείνουν σε ένα κουτί, όπου ζουν σαν ζωντανά μέλη και τρέφονται με πίτουρο και καλαμπόκι», ανέφεραν οι συγγραφείς του Malleus Maleficarum.
Mε χρονολογία έκδοσης το 1486, το εγχειρίδιο συγκέντρωσε πολλούς από τους θρύλους γύρω από τις μάγισσες, που κυκλοφορούσαν τους προηγούμενους αιώνες. Δύο γυναίκες στην τοιχογραφία τραβούν η μία τα μαλλιά της άλλης και μοιάζουν να παλεύουν για την κατοχή ενός μαγικά απελευθερωθέντος πέους, όπως αυτό που περιγράφεται στο Malleus Maleficarum. Στην άλλη πλευρά της νωπογραφίας απεικονίζεται μια άλλη γυναίκα να πέφτει θύμα σοδομισμού από ένα αιωρούμενο, ανδρικό όργανο. «Στον Mεσαίωνα οι αιρετικοί έκαναν ένα πράγμα περισσότερο από όλα, κι αυτό ήταν σοδομισμός. Για το μεσαιωνικό μυαλό των Iταλών ήταν η κατεξοχήν αφύσικη, ανάρμοστη πράξη, που συμβόλιζε την έλλειψη επικοινωνίας», εξηγεί ο Φερτσόζο.
Στην ευρύτερη περιοχή της Σιέννας έχουν ανακαλυφθεί άφθονες τοιχογραφίες της ίδιας ιστορικής περιόδου, αν και με διαφορετικό περιεχόμενο. Mόλις τον περασμένο Oκτώβριο εντοπίσθηκε μια νωπογραφία του 1370 στον τοίχο του μουσείου της Σιέννας. H καλοδιατηρημένη απεικόνιση ήρθε στο φως κατά την ανακαίνιση του μουσείου Σάντα Mαρία ντελα Σκάλα. Oπως ανέφεραν εργαζόμενοι στο μουσείο, οι τοίχοι είχαν καλυφθεί τον 17ο αιώνα όταν το κτίριο μετατράπηκε σε νοσοκομείο. Oι συντηρητές εξέφρασαν την ελπίδα πως θα μπορούσαν να βρεθούν και άλλες τοιχογραφίες, αφού η διαδικασία ανακαίνισης του κτιρίου έχει μόλις αρχίσει. H πρώτη νωπογραφία αποδόθηκε στους ντόπιους καλλιτέχνες, Kριστόφορο ντι Mπιντόκιο και Mέο ντι Πέρο. Tο μουσείο, που είναι από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς, έχει ήδη διάσημες τοιχογραφίες του 15ου αιώνα από τον Nτομένικο ντι Mπάρτολο

Γνωστά ονόματα όπως η Κίρκη, η Μήδεια, η Πασιφάη και βέβαια η θεά Εκάτη αλλά και λιγότερο γνωστά όπως, η Λήμνια Θεωρίς, η Εριχθώ, η Παμφίλη, η Διοτίμα (η μάγισσα από τη Μαντίνεια), η Αγαμήδη, η Φωτίς κ.α.
Και βέβαια οι θρυλικές μάγισσες, οι μάγισσες της Θεσσαλίας, που κατά την παράδοση ήταν τόσο ισχυρές που "κατέβαζαν το φεγγάρι από τον ουρανό" για να τις βοηθήσει στις μαγικές τελετουργίες τους.

"Το φεγγάρι παίζει σπουδαίο ρόλο στην μαγική πρακτική. Το κριτήριο για την άξια μάγισσα είναι αν μπορεί "να κατεβάσει το φεγγάρι". Όταν η μάγισσα πρόκειται να εκτελέσει σπουδαία τελετουργήματα στρέφεται προς το φεγγάρι , το ρωτά και το επιτάσσει να αποκριθεί . Αν το κατεβάζει από τον ουρανό δια της βίας επιβαίνει σε αυτό το ποδοπατεί , το βασανίζει μέχρις ότου να της πει όλα όσα θέλει να μάθει. Όταν το φεγγάρι βασανίζεται από τη μάγισσα οι διάβολοι βασανίζουν τον κόσμο. Οι μάγισσες για να αιχμαλωτίσουν το φεγγάρι φτιάχνουν μια πίτα κι εκείνο κατεβαίνοντας για να φάει συλλαμβάνεται και μπαίνει υπό την εξουσία της μάγισσας."

http://sfinaki.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=414

Ενώ η πίστη στην μαγεία αφθονεί στην Ελλάδα κατά τον 4ο και 3ο π.Χ αιώνα οι δίκες των μαγισσών είναι εξαιρετικά σπάνιες.
Εξαίρεση αποτέλεσε η δίκη της Λήμνιας Θεωρίδας (φαρμακίδα την ονομάζει ο Δημοσθένης) που έγινε στην Αθήνα το 338 πΧ. Η κατηγορίες εναντίον της ήταν ότι χρησιμοποίησε ξόρκια και επιβλαβή φάρμακα (μαγικά φίλτρα).

Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη (στις Νεφέλες) ένα πρόσωπο μπορούσε να αγοράσει τις υπηρεσίες μιάς μάγισσας φαρμακίδος από την Θεσσαλία για να σύρει κάτω το φεγγάρι ή να δημιουργήσει μία έκλειψη και με αυτόν τον τρόπο να εκμεταλλευτούν αυτή την κατάσταση για να ολοκληρώσουν τα πρακτικότερα θέματα, όπως να γλυτώσουν πχ. ένα οικονομικό χρέος (η αναφορά στις Νεφέλες). Οι φαρμακίδες εδώ εμφανίζονται ως μέλη μιάς αναγνωρισμένης ομάδας γυναικών που έχουν ειδικευτεί στην παροχή μαγικών υπηρεσιών, πέρα από την χρήση βοτάνων.

Δεν γνωρίζουμε τον λόγο που η Θεσσαλία έχει τόσο ισχυρή φήμη σχετικά με την μαγεία, παρόλο που τουλάχιστον ένας μελετητής (Dodds, Gorgias 513a ad loc.), πρότεινε ότι η φήμη της βασιζόταν στο γεγονός ότι εκεί βρισκόταν το ηγετικό κέντρο της λατρείας της Εκάτης, της θεάς του κάτω κόσμου που σχετιζόταν με τις ψυχές των πεθαμένων και την μαγεία από τον 5ο αιώνα και μετά.
Σύμφωνα με ένα σχόλιο του Αριστοφάνη οι Θεσσαλοί -άντρες και γυναίκες- ασχολούνταν με την πρακτική μαγεία και απόκτησαν αυτές τις ικανότητες -σύμφωνα με την παράδοση- όταν ανακάλυψαν τον σάκο της μυθικής Μήδειας με τα φάρμακα που είχε μαζί της, όταν έφτασε μαζί με τον Ιάσωνα στην Θεσσαλία, από την Κολχίδα.
Η πιό γνωστή πρακτική των φαρμακίδων της Θεσσαλίας ήταν η ερωτική μαγεία. Εφτιαχναν ερωτικά φίλτρα και όπως λέει ο Αριστοτέλης για την κατασκευή αυτών των φίλτρων χρησιμοποιούσαν το φυτό "ιππομανές" (αρκαδικό φυτό που το έτρωγαν τα άλογα και μαίνονταν) για να ενδυναμώσουν την ερωτική επιθυμία.

Πάντως απ ότι φαίνεται οι υπηρεσίες των φαρμακίδων αυτή την περίοδο
και αργότερα (Ρωμαική εποχή) ήταν εκτενώς γνωστές και δεν ερχόντουσαν συχνά σε αντίθεση με τους εκάστοτε νόμους.

Τι συνέβει λοιπόν με την φαρμακίδα Θεωρίδα;
Οι πληροφορίες είναι λιγοστές και λίγο μπερδεμένες.
Η κύρια πηγή αναφοράς είναι ο "Κατά Αριστογείτονος" (Δημ. 25.79)

Η Θεωρίς κατηγορήθηκε από την υπηρέτρια της επειδή έφτιαξε και πούλησε μαγικά ερωτικά φίλτρα που επέφεραν τον θάνατο σε αυτούς που τα πήραν.
Η κατηγορία (κατά τον Δημοσθένη) ήταν και για μαγεία και για απάτη.
Τα θύματα, προφανώς Αθηναίοι πολίτες, πρέπει να ήταν είτε πολλά είτε γνωστά(δεν βρήκα πληροφορίες), επειδή καταδικάστηκε σε θάνατο και η ίδια και όλη η οικογένειά της.

Αργότερα, ο ιστορικός Φιλόχωρος, λέει ότι "η Θεωρίς ήταν μία προφήτης (μάντις) που καταδικάστηκε σε θάνατο αφού κατηγορήθηκε για ασέβεια"(στο Αρποκρατίωνα). Αλλά δεν γνωρίζουμε η Θεωρίς έκανε ασεβείς δηλώσεις υπερασπιζόμενη την μαγική της τέχνη. Αν είχε κάνει, τότε δεν αποκλείεται η τιμωρία της να ήταν για ασέβεια προς τους θεούς, εφ όσον οι ασεβείς τιμωρούντο με μεγάλη αυστηρότητα.

Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι η Θεωρίς ήταν "ιέρεια" την οποία κατηγόρησε ο ίδιος ο Δημοσθένης επειδή "έκανε πολλές κακές πράξεις και δίδαξε τους σκλάβους να εξαπατούν τους κυρίους τους". Αλλά φαίνεται ότι ο Πλούταρχος έλαβε υπόψιν του το κείμενο του ψευδο-Δημοσθένη, που μάλλον είναι αναληθές.
Φαίνεται δε ότι ότι μία ιέρεια καταδικάστηκε σε θάνατο στην Αθήνα επειδή εξασκούσε την Βακχική λατρεία περίπου την ίδια εποχή, αλλά αυτή προφανώς ήταν άλλη περίπτωση.

Περισσότερες πληροφορίες (αν έχετε την υπομονή να διάβασετε και τις 8 σελίδες )
http://www.findarticles.com/p/articles/mi_qa3732/is_200007/ai_n8883678

'We are either alone in the universe or we are not. Both ideas are overwhelming'
-Arthur C. Clarke-

Ήθελα πολύ κάτι και για Ελλάδα.

Η ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΡΩΜΑΪΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Πλησιάζοντας τους θεούς και βλάπτοντας τους ανθρώπους

Εδώ είναι το link με περισσότερες πληροφορίες.

http://www.cup.gr/catalogue/book.asp?bookID=189

Δεν το έχω διαβάσει, αλλα έχω διαβάσει πολλά άλλα βιβλία των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης και άρα μπορώ να υποθέσω οτι είναι εξίσου καλό.

Παραθέτω απο το link.

Άλλοτε διαδεδομένη πρακτική, άλλοτε αντικείμενο κριτικής, άλλοτε αντικείμενο μελέτης, η μαγεία δεν έχασε ποτέ τη σημασία της. Ειδικά στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα, η μαγεία αποτελεί ένα από τα κλειδιά για την κατανόηση όχι μόνο του τρόπου σκέψης ευρύτερων στρωμάτων, αλλά και ουσιαστικών πτυχών του κοινωνικού βίου και της καθημερινότητας.

Το βιβλίο του Fritz Graf είναι μια από τις πιο πρόσφατες και πολυσυζητημένες απόπειρες εισαγωγής στην προβληματική της αρχαίας μαγείας. Εξετάζει τόσο την ιστορία της έρευνας και τη θεωρητική ενασχόληση με αυτό το αντικείμενο, όσο και συγκεκριμένα ερωτήματα: Για ποιους λόγους κατέφευγαν οι άνθρωποι σε σκοτεινές δυνάμεις; Ποια ήταν τα μέσα που χρησιμοποιούσαν; Πώς γίνεται κανείς μάγος; Ποιοι πολιτισμικοί παράγοντες διαμόρφωσαν την ελληνορρωμαϊκή μαγεία; Πώς την αντιμετώπισαν οι αρχαίοι στοχαστές ή το δίκαιο;

Η ελληνική έκδοση εμπλουτίστηκε με εκτενές βιβλιογραφικό συμπλήρωμα και ένα μικρό ανθολόγιο μαγικών κειμένων σε μετάφραση, που δίνει στον αναγνώστη μια άμεση εικόνα των αρχαίων μαγικών πρακτικών.

Αγγελος.

Γεννήθηκε μάλλον το 355 μ.χ. Αυτή η φημισμένη νεοπλατωνική Αλεξανδρινή φιλόσοφος και μαθηματικός πήρε τις πρώτες της γνώσεις από τον πατέρα της τον Θέωνα τον οποίο βοήθησε στην διεύθυνση του <<Τεμένους των Μουσών>. της νεοπλατωνικής σχολής της Αλεξάνδρειας. Αργότερα ανέλαβε η ίδια τη διεύθυνση της Σχολής σε μια εποχή που η Αλεξάνδρεια ήταν ένα σπουδαίο πνευματικό και πολιτιστικό κέντρο, αλλά και που η διαμάχη ελληνιστών και Χριστιανών ήταν εντονότατη. Η φιλοσοφία της Υπατίας ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με τις παγανιστικές ιδέες. Τα προσόντα της όμως δεν σταματούσαν στη φιλοσοφία και στα μαθηματικά. Είχε εμβαθύνει στην επιστήμη της Αστρονομίας και παρά τις γνώσεις της ήταν μετριόφρων. Αρκεί να προσθέσει κανείς σε αυτά, τα χαρίσματα της ευγλωτίας και της φυσικής καλλονής για να καταλάβει τους λόγους που τόσο η Σχολή όσο και η κατοικία της Υπατίας ήταν συνεχώς γεμάτη από μαθητές αλλά και θαυμαστές της. Η ίδια φαίνεται πως δεν παντρεύτηκε ποτέ προτιμώντας να μην δεσμευτεί. Δίδασκε, προσφέροντας στους μαθητές της τις γνώσεις της αλλά μιλούσε και για θέματα που άλλοι τα αγνοούσαν, όπως για το ποια θα έπρεπε να είναι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία και την οικογένεια.
Ο κύκλος των οπαδών της συνέχεια μεγάλων. Ανάμεσα στους μαθητές της ήταν ο επίσκοπος Κυρήνης (αργότερα Πτολεμαϊδας) Συνέσιος, που ήταν και αυτός σπουδαίος φιλόσοφος και μαθηματικός, ο σοφιστής Τρωίλος, καθώς και ο κυβερνήτης Αλεξάνδρειας Ορέστης. Αυτόν τον τελευταίο εχθρευόταν ο πατριάρχης Αλεξάνδρειας Κύριλλος γιατί ο κυβερνήτης που ήταν εθνικός προστάτευε τους Εβραίους της Αλεξάνδρειας που καταδίωκαν οι Χριστιανοί.
Καθώς η δράση της Υπατίας μεγάλωνε, στους χριστιανικούς κύκλους κυκλοφόρησε η φήμη πως αυτή επηρέαζε τον Ορέστη. Ήταν η εποχή που ο χριστιανισμός προσπαθούσε να καθιερώσει ως Εκκλησία και ο Κύριλλος αποφάσισε να ξεφορτωθεί μια πιθανή αντίπαλο. Σε μία εποχή που ο κόσμος έμπαινε στον θρησκευτικό φανατισμό δεν ήταν δύσκολο να πειστεί για την ενοχή του οποιουδήποτε, κυρίως αν αυτός ήταν φιλόσοφος και νοήμων όπως η Υπατία.
Φανατισμένοι μοναχοί της Νιτρίας, ένας εξαγριωμένος όχλος και κάποιος Πέτρος που ήταν αναγνώστης στην εκκλησία, έστησαν ενέδρα έξω από το σπίτι της Υπατίας και την μετέφεραν στην εκκλησία του Καισάριου, αφού την διαπόμπευσαν στους δρόμους της πόλης. Το μαρτύριό της, για το οποίο ο Κύριλλος φέρεται σαν ο κύριος υπεύθυνος, ήταν κάτι το φρικτό. Το σώμα της Υπατίας γδάρθηκε με όστρακα, έπειτα διαμελίστηκε και τα μέλη της ρίχτηκαν στη φωτιά.
Οι διαμαρτυρίες του Ορέστη στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Θεοδόσιο Β' δεν είχαν αποτέλεσμα, γιατί η αδερφή του αυτοκράτορα,η Πουλχερία κάλυψε το γεγονός, θέλοντας να προστατέψει τον Κύριλλο. Έτσι οι ένοχοι αυτού του εγκλήματος έμειναν ατιμώρητοι ενώ τον θάνατο της Υπατίας τον ακολούθησε μια ομαδική αποχώρηση των φιλοσόφων προς τη Δύση και προς την Ανατολή, για να αρχίσει η παρακμή του πνευματικού κόσμου της Αλεξάνδρειας.
Ο χριστιανισμός εκείνη την εποχή λειτουργούσε σαν ένα οργανωμένο σύστημα που για να καθιερωθεί ζητούσε τη συμμόρφωση του κόσμου σε κάποιους κανόνες. Ο Κύριλλος φοβήθηκε την δημοτικότητα της Υπατίας και την κατηγόρησε ως Μάγισσα, παίρνοντας αφορμή από τις ιδέες της φιλοσοφίας της που ήταν πιο παγανιστικές και από αυτές τις Αθηναϊκής Σχολής κα της ελεύθερης σκέψης της και του πνεύματος.
Η Υπατία υπήρξε θύμα του ίδιου φανατισμού που αργότερα κατέστρεψε θησαυρούς σαν αυτούς που έκρυβε η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Για την Υπατία θα μπορούσε κανείς να πει ότι εγκαινιάζει το Κυνήγι των Μαγισσών, το οποίο όμως άργησε πολύ να πάρει τις διαστάσεις που γνώρισε αργότερα..

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=80368

αλλά πληροφορίες μπορείται να βρείτε και στο κεντρικό λινκ του εσωτέρικα
http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/hepatia/hepatia.htm

Ευχαριστώ πολύ όλους σας για τις πληροφορίες
:-))

Και δεν είναι κλεμμένα απο άλλο forum στο οποίο γράφουν άλλα άτομα όπως εμείς εδώ αλλά απο διάφορα δημοσιεύματα και μελέτες.

Αν σας κούρασα λοιπόν με τα "σεντόνια" sorry...Δεν θα επαναληφθεί...

Καλή σας μέρα...

Φίλη mariha2912 οι λέξεις <<κλεμένα και σεντόνια>> ήταν δικές σου... δεν νομίζω πως χρειαζόντουσαν..

quote:

---

APO KEI KAI PERA,ME THN MATIA TOY SYGXRONOY ANTHROPOY,EINAI PRAGMATIKA FRIKTO TO POSOI VASANISTHKAN KAI THANATOTHHKAN,LOGO THS AMATHEIAS,THS STENOKEFALIAS,THS KAKIAS,KAI AKOMA THS AFELEIAS EKEINHS THS EPOXHS. ALLA ARAGE META APO LIGOYS AIONES POS THA SXOLIAZEI ENAS MAKRYNOS MAS APOGONOS FAINOMENA THS DIKHS MAS EPOXHS,OPOS TOYS POLEMOYS,TA DYSTYXHMATA STOYS DROMOYS,TIS POINES STA DIKASTHRIA?

---

Εάν όμως δεν θέλουμε να το κάνουμε συνώνυμο με την έλλειψη γνώσης ή με το λάθος (και επομένως περιττό ως έννοια), πρέπει να ορίσουμε τον παραλογισμό σαν μια στάση απέναντι στη γνώση που χαρακτηρίζεται από μια ροπή εμμονής σε μια πεποίθηση ή επιμονής στην επιλογή ενός μέσου για ένα δεδομένο σκοπό, παρά την ύπαρξη γνώσης που δείχνει πόσο λανθασμένο είναι αυτό. Με αυτό τον ορισμό, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι περί μαγείας πεποιθήσεις των ιθαγενών των νησιών Ντόμπου ήταν παράλογες, εφ' όσον οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν κανένα λόγο να τις θεωρούν λανθασμένες. Αντίθετα, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η εντυπωσιακή διάδοση της έγνοιας για τη μαγεία στην Ευρώπη μετά το 1500, η οποία συνεχίστηκε για περισσότερο από ένα αιώνα, αποτελούσε πράγματι ένα φούντωμα του παραλογισμού επειδή συνέβη παρά τη συσσώρευση γνώσης.

Ο ζήλος για φίμωση των επικριτών με λογοκρισία ή διώξεις υποδηλώνει ότι οι θεωρητικοί του Κυνηγιού των Μαγισσών δεν ένιωθαν εντελώς ασφαλείς στις πεποιθήσεις τους. Οπως είναι γνωστό, οποιοσδήποτε επέκρινε τις πεποιθήσεις ή διαδικασίες αυτές κατηγορείτο ότι συνωμοτούσε με διαβόλους και μάγισσες και γι' αυτό ήταν μάγος ο ίδιος.
_________________________________________________________

Το παρακάτω είναι απο δημοσίευμα του Stanislav Andreski

Τον όγδοο αιώνα, βρίσκουμε τον Αγιο Βονιφάτιο, τον Αγγλο ιεραπόστολο της Γερμανίας, να διακηρύσσει παντού ότι το να πιστεύει κανείς σε μάγισσες και λυκανθρώπους είναι αντιχριστιανικό. Τον ίδιο αιώνα, ο Καρολομάγνος εξέδιδε διάταγμα περί ποινής θανάτου, στη νεο-εκχριστιανισμένη Σαξωνία, για όποιον έκαιγε στην πυρά υποτιθέμενες μάγισσες. Οι πυρές αυτές, διακήρυσσε ο αυτοκράτορας, ήταν "ειδωλολατρικό έθιμο". Τον επόμενο αιώνα, ο Αγιος Αγοβάρδος, επίσκοπος της Λυών, αποκήρυσσε την πεποίθηση ότι οι μάγισσες μπορούν να προκαλούν κακοκαιρία και ένας άλλος άγνωστος αξιωματούχος της Εκκλησίας διακήρυσσε ότι οι νυχτερινές πτήσεις και μεταμορφώσεις των μαγισσών ήταν παραισθήσεις και όποιος πίστευε σ' αυτές "είναι χωρίς αμφιβολία άπιστος και ειδωλολάτρης". Η δήλωση αυτή ενσωματώθηκε στον κανονικό νόμο και έγινε γνωστή ως canon Episcopi ή capitulum Episcopi. Παρέμεινε δε ως το επίσημο δόγμα της Εκκλησίας. Τον ενδέκατο αιώνα, οι νόμοι του βασιλιά Κολομάν της Ουγγαρίας αρνιούνταν να αναφερθούν σε μάγισσες "εφ' όσον αυτές δεν υπάρχουν". Και τον δωδέκατο αιώνα, ο Ιωάννης του Σαλίσμπιουρυ απέρριπτε την ιδέα του Σαββάτου των Μαγισσών σαν ένα παραμυθένιο όνειρο. Τους επόμενους αιώνες, όταν η ψύχωση για τις μάγισσες είχε κορυφωθεί, όλο αυτό το σωτήριο δόγμα έπρεπε να ανατραπεί. Οι νόμοι του Καρολομάγνου και του Κολομάν ξεχάστηκαν, η άρνηση της πραγματικότητας, δηλαδή ότι οι μάγισσες πετούν τη νύχτα και μεταμορφώνονται, επίσημα ανακηρύχθηκε αιρετική, το Σαββάτο των Μαγισσών έγινε αντικειμενικό γεγονός, που δεν το πίστευαν παρά μόνο οι τρελοί (όπως έγραφε ένας γιατρός της Σορβόννης το 1609). Και η εφευρετικότητα των παπάδων και των δικηγόρων δοκιμάστηκε σκληρά για να απορριφθεί εκείνο το άβολο κείμενο του κανονικού νόμου, ο canon Episcopi...[1]
Οι παλαιότερες ερμηνείες -- που φτάνουν πίσω στους θαυμαστά γενναίους αυτόπτες μάρτυρες, που αποδοκιμάζουν αυτές τις πράξεις -- τις αποδίδουν στην άγνοια και τη βλακεία. Χωρίς αμφιβολία, η γενική άγνοια του πληθυσμού, που δεν έχει επηρεαστεί ακόμα από τις ανακαλύψεις της επιστήμης, αποτελεί ένα πλούσιο έδαφος. Αλλά δεν έχουμα αποδείξεις ότι η άγνοια ή η βλακεία ήταν αυξημένη σε άλλους τομείς της κουλτούρας. Ετσι θα είχαμε μια εντελώς κυκλική ερμηνεία αν θεωρούσαμε τους διωγμούς των μαγισσών ως απόδειξη για την πνευματική κατάσταση στην οποία αποδίδεται αυτή η πρακτική

ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να επιλεγεί για αποδιοπομπαίος τράγος. Ετσι, στις πατριαρχικές φυλές της Αφρικής εγείρονται περισσότερες κατηγορίες κατά των γυναικών παρά κατά των ανδρών -- αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις μητριαρχικές φυλές. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι παρόμοιες κατηγορίες είναι μια συνειδητή μέθοδος "υποδούλωσης των γυναικών", πράγμα που θα προϋπέθετε πως οι άνδρες δεν πιστεύουν πραγματικά στη μαγεία. Σε πολλές φυλές στην Αφρική καθώς και σε άλλες περιοχές, χρησιμοποιούνται επίτηδες ορισμένα κόλπα από τις αποκαλούμενες μυστικές κοινωνίες για να παραμένουν οι γυναίκες υπό έλεγχο. Και όταν λέμε μυστικές κοινωνίες δεν εννοούμε ότι είναι μυστική η ύπαρξή τους ή η συμμετοχή σ' αυτές αλλά ότι απλώς κρατούν μυστικά. Ενα απ' αυτά είναι ότι μιμούνται τη φωνή του πνεύματος με ένα μηχάνημα που είναι γνωστό ως "μουγκανητό ταύρου". Οταν αυτό το πνεύμα περιφέρεται στο χωριό, όλα τα κορίτσια, οι γυναίκες και τα αμύητα αγόρια πρέπει να κρυφθούν. Οποιος συλληφθεί να κρυφοκοιτάζει σκοτώνεται επιτόπου. Οποιος μυημένος άνδρας αποκαλύψει το μυστικό σε γυναίκα ή σε αμύητο αγόρι πρέπει επίσης να σκοτωθεί.

simori LES:

quote:

---

Ανάλογα την εποχή που θα ζουν.. ποιος εγγυάτε πως τα πράγματα τότε θα είναι καλύτερα, ή πιο <<προοδευτικά>>? Θέλεις να πεις πως τότε δεν υπήρχαν πόλεμοι η δυστυχήματα ή ό,τι άλλο αναφέρεις..? θα σου πω ακριβώς τί θα σχολιάσει ένας άνθρωπος του μέλλοντος.. ό,τι ακριβώς σχολιάζει σήμερα ένας άνθρωπος που έχει αδικηθεί ή που διακρίνει την αδικία γύρω του.. Μήπως τότε δεν υπήρχαν κάποιοι που βλέπανε την φρίκη?Δεν ήταν λοιπόν θέμα αμάθειας ή αφέλειας αλλά στενοκεφαλιάς και συμφέροντος.. μα πάνω από όλα συμφέροντος..Απλά στηρίχτηκαν στην αμάθεια και την αφέλεια των καιρών για να πετύχουν εκείνο που πέτυχαν.. Και σήμερα το ίδιο συμβαίνει.. το συμφέρον είναι εκείνο που διαβάλλει... και ο διάβολος βρίσκεται παντού..

---

Edited by - mariha2912 on 07/04/2005 14:29:18

Οσο για τα κείμενα, οκ έχεις δίκιο αλλά πολλά απο αυτά που έχω βάλει εδώ μέσα είναι απο αρχεία που έχω σε cd rom περασμένα και δεν έχω πλέον τις διευθύνσεις ούτε και μπορώ να ψάχνω τώρα να τις βρώ...