- ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ΚΑΙ Ο ΛΥΚΟΣ / LADYHAWK - - Κινηματογράφος -
Ελπίζω να σου αρέσει ΚΑΙ αυτή...
Για ΟΤΙ άλλο χρειαστής, εδώ ΕΙΜΑΣΤΕ...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
ΚΕΛΣΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ...ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΡΙΣΥΠΟΣΤΑΤΟ....ΚΑΘΥΛΩΤΙΚΟ ΘΑ'ΛΕΓΑ...
ΣΚΟΤΕΙΝΕ ΑΓΓΕΛΕ! ΜΗΝ ΠΑΡΑΞΕΝΕΥΤΕΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΝ ΣΟΥ ΣΤΕΙΛΩ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΞΑ ΥΠΟ Τ'ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ(Α! ΠΑΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΡΑ...)
'manava seva, madhava seva'
Το ΛΕΣ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;;; ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;
Κέλσος ο Φιλαλήθης
'manava seva, madhava seva'
quote:
ΠΟΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ..ΚΑΛΕ ΜΟΥ...?
Μαααα ΚΑΙ τα ΤΡΙΑ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΙ είναι καλή μου 'Ατμα;;;
Τι πάει να πεί "ποιό απο τα τρία;;;"
Και τα ΤΡΙΑ που είναι ΕΝΑ...
Κέλσος ο Φιλαλήθης
2....Το ΛΕΣ ΠΑΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;;;
3....ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;;;]
MAAAA..AYTO ENNΟOYΣA...(...ΗΘΕΛΑ ΟΜΩΣ + ΝΑ ΣΕ ΜΠΕΡΔΕΨΩ ΛΙΓΑΚΙ
....)ΑΝ ΘΕΣ ΟΜΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΛΛΗ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ..ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ....
ΞΕΡΕΙΣ...ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ 3ΥΠΟΣΤΑΣΤΑΤΟ...
'manava seva, madhava seva'
αφορμη μια ζεστη κουβεντα που με ταξιδεψε για λιγο πισω-
στην αρχη..
Καλησπέρα Ατμα...
Χαίρομε που μιά συζήτηση, κατάφερε να ΞΥΠΝΗΣΕΙ ένα τόσο όμορφο θέμα...
Πόσο μου έχει λήψει το πέταγμα του Γερακιού και το ουρλιαχτό του Λύκου!!!!!
Κέλσος ο Φιλαλήθης
Το κρίσιμο πείραμα έγινε από τους αμερικανούς φυσικούς Clinton Davisson και Lester Germer , οι οποίοι παρατήρησαν την περίθλαση ηλεκτρονίων από έναν κρύσταλλο. Η περίθλαση είναι μία χαρακτηριστική ιδιότητα των κυμάτων, επειδή εμφανίζεται όταν συμβάλλουν τα μέγιστα και τα ελάχιστά τους. Ανάλογα με το αν η συμβολή είναι ενισχυτική ή αναιρετική οδηγεί σε περιοχές επαυξημένης ή ελαττωμένης έντασης.
Η επιτυχία των Davisson και Germer ήταν αποτέλεσμα ευτυχούς συγκυρίας, αφού μία τυχαία αύξηση της θερμοκρασίας προκάλεσε πυράκτωση του πολυκρυσταλλικού δείγματος και τα διατεταγμένα επίπεδα ατόμων λειτούργησαν τότε ως φράγμα περίθλασης.
Την ίδια εποχή σχεδόν ο G.P.Thomson, που εργαζόταν στο Aberdeen, έδειξε ότι μία δέσμη ηλεκτρονίων υφίστατο περίθλαση, όταν διερχόταν από ένα λεπτό φύλλο χρυσού.
theo_
για τη διόρθωση του John σε Jon-για τον...άγριο μιλάω !
Να σκεφτείς ότι όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά,
του είχα κάνει τη σχετική ερώτηση,"γιατί Jon κι όχι John",
αλλά,όπως βλέπεις...η δύναμη της συνήθειας !!!
Δεν παρεξηγούμαι για τον τρόπο που απαντάς,
αντιθέτως χαίρομαι που συναντώ κάποιον που ξέρει πέντε πράγματα
παραπάνω-(κι έχει ΑΚΟΥΣΕΙ και πέντε πράγματα παραπάνω-αυτό απαντά και
στην ερώτηση αν "ακούω κιόλας ή μόνο διαβάζω".Ακούω και ΠΟΛΥ μάλιστα !!).
Πριν γράψω τις απόψεις μου,ήξερα εκ των προτέρων τι αντιδράσεις θα υπάρξουν
και δεν κατηγορώ κανέναν γι'αυτό.
Σχετικά πρόσφατα έκανα την ίδια κουβέντα σε φιλικό σπίτι
και πάλι τα ίδια άκουσα,ότι "πάω στο κατηχητικό" και τα λοιπά.
Και να πήγαινα στο κατηχητικό,αυτό δεν θα μ'εμπόδιζε ν'ακούσω
ό,τι πραγματικά θέλω ν'ακούσω και που τυχαίνει
να είναι μόνο ό,τι έχει σχέση με τον ηλεκτρικό ήχο.
Ελπίζω να γίνομαι αντιληπτός.
Απο κει κι έπειτα,το ότι ο Rod Stewart ήταν αδερφή,
σίγουρα δεν είναι καλό πρότυπο για τα παιδιά μου.
Ούτε και φταίω εγώ αν ξερνάει ό,τι ξερνάει.
Από αυτόν κρατάω μόνο τις εκπληκτικές του εμηνείες
σε τραγούδια της r'n'b περιόδου του πχ.
"Good Morning Little Schoolgirl" του Chuck Berry,ή τη συνεργασία του
με Giorgio Gomelsky και Andrew Loog Oldham σε μπάντες όπως
Steampacket.
Για τον Lennon πάντα πίστευα ότι ήταν καταπληκτικός
τραγουδοποιός,σαφώς υποδεέστερος του Paul,αλλά και πολύ κακός
άνθρωπος,καμμία σχέση με τον "επαναστάτη ιδεολόγο" που όλοι παπαγαλίζαμε μέχρι τα 20.Μην ξεχνάς άλλωστε ότι
ακόμη υπάρχουν ΠΟΛΛΕΣ υπόνοιες ότι αυτός σκότωσε ουσιαστικά τον Stuart Satcliffe,ύστερα από δολοφονική κλωτσιά στο κεφάλι
στο Star Club του Αμβούργου.
Να θυμίσω τον πνιγμό ή "πνιγμό" του Brian Jones ??
To γάμο του Morrison ??
Την ποιητική του Geezer Butler ??
Τι θέλω να πω μ'αυτά ??
Ότι δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε (και κυρίως ακούμε) στη ροκ γενικότερα.
Σκέψου τον τεράστιο ρόλο των μάνατζερ και τον τρόπο που έχουν για να προωθούν όσους αυτοί γουστάρουν.
Ή το ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ μπορεί να τραγουδιέται σ'ένα κομμάτι
κι εμείς το εκλαμβάνουμε ως έμπνευσμένο κλπ.
Προσωπικά έχω φτάσει ν'ακούω μόνο τη μουσική.
Αν αυτή με ικανοποιεί,δε δίνω σημασία στους στίχους.
Άλλωστε αν θέλω ανώτερα νοήματα,δε θα κάτσω ν'ασχοληθώ με τον τριπαρισμένο τον Syd Barrett,αλλά θα καθήσω να διαβάσω κάτι διαφορετικό-
(το See Emily Play,το ψηφίζω ανεπιφύλακτα ως το καλύτερο Βρεττανικό
45άρι στα '60ς).
Πραγματικές διάνοιες σαν τους Lee Perry,Coxsone Dodd,Errol Thmompson,
Todd Rundgren,Rocky Errickson,Os Mutantes,OPA κλπ,κλπ,
πήγαν "χαμένες" γιατί δεν είχαν τον ανάλογο μάνατζερ
ή διότι κανείς δεν τους κατάλαβε ή,ή,ή...
Το κριτήριο σχετικά με το τι είναι καλό και τι όχι,δεν υπάρχει.
Είναι απολύτως υποκειμενικό.
Εδώ βέβαια μιλάμε για ροκ,αλλά όπως κι εσύ παρατηρείς,
μάλλον ΚΑΝΕΙΣ εδώ δεν γνωρίζει την αξία του Mick Ronson στη
διαμόρφωση του χαρντ ροκ,αλλά όλοι μένουν στον...Jimmy Page.
Δηλαδή έλεος,κατηγορούν όλοι όσους λένε ότι ο Page και
γενικότερα οι Led Zeppelin,ε,ΔΕΝ είναι και τόσο
σπουδαίοι,επειδή βγάλαν ένα τραγούδι που περιέχει "αποκρυφιστικά"
μηνύματα.
Ακούστε και κάναν άλλον,Hank Marvin για παράδειγμα ή Boris Gardiner,
Ernest Ranglin,Booker T κλπ,κλπ.
Επίσης,αν ο Πανούσης μου είχε κάνει ποτέ καμάκι,τώρα δε θα ζούσε,
όχι επειδή "μισώ" τους ομοφυλόφιλους,όπως ΠΟΛΥ ΚΑΚΩΣ υπέθεσες,
αλλά επειδή δε γουστάρω χοντρούς,τριχωτούς με γένια,που πουλάνε
αναρχική άποψη και μένουν στην Εκάλη.
Είναι απλά ο τρόπς μου,όπως εσύ έχεις το δικό,για να κρίνω πρόσωπα
και καταστάσεις και ΤΟ ΡΟΛΟ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ
ΤΟΥ ΓΟΥΣΤΟΥ ΤΟΥ ΚΑΚΟΜΟΙΡΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΡΟΚΑ.
Ελπίζω να γίνομαι άκρως αντιληπτός,φίλε wendigo.
Το αν είναι αδερφή,δεν το επιβεβαίωσα αν ισχύει.
Κι αν ισχύει:στ'απαυτά μου.
Πάντως πρότυπο,ΔΕΝ τον θεωρώ.Ούτε και πνευματώδη.Ούτε και μουσικό.
Είμαι από τους ελάχιστους που τους άρεσε
ο πρώτος δίσκος από τις Μουσικές Ταξιαρχίες,ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΠΑΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟ ΜΠΑΚ-ΓΚΡΑΟΥΝΤ.
Ελπίζω να το αντιλαμβάνεσαι και αυτό.
Εν κατακλείδει,επειδή έχω γίνει από κουραστικός έως μισητός,
έχω να πω τα εξής:
α)τα παιδιά μου μπορούν ν'ακούν ό,τι τους γουστάρει,
ΕΚΤΟΣ από έντεχνο ελληνικό (λες και τα υπόλοιπα είναι ά-τεχνα).
Αν τα συλλάβω ν'ακούν Πρωτοψάλτη κι αυτόν τον υστερικό τον Κραουνάκη
θα τα...αποκληρώσω !!!
β)δεν ήρθα να φωτίσω κανέναν.Καταθέτω μία άποψη,τη δική μου.Ελπίζω να τη σεβαστείς,όπως εγώ τη δική σου.Αν πίσω απ'αυτά είδες "εξυπνάδες"
ή "συνομωσίες",λάθος κατάλαβες.
γ)υπάρχουν μουσικές που ασχολούνται μόνο με το μουσικό μέρος
κι όχι με το "φαίνεσθαι".Αυτές τις θεωρώ πιο σωστές για τη διαμόρφωση
χαρακτήρα κι όχι το ροκ που έτσι κι αλλιώς έχει ΠΟΛΛΑ άσχημα να δείξει στα παιδιά κυρίως.
δ)και τέλος ΔΕΝ παίρνω σοβαρά το μέταλ.Τώρα αυτό είναι καλό ή κακό ??
Εγώ λέω ότι είναι...τίποτα.Απλά ένα γούστο.
Χρόνια Πολλά σε όλους,με περισσότερα ακούσματα.
Σας αφιερώνω όλους ανεξαιρέτως το αγαπημένο μου τραγούδι
που δεν είναι άλλο από...Help!,I need somebody,Help!...
(όχι που λέγατε δε γουστάρω σκαθάρια..πόσους δίσκους των σκαθαριών έχετε βρε αχαίρευτοι ???)
Γίνεται να μην λέμε ο ένας στον άλλο "γράφεται έτσι κι όχι έτσι.."
πχ. John-Jon κλπ.
Δεν το βρίσκω ούτε σημαντικό ούτε και έξυπνο.
(για την ιστορία,τον Jon Savage τον έχω συναντήσει συνολικά τρεις φορές.
Κάποτε σκόπευα να γράψω ένα βιβλίο για τους Dead Kennedys στα Ελληνικά,έπειτα το γύρισα στην ιστορία του πανκ,έπειτα στους Sex Pistols και πιο συγκεκριμένα στον Malcolm Mc Laren κι έπειτα...
τίποτα.Τελικά ο Savage έγραψε το England's Dreaming κι όλα ξεκαθάρισαν...)-
(για να ξεκαθαρίσει και το τοπίο σχετικά με το "όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά...")
η μήπως είναι και αυτοί σατανιστές ?
Για πιο λόγο καταδικάζεις ένα μουσικό στυλ? Θα ήθελες να μας πεις?
BE CAREFULL WHAT YOU WISΗ IS WHAT YOU WANT !!!
καμμία νεωτεριστική μουσική έκφραση δε γεννάται, αν δεν έχει προϋπάρξει το υλικό το οποίο θα την εκφράσει.
Αυτό σημαίνει ότι χωρίς την εξέλιξη της οργανογνωσίας δεν μπορεί να εξελιχθεί η ίδια η μουσική έκφραση και να γεννήσει τα νέα ρεύματα.
Όλα αυτά βέβαια, είναι αλληλένδετα, διότι π.χ. αν δεν εξελισσόταν η κοινωνία στην ηλεκτρονική εποχή, δε θα γινόταν ποτέ ο αλχημικός γάμος της ηλεκτρικής κιθάρας με την αντίστοιχη ανάγκη "αποσυμπίεσης" των νέων κοινωνικών δεδομένων, για να γεννήσουν το ροκ.
Δε θα ήθελα να σας κουράσω με μουσικολογικές αναλύσεις π.χ. γιατί οι Μπιτλς ήταν σημαντικοί για το ροκ και άνοιξαν τον δρόμο για τους επόμενους ή τί θα γινόταν το ρεμπέτικο, αν ο Μανώλης Χιώτης ήταν ο Xavier Cougat και δεν έπαιζε μπουζούκι...
Θα ήθελα όμως πολύ να μας εξηγήσει ο αγνοών πώς αντιλαμβάνεται την έννοια του προτύπου και με ποιά σαφώς υποκειμενικά κριτήρια κρίνει ένα σαφώς αντικειμενικό παράγοντα.
Ελπίζω να έχει μεγαλώσει τόσο ελεύθερα και αυτάρκη παιδιά, που να μη δίνουν δεκάρα αν θα τα αποκληρώσει...
Υ -Γ. Θα ήθελα πολύ να δω έναν λεπτό, ξυρισμένο και συμβιβασμένο κάτοικο των Αγ. Αναργύρων να έχει την οξύνοια του Τζιμάκου.
Ο ευρών αμειφθείσεται...
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Προηγείται η analphabet.
Αποκηρύσσω τους Πρωτοψάλτη-Κραουνάκη-Νικολακοπούλου,
για πάάάάάάάρα πολλούς λόγους,
μουσικούς και μη.
Ο κυριότερος είναι ότι είναι 100% αντιαισθητικοί,
ο Κραουνάκης μονίμως ιδρωμένος,η Πρωτοψάλτη σα φαλακροκόρακας.
Περαιτέρω δε σου εξηγώ τι μ'ενοχλεί σ'αυτούς,
διαλέγεις και παίρνεις.
Φυσικά το ότι θα "αποκληρώσω" τους γιους μου,
αν τους συλλάβω να ακούν τόσο αντιαισθητική μουσική,
θα μπορούσε να εκληφθεί και ως αστείο.
Αν ήταν σατανιστές ΚΑΙ ομοφυλόφιλοι,αλλά έπαιζαν μουσική ανάλογη των New York Dolls,
να είσαι σίγουρη ότι θα είχα όλους τους δίσκους τους.
Έχω δε την εντύπωση ότι εσύ,περισσότερο απ'ότι νομίζεις για μένα,
έχεις μεγαλύτερο πρόβλημα με τις συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων.
Zadok,
(που μόλις πρόσφατα ανακάλυψα ότι είσαι θηλυκού γένους),
θα σε ρωτήσω πρώτα πόσα δίνεις για κάθε άτομο που θα σου φέρνω
και που θα σε κάνει να γελάσεις δέκα φορές περισσότερο από τον Τζίμη. Λέγε,πόσα ???
Δεν είναι ότι ο Πανούσης δεν έχει χιούμορ,πνεύμα,ταλέντο.
Είναι το ότι βρίζει τον Νταλάρα ενώ δε διαφέρει από αυτόν στο ελάχιστο.
Εσύ αλήθεια,τι γνώμη έρχεις που ο συγκεκριμένος ζει στην Εκάλη ??
Όσον αφορά τα παιδιά μου...
Ο μεγάλος σε ηλικία 14 χρονών έχει τα μακρύτερα μαλλιά στο σχολείο
και το καλοκαίρι θα κάνει tattoo.
Ο μικρός είναι πιο απομακρυσμένς από την έννοια ροκ.
Πάντως,το μόνο που θέλω είναι να γίνουν ανεξάρτητοι άνθρωποι και να καταλάβουν κάποτε ότι υπάρχουν
πολύ καλύτερες μουσικές για να καλλιεργηθούν.
Επιμένω ότι το ροκ δεν είναι προτυπο,για Έλληνες τουλάχιστον,
αλλά δε νομίζω να συμφωνήσει κανείς μ'αυτό.
Σ'αυτό που με ρωτάς για το πρότυπο,η απάντηση είναι τόσο απλή,που απορώ για ποιο λόγο με ρωτάς.
Ο,τι αποτελεί για σένα πρότυπο,αποτελεί και για μένα.
Είναι οι Μασώνοι καλοί για σένα ??
Ορίστε το πρότυπό σου.
Είναι καλά τα δημοτικά τραγούδια για μένα ??
Ορίστε το δικό μου.
Δεν υπάρχει πρότυπο κοινό για όλους μας.
Κι αυτή είναι η γοητεία στις διαφορετικές σκέψεις και κοσμοθεωρήσεις.
Συμφωνείς ??
Βέβαια δεν αμφιβάλλω ότι θα μπορούσες να γράψεις σελίδες επί σελίδων για τη σπουδαιότητα των σκαθαριών στη διαμόρφωση της σύγχρονης μουσικής,αλλά
πέρα από το ότι θα μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο
για τον Ray Davies ή τον Elvis Presley,δε νομίζω ότι ανταποκρίνεται
στον τίτλο και το θέμα του τόπικ.
Αναγνωρίζω το λάθος μου ότι έστρεψα τη συζήτηση σε
πιο μουσικά μονοπάτια.
Ας επιστρέψουμε στα αρχικά λοιπόν.
Το πόσα δίνω μάλλον θα πρέπει να το συζητήσουμε σε άλλο θέμα ή καλύτερα, ιδιαιτέρως, αφού δεν αφορά ούτε στο θέμα, ούτε στη θεματολογία της Αγοράς του esoterica.
Το αυτό ισχύει και για την άποψή μου για την "Εκάλη".
Θα μου επιτρέψεις να διαφωνίσω ως προς το θέμα του προτύπου.
Ό,τι μ' αρέσει, δεν είναι πρότυπό μου.
Για να στο κάνω λιανά: δε θέλω να γίνω, ό,τι μου αρέσει.
Προσωπικά, δεν έχω πρότυπα, αν και μ' αρέσουν πάρα πολλά πράγματα, ιδέες, άνθρωποι...
Η έννοια του προσωπικού προτύπου είναι η έκφραση ενός μειονεκτήματος.
Του μειονεκτήματος της έλλειψης προσωπικής, αυθεντικής ταυτότητας και πρωτοτυπίας και ακόμη, η αδυναμία αναζήτησής τους.
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Edited by - Zadok on 02/01/2005 17:47:08
Γιατί τότε που ξεκινούσε ακόμα το ροκ ήτανε όντως αντιδραστικό και επαναστατικό, ήτανε η μόνη αληθινή επανάσταση του εικοστού αιώνα.
Και βέβαια σήμερα έχει ψοφήσει, και το μόνο που απασχολεί τα συγκροτήματα είναι ποιό θα πουλήσει περισσότερο... γι' αυτό και σήμερα δεν υπάρχει περίπτωση να βάλει κανένας κρυφά μηνύματα στους δίσκους του, αφού ο σατανισμός πουλάει και τη διαφήμισή σου θες να την ξέρει ο κόσμος... Ξεπούλα μεγάλη...
Αλλά δεν μπορώ να τους βάλω όλους στο ίδιο τσουβάλι... Για παράδειγμα, από τους Blackάδες, υπάρχουν αρκετοί που στ' αλήθεια κάτι έχουνε μέσα στο κεφάλι τους που το λένε οι ίδιοι σατανά και δεν έχει να κάνει ούτε με φράγκα, ούτε με την εντύπωση που θέλουνε να κάνουνε στις γκόμενες, ούτε τίποτα τέτοιο.
Για μένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Quorthon από τους Bathory που ξεκίνησε σαν κακέκτυπο των Venom και για τρεισήμιση δίσκους είχε "σατανιστικούς" στίχους, αλλά αργότερα άρχισε να τραγουδάει για την θρησκεία των πατέρων του (σουηδός, αυτός βλέπεις, όχι σαν κάτι ποζεράδες αμερικανάκια, ονόματα δε λέμε Manowar που δεν μπορουν να αποφασισουν αν είναι Βικινγκς ή Ινδιάνοι, ή τί). Και μετά απ' αυτό βέβαια έλεγε κι ο ίδιος οτι τραγούδαγε και καλά σατανιστικούς στίχους για αντίδραση στην Χριστιανική ηθική και εκκλησία, κι όχι γιατί είχε ιδέα από σατανισμούς και ιστορίες.
Κι αυτός πάντως, στο Blood Fire Death, που έχει και κάποια αντιχριστιανικά κομμάτια (το The Gold Walls of Heaven, για παράδειγμα και το Dies Irae και το For All those who Died) έχει και δυο ακροστιχίδες "κρυμμένες" στους στίχους. Η μία, στο The Gold Walls of Heaven βγάζει SATAN SATAN SATAN SATAN κι η άλλη στο Dies Irae CHRIST THE BASTARD SON OF HEAVEN. Εννοείται πως αυτά δεν τά 'κανε για να κάνει πλύση εγκεφάλου σε κανέναν... άλλωστε και τα δύο τραγούδια αυτά έχουνε "σατανιστικό" στίχο... το Dies Irae αρκετά καλό για την εποχή του μάλιστα.
Ο Quorthon, για όσους δεν τον ήξεραν, ήταν αυτός που με τη μουσική του και τους στίχους του ξεκίνησε όλη τη φάση του σύγχρονου Black Metal. Δυστυχώς τα περισσότερα συγκροτήματα δεν πήγαν και πολύ μακρύτερα απ' το να παπαγαλίζουν και να πιθηκίζουν το στύλ του.
Κι όσο για τον Burzum που τίναξε τα μυαλά του Ieronymos στον αέρα... άλλη σουηδική μουρλοπερίπτωση κι αυτή από 'κει... τουλάχιστον οι άνθρωποι εκεί καίνε και καμμιά εκκλησία, δεν κάνουν μόνο φιγούρα, με κάπες, κρανία και μαλακίες...
Ξεσηκωθείτε Μπλακάδες να βγούμε στους δρόμους
Με Κρανία στα χέρια και Κάπες στους ώμους...
αν κατάλαβα καλά,
ό,τι αναγνωρίζουμε σαν πρότυπο,σε προσωπικό είπεδο,
είναι ένα προσωπικό μας μειονέκτημα ??
Σαν άποψη-(αν εννοείς αυτό)-μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα
και ίσως και να εξηγεί γιατί μας αρέσουν κάποια
πράγματα,πρόσωπα,καταστάσεις.
Θα ήθελες να μου πεις αν εννοείς αυτό ??
Επίσης δεν επισήμανα στο πριηγούμενο ποστ,
πόσο σωστό ήτνα αυτό που είπες για τη "συνέχεια" στα μουσικά ρεύματα.
Όταν εξελλίσονταν παράλληλα
π.χ. ηλεκτρικές συσκευές και κιθάρες,
δεν μπορούσε παρά να βγει...το ροκ. !!
Εγκυκοπαιδικά μιλώντας,την επανάσταση αυτή την έκανε πιο διακριτή
ο Bob Dylan.
goblynqueen,
χρόνια πολλά και καλή χρονιά.
Είσαι μέταλο απ'ότι κατάλαβα.
Δεν έχεις καθόλου άδικο σ'αυτά που λες.
Όσο για τη Σουηδία,πολύ γέλασα με τις εκκλησίες και τα λοιπά !!!
quote:
zadok,
αν κατάλαβα καλά,
ό,τι αναγνωρίζουμε σαν πρότυπο,σε προσωπικό είπεδο,
είναι ένα προσωπικό μας μειονέκτημα ??
Χμμμ... Είναι και αυτό, αλλά όχι ακριβώς, διότι ό,τι δεν είμαστε, δεν το κάνουμε πρότυπο, όμως τα πρότυπα, τα οποία τελικά επιλέγουμε, εκφράζουν σαφώς τις προσωπικές επιδιώξεις μας.
Εγώ έγραψα: "Η έννοια του προσωπικού προτύπου είναι η έκφραση ενός μειονεκτήματος.
Του μειονεκτήματος της έλλειψης προσωπικής, αυθεντικής ταυτότητας και πρωτοτυπίας και ακόμη, η αδυναμία αναζήτησής τους."
Τί είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν πέρα από την εμπορικότητα και τί είναι αυτό που μας εμποδίζει εμάς να είμαστε όχι σαν κι αυτούς, αλλά να είμαστε ξεχωριστοί (ενώ κατά βάθος είμαστε όλοι τόσο διαφορετικά μοναδικοί);
Τί μας εμποδίζει να ανακαλύψουμε και να προβάλλουμε τη μοναδικότητά μας, αντί να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε κάποιον άλλο;
Εκείνος έγινε αυτό που θαυμάζουμε, γιατί κυνήγησε το δικό του μύθο και δε μιμήθηκε κανέναν.
Ελπίζω ότι ήμουν σαφής αυτή τη φορά. 
.
.
Virtus Junxit Mors Non Separabit (Whom virtue unites, death will not separate)
Με βάση αυτό, ο καθένας επιλέγει το τι θέλει ν ακούσει ή να δει. Είναι άτοπο να κρίνουμε τους καλλιτέχνες, να τους κατηγοριοποιούμε σε ομάδες, όπως και τα μουσικά είδη βέβαια.
Κ εδώ νομίζω (αν κρίνω σωστά ) πως κολλάει η άποψη της zadoc περί προτύπων : Ακούω όπερα : Κάνω ποιοτική επιλογή?? Η ακόμα χειρότερα : Αναθεματίζω την ..Πέγκυ Ζήνα, : κάνω ακόμα ποιοτικότερη?? Το μουσικό μου πρότυπο καθορίζει την προσωπικότητά μου με το να υποδηλώνει την ποιότητα των επιλογών μου ? Η μήπως θα ήθελα να συμβαίνει αυτό ώστε ασπαζόμενη της δικές του επιλογές να το μιμηθώ κατά κάποιο τρόπο ? Και να υποδηλώσω κάτι το ταυτόσημο στις προσωπικότητές μας?
Νομίζω πως αυτό το συχνό φαινόμενο στη νέα γενιά μαρτυρά πνευματική στειρότητα και είναι σαφέστατη τάση μίμησης και ανικανότητας για πρωτοτυπία..
BE CAREFULL WHAT YOU WISΗ IS WHAT YOU WANT !!!