Theo
ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
theo_
Στο διάστημα που μας πέρασε μελέτησα λίγο για τη χρωματοθεραπεία από ένα βιβλίο που δανείστηκα από τη δημοτική βιβλιοθήκη Ηρακλείου. Συγγραφέας κάποιος/α ΑΜΠΕΡ.
Εκείνο που κατάλαβα από αυτή τη μελέτη είναι πως ο ήχος (η μουσική), το χρώμα και το άρωμα, αντιμετωπίζονται σαν "κραδασμοί" διαφορετικών επιπέδων στους οποίους ο άνθρωπος έχει πρόσβαση ανάλογα με το επίπεδο με το οποίο συντονίζεται.
Στο βιβλίο αυτό βρήκα μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα άποψη του συγγραφέα που δηλώνει πως όταν το "χρωματικό περιβάλλον" των κυττάρων, των οργάνων και των οργανισμών μεταβάλλεται, τότε μεταβάλλεται το εξελικτικό τους πρότυπο. Τα κύτταρα-όργανα-οργανισμοί τότε δημιουργούν ένα παράλληλο μονοπάτι-κανάλι καιεκτελούν τις λειτουργίες του προηγούμενου εξελικτικού τους επιπέδου, πριν τη διαφοροποίηση στο παρόν, στο οποίο επίπεδο μπορούσαν να αντεπεξέλθουν αποτελεσματικά σε οσοδήποτε αντίξοες συνθήκες.
Κάνοντας τον συσχετισμό με τα καρκινικά κύτταρα, ρώτησα έναν γιατρό φίλο μου ο οποίος μου είπε κάτι που δεν είχα υπόψη μου ούτε φανταζόμουν ότι μπορεί να συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο: "Μέσα σε όγκους βρίσκουμε δόντια, τρίχες και άλλα πράγματα, αποτελέσματα της "επανάστασης" των καρκινικών κυττάρων".
Αυτή τη μικρή πληροφορία ήθελα να μοιραστώ με τους φίλους του forum και αναμένω για περισσότερα!
theo_
Η προσωπική μου γνώμη είναι πως όλοι μας έχουμε οράματα, όλοι βλέπουμε "αόρατα" πράγματα, αλλά ο υπερβολικός υλισμός μέσα από τον οποίο εκπαιδευτίκαμε δεν μας αφήνει να πιστέψουμε σ' αυτά που δεν είναι άμεσα "χειροπιαστά". Το νοητικό μας φιλτράρει τις πληροφορίες των αισθήσεων και τις ερμηνεύει με τρόπο που μπορεί να απέχει πάρα πολύ από αυτό που "πραγματικά" οι αισθήσεις μας προσφέρουν.
Δεν θέλω να μπω σε μια συζήτηση για το τι είναι πραγματικό και τι δεν είναι, αν και χρησιμοποίησα αυτή τη λέξη, υποθέτω με τρόπο που ίσως διαφέρει από λίγο έως πολύ με την άποψη που μπορεί να έχετε.
theo_
theo_
Τη νύχτα, πριν από την κρίσιμη μάχη, είδε τον αετό της Ρώμης να σηκώνει τα φτερά του και να φεύγει στα ψηλά βουνά της ανατολής. Από κεί, μετά από πολλά χρόνια, ξαταγύρισε κρατώντας στα πόδια του ένα δάφνινο στεφάνι.
theo_
Υπάρχει και ένα όραμα του Ιουλιανού το οποίο δεν αναφέρεται σε καμία επίσημη πηγή της ιστορίας. Το όραμα αυτό είναι λογοτεχνικό δημιούργημα του καθηγητή Livraga, στο ομόνυμο έργο του: ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ.
Θα μπορούσε ο Ιουλιανός να αντιστρέψει τα πράγματα, είχε τη δύναμη αλλά έπεσε στην προδοσία. Θα προσπαθήσει ξανά, και ξανά, και ξανά, (ΑΝΑΞ).
theo_
Τί σημαίνει ταχύτητα για σένα Ιωνάθαν; Το να πετάς με την ταχύτητα του ήχου; Το να πετάς με την ταχύτητα του φωτός; Όλα αυτά είναι ένα όριο και η απόλυτη ταχύτητα δεν έχει όριο. Ταχύτητα είναι το να πετάς με την ταχύτητα της σκέψης. Να ξεκινάς, γ ν ω ρ ί ζ ο ν τ α ς πως έχεις ήδη φτάσει.
theo_
..."μαθαίνεις Ιωνάθαν"
theo_
theo_
theo_
Πιστεύω πως όσο κοιτάζω πίσω μου δεν θα ξεφύγω από τις σκιές μου.
Το κλειδί είναι να κοιτάζω μπροστά, αλλά δεν ξέρω το πως.
theo_
Είμαι μέσα στην πλάνη αυτή και αντιλαμβάνομαι τον χρόνο μέσα από αυτή.
theo_
theo_
Ο απλοϊκός νους μας χρειάζεται την ανάλυση για να επεξεργαστεί την πραγματικότητα αλλά για να μπορέσει να πάρει κάτι από αυτή τη διεργασία χρειάζεται να ακολουθήσει μια σύνθεση, μια σύΖευξη.
Αν σταθούμε μόνο στην ανάλυση ενός τριαντάφυλλου, εκείνο που θα μας μείνει να είναι ένας σωρός ροδοπέταλα...
theo_
Δεν κράτησα τη διεύθυνση ούτε θυμάμαι το βιβλίο αλλά έχω κρατήσει τα αρχικά αγγλικά κείμενα και τα προσφέρω στη σελίδα μου.
theo_
Πόσους ανθρώπους μπορούμε να αγαπήσουμε;
Υπάρχει μια ωραία και διδακτική ιστορία γι' αυτό με τον ύπαρχο του αμερικανικού υποβρυχίου που κυνηγούσε τον "Κόκκινο Οκτώβρη". Δείτε το και αναρωτηθείτε. Εμένα με τάραξε.
theo_
Πώς να ορίσουμε τον Θεό, τη Φύση, τη Ζωή;
Ποιοί νομίζουμε ότι είμαστε;
Κρυβόμαστε πίσω από μια οθόνη τρέφοντας τους μικροεγωισμούς μας την ώρα που η α-ληθινή ζωή είναι έξω, η άληθη μάχη είναι έξω, οι ευκαιρίες για την εξέλιξή μας είναι έξω, μαζί με τους άλλους ανθρώπους και όχι χωριστά.
theo_
Αυτά έχω υπόψη μου. Εσύ τι λες;
theo_
Όντως ο νους δεν έχει το δικαίωμα να κάνει όλα αυτά που κάνει. Αυτό αναγνωρίζω πως είναι μια αλήθεια που εσύ πρώτος μου την έδειξες σε συγκεκριμένη μορφή, με συγκεκριμένες λέξεις. Γνωρίζω πως κατανοούμε με τον νου αλλά νικάμε με την καρδιά.
Τώρα, όσο για την Ψυχή, για μένα η αφύπνισή της συνίσταται στό ξύπνημα του Μαθητή. Και Μαθητής δικαιούται να λέγεται αυτός που έχει αναπτύξει, σε κάποιο βαθμό, και τις τρεις αρετές που χαρακτηρίζουν έναν Μαθητή: την Έρευνα, την Υπηρεσία και την Αφοσίωση. Αν λείπει κάποια από αυτές δεν μιλάμε για Μαθητή αλλά για σπουδαστή. Και είναι εύκολο για έναν σπουδαστή να περάσει στην αριστερή πλευρά του δρόμου.
Υπάρχουν και εκεί δάσκαλοι. Μόνο που ένας τέτοιος δάσκαλος δεν έχει πολλούς μαθητές, έχει έναν: Αυτόν που "έφαγε" τους υπόλοιπους...
theo_
Όμως, ακόμα κι αν χίλιοι άνθρωποι πιστεύουν πως μια μηλιά μπορεί να κάνει χουρμάδες, αυτή τελικά θα κάνει μόνο μήλα...
Η πραγματική δυνατότητα επιλογής δεν μας παρουσιάζεται αλλά την δημιουργούμε! Εμείς δημιουργούμε το πεπρωμένο μας προς την κατεύθυνση που θέλουμε και μπορούμε χωρίς αμφιταλαντεύσεις.
theo_