- Θάνατος, αυτός ο μεγάλος φίλος!!! - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
-Οι φθαρτές μορφές καθορίζονται απο αθάνατους τύπους.
-Ο θάνατος είναι η μεταμόρφωση των ζωντανών. Τα πτώματα είναι τα ξερά φύλλα του δέντρου που θα ξαναφυτρώσουν την άνοιξη. Η ΕΠΕΝΑΓΕΝΝΗΣΗ των ανθρώπων μοιάζει αιώνια όπως το ξανφύτρωμα των φύλλων.
-Ο Θάνατος είναι η αναγκαία διάλυση των ατελών ενώσεων (φυσικό σώμα). Είναι η επιστροφή τών πρόχειρων σχεδίων της "ιδιαίτερης ζωής του καθενός" πίσω στο Μέγα έργο Παγκόσμιας ζωής. ΑΘΑΝΑΤΟ είναι ΜΟΝΟ το τέλειο.
-Τι είναι η Ψυχή; Είναι κάτι σάν μουσική, που την παίζουν τα όργανα που αποκαλούνται "Φυσικά Σώματα". Η μουσική (ψυχή) μπορεί να μείνει χωρίς το όργανο (σώμα), αλλά χωρίς το όργανο (σώμα) δε μπορεί να ακουστεί. Τι θέλω να πώ; 'Οτι χωρίς ένα ΥΛΙΚΟ μεσολαβητή, το ΑΫΛΟ μένει ασύλληπτο και ακατανόητο.
-Αυτό που η κάμπια θεωρεί Θάνατο η πεταλούδα το αποκελει Νέα Ζωή!!!
-Η μέρα που θα έρθει το φυσικό μας τέλος (Θάνατος) είναι η ανατολή μίας μέρας δίχως βράδυ!!!
-Πώς ξέρουμε ότι αυτο που αποκαλόυμε ζωή δεν είναι ο Θάνατος και ότι ο Θάνατος δεν είναι η Παραγματική Ζωή;;;
-'Ολοι οι άνθρωποι θέλουν να πάνε σε κάποιο είδος Παραδείσου, ΚΑΝΕΝΑΣ όμως δε θέλει να πεθάνει!!!
-Η αιώνια ανάμνηση δε διατηρεί ΠΑΡΑ μονάχα άφθαρτα και αιώνια πράγματα. 'Αρα κάθε τι που χάνεται μέσα στο χρόνο, ανήκει δικαιωματικά στη Λήθη.
Κέλσος
Την έχω ακούσει κι εγώ αυτή τη φράση και η γνώμη μου είναι πως δεν αφορά στον φυσικό θάνατο. Πιστεύω πως αναφέρεται σε μια δραστική αλλαγή της προσωπικότητας απέναντι στη ζωή, τόσο έντονη, που είναι σαν να πέθανε ο παλιός άνθρωπος και να γεννήθηκε ένας άλλος, εντελώς διαφορετικός, που δεν θυμίζει σε τίποτα τον προηγούμενο, όπως η πεταλούδα δεν θυμίζει σε τίποτα την κάμπια από την οποία προήλθε.
Μιας και μίλησα για πεταλούδα, πρόσφατα έμαθα πως το χρώμα των φτερών τους προέρχεται από σκέδαση του φωτός σε οπτικά φράγματα που αποτελούν τις επιφάνειες των φτερών τους. Γι' αυτό μόλις τα αγγίξουμε, καταστρέφεται η δομή τους και έχουμε στα χέρια μας όχι κάτι με χρώμα αλλά μια γρίζα σκόνη.
theo_
ας μη ξεχνάμε ότι για τη μικρή μας κάμπια, αυτό που βιώνει είναι όντως ο ΘΑΝΑΤΟΣ του "ΦΥΣΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΕΛΥΦΟΥΣ". Δέν είναι όμως τυχαίο το παράδειγμά μου (άλλωστε δε πιστεύω στη τύχη).
Στα Αρχαία Ελληνικά η πεταλούδα λέγεται και ΨΥΧΗ. Είναι η ψυχή που αναζητά το φώς, το βρίσκει και τελικά ΠΕΘΑΙΝΕΙ, μέσα στο Φώς!!!
ΠΕΘΑΙΝΕΙ.... συνεχώς αυτό γίνεται και πολύ σωστά είπες ότι είναι ΚΑΙ η αλλαγή στάσης απέναντι στην ΙΔΙΑ την ζωή.
Θυμίζω τους μυημένους στο ΤΡΟΦΩΝΕΙΟ ΑΝΤΡΟ, που όταν έμπαιναν μέσα σε αυτό για τη μύηση, έβγαιναν και ήταν ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
Σε άλλο μου άρθρο θα χρησημοποιήσω αυτό που μου έμαθες για τα φτερά της πεταλούδας... σε ευχαριστώ πολύ γι'αυτό 
Κέλσος
ποια περιεργα γονιδια ομως μας κανουν να τον φοβομαστε τοσο πολυ? Μηπως περιεργες "αναμνησεις" κρυβονται εκει μεσα?
Overthinking , overanalysing
seperates the body from the mind
)Δε γνωρίζω φίλε μου, αν είναι γονιδιακό το θέμα, σίγουρα πάντως είναι ο Φόβος, ο ΦΟΒΟΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ και μιλώ ΠΑΝΤΑ για τον φόβο που έχει ο εγκέφαλος. Εκεί είναι το θέμα.... (μάλλον)
Κέλσος
"η ζωή είναι σαν ένα κρεμμύδι,κάθε φορά τραβάς και ένα φλούδι,
και καμμία φορά κλαίς..."
"εάν η ζωή μας ήταν μιά συνεχόμενη λιακάδα θα μετετρεπόταν σε έρημο..."
Ευχαριστω
μια σκέψη ΑΓΑΠΗΣ, όχι μόνο πρός τον αποθανόντα, ΑΛΛΑ πρός όλους που αφήνει πίσω του, νομίζω πώς είναι κάτι που θα το ήθελε. Το λέω αυτό μιάς και ο Φωτεινός Τόπος που βρίσκεται, φωτίζεται απο την ΑΓΑΠΗ...
Ας μάθουμε να ΑΓΑΠΑΜΕ και αγαπώντας τους άλλους "ως εαυτούς μας", τότε όταν κάποιος "άλλος εαυτός μας" πετάξει πρός τους χώρους του Ανεσπέρου Φωτός, ΔΕΝ θα μας στενχωρεί τόσο η "απόδρασή" του αυτή, γιατί θα ξέρει ο ΙΔΙΟΣ αλλά και ΕΜΕΙΣ ότι το πολυτιμότερο "ΑΓΑΘΟ" μας του το είχαμε προσφέρει, το είχε λάβει και μας το είχε ΗΔΗ ανταποδώσει...
Μη κάνεις τη καρδιά σου πέτρα, δεν χρειάζεται... Νίωσε όσα συναισθήματα νιώθεις... Μάθε απο αυτά και γίνε και εσύ καλύτερη!!!
Η πέτρα, είναι το σκληρότερο μέρος της Φύσης και δεν αξίζει κατα τη ταπεινή μου γνώμη, ο άνθρωπος μετα απο τόσες και τόσες ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, να ΞΑΝΑγυρίσει στο Ορυκτό βασίλειο απ'όπου ξεκίνησε!!!
Πάντως η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ θα συνοδεύει ΠΑΝΤΑ τους νεκρούς μας...
Κέλσος
quote:
Επαψα να φοβαμαι το θανατο για μενα και να τρεμω για τα αγαπημενα μου προσωπα.
Κράτησα αυτό φίλη μου,μια κι έτσι συμβαίνει,σε πολλούς..κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.Να μην φοβάται κανείς,να μην περνάει την ζωή του με την ανασφάλεια της απώλειας και της αυτολύπησης.
Με την απώλεια κάποιου ανθρώπου, κατανοείς σ' όλη την ένταση και το πόσο μοναδικός υπήρξε.Λέμε αυτήν την έκφραση καθημερινά,αλλά έχει χάσει το νόημά της.Γιατί δεν κατανοούμε,πόσο συνηθίζουμε την παρουσία,τον τρόπο που μιλάει κάποιος,που χαμογελάει,την έκφραση..την μοναδικότητα την συνειδητοποιείς σ' όλο το μεγαλείο,εφόσον το χάσεις.
Μέσα μας,έχουμε τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και τις ιστορίες τους.Κι όπως είπες,
quote:
γιατι οσα χρονια και να περασουν αμα αγαπας καποιον δεν τον ξεχνας ποτε...
rosarium
πραγματικα χαιρομαι οταν συναντω ατομα που δεν φοβουνται καποιες καταστασεις!Στο θεμα του θανατου τωρα,απλα θελω να περασω το μυνημα οτι οσο ειμαστε ανθρωποι δεν μπορουμε να εξυψωθουμε στο επιπεδο της αναισθησιας και να μη στενοχωριομαστε για την απωλεια ενος αγαπημενου προσωπου.Ομως το μονο σιγουρο ειναι οτι καποια στιγμη ολοι θα βρεθουμε στο αλλου,και οσοι εχουν "φυγει μακρια" σιγουρα μας παρακολουθουν...Το μονο λοιπον που μπορουμε να κανουμε ειναι να μην τους ζαλιζουμε με κλαματα και οδυρμους,να κλαιμε σιωπηρα,να τα κραταμε για μας τα συναισθηματα μας.Διοτι αυτες ειναι πολυ προσωπικες στιγμες και ειναι φυσικο να ερθει καποια στιγμη το ξεσπασμα.Οσο υπαρχει ομως η μαγικη λεξη αγαπη,αυτη η λεξη που καταλυει τα παντα,σιγουρα ο θανατος θα γινεται πιο απαλος...Και το περασμα του δεν θα ειναι τοσο σαρωτικο...
Να αγαπατε και τους ζωντες και τους μη.Ολοι μας το εχουμε αναγκη,οπου και να βρισκομαστε...
Πέθανα σαν φυτό και ξαναγεννήθηκα σαν ζώο.
Πέθανα σαν ζώο και ξαναγεννήθηκα σαν άνθρωπος.
Τώρα μετά από αλλεπάλληλες σαρκώσεις, όταν πάλι θα πεθάνω, θα ξαναγεννηθώ στην χορεία των ευλογημένων των αγγέλων.
Τί έχω να φοβηθώ από τον θάνατο;
dimelis
Μιά "ένσταση" - "απορία" μονάχα...
Ο άνθρωπος "γίνεται" 'Αγγελος;;;
Η τάξη των Αγγελών είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό, από την πορεία της ΠΝΕΥΜΑΤΟΨΥΧΗΣ που μας δίνει το αξίωμα αυτό!
Εννοώ ότι η πορέια, ΟΡΥΚΤΟ - ΦΥΤΟ - ΖΩΟΝ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είναι τα εξελικτικά στάδια της Πνευματοψυχής, αφού ΕΚΠΟΡΕΥΘΕΙ (αποκοπεί) απο την Πρώτη Του Παντώς Πηγή (Θεό, Πατέρα κλπ) και εφ'οσων ΚΑΤΕΛΘΕΙ στην 13η Αιθεροφυσική μας Διάσταση.
Το Αγγελικό βασίλειο, είναι κάτι που έχει ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ η οποία μάλλον είναι ΙΣΩΣ ανάλογη με την πορεία του Ανθρώπινου βασιλείου, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ!!!
Φιλικά,
Κέλσος
kapote kapoios eipe pos ta trlokomia einai gemata apo pefotismenous
kai ta nekrotafia apo anantikatastatoys.
ADMIN
ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ ΟΥΔΕΝ ΚΤΗΜΑ ΣΕΜΝΟΤΕΡΟΝ, ΟΥΔΕ ΒΕΒΑΙΟΤΕΡΟΝ ΕΣΤΙΝ
Κανένα κτήμα δεν είναι σεμνότερο και πιό βέβαιο από την αρετή (ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ).
ο ηλιος ανατελει και εμεις κοιταμε την δυση
ε ψιτ η ομορφια και τα χρωματα ειναι απο την αλλη πλευρα
μπορει και η δυση να φερνει καποια στιγμη την ανατολη αυτη την στιγμη ομως υπαρχει η ανατολη και μεχρι την επομενη ανατολη εκρεμει μια δυση πολυς καιρος δηλαδη για να κοιταμε την δυση απο τωρα και ακομα πιο πολυς ο καιρος για να περιμενουνε την ανατολη να ξαναφανει ολα στην ωρα τους για το καθετι υπαρχει ο καιρος του
Don't try to take our dreams away
from us
We will never be like you
Ναι, εγώ θεωρώ τον θάνατο φίλο μου, όχι το δικό σου θάνατο φίλε μου που διαβάζεις αυτές της γραμμές. Τον δικό μου θάνατο, αυτουνού που της έγραψε...
Ο Δον Χουάν στα βιβλία του Καστανέδα παρουσιάζει με πολύ καλό τρόπο
τον θάνατο, είναι η παρουσία στο αριστερό μας όμο αν μου επιτρέπετε..
Το καλό με τον θάνατο ότι είναι πάντα δίπλα μας και μας παρακολουθή, αλλά δεν βάζει παγίδες δεν στίνει τρικλοποδιές σε μάς...
Ξέρει πολύ καλά πότε να μας ακουμπίσει. Είναι ο καλήτερος σύμβουλος που μπορεί να έχει κάποιος.
quote:
Το καλό με τον θάνατο ότι είναι πάντα δίπλα μας και μας παρακολουθή, αλλά δεν βάζει παγίδες δεν στίνει τρικλοποδιές σε μάς...
Ξέρει πολύ καλά πότε να μας ακουμπίσει. Είναι ο καλήτερος σύμβουλος που μπορεί να έχει κάποιος.
'
Ακριβώς όμως επειδή πάντοτε τρομάζαμε απο αυτό που δε μπορέσαμε να κατανοήσουμε, πάντοτε είχαμε αρνητικά συναισθήματα για το Θάνατο.
Οι Κινέζοι, αυτός ο πάνσοφος και πολυαγαπημένος πολιτισμός, χαίρονται όταν κάποιος πεθαίνει και λυπούνται όταν κάποιος γεννιέται...
Χαίρονται γιατί αυτός που πέθανε, ελευθερώθηκε η ψυχή του απο τα σάρκινα-περιορισμένα δεσμά και λυπούνται όταν κάποιος γεννιέται γιατί άλλη μια τέλεια μορφή του Μεγάλου Πνεύματος, κατείλθε και θα βρωμιστεί σε σάρκινο όχημα (σώμα).
Είναι θέμα αντίληψης των πραγμάτων...
το ποτήρι είναι μισοάδειο ή είναι μισογεμάτο?
Να έχετε μια όμορφη μέρα...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Όπου κι αν κοιτάξεις ευθείες γραμμές
Τα πάντα τετραγωνισμένα.
Με ευθείες γραμμές ανοιγουμε τον δρόμο μας,
στα τετράγωνα πλακάκια του τετράγωνου πεζοδρομίου
για να πάμε στο τετράγωνο κτιριο με το τετράγωνο γραφειο μας,
με το τετράγωνο βαλιτσάκι μας
να ανοιξουμε την τετράγωνη οθονη του υπολογιστή μας
πατωντας τα τετράγωνα πληκτρα, του πληκτρολογίου,
του κινητου
και μετα στο σπίτι, του τηλεκοντρόλ ανοίγωντας την τετράγωνη τηλεοραση, παρακολουθώντας τετράγωνες ειδήσεις με τετράγωνα παραθυράκια.
Κοντεύουμε να καταφέρουμε το ακατόρθωτο.
Να τετραγωνίσουμε τον κυκλο!!!
Δεν ειναι έτσι η ζωη.
Το οργανικό είναι καμπυλωτό.
Τα πάντα είναι κύκλος.
Η γη μια φούσκα στη θάλασσα του τίποτα.
Ένας κυκλος ζωης και θανάτου
Τα παντα γεννιουνται, ζουν για να πεθάνουν.
Παραγκωνίσαμε τον θάνατο και τον φοβόμαστε.
Ζωή και θάνατο δε θελουμε να τα βλέπουμε σαν ένα.
Ζουμε με τέτοιο τροπο που θα λεγε κανεις οτι νομίζουμε οτι θα ζουμε για πάντα.
Δε θέλουμε καν να σκεφτόμαστε την ύστατη στιγμη.
Γιατι όμως να φοβόμαστε, αφου είναι σίγουρο οτι θα συμβει και με 100% ποσοστό επιτυχίας!
Ο φόβος του θανάτου είναι ο φόβος του εαυτού μας.
Γιατι ο θάνατος είναι ο ύστατος και απόλυτος καθρεφτης.
Το να πεθανεις ειναι πολύ απλό:
1ον: Εκπνέεις...
Αυτό ήταν!
"Memento Mori"
Σημαίνει "Θυμίσου τον Θάνατο"
Γιατί αν θυμόμαστε οτι θα πεθάνουμε, ίσως τότε θυμηθούμε ΠΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ, πως είναι η ζωή.
And the beat goes on...
Edited by - 1900 on 06/11/2003 17:53:36
"Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο, καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ τους φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
Αμέσως μόλις γεννηθούμε αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα με το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Γιαυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.
Μα και ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάνουμε την ύλη ζωή. Γιαυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής η αθανασία.
Δύο αντίδρομα ρεύματα, δύο άναρχες, ακατάλυτες ορμές. Πηγάζουν και οι δύο από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Χρέος μας να συλλάβουμε το όραμα που χωράει και εναρμονίζει αυτά τα δυο ρεύματα. Με βάση αυτό να ρυθμίσουμε τον στοχασμό και την πράξη μας".
"γευόμαστε τα αρώματα του ουρανού ανακατεμένα με το πνεύμα της γης"