- ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΟΥΝ ΜΕ ΜΑΣ? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

χααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ:))))))))

ας με συγχωρεσετε για την παρεμβαση ,απλα ηθελα να σας φτιαξω λιγουλακι το κεφι ,μιας και ο καιρος ειναι μελαγχολικος

there's a better place for me
but it's far,far away
everlasting life for me
in a perfect world
but i gotta die first,
please god send me on my way

απο αποσπασμα του "IN MY DARKEST HOUR" των MEGADETH

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Μήπως όμως κρύβει ένα βαθύτερο νόημα?
Εννοείς πως θα εκδωθώ αφού πεθάνω?

Aλλά αγαπημένη μου όπως συνήθως γίνεται με τους μεγάλους καλλιτέχνες...

η αναγνώριση θα περιμένει...την κηδεία σου

Φτου-φτου..

ναι ..βλεπουν σε τι κατασταση βρισκεται ο καλλιτεχνης και αναλογως πραττουν χααχαχαχαχχααχαχαααααααα

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Θα πάω να σκάψω μια τρύπα και θα ξαπλώσω μέσα.... Που ξέρεις, μπορεί κάποιος να με δεί και να πιστέψει πως πέθανα!!!
έτσι θα είμαι η πρώτη περίπτωση νεκρανάστασης στον συγγραφικό χώρο.

Αν δεν πιάσει αυτό, σε ποιόν εκδότη πρέπει να εκδοθώ για να προωθήσει το βιβλίο μου?

Edited by - Mantis on 17/10/2003 18:43:09

Tι θέμα έχει το βιβλίο σου γλυκιά μου;

αποσπασμα απο την ΜΑΝΤΙς xaaxaaxaxaxax "MARY JANE" των MEGADETH

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ,ο μανος σας

quote:

---

BEWARE MY FRIENDS,AS YOU PASS BY
AS YOU ARE NOW SO ONCE WAS I
AS I AM NOW SO YOU MUST BE
PREPARE MY FRIENDS TO FOLLOW ME

αποσπασμα απο την ΜΑΝΤΙς xaaxaaxaxaxax "MARY JANE" των MEGADETH

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ,ο μανος σας

---

Eχεις πάει σε κάποιο εκδοτικό οίκο; Tο έχεις προσπαθήσει καθόλου;

Aκούγεται πολύ ενδιαφέρον πάντως.. K αν κρίνω από τον τρόπο που γράφεις εδώ...

σίγουρα θα είναι κ απολαυστικό!!!

Το τελευταίο μέρος, μάλλον για πραγματικότητα μοιάζει παρά για Όνειρο!

Ωστόσο…κάτι που ίσως βοηθήσει πολύ περισσότερο από κάθε Όνειρο το βρεις στις παρακάτω λέξεις!

Ο Γκρεμός, είναι το επικίνδυνο! Ζήσε τη μέρα σου έτσι….σαν να είσαι δίπλα σε ένα γκρεμό, και μαζεύεις κυκλάμινα!

Κάντο για λίγες μέρες…και δες τι συμβαίνει…

Να ξέρες….. πόσα σκοτάδια θα φεύγανε…..

Όνειρα VS Πραγματικότητα λοιπόν..

Τυχερός αυτός που καταφέρνει να αγγίξει έστω και από μακριά το Όνειρο του..
Όνειρα είναι και πετάνε μακριά.. αλλιώς τι Όνειρα είναι ε;

Η πραγματικότητα από την άλλη πλευρά είναι τόσο πεζή.. αλλά δεν φταίει αυτή από μόνη της.. Ευθύνη έχει και η φαντασία που δεν της κάνει παρέα..
Μοναδική αχτίνα ελπίδας είναι τα λουλούδια που δειλά δειλά ανθίζουν πάνω στα χαλάσματα και τα ραγίσματα της ψυχής

Anyway..
Πήρα φόρα και καταθέτω..
Ίσως να φταίει το μελαγχολικό μέρος των ημερών με τη βροχή καθημερινή επισκέπτρια να μας θυμίζει ότι τα όμορφα πράγματα στη ζωή διαρκούν τόσο λίγο.. όσο και οι σταγόνες της μέσα στη χούφτα μας.. ελάχιστα..

Καλό βράδυ και καλό ξημέρωμα από μια μελαγχολική Θεσσαλονίκη

''Χάρτινα πουλιά τα Όνειρα μου και αντίκρυ τους μια κάννη να στοχεύει κατευθείαν στην καρδιά τους'' - από το βιβλίο ''Χάρτινα Πουλιά''

εμεινες σε μια γραμμη και αφησες τις αλλες απ'εξω...

ολα εχουν την θεση τους ,οταν τα κοιτας ολοκληρωμενα,

κατσε και φαντασου πως θα ηταν ενα ονειρο αν βλεπαμε

μοναχα την μεση του ,χωρις αρχη και τελος και αν παλι

το τελος δεν προλαβεις να το δεις

δεν πειραζει θα ερθει εκεινο ξανα ενα βραδυ να σε βρει,

μοναχα και εφοσον μοναχα το ζητησεις και θελεις εσυ...:)))

δεν μπερδευω τα τοπικ ,τα ονειρα ανακατευω ,δοκιμασμενη

συνταγη απο παραλληλους υπνους ,γιατι τα ματια μπορει πολλες

φορες να ειναι ανοιχτα ,αλλα το μυαλο να ταξιδευει σε μερη

που δεν τα περιοριζει ο συνειδητος κοσμος και η υπαρξη στον χωρο.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Μάνο, τα όνειρα είναι η τροφή μου (μαζί με τις σοκολάτες και το γλυκό νερατζάκι), είναι η πηγή έμπνευσης μου, είναι ο αέρας που αναπνέω, είναι μουσική που μιλά στην ψυχή μου...
Όταν δεν νιώθω το μαγικό άγγιγμα της Έμπνευσης, κατεβάζω το μεγάλο χάλκινο καζάνι μου και ρίχνω μέσα όνειρα και εφιάλτες. Ανακατέβω με την μεγάλη κουτάλα του μυαλού μου και αφού έχουν σιγοβράσει, δοκιμάζω το αποτέλεσμα.
Αν πρόκειτε για "γευστική πανδαισία" σερβίρω το μείγμα στο χαρτί και το προσφέρω στους φίλους μου αχνιστό. Με μοναδική πρόθεση, να βάλω φωτιά στην φαντασία τους.

ονειρα-προμηνυματα ,ονειρα-αχαλινωτα,ονειρα-που κρυβουν θελω,

εφιαλτες-φοβιες,εφιαλτες-με ορια,εφιαλτες-που κρυβουν δεν μπορω,

ολα σε ενα καζανι μαγικο,μιγμα απο υπεροχο ζωμο ,ριξε μεσα ενα τολμω,..

αλατακι-πιπερακι,θεληση η αυταπατη,φως η σκοταδι,ανακατεμενα υπο το φως του φεγγαριου,...

με την μελωδια της ψυχης και του νου ,με την γευση της σοκολατας μα και του νεραντζιου,...

δοκιμασμενα στην πικρα και την αγαπη,αν ριξεις μεσα και λιγο απο της ζωης το δακρυ...

θα δημιουργησεις της αιωνιωτητας το γλυκο-ενα ονειρο ζωντανο/αληθινο,..

που δεν θα θελεις να το φας-παρα μοναχα να το κοιτας ,να αναρωτιεσαι αν η ζωη θα μπορουσε το ονειρο σου να γευτει...

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Θα έγραφα ένα υπέροχο όνειρο που είδα εχτές, αλλά είναι μεγάλο και η διάθεση μου έχει πιάσει πάτο... αν και εσύ μου την ανύψωσες με τις ρήμες σου.
... Ίσως αργότερα...

οποτε εχεις χρονο και διαθεση ,εμεις ειμαστε διπλα σου εδω:)))))

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Ο αέρας ανακάτευε τα μαύρα του μαλλιά. Το βήμα του σίγουρο, σταθερό τον οδηγούσε στην κορυφή του βουνού.
Η ψυχή μου σάλευε ανύσιχα και ταραγμένα. Πως θα υπομείνω τον αιώνιο πόνο, αν κάποιο κακό τον βρεί?
Άνοιξα το μυαλό μου και το άφησα να απλωθεί σαν μητρικό χάδι σε όλη την Πλάση.Τον βρίκα να ανεβαίνει στο βουνό.
Άφησα το είναι μου να ζευγαρώσει με την φαντασία μου...

Τώρα τον παρακολουθώ από ψηλά. Είμαι γεράκι που κάνει κύκλους στον ουρανό. Ο άνεμος με απελευθερώνει, αγγίζω τις κορφές των δένδρων, ορμώ στην απεραντοσύνη. Νιώθω το κάλεσμα της πραγματικής μου Φύσης.
Κοιτώ χαμηλά κι αυτός με τα εβένινα μαλλιά, το σφυλατημένο σε μάχες σώμα, προχωρά το κατάφυτο όρος.
Αυτός που με έδεσε με τα μάγια της αγάπης.
Αυτός που δάμασε την άγρια ψυχή μου.
Αυτός που είναι το άλλο μου μισό.
Έσκισα στα δύο τον ουρανό και πάτησα το ψηλό βουνό.

Τώρα τον παρακολουθώ από την γή. Είμαι ασημένιος λύκος. Τρέχω αφόρυβα γύρω του και άγρυπνα προστατεύω το διάβα του.
Το δάσος, το σπίτι μου, που ήταν ο κόσμος μου όλος, άνοιξε την αγκάλη του να με καλοδεχτεί.
Οι φτέρες που 'ναι φλύαρες μου λένε όσα βλέπουν, τα χαμηλά, τα ταπεινά, τα καθημερινά.
Με τις ψηλές φωνούλες τους τα Έλατα ξυπνάνε
και εκείνα σκύβουν σιμά και με χαϊδολογάνε.
Μιλούν για το Χειμώνα τους
που είμουν μακριά τους
για χιόνια, για αέριδες, γι' ανθρώπους με τσεκούρια...
Μάτωσε η καρδούλα μου με όλα αυτά τα νέα, μα τότε σκέφτικα αυτόν που έκανε το σώμα του κρεβάτι μου κάθε βράδυ.
Αυτόν που με φιλά και χάνομαι,
που μου μιλά και σβύνω,
που αναρριγώ στα χάδια του,
που λιώνω στ' άγγιγμα του.
Έσκισα στα δύο το δάσος και έφτασα στην λίμνη και στον ποταμό.

Τώρα τον παρακολουθώ απ' το νερό. Είμαι σολωμός, κολυμπώντας κατέβηκα τον ποταμό, δίπλα στο κάθε βήμα του. Στάθηκε στην λίμνη, στάθηκα και εγώ, κάτω από το γέρο-πλάτανο. Νούφαρο έγινα στην σκιά του.
Τότε ο γέρος-Πλάτανος με κοίταξε με το σοφό του βέμμα.
"Κοιτάξτε ψάρια και πουλία
λουλούδια και δενδράκια.
Αυτή είναι η Κυρά!
Προστάτης μές στο δάσος μας,
ομόριζη στη γή μας,
μα η αγάπη του θνητού
την πήρε απ' τη ζωή μας."

Όλη η Πλάση έπαψε και γύρισε σε 'μένα. Εκείνος δεν μπορούσε πια να με κρατήσει κοντά του.
Δεν είμουν άνθρωπος,... εγώ είμαι πέτρα, είμαι νερό, είμαι πουλι, είμαι λύκος... είμαι το χώμα που πατάς γλυκόπικρη αγάπη, είμαι ένα φύλλο στο κλαδί, ο τζίτζικάς και ο μέρμυγκας είμαι εγώ μαζί. Είμαι η φτέρη που 'κοψες κι έκανες κρεβάτι.

"Δεν είμαι μονάς, μα σύνολο
του Δάσους ανάσα και αίμα,
είμαι μισή αγάπη μου,
δεν έχω πια εσένα."

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας